Van de Donk weer op het veld met Oranje na zeven maanden: ‘Ik ben nog lang niet klaar’
Het was lang wachten, maar daar is ze weer! Daniëlle van de Donk (34) uit Valkenswaard plofte woensdag voor het eerst in bijna een halfjaar op het trainingsveld van Oranje in Zeist. Sinds dat EK in Zwitserland van vorig jaar had ze niet één training meer gedaan met het team. Een flinke knieblessure hield haar aan de kant, maar nu is ze terug.
De middenvelder debuteerde pas in januari bij haar nieuwe Engelse club London City Lionesses – en waar het bijna meteen raak was. Afgelopen maand prikte ze namelijk nog binnen, zet je extra streep onder je comebackverhaal.
Na afloop van het EK had Van de Donk er eigenlijk mee gekapt, vertelde ze de nieuwe bondscoach Arjan Veurink. Maar die twijfel is inmiddels gesneveld. “Ik voel gewoon dat ik nog niet klaar ben met Oranje. Er zit nog een lap aan moois in mij dat ik aan dit team kan toevoegen.”
De eerstvolgende draaiden is nu: twee WK-kwalificatiewedstrijden staan op de kalender. Oranje trekt op 3 maart naar Polen en ontvangt op 7 maart Ierland in eigen huis. Iets om naar uit te kijken, zeker nu het WK in Brazilië in 2027 alweer op de horizon gluurt.
Kortom, even leek het of we haar oranje tenue niet meer zouden zien, maar Van de Donk bewijst: nooit opgeven en je krijgt nog een nieuwe kans om te schitteren.
Hakimi mag blijven voetballen bij PSG, ook al staat hij voor de rechter
Rechtbankzaken en trainingen: de Marokkaanse rechtsback hoeft voorlopig zijn loopbaan niet te onderbreken
Achraf Hakimi blijft gewoon deel uitmaken van de wedstrijdselectie van Paris Saint-Germain, ondanks het strafrechtelijk onderzoek dat tegen hem loopt. Het Franse parket in Nanterre heeft de zaak inmiddels doorgestuurd naar de strafrechter, meldde persbureau Reuters. Wanneer de rechtszaak precies dient, is nog niet bekend.
Hoe het allemaal begon
Eind 2023 deed een 24-jarige vrouw aangifde wegens verkrachting. De officier van justitie bevestigde onlangs dat die klacht voldoende basis bood om tot een gerechtelijke procedure over te gaan.
Verdere stappen
PSG liet in een korte verklaring weten “het recht te respecteren” en voorlopig geen verdere commentaar te geven. Zowel de club als Hakimi zelf hebben het voorval tot dusverre in de media onbesproken gelaten.
Vanaf nu weer Oranje-inpak: Van de Donk is terug en ziet weer licht
Na een lijdensweg van maar liefst zeven maanden heeft Daniëlle van de Donk haar eerste Oranje-training weer afgewerkt. De 34-jarige draait sinds woensdagmiddag gewoon mee in Zeist en straalt van top tot teen: “Dat vuurtje in mij brandt weer helemaal. Dit is te mooi om nu al op te geven.”
Een knie die roet in het eten gooide
De Brabantse oorlog in het middenveld kampte eind vorig jaar met een lastige knie die maar bleef zeuren. Daar kwam na de zomer nog een flinke terugval bovenop, waardoor twijfels over haar interlandtoekomst steeds luider werden. “Die constante pijn was ronduit klote en de hersteltijd viel ook niet mee”, blikt ze terug. Toch stapte ze met een frisse blik het trainingskamp binnen. “Zodra ik weer op het veld stond, wist ik: hier word ik nog steeds vrolijk van.”
Net op tijd fit voor WK-kwalificatie
Na haar debuut voor London City Lionesses in januari is de fitheid snel teruggekomen. Afgelopen maand was ze meteen trefzeker voor de Londense club. Bondscoach Arjan Veurink zag zijn gesprekken met Van de Donk bevestigd: “We waren open en eerlijk. Haar vuurtje is weer aangewakkerd, en wie wil nu niet iemand met zoveel ervaring en klasse erbij hebben?” Ze is weer apetrots en wil vooral nóg even genieten. Of ze mee blijft tot het WK 2027 in Brazilië? Dat laat ze nog even in het midden: “Voorlopig gewoon lekker ballen.”
Dit weekend kan ze direct van waarde zijn
Komend weekend staat Oranje al met twee knappe tegenstanders voor de boeg. Eerst een uitwedstrijd in Polen (3 maart), gevolgd door een thuisduel tegen Ierland (7 maart). Met de komst van Van de Donk hoopt Veurink direct een stukje stabiliteit en creativiteit toe te voegen. Het EK-debacle (vroegtijdig uitgeschakeld na de groepsfase) ligt nog vers in het geheugen, maar met de terugkeer van een routinier kan Oranje weer nieuwe energie putten.
Gouden heren en dames: de ijshockeyhelden van Trump
De ovatie van zijn leven: mannenteam staat de zaal op zijn kop
Mannen, wat was dat! Ze kregen de langste klapsessie van de hele avond: alle US olympic-hockeyboys stonden er gisteravond met brede grijns bij Biden State of the Union – ehm, wacht, die was nog van Trump. De halverwege knipoogend met de hoofdprijs in de zak seconden die ze nodig hadden om overleggers te laten weten dat Amerika wederom op top is. Connor Hellebuyck, de doelman met 41 bonus-saves in de finale, mag straks de Presidential Medal of Freedom in ontvangst nemen, en hij zal het dunnetjes over zijn glimlach doen. Trump hing de medaille letterlijk om de nek van Matthew Tkachuk en zei “Dat is een big guy!” klonk als een achtbaan-ride door de Oval Office. Trump wist natuurlijk meteen hoe hij in groepsfoto’s moest inschieten: “Sinds ik terug ben, mag Amerika weer ballen!”
Dames volgen later: vrouwenteam komt ook naar het Witte Huis
Niet helemaal vanzelfsprekend, want het vrouwenteam had eerst een dikke nee getekend op Trump’s uitnodiging (logistieke gedoe, zeiden ze). Maar Trump tiltde door in de kleedkamer na afloop van de mannen-bekerfinale en zei met een twinkeling dat als hij de dames niet uitnodigde “ik word denk ik afgezet” – een koos-ik-grap die de telefoon in lachen deed ontploffen. Meteen daarna meldt hij dat de dames alsnog snel op de planning staan. En terecht, want zij schakelden Canada in de finale met precies hetzelfde resultaat als de mannen: heerlijk goud.
Arme Boeblik: Griekspoor knalt hem meteen richting uitgang in Dubai
Snelle start
Tallon Griekspoor, Nederlands trots op plek 25 van de wereldranglijst, kwam furieus uit de startblokken op de snelle baan in Dubai. Al in de tweede game kraakte hij Boebliks opslag en gaf die break vervolgens geen moment meer prijs. Rustig 6-3 naar binnen en de eerste set was binnen.
Thrill-ride in set twee
Maar dát ging te makkelijk dacht Boeblik. De geboren Rus gaf zich nog lang niet gewonnen en dwong onze landgenoot in de tweede reeks tot een spannende tiebreak. Gelukkig schakelde Griekspoor daar weer een tandje bij en sloot de partij af met – hup! – een keiharde ace. Einde verhaal voor de nummer 2 van het hoofdtoernooi.
Wisselvallig seizoen, maar…
Vorig jaar bereikte TGG nog de halve finales (toen verloor hij van ‘the other Greek’ Tsitsipas). 2026 begon rommelig: geen coach, geen ritme, niks werkte. Pas begin deze maand in Montpellier pakte hij tegen Pablo Carreno Busta eindelijk die eerste overwinning van het jaar – en nu dus nummer vijf van het seizoen. Kortom: de lijn begint omhoog te wijzen.
Ster in een kofferbak: Tilburgse Marianne schrijft geschiedenis – en heeft liever brood dan beddengoed
Tijd voor een rondje applaus voor Marianne! De 41-jarige klim-duizendpoot uit Tilburg heeft deze week in Amerika iets gedaan waar geen Nederlander ooit in geslaagd is: winnen van een ijsklim-World Cup. Maar vooraf lagen de bedden niet bepaalden klaar: “Soms zak ik naar de Voedselbank om eten te scoren.”
Picnic plus roadtrip
Op het moment dat we haar bellen, zit Marianne achter het stuur van een pick-up die ze een maand mag lenen van een super-lieve vriend. Samen met vriend Dennis kwamen ze deze maand aan in Seattle. In amper vier weken knetteren ze drieduizend-plus kilometers door de VS en Canada voor twee World Cups. “Terwijl al mijn concurrenten vliegen op kosten van de bond, twijfelde ik of ik wel kon meedoen daar zover noordwaarts. Dan kun je het vliegtuig of een paar nachten slapen niet betalen”, zegt ze met een lach.
Dutje op de achterbank
Dankzij diezelfde vriend hoeven ze geen cent uit te geven aan benzine, dus blijkt die Amerikaanse diesel spots goedkoper. Hotels? Geen centje waard. De twee slapen op een yogamat op de laadklep – geen luxe, wel avontuur. “Soms is het min tien, maar dan kruipen we dwars door elkaar in slaapzakken. Zo ontdek je echt Amerika, met al z’n quirks en weidsheid.”
Brons met gouden rand
Afgelopen weekend klom Marianne zich simpelweg in de boeken: voor het eerst ooit wint een Nederlandse (excl. paraklim) een World Cup. “Ik was al vaak net-klaar, dus dit voelt als pure ontlading. De bondsdirecteur zei ooit dat hoop uitgestelde teleurstelling is, dus ik bleef lekker focussen.” Kijk mee vanaf 1:49:45 – pure zenuwen in slow motion.
Komend weekend gaat ze in Edmonton weer volle bak. Haar droom: de eindzege van het seizoen. Een leven op yogamatten zou dan zijn beloond. “Zo veel heb ik ervoor moeten laten. Maar als ik terugdenk aan al die kilometers, de kou en de kilo’s instant noodles, glimlach ik.”
Geen vakantieplan maar missieplan
Drie jaar geleden gooide ze haar vaste baan overboord om fulltime te klimmen. Daarnaast traint ze nog het jeugdteam en andere talenten – allemaal onbezoldigd. “De euro’s komen sporadisch binnen, maar ik krijg soorten hulp waar ik vroeger van droomde: fysio’s, voedings– en mental-coaches. Alles wat ik eerst zelf moest uitzoeken, gebeurt nu in een team-verband.”
Toen de vraag kwam of ze ooit gaat ‘uitklimmen’, zat de Tilburgse alweer op volume. “Al sinds ik 25 ben vragen ze: ‘Wanneer stop je?’ Nou, met 41 jaar laat ik zien dat door & door trainen nog steeds de beste rente oplevert.”
