Israël wil meer zeggenschap op de Westoever — en dat is een grote stap richting annexatie
Het Israëlische kabinet heeft besloten om zijn grip op de bezette Westelijke Jordaanoever flink te verstevigen. Dat betekent niet alleen meer controle over gebieden die nu nog gedeeltelijk onder Palestijns bestuur vallen, maar ook concrete maatregelen om kolonisten makkelijker te maken om zich daar te vestigen — vaak op grond die Palestijnse families al generaties lang bewonen.
Deze stappen passen in een langdurig plan: geleidelijk, maar doelgericht, wordt het Israëlische gezag uitgebreid naar delen van de Westoever die volgens internationale afspraken (zoals het Oslo II-akkoord uit 1995) eigenlijk onder Palestijns of gedeeld bestuur horen te staan. Volgens die regeling is het gebied verdeeld in drie zones:
– Zone A: volledig onder Palestijns civiel én militair gezag;
– Zone B: Palestijns civiel bestuur, maar Israëlisch militair gezag;
– Zone C: bijna twee derde van het gebied, volledig onder Israëlisch gezag — zowel civiel als militair.
Vorige week had het veiligheidskabinet al besloten dat Israël meer invloed moet krijgen in zones A en B — ten koste van de Palestijnse Autoriteit. Denk daarbij aan heilige plaatsen, archeologische locaties, waterbronnen en afvalverwerkingsinstallaties: allemaal plekken waar Israël voortaan direct mee mag gaan doen.
Ook op juridisch vlak wordt er hard gewerkt aan een nieuwe realiteit. Formeel mogen kolonisten geen grond kopen — maar nu wordt het mogelijk om grote stukken land waarvan het eigendom niet officieel is geregistreerd, automatisch als “staatsgrond” te beschouwen. Dat betekent: zodra Israël het registratieproces opstart, moeten Palestijnse eigenaren met documenten aantonen dat het land van hen is. In veel gevallen is dat praktisch onmogelijk — en dan kan de staat het land “ontwikkelen”. In de praktijk: nieuwe nederzettingen bouwen. Dit alles gebeurt in zone C, en komt voortaan volledig in handen van Israëlische ministeries. Voor dit project trekt het kabinet zo’n 66 miljoen euro uit.
De extreemrechtse leden van het kabinet noemen de Westoever vaak “Judea en Samaria” — een Bijbelse naam die het Israëlische aanspraakrecht benadrukt. Door deze maatregelen wordt het gezag van de Palestijnse Autoriteit verder ondermijnd, en wordt de kans op een toekomstige Palestijnse staat nog verder weggeschoven.
De Palestijnse Autoriteit spreekt van “een de facto annexatie van bezet Palestijns gebied” en zegt dat hiermee “het begin is gemaakt met annexatieplannen, gericht op het versterken van de bezetting via illegale nederzettingen”. Ook buiten Israël is er flinke kritiek: Nederland, Duitsland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk hebben het voornemen openlijk veroordeeld.
En zelfs binnen Israël klinkt weerstand. De vredesbeweging Vrede Nu noemt het een “megalandroof” en verwijt premier Netanyahu dat hij “Israëlische verdragen schendt en feitelijk de Westoever annexeert — in strijd met de wil van het volk, het Israëlische belang én zelfs de positie van president Trump”. Ze wijzen er ook op dat de regering beloofde Hamas te bestrijden, maar in werkelijkheid kiest voor het ondermijnen van de Palestijnse Autoriteit.
Wat betekent al die bezetting nu eigenlijk voor de Palestijnen die daar wonen? Onze correspondent legt het uit in deze video:
Waarom het in Utrecht én veel andere regio’s gewoon niet lukt met het OV
Daar rijden sinds medio december Transdev en Keolis rond — tenminste, in theorie. De nieuwe start van het openbaar vervoer in Utrecht is een puur chaosverhaal geworden. Zowel Transdev als Keolis erkennen openlijk dat de dienstverlening ‘ondermaats’ is. Transdev heeft Qbuzz opgevolgd voor het busvervoer in de stad Utrecht én de omliggende gemeenten. Keolis was al verantwoordelijk voor de ‘buitenlijnen’ van de provincie, maar doet dat nu met een frisse, nieuwe aanpak — die helaas ook niet goed op gang komt.
Twee grote knelpunten staan centraal: een overbelast stroomnet én een tekort aan chauffeurs. Dat zegt OV-deskundige Wijnand Veeneman van de TU Delft. En het is niet alleen in Utrecht: in meerdere regio’s waar onlangs de concessie (lees: de opdracht om busvervoer te verzorgen) is overgedragen, loopt het mis. Denk aan Friesland, Flevoland en Twente. Het CDA in Zuid-Holland riep zelfs een jaar geleden op tot een gezamenlijk onderzoek met andere provincies — want een moeizame start is volgens hen ‘eerder regel dan uitzondering’. Ze waren ‘enorm geschrokken’ van wat er gebeurde in Zuid-Holland Noord (Leiden, Gouda en omstreken) na de wisseling van Arriva naar Qbuzz halverwege december 2024: bussen die niet op tijd komen of helemaal niet verschijnen, chauffeurs die de route niet kennen en op de verkeerde haltes stoppen, én dieselbussen die rondrijden in plaats van de beloofde elektrische bussen.
Waarom gaat dit eigenlijk mis?
Het begint bij de concessie: een soort grote offerte-aanvraag die de provincie uitstuurt. Daarin staat precies wat er moet gebeuren — bijvoorbeeld: ‘busvervoer in regio X gedurende tien jaar, met minimaal 80% elektrische bussen’. Bedrijven doen mee met hun voorstel, en het beste (of voordeligste) voorstel wint. Maar die ‘beste’ offerte blijkt vaak niet haalbaar in de praktijk.
Neem elektrificatie: sinds 2017 is afgesproken dat alle nieuwe bussen op hernieuwbare energie moeten rijden — vooral elektrisch. Nu komt die massale overstap écht op gang, en dat zorgt voor flinke problemen. Toen die afspraak werd gemaakt, was netcongestie nog geen groot issue. Nu wel. In Utrecht bleek bijvoorbeeld minder elektriciteitscapaciteit beschikbaar dan verwacht. Transdev geeft toe dat ze de faciliteiten voor opladen niet overal konden aanleggen zoals gepland — en dat het ‘tussendoor opladen’ in de Utrechtse binnenstad lastiger is dan op papier leek. “We hebben de complexiteit van de binnenstad onderschat”, zeggen ze zelf.
Keolis meldt dat chauffeurs te vaak van bus moeten wisselen door oplaadtijden — waardoor ze niet op tijd zijn voor hun volgende rit. Een domino-effect dus. En Qbuzz, die tot medio december nog in Utrecht reed, had al eerder gewaarschuwd dat het winnende bod van Transdev ‘moeilijk uitvoerbaar’ zou zijn. Volgens hen was een volledige ‘big bang’-overstap naar elektrisch vervoer — mede door het volle stroomnet — gewoon niet haalbaar. Ze stapten zelfs naar de rechter, maar kregen ongelijk.
En dan nog de mensen: vroeger kon je bij een wisseling van concessie soms ‘van personeel afkomen’. Nu wil je juist iedereen behouden — want chauffeurs zijn schaars. Veeneman wijst erop dat veel buitenlandse chauffeurs nu op een nieuwe elektrische bus moeten rijden, terwijl ze de bus, de regio én de routes nog niet kennen. Transdev moest in Utrecht ‘enkele honderden’ nieuwe chauffeurs werven — en werkt daarbij met zo’n 99 voltijdbanen voor buitenlandse uitzendkrachten. Keolis heeft voor december 120 Nederlandse chauffeurs aangeworven, en dit jaar komen er nog eens 80 bij — door pensioengerechtigden én een uitgebreidere dienstregeling.
Wat kan er beter?
Veeneman ziet dat vervoerders soms te veel beloven, en opdrachtgevers soms te veel eisen. Hij pleit voor een andere aanpak bij aanbestedingen: onrealistische offertes er bij voorbaat uithalen, en bestaande vervoerders die al goed presteren makkelijker laten doorstromen naar de nieuwe concessie. Ook vindt hij dat de concessieperiode langer mag zijn dan tien jaar — iets wat Noord-Holland overigens al gaat doen. Boetes uitdelen aan vervoerders die falen (zoals Utrecht nu doet) is volgens hem risicovol: dan blijft er weinig over voor investeringen.
Vervoerders zelf noemen ook oplossingen: een geleidelijke overgang in plaats van een harde knip, kleinere concessiegebieden, starten in de zomer in plaats van de winter (waar de vakbond CNV vandaag ook voor pleit), lagere administratieve drempels én meer regie van de overheid op cruciale infrastructuur zoals oplaadpunten.
En laat het niet onvermeld: het winterse weer van begin januari maakte het allemaal alleen maar lastiger — voor Keolis, Transdev én de NS.
Epstein kocht een replica van een luguber Haarlems schilderij – maar ‘begreep de boodschap blijkbaar niet’
De overleden Amerikaanse zedendelinquent Jeffrey Epstein heeft in 2011 een kopie besteld van het bekende, maar zwaar beladen kunstwerk De kindermoord te Bethlehem van Cornelis van Haarlem. Dat blijkt uit de pas vrijgegeven Epstein-files. Het origineel hangt in het Frans Hals Museum in Haarlem – en daar is men behoorlijk verbaasd over de aankoop. “Volstrekt ironisch”, noemt het museum het.
Op het schilderij uit 1591 is een grimmig Bijbels tafereel afgebeeld: soldaten voeren op bevel van koning Herodes een bloedbad uit onder jongetjes van twee jaar en jonger. Het werk werd destijds gemaakt op verzoek van het stadsbestuur van Haarlem – als een duidelijke waarschuwing: wees een eerlijk en rechtvaardig vorst, geen wrede tiran.
Epstein wilde de replica (bijna 3 bij 3 meter groot) voor 2.000 dollar laten maken en ophangen in de hal van één van zijn woningen. In een e-mail uit de Epstein-files wordt het werk in het Engels genoemd als The Massacre of the Innocents – de moord op de onschuldigen.
Christi Klinkert, senior conservator oude kunst bij het Frans Hals Museum, legt uit dat het schilderij nog steeds diepe indruk maakt: “Vooral de angst en wanhoop van de moeders én de kindertjes die pijn lijden, raken bezoekers het meest.” En dan is er die ironie: een man als Epstein, wiens daden alles waren behalve ‘eerlijk’ of ‘rechtvaardig’, wil juist dit werk in huis hebben – terwijl het precies een weerwoord is tegen wreedheid en misbruik van macht.
Het museum verkoopt digitale afbeeldingen van het werk aan derden, maar het is onduidelijk of Epstein of zijn medewerkers via die weg contact hebben gehad met het museum. Klinkert: “Elke dag vragen veel mensen om afbeeldingen – vaak voor publicaties of onderzoek. Maar wat iemand ermee doet, weten wij niet. In dit geval… ja, dat is dan ook wel een bijzondere toepassing. Van Haarlem zou zich in ieder geval omdraaien in zijn graf.”
Mariska woont in haar droomhuis — maar zit nog anderhalf jaar zonder stroom: ‘Het is kamperen’
In Wamel woont het echtpaar Mariska en Eric al een tijdje in hun langverwachte nieuwe huis. Althans… inwonend noemen ze het, maar echt wonen voelt anders.
“Je kunt het gerust kamperen noemen”, zegt Mariska met een wrange glimlach. “Maar dan zonder tent, zonder comfort, en zonder stroom.”
Geen stroom? Geen probleem? Jawel, wel degelijk.
Zonder eigen elektriciteitsaansluiting is bijna niets vanzelfsprekend meer. Tijdens de bouw konden ze tijdelijk stroom lenen van de buren — maar nu blijft dat ook zo. En dat is gewoon onhoudbaar.
“Twee huishoudens op één aansluiting? Dat kan echt niet.”
Douchen en wassen doen ze bij hun dochter. Koken gebeurt op een piepklein kookplaatje — en zelfs dat moet op schema.
“We koken eerst rijst, laten die afkoelen, en pas daarna maken we iets anders. Een gewone maaltijd met aardappelen, vlees én groente tegelijk? Geen optie.”
Een waterkoker aanzetten betekent: alles anders uit. Anders slaan de stoppen door.
“Koffie zetten én een broodje bakken tegelijk? Dat durven we niet eens proberen.”
Een huis vol energie… maar niks aan de hand?
Het huis staat op de plek van een oude smederij — ooit onderdeel van het ouderlijk erf van Eric. Na bijna veertig jaar wachten kregen ze eindelijk de bouwvergunning. En wat voor huis bouwden ze? Volledig gasloos, energiezuinig, precies zoals de overheid wil: met vloerverwarming, zonnepanelen op het dak én een gloednieuwe meterkast.
Maar één ding ontbreekt: een meter.
“We hebben een nieuwe meterkast, maar geen meter. Het huis is klaar — maar we hebben niet eens basisvoorzieningen.”
Grote apparaten zoals de wasmachine of vaatwasser? Niet te gebruiken. Douchen? Ook niet.
En de grootste knoop in Mariska’s maag? Hoe het allemaal is gelopen.
In augustus vroegen ze via mijnaansluiting.nl een stroomaansluiting aan. Die werd goedgekeurd — en de aansluiting zou eind maart van dit jaar komen. Na overleg met de aannemer werd dat zelfs vervroegd naar halverwege februari.
“Dat was perfect. We zouden erin gaan — en alles zou geregeld zijn.”
Daarom trokken ze al in januari in. Maar al snel bleek: er was niets gebeurd. Na talloze telefoontjes kwam het bericht: de aansluiting komt misschien pas medio 2027.
“Er is nooit gezegd dat het onder voorbehoud was. Nooit. En ineens hoor je: anderhalf jaar wachten.”
Waarom duurt het zo lang?
Volgens netbeheerder Liander is het net in Wamel simpelweg vol. Er moet eerst worden uitgebreid — en dat kost tijd. Grond kopen, vergunningen regelen, tekort aan technisch personeel… het lijstje is lang.
“Soms moeten huishoudens wel 1 tot 3 jaar wachten op een nieuwe of zwaardere aansluiting”, erkent Liander.
En de zonnepanelen op het dak? Die liggen er prachtig — maar doen niets.
“Ze kunnen niet terugleveren, omdat we niet zijn aangesloten. Dit jaar hadden we nog wat kunnen verdienen. Volgend jaar niet meer. Dat voelt heel zuur.”
Wie is er nou verantwoordelijk?
Mariska begrijpt niet waarom er wel een bouwvergunning wordt afgegeven — terwijl duidelijk is dat basisvoorzieningen (zoals stroom) nog jarenlang niet beschikbaar zijn.
“Wie verantwoordelijk is, blijft onduidelijk.”
Ze weten niet meer waar ze heen moeten voor hulp — en zijn wanhopig. Daarom hebben ze de burgemeester van West Maas en Waal benaderd met een verzoek om spoedhulp. Tot nu toe: geen reactie.
De gemeente noemt het een “vervelende situatie”, maar gaf geen verdere uitspraak. Liander zegt het volledig te begrijpen — maar wijst op de structurele knelpunten in het net.
Kamperen met kleinkinderen op bezoek?
Voorlopig roeien ze met de riemen die ze hebben. Een aggregaat? Geen optie — die mag maar een paar uur per dag draaien. Gas gebruiken? Nee, dat past niet bij hun duurzame, gasloze keuze.
Dus blijven ze afhankelijk van buren en familie.
“We hebben geluk dat mensen ons helpen. Maar dit hou je geen anderhalf jaar vol.”
Ze kijken uit naar hun pensioen, zijn net opa en oma geworden — en willen graag hun kleindochter ontvangen in een warm, veilig, goed uitgerust huis.
“Maar zelfs dat lukt nu niet. Je hebt basisvoorzieningen nodig. En die zijn er niet. We kunnen nog steeds niet genieten. Het is huilen met de pet op.”
Door hun verhaal te delen, hopen ze anderen te waarschuwen:
“Dat het stroomnet niet toegankelijk is voor gewone mensen, is geen toekomstmuziek. Het gebeurt nu. Wees op je hoede.”
Verbreken we het wereldrecord langste polonaise?
Lukt het ons écht om samen met jou het wereldrecord langste polonaise te verbreken? Dat gaan we proberen in de tent van Club Alaaf in Veldhoven! Voor het huidige record zijn minstens 1.233 mensen nodig — dus: hoe meer, hoe beter! De poging is officieel aangemeld bij zowel Guinness World Records als het International Book of Records, dus het wordt serieus genomen.
Één belangrijke regel: houd je handen stevig op de schouders van degene voor je. Zodra iemand loslaat of uit de lijn stapt, is de polonaise ‘gebroken’ — en dan tellen we niet mee. Geen paniek, we houden het wel gezellig én strak!
Vanaf 18.00 uur kun je hier live meekijken naar de spanning: zullen we het halen? Zal Brabant de nieuwe wereldkampioen polonaise worden? De livestream start precies op dat tijdstip — dus zet je favoriete kroegzitje alvast klaar en kom mee dansen (of kijken, als je liever vanaf de bank meedoet).
LIVE | Carnaval in Brabant: partybus, polonaise-record & koeienpak-liefde 🎉
Welkom bij ons liveblog over carnaval in Brabant — waar niets te gek is, niets te kleurrijk, en niemand zich laat tegenhouden door een beetje hagel, sneeuw of een schorre stem. Van de kermisgevoelens in een partybus tot een wereldrecord dat wacht op jouw polonaise-stap… hier houden we je écht op de hoogte van alles wat er vandaag gebeurt in jouw regio.
🚌 Chauffeur bouwt feest in zijn partybus
Als de artiesten even in het café in Krutjesgat (Son en Breugel) zitten, danst de buschauffeur uit de buurt van Rotterdam gewoon zelf mee — maar dan wel in zijn eigen, volledig uitgeruste partybus! “Alles zit erin: lasers, discolampen, rook, muziek én natuurlijk bier”, lacht hij. Geen wonder dat het feest al begint voordat de optocht is afgelopen.
🌍 Bijna tijd voor de wereldrecord-poging: langste polonaise ooit!
Om 18:00 uur wordt in de tent van Club Alaaf op parkeerterrein De Plaatse in Veldhoven een poging gedaan om het wereldrecord van de langste polonaise ter wereld te breken. De doos is duidelijk: minimaal 1.233 mensen moeten hand in hand de rondgang maken. Op dit moment staan er nog maar zo’n honderd feestvierders binnen — dus: trek je pekske aan, pak je vrienden mee en haast je naar Veldhoven!
Anita uit Haps is al onderweg: “Ik vind het een mooi doel én ik hou van een uitdaging — dus we gaan ons best doen!”
🎭 Carnaval met een knipoog: van kruikenpaar tot koeienpak-liefde
- Ward en Wies, dit jaar’s officiële Kruikenpaar van Kruikenstad, willen de traditie weer nieuw leven inblazen — na een stilte sinds 2019. “We hopen dat volgend jaar weer meer cv’s zich aanmelden”, zegt bruidegom Ward — terwijl bruid Wies grapt: “Nee, nerveus niet! Kèk, wa een catch hè? Daar krijg ik ut alleen maar wèrm van.”
- In De Moer ontmoette Ingrid Hazenberg-Jansen tijdens carnaval de man van haar leven… dankzij haar koeienpak. Ja, echt.
- En in Dongen loopt Will van Gils (81) elke carnavalsmaandag met een glimlach de begraafplaats op — om het graf van zijn overleden vrouw Riet te versieren. Een eerbetoon vol liefde, herinnering en carnavalsgevoel.
🧹 Carnaval is ook schoonmaken, sneeuwpoppen & testikelballen
- De NS zet deze dagen 250 extra schoonmakers in — want ja, carnaval maakt treinen extreem viezer. “We vinden wel eens condooms op tafel, met de rotzooi er nog in”, zegt Desiree Maquine zuur lachend.
- In Veldhoven stond Rian zondag een sneeuwpop te maken — met hoed, handschoenen én klaar voor de polonaise.
- En in Bonenpikkerslaand (Chaam) staat het Testikelbal al om kwart voor acht ‘s ochtends op volle sterkte: 700 man, een rij van dertig meter en biertjes die al om 07:45 worden getapt. Het wordt de 28ste editie — en volgens eigenaar Eric van de Ende: “Een uit de hand gelopen grap.”
🌧️ Weer, waakzaamheid & wat andere dingen
- In Kielegat werd de optocht even onderbroken door forse hagelbuien — maar nu loopt-ie weer lekker door.
- In Loon op Zand is het voornamelijk droog: genieten maar!
- De Havermarkt in Breda is tijdelijk afgesloten vanaf de Reigerstraat — maar bereikbaar via de Haven of Vissersstraat.
- En in Eindhoven kleurt de stad roze voor Lampegat Pride: in D’n Schuur (aan de Vestdijk) staat alles in het teken van de LHBTIQ+-community — inclusief ballonnen, podium en een rolstoel met een bordje dat ‘bless’ zegt.
📸 Jouw carnaval, jouw verhaal
Heb jij een geweldige foto, een hilarische anekdote of een hartverwarmend moment van vandaag?
➡️ Stuur je foto’s en verhalen in
➡️ Bekijk ze allemaal op onze interactieve kaart — stipje op stipje, stad na stad.
📅 Wat gebeurt er vandaag?
- 06:00: Dweilradio is open — en de Roeptoetmobiel trekt weer de provincie in
- 14:00: Registratie van de optocht van Boemeldonck (Prinsenbeek)
- 18:00: Live wereldrecord-poging in Veldhoven
- 20:00: Live vanuit Kruikenstad in Koor (Tilburg)
- En overal: frikandellen, mini-loempia’s, worstenbroodjes, sneeuwpoppen, katergevoelens… en veel, veel lachen.
Carnaval in Brabant? Niet alleen een feest — het is levenslust, in al zijn kleurrijke, chaotische, hartverwarmende pracht.
