‘Ze heeft 23 keer op rij gewonnen – nu wil Femke Kok dat ene goud dat Nederland nog nooit pakte’
Tik het moment op je scherm met twee vingers: 17.40 u is ’m. Dan schaatst Femke Kok in de laatste 500 meter van de Winterspelen van Milaan in nog geen halve minuut richting een record dat nog geen Nederlandse vrouw ooit heeft gehaald: olympisch goud op de 500 meter. Haar tegenstander? Tijd, spanning en een heel stel landgenoten en landgenotes die de afgelopen twee jaar geen schijn van kans kregen. Want ja, het klopt: Kok is al ruim twee jaar ongeslagen op ‘haar’ afstand – 23 overwinningen op rij. Komt die 24ste ook?
Van NK-brons tot schaatsicoon in één seizoen
Eind 2019 wist Kok zelf niet eens helemaal zeker of haar eerste grote podiumplaats – brons op de NK – haar nu naar het WK of het EK zou brengen. Nu is het 15 februari 2026 al lang rood omcirkeld in haar telefoonkalender. De sprint bij uitstek heeft nooit een Nederlandse winnares gekend sinds de Winterspelen ooit bestonden. “Ik heb er heel veel zin in,” zegt ze. “Na de massa-warme 1.000 meter kan ik niet wachten dat ijs weer op te racen.”
Druk? Prima, leg ik mezelf wel op
Natuurlijk voelt Kok dat Nederland, en eigenlijk de hele schaatswereld, haar als favoriet ziet. “Als je alles wint, wil je dat blijven doen,” lacht ze. “Maar 500 meter blijft een shot in the dark. Alles moet kloppen – de start, de bocht, het laatste stukje kracht. Er staat spanning op mijn schouders, dat geef ik eerlijk toe.” Om de zenuwen te temmen, zoekt ze steun naast het ijs: drie keer per week rijdt ze traintreintjes met ploeggenoten Kjeld Nuis en Jenning de Boo. Bonus: Nuis komt met jarenlange ervaring en nog meer tips dan iemand kan tellen.
Een halve baan vol concurrentie
Favoriet of niet, een strak schema vol finishlijnen heeft Kok wel geleerd dat er altijd iemand klaarstaat voor ‘de rit van haar leven’. In het twaalfde paar start Jutta Leerdam al – haar grootste rivale die in Calgary ooit 0,29 seconde naderde. Nog dichterbij komen? Dan zal ze zich moeten meten met Japanse sprinter Yukino Yoshida, Poolse Kaja Ziomek-Nogal en natuurlijk regerend olympisch kampioen Erin Jackson. Allen jagen ze op precies dezelfne 37 tellen als Kok.
Spannender dan shorttrack
Donderdag keek Kok Jong Oranje shorttrack goud zien winnen. Het enthousiasme was aanstekelijk: “Die euforie wil ik zelf ook voelen. Ik wil alles geven.” Of dat lukt, beslist vanavond 17.40 u haar startpistool – en hoe snel hun benen de rest doen.
Curling-soap blaast op: ‘You can fuck off’ explodeert op internet
Al een paar dagen geldt het ijs als één grote Twitter-tijdlijn, want iedereen heeft het plots over curling. De ontlading kwam toen Canadese speler Marc Kennedy met een geflipte “You can fuck off” zijn Zweedse tegenstander Oskar Eriksson de huid vol schold – volstrekt ongewoon in deze verder zo keurige sport.
Wat was er nou écht gebeurd?
Eriksson stond al vanaf het begin te sturen: hij had netjes door dat Kennedy de steen nog even kort aanraakte na het loslaten. In curling is dat een duidelijke overtreding; de steen is op dat moment al in het spel en een extra duwtje is pure regelbreuk. Beelden die sindsdien viral gaan, tonen hoe Kennedy met een snelle vinger de granieten steen nog een mini-duwtje lijkt te geven. Maar, en daar floept iedereen in de halve finale-orkaan tegenaan: de scheidsrechter had niks gezien en curlingwereld heeft simpelweg geen videoscheidsrechter. Dus Canada gewoon doorgaan.
Nieuw probleem: camera pakt het wel
Oud-curler Carlo Glasbergen schudt zijn hoofd: “Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt tijdens een groot toernooi. De scheidsrechters zijn er totaal niet op ingesteld.” Logisch: die ene arbiter zit helemaal achter in de baan. Hij ziet prima wanneer stenen verkeerd liggen, maar nauwelijks wat er tijdens het loslaten gebeurt. Met een camera ogen heel sport onverhoopt in close-up geeft dat nu loopje naar oneerlijkheid.
Slimme sensoren op het handvat
Om tijdgewricht-fouten thuis al weg te vissen, heeft elke curlingsteen een sensor in het handvat die één taak heeft: checken of de speler áchter de lijn loslaat. Gebeurt dat op tijd, brandt er een groen lampje. Kennedy deed dat (groen!), maar zijn vinger raakte daarna de steen. Aan de zijkant hangt geen sensor, dus het systeem zegt: “Veilig.” World Curling is niet stil blijven zitten en stuurde meteen een statement de deur uit: volgens de regels mag je tijdens een streepje vooruitbewegen níet meer het graniet aanraken – dan is de steen ongeldig. Alleen: de scheidsrechter had ‘m niet gezien en beslissingen van arbiters zijn definitief. Leek dus allemaal op een leeg zwart zuurstokje.
Sjokk gestoord, verder doen
Eriksson lachte eerst nog (“goh, dat taaltje was me even van de kaart”), maar ging tijdens een NOS-interview van zondag toch weer terug naar het onderwerp. Kennedy zelf bekeek het in gesprek met AP ook wat schapeneriger: “Oppassen kan nooit kwaad, maar ik ben absoluut niet het ijs op gekomen om vals te spelen.” Ook: hij meent dat de Zweden hem eerder die wedstrijd al op het vingertje hadden getikt – ongetwijfeld een vooropgezet plan volgens Kennedy zelf.
Extra ogen op het ijs
De Zweedse cameraman werd door de commotie wakker geschud. Hij kreeg Erikssons beschuldiging mee, schoof naar de cruciale lijn en spotte precies Kennedys flitsbeweging. Gevolg: beelden zijn nu alles wat men Twitter-tijdslijn. World Curling reageerde alert en schakelde extra scheidsrechters in, die rondjes lopen om loslaat-momenten te spotten. Resultaat? Bij de Canadese vrouwen werd een steen van Rachel Homan al ongeldig verklaard – groene golf met kleine rode golf T-shirt-issysteem geactiveerd.
Onbewust gewoontetje of actief voordeel?
Glasbergen denkt dat de regeldoorbraak eerder een gewoontefout is. “Drukken met de pink als je hand te snel laat zakken. Het voordeel moet miniem zijn, als er al sprake is van voordeel.” Eriksson ziet dat slimmer en gebruikt een hardloop-analogie: “Iemand die een paar meter minder aflegt, loopt een kleiner rondje. Dat verschil kan net het puntje zijn.”
Nu ligt de curlingvereniging wakker van één oprecht beeldkwaliteit. Waar de sneeuw stil valt, burst de digitale voorhoede van mening. Of het echte effect in het schema verscholen blijft, valt volgende week pas te zien – maar één ding is zeker: curling is nog nooit zo onrustig geweest als nu.
Van 0-2 naar 4-2: Heerenveen flikt wonderbaarlijke comeback tegen PEC
Oef, wat was het even schrikken voor de thuisfans. Na zeventien minuten stond SC Heerenveen al met 0-2 achter tegen PEC Zwolle. Maar waar sommige ploegen hun hoofd laten hangen, schudde Heerenveen zich op en draaide de score compleet om.
Veel afwezigen, kansen voor jonkies
Beide trainers moesten flink sleutelen. Bij Heerenveen waren onder anderen Dylan Vente en Luuk Brouwers niet van de partij, waardoor Luca Oyen, Lasse Nordas en Maxence Rivera plots in de basis prijkten. Ook PEC miste een rits geblesseerden – Jamiro Monteiro, Damian van der Haar, Samir Lagsir en keeper Jasper Schendelaar bleven thuis. Voor Kaj de Rooij betekende het wél een basisplaats linksbuiten.
Zwolle vliegt uit de startblokken
Voordat het kippenvel bij het Abe Lenstra Stadion echt te voelen was, lag de bal er al twee keer in bij de Friezen. In minuut 13 tikte Younes Namli de 0-1 binnen na een schitterende voorzet van Koen Kostons. Drie minuten later herhaalde de truc zich: Tristan Gooijer kopte een cross van Namli binnen en de 0-2 stond al op het bord.
Halve minuut wachten… en 2-2
Heerenveen liet echter niet bij de pakken neerzitten. Rond het half-uur toverde Rivera het er nog weer een mooitje uit: een knal van buiten de zestien, onder de lat, 1-2 en de hoop was terug.
Friese rollercoaster in tweede helft
Wat er in de kleedkamer is verteld blijft een raadsel, maar wat een ander Heerenveen kwam er terug! In minuut 52 kopte Nordas de gelijkmaker binnen en het stadion ontplofte. Acht minuten later klokte Ringo Meerveld de 3-2 aan – meteen dé man van de wedstrijd. In de slotminuut liep Eser Gürbüz de score op tot een bizarre 4-2. Van 0-2 naar 4-2: Heerenveen wist precies wat ‘een gevoelsmoment’ heet.
Al die witte poeder maakte de bal bijna onzichtbaar: dit gebeurde er op papier bij ronde 23 van de eredivisie
Het was een apart zondagje. Eerst waaide de bui zo hard het veld in dat Sparta – NEC al na ruim een uur werd afgebroken (0-0), daarna stroomden ook de andere duels vol snijdende sneeuw. Sc Heerenveen deed PEC Zwolle met af en toe witte balletjes pijn (4-2), Telstar deelde FC Twente een snelle tik en hield het bij 1-1, en Feyenoord schoof Go Ahead Eagles met een doelpuntje net genoeg opzij (1-0).
Groningen had Utrecht wel even een beetje, toch verdween er uiteindelijk een 1-2-cijfertje op het scorebord en Ajax liet Fortuna vroeg kennen dat de punten in Amsterdam bleven (4-1). AZ rudde bij Excelsior met 1-2 naar huis, NAC trok bij Heracles de buit binnen (0-1) en hé, PSV struikelde danig in Volendam: 2-1, daar had niemand gerekend.
Kortom: wit dekbed over het land, frisse verrassingen op het tableau.
Vier schepjes geluk: Arsenal begint in FA Cup met lekkere snoepreis
Onder topic
Arsenal trakteert zichzelf op een flitsende bekerstart en blijft alles winnen wat lo
Bambi-achtige Goal Rush in de eerste helft
Arsenal had nooit echt in de problemen tegen Wigan, een ploeg uit de derde divisie. De Gunners klapten er twee treffers in voor rust en voegden er nog twee tussendoor toe. Daarna vonden de spelers het welletjes en werd het meer statisch spelen – een beetje afwachten tot de 90 minuten voorbij waren. Eindstand: 4-0, alsof je op FIFA eindelijk een niveautje naar beneden kon.
Hollandse invalbeurt in blessuretijd
In de allerlaatste seconden mocht een Haarlemmer zijn debuut maken in het rood-witte shirt: Tommy Setford – negentien lentes, dubbel paspoort (Nederland én Engeland) en voormalig Ajax-pup – kreeg een klapke mee tussen de palen. Zijn grote broer Charlie (21) zit deze maand op huurbasis bij Milton Keynes Dons, dus het Avondlandse Setford-gevoel was compleet aan de overkant van het kanaal.
Tumber kreeg een beetje tijd om adem te halen
Jurriën Timber kreeg een vrije dag mee; Arteta spaart zijn benen voor de marathon aan wedstrijden die er aankomt. Logisch, want Arsenal mag naast de FA Cup ook nog lopen te leuren met een kans op de Premier League-titel, de League Cup-finale én de Champions League. Big air tonight voor de medische staf.
Sunderland stuurt Nederlands trio vrolijk langs
Even tussendoor: in een ander toetje stonden Robin Roefs en Lutsharel Geertruida in de basis bij Sunderland. Brian Brobbey liet zich 90 minuten fris houden op de bank. Het drietal kreeg hulp van Habib Diarra, die met een rake strafschop Oxford (tweede divisie) op 0-1 plette. Net genoeg voor de volgende ronde en voldoende espresso na de late middag.
Hoe Jelen tijdens de Spelen in een gehuurde Australische bob stapt: het broederlijk verhaal van Team Brabant
De broers Franjic slapen de komende dagen waarschijnlijk op hun horloges. Jelen (25) racet namelijk op twee onderdelen in het Italiaanse Cortina, en dat betekent dat één bob-letterlijk binnen twaalf uur van Team Nederland naar Team Australië moet worden omgebouwd. Geen probleem, vinden zowel Jelen als de Australische ploeg: “Als kleine landen helpen we elkaar”.
Gevonden in de sneeuw: een Australische ‘Blizzard’
Voor de kwalificatie van de tweemansbob mochten Jelen en piloot Dave Wesselink een slee lenen van de Australiërs. Het team had simpelweg geen cent over nadat het budget vrijwel volledig in de viermansbob was verdwenen. De oude Nederlandse versie voldeed niet, dus tekende Blizzard – de Australische bond – vriendelijk ‘bruikleen’ op een snelle bob. De deal leverde een Olympische ticket op. Jelen: “Hoop hielden we, maar we wisten ook dat het moeilijk zou worden. Start, materiaal én stuurkunst moeten kloppen; één fout en je ligt eruit.”
Van sticker naar sticker: de ultieme pitstop
Of de bob ook tijdens de Spelen mee mocht? Na overleg tussen Blizzard, de organisatie en NOC*NSF kleurde het stoplicht groen. Nu draait de klok in Cortina even hard als de teams. Op de 16e en 17e racen Jelen en Dave hun heats, daarna wordt de slee – rem, startblokken, bestickering – binnen een nachtje omgebouwd voor Australische pilote Sarah Wiener, zodat zij op tijd haar training kan rijden. “Verwachten geen kras?” vroeg een verslaggever. “Dave kent deze baan als zijn broekzak”, lacht Jelen.
Crash, klus en comeback in de viermansbob
Ook de viermansbob raakte even in het slop. Door een valpartij en besluiten van de medische staf miste het viertal – met Janko als reserve – de laatste training. De ranglijst kelderde, maar NOC*NSF oordeelde dat het buiten het team lag en stuurde de jongens alsnog naar Cortina. Twee keer Olympisch – vier jaar eerder samen in Peking – en nu opnieuw zijn voldoende om papa Mario stralend van trots achter het hek te laten staan. “Natuurlijk zijn mijn jongens beter dan ik vroeger. Ze eten tenminste!” grapt hij als oud-bobsleeër die zelf twee keer meedeed. Hard rijden over ijs? Ach, “iedere sport heeft toch risico’s”.
