Goud op de baan, maar je sieraal valt uit elkaar: Olympische medailles vallen spontaan in tweeën
Schaatser Jutta Leerdam wilde haar gloednieuwe gouden plak van de 1000 meter even showen – en prompt ging het mis. Terwijl ze een filmpje voor Instagram opnam, gleed het zware sieraal van het lint en kletterde op de grond. “Wil je voelen hoe zwaar hij is?”, had ze nog gevraagd. Blijkbaar té zwaar, want het is geen eenmalig ongelukje.
Niet alleen Jutta: iedereen krijgt de medaille-molen
- Amerikaanse ski-sprinter Breezy Johnson sprong triomfantelijk op de piste – kling, medal gone.
- Zweedse langlauper Ebba Andersson zag tijdens een sprintje door de sneeuw haar plak in tweeën breken.
- Duitse biatleet Justus Strelow landde na een sprong zonder brons, maar mét gebroken emaillerandje.
“We hebben een plan B nodig”, smeekt Ebba
Ebba Andersson is duidelijk: ze hoopt dat het organiserend comité een schaduwvoorraadje heeft. “Dit wil je niet als aandenken aan je levenswerk”, zegt ze tegen Zweedse tv.
Onderzoek en beloftes
Andrea Francisi, baas van de Spelen, erkent gisteravond dat er iets mis is: “We kijken wat de oorzaak is – het lint, het haakje, het gewicht? Maximaal onderzoek, maximale zorg.”
Herinner je Parijs nog?
Tijdens de vorige Zomereditie schilferde de bronzen coating binnen dagen af. Athletes kregen vervanging, maar het blijft een domper op het feest.
Jutta lacht, maar wil nieuw lint
Ze poseerde trots voor RTL, korte tijd later lag haar goud weer in de corner. “Ik heb nu Spotify-worthy kettingdrama”, grapte ze. Nieuw lint bestellen dus.
Even geen polonaise: Brabanders die carnaval helemaal zat zijn
Een ‘gewoon’ feestje? Nee, dank je!
Terwijl heel Brabant alweer bezig is met scharrelkleren, krulsnorren en de 213e versie van Het kleine café aan de haven, zitten deze provinciegenoten al maanden te tellen tot ze er vanaf zijn. Hun probleem? Ze walgen ervan. Écht. Carnaval haters avant la lettre. Trix uit Haghorst heeft er zin in: binnenkort verhuist ze naar een plek waar ze geen polonaise op straat krijgen. “Nu nog even doorbijten, en dan geen ordinaire zuipboel meer op mijn stoep.” Kort, krachtig en scherp als de vorst dit weekend.
Van babyboorn tot levenslange gruwel
Roland kan nog voorlezen uit zijn eigen babyboek – en dat reclame is echt privé. In januari 1979 noteerde zijn moeder dat papa en mama alvast een boerenkiel hadden klaargelegd. Quote: ‘Je werd er kwaad van, maar je went er vast aan’. Spoiler: dat gebeurde niet. Nu, 44 jaar later, spreekt Roland zelfs van een schrufthekel. Babyboek 1 – real life 0.
Wegwezen uit Brabant
Voor mensen met een vliegticket is de oplossing simpel: verdwijnen. Jolanda uit Prinsenbeek is dit jaar voor de vierde keer op rij met haar vriendin vertrokken naar Tenerife. Terwijl de mannen thuis met de oranje pruik aan gaan, liggen zij in de zon. Ieder zn feestje, toch? Daniëlle uit Waalwijk heeft haar koffers al half vol. “Mij niet bellen. Al die ‘vrienden’ die je het hele jaar negeren en opeens willen omhelzen? Nope.”
Gewoon binnen blijven en bezorgen
Steffie uit Veghel stalt een andere strategie uit: huisarrest. Boodschappen bestellen, gordijnen dicht en Netflix aan. Niemand die haar in een gare kiel aantreft. Harm uit Rosmalen haalt er nog even hard uit: “Carnaval word je gwn door de strot geduwd.” Bonus irritaties: mensen die chagrijnig worden als hij in normale kleren over straat loopt. Vegetariër én heavy-muziek-fan. De samensmelting van beide plus carnaval is voor Harm echt te veel.
Arbeid = troost
Niet iedereen kiest voor zon of sofa. Natasja vindt de traditie wél mooi, maar trapt niet mee. Haar tip: doe een extra dienst zodat je collega’s kunnen doorslaan. Jeanet uit Etten-Leur draait vier diensten achter elkaar in de wijkverpleging. Drie dagen feest voor de rest, vier dagen salaris voor haar. Win-win.
Tussendoor: woensdag-trauma
En dan heb je nog Eric uit Wintelre, die carnaval eigenlijk wél leuk vindt. Behalve de woensdag daarna. Want wat rest is hoestende schminkresten, zooi op straat en een hoofd dat denkt dat dorst niet te stillen valt. Post-carnavalsdip ten top.
Is je voordeur nog veilig? Bestuurders Udense azc-kwestie krijgen huisbezoek
De bouw van 300 vluchtelingenplaatsen aan de Boekselsedijk in Uden brengt meer teweeg dan alleen discussie in de raadzaal. Tegenstanders van het plan kloppen nu aan de voordeur van wethouders – letterlijk. Locoburgemeester Gijs van Heeswijk vertelde maandagavonds in de gemeenteraad dat verschillende collegeleden de laatste tijd onaangekondigd bezoek kregen.
Burgemeester is online kop van Jut
Volgens Van Heeswijk ligt de burgemeester het hardst onder vuur. “Haatberichten vliegen over sociale media. Dat doet wat met iemand”, zei hij. De druk liep zo hoog op dat sommige wethouders aangaven hun werk niet meer normaal te kunnen doen. Het college besloot daarom luid en duidelijk te zeggen: we staan pal achter onze burgemeester.
Raadleden voelen zich niet veilig
Ook de gemeenteraad zelf komt er bekaaid van af. VVD-raadslid Bas Keijzer zegt openlijk dat hij zich geïntimideerd voelt. “Als je met naam en toenaam rondgaat op Facebook of Twitter, tikt dat toch door. Ik heb me de afgelopen dagen niet lekker gevoeld.” Zijn boodschap: oneens zijn mag, maar laat het respectvol blijven.
Lang debat, maar groen licht
Na uren discussie stemde de raad toch in met de tienjarige opvang. Vanaf 1 oktober mogen de eerste driehonderd asielzoekers zich melden aan de Boekselsedijk.
Niet uniek voor Uden
Uden is lang niet de enige plek waar bestuurders onder druk staan. Vorig jaar al moest de burgemeester van Venlo rond de klok beveiligd worden vanwege rel rond een azc, en in Terneuzen stapte de burgemeester op omdat raadsleden onder druk zouden hebben tegen een azc gestemd – terwijl ze eerder hadden ingestemd.
Waarom bijna elke werkgever nog steeds ‘flexplek’ in de woonkamer toejuigt
Hoewel we nog steeds graag in joggingbroek checken of de baas online is, wordt de liefde voor thuiswerken iets minder. Desondanks houden bedrijven de thuiswerkknop voorlopig op groen: vier op de vijf besloten vorig jaar nog om het gewoon te laten gebeuren. Dat blijkt uit verse CBS-cijfers die vandaag naar buiten kwamen.
Een opmars sinds 2012
Stel je voor: twaalf jaar geleden hoefden werkgevers slechts in 59% van de gevallen ‘ja’ te zeggen op de vraag of je vanaf de bank een spreadsheet mocht bewerken. Destijds was 22% van de werknemers oud genoeg om te weten dat “aan het werk zijn” meestal op kantoor gebeurde. Corona gooide het roer om: in 2021 piekte het toegestane thuiswerk naar 83%. Daarna stabiliseerde het tot circa 80%.
Kleine beetjes vs. grote tankers
Kleinere spelers met 10-50 collega’s laten ongeveer 76% van hun mensen op afstand klussen. Bij business-groot met 250+ medewerkers zegt liefst 96% “tuurlijk, plop maar op de eettafel”. Let wel: die 80% van alle bedrijven wil niet zeggen dat iedereen zijn laptop kan meenemen naar de camping. In de praktijk had “maar” 60% van alle werkenden vorig jaar echt de kans om thuis te loggen.
Genegenheid neemt een tikje af
Dat thuiswerken minder bemind raakt snijdt ook bij RTL Nieuwspanel. Waar in 2023 nog 74% op het panel blij was met de mogelijkheid, daalde dat in 2025 naar 65%. Een kleiner, maar luider clubje (17% vs. 12% twee jaar eerder) ziet de ontwikkeling als een slechte zaak. Gevolgen?
- Een derde vindt vervelend als collega’s nooit op kantoor opduiken.
- 40% denkt dat thuiszitters minder uren maken.
- Bij werkgevers loopt dat op tot 52%.
Strenger beleid is al gaande
Vorig jaar begonnen al flink wat bedrijven de rem erop te zetten. Onder sollicitanten van grote organisaties zag 17% een strictere lijn ontstaan; ruim de helft daarvan (59%) was er niet blij mee. Terwijl managers wensen dat thuiswerkers net zo snel antwoorden als het koffieapparaat, blijft de slimme conclusie: thuis werken maakt je niet zomaar productiever. Benieuwd hoe dat precies zit? Check de video in het originele stuk.
Steeds minder nieuwe studenten: ook dit jaar weer krimp aan de poort van uni én hogeschool
De universiteitsgangen staan er dit jaar nog rustiger bij dan vorig jaar: ruim 3 % minder eerstejaarsbaeblers liepen deze week campus op. Hogescholen kregen er amper 0,6 % minder nieuw bloed binnen, maar het dalende tij blijft dus ook daar zichtbaar.
Buitenlandse studenten blijven weg
De grootste sluimer is internationaal. Het aantal buitenlandse studenten dat hier een universitaire bachelor begon, zakte met 3,6 %. Vooral uit Europa komen er minder bekers kopjes koffie bij de introductie. Nederlandse scholieren? Ook minder, maar met een kleiner minnetje van 3,3 %.
Hoger leerlingenaantal is er niet
Achtergrond volgens universiteitenkoepel UNL: er waren in 2025 minder eindexamen-VWO’ers én er vielen meer herkansingen uit. Geslaagde scholieren nemen bovendien vaker een tussenjaar om te “leven” in plaats van meteen te “studeren”. Universiteiten zelf klapten de wervingskoffers dicht: geen recruitment-rondjes meer door Aziatische gymzalen, wel waarschuwingen over de kamernood.
“Krimp is al geen toekomstscenario, maar realiteit”
Onderwijsministere denkt dat de studentenbubbel de komende tien jaar nog eens met bijna 10 % leegloopt. UNL-voorzitter Caspar van den Berg hoort het liefst “een uitnodigende talentstrategie” in het coalitieprogramma. Kortom: zet de krijtlijnen uit, want de leegte is al vanaf nu.
Pabo’s springen eruit, bètatechniek krimpt
In het HBO is het beeld wisselend. De pabo blaast als eenWarme-wever-over-de-heg: +7,6 % erbij, goed voor ruim 6200 nieuwe juf-en-meester-in-spé. Tweede-graads lerarenopleidingen kregen daarentegen een flinke tik. Maurice Limmen (Vereniging Hogescholen) pleit voor dezelfde charme-offensief-truc nu ook bij die opleidingen.
ict-opleidingen in mineur terwijl tekort verder oploopt
Opvallend: juist de ict-hogeschoolbanken bleven vrij. Bijna 440 potentiële tech-helden kozen een andere route, terwijl vacatures voor programmeurs als paddestoelen blijven verschijnen. Limmen wil niet alleen nieuwe instroom, maar ook tweedekansers en bijscholers van elders binnenhalen. Gewoon even omscholen tot nerd, zegt hij eigenlijk.
Spannend avondje in Eindhoven: 15- en 16-jarigen opgepakt bij ‘criminele hotspot’
Het was een doodgewone maandagavond, tot de wijkagenten plots zwarte schimmen in de bosjes langs het fietspad tussen Elburglaan en Oirschotsedijk spotten. Aanliggend aan de Tilburgseweg is deze route bekend als een plek waar de politie regelmatig surveilleert: inbraken, vernielingen – je naam it, het gebeurt er. Gisteravond omstreeks negen uur bleek de routinecontrole compleet uit de bocht te vliegen.
Verstopte fatbikes en nog wat meer…
Agenten zagen al snel twee fatbikes tussendoor gluren in het struikgewas. Even verder zaten twee jonge gasten, strak in het zwart, nog net niet met neonstickers omhoog te zwaaien. Een duidelijk “kom maar te voorschijn”-bevel volgde. Luisteren deden ze – gelukkig – en het duo bleek vijftien en zestien lentes jong.
Omdat niemand fietst om vervolgens in een bosje te gaan zitten chillen (tenzij je TikTok-filmpje really wilde scoren), besloten de agenten extra te speuren. Resultaat: twee vuurwapens op dezelfde plek. Effe checken, huiszoekingen, aanhoudingen – checklist compleet.
De politie mengt op sociale media geen woorden in een versnellingsbak: ‘Play stupid games, win stupid prizes’. Tjongejonge.
