Brand op herdenkingsplek voor slachtoffers cafébrand Crans-Montana — vermoedelijk ontstaan door kaars
Vanochtend is er brand uitgebroken op de plek waar mensen samenkwamen om te rouwen om de 41 doden van de verschrikkelijke cafébrand in Crans-Montana op nieuwjaarsnacht. Gelukkig kon het vuur snel worden geblust en raakte niemand gewond.
De brand brak rond 06.00 uur uit in de tent die speciaal was opgezet als herdenkingsplek. Daarbinnen lagen bloemen, knuffels en kaarsjes — allemaal met veel liefde neergelegd voor de slachtoffers van de felle kelderbrand die begin januari plaatsvond. Het vermoeden is sterk dat de brand is ontstaan bij een kaars die midden op een tafel in de tent stond. Een aantal herdenkingsvoorwerpen is daardoor verbrand, maar het condoleanceboek zou gelukkig onbeschadigd zijn gebleven.
Die oorspronkelijke brand op 1 januari kostte 41 mensen het leven en liet meer dan tachtig anderen zwaargewond achter. Al vrij snel na de ramp kwam naar buiten dat de noodzakelijke veiligheidsinspecties sinds 2019 niet meer waren uitgevoerd. Tegen de eigenaar van het café loopt nu een strafrechtelijk onderzoek.
Iran geeft Nobelprijswinnares Narges Mohammadi jarenlange celstraf voor ‘samenzwering’
Haar advocaat Mostafa Nili deelde op X (vroeger Twitter) mee dat Narges Mohammadi een totale celstraf van zes jaar en anderhalf jaar heeft gekregen — waarvan zes jaar voor ‘samenzwering tegen de veiligheid van de staat’ en anderhalve jaar voor zogeheten ‘propagandistische activiteiten’. Daarnaast moet ze twee jaar lang het land niet verlaten én gedurende twee jaar in ballingschap leven in een afgelegen stad in het oosten van Iran.
Interessant — en tragisch — is dat Mohammadi al in 2023 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, juist vanwege haar onvermoeibare strijd tegen de onderdrukking van vrouwen in Iran, en voor mensenrechten en vrijheid in het algemeen. Op het moment van de bekendmaking zat ze echter al in de gevangenis. Het islamitische regime reageerde destijds scherp en kritisch op de keuze van het Nobelprijscomité — alsof er iets mis was met het erkennen van moed en rechtvaardigheid.
Volgens haar advocaat zou Mohammadi mogelijk op borgtocht vrijkomen, omdat haar gezondheid ernstig aangetast is.
Tegelijkertijd zijn er de laatste weken grote, felle protesten in Iran: burgers gaan massaal de straat op tegen de macht van de ayatollahs én tegen de slechte economische toestand. En terwijl dat speelt, loopt er ook diplomatiek vuurwerk: Iran is in gesprek met de Verenigde Staten — maar president Trump heeft net nieuwe sancties opgelegd én dreigt zelfs met militaire actie als de autoriteiten de demonstranten blijven neerslaan. Voor de duidelijkheid: hij stuurde zelfs een ‘enorme armada’ oorlogsschepen richting Iran om de druk te verhogen.
Bad Bunny in de Super Bowl: een show die de VS weer eens op splitst
De Verenigde Staten staan op het punt om hun grootste jaarlijkse sportfeest te vieren: de Super Bowl. Dit keer is het een duel tussen de New England Patriots en de Seattle Seahawks — een klassieke oost versus west-strijd. Maar deze wedstrijd is veel meer dan alleen football: het is een spiegel van de Amerikaanse samenleving onder spanning. En middenin al dat gedruis staat één naam die alles op zijn kop zet: Bad Bunny.
Zijn halftimestand in de Super Bowl — een van de meest bekeken tv-momenten ter wereld — heeft al voordat hij ook maar een noot zingt een golf van emoties, discussies en tegenreacties losgemaakt. Van Benito-Bowls (lees: Bad Bunny-themed feestjes) tot Latino dansavonden in Washington DC: overal wordt er gevierd, gestreden of gewoon heel hard meegezongen — vaak met een pava op het hoofd en vol overtuiging in het Spaans.
En ja, Bad Bunny zingt écht in het Spaans. Geen vertaling, geen compromis. Dat is precies wat hem zo krachtig maakt. Zijn muziek draait om kolonialisme, machismo, trots op zijn roots — en vooral om Puerto Rico. Zijn nieuwste album, een liefdesbrief aan zijn geboorteland, won vorige week zelfs een Grammy voor ‘beste album van het jaar’.
Voor veel jonge Latino’s is hij meer dan een ster: hij is een symbool. Zoals Valerie Colon (19), geboren en opgegroeid op Puerto Rico, nu student in Washington DC: “Hij laat zien dat je je droom moet najagen, ook al spreek je niet perfect Engels — of als mensen jouw aanwezigheid gewoon niet willen zien.”
Maar net daarom is zijn optreden zo beladen. In een tijd van heftige debatten over immigratie, identiteit en macht, is Bad Bunny’s aanwezigheid op het nationale podium automatisch politiek. Tijdens de Grammy’s sprak hij openlijk tegen ICE — de Amerikaanse immigratiedienst — en riep hij: “Weg met ICE!”. Een boodschap die niet onopgemerkt bleef. Minister Kristi Noem liet weten dat ICE-krachten “overal aanwezig” zouden zijn rondom het evenement — een uitspraak die later werd afgezwakt, maar wel onrust veroorzaakte. Anti-ICE-protesten zijn al aangekondigd rond het stadion in Santa Clara. En Bad Bunny zelf weigert zelfs om met zijn nieuwste album door de VS te toeren, uit angst dat zijn fans bij grenscontroles worden opgepakt.
Vanuit conservatieve hoek is de ergernis al langer voelbaar. President Trump zal de wedstrijd niet bijwonen en noemde Bad Bunny een “vreselijke keuze” voor de halftime-show. Als tegenwicht kondigde het rechts-conservatieve Turning Point USA een alternatieve ‘All-American’-show aan — met Kid Rock als headliner — en schreef het: “We brengen de Amerikaanse cultuuroorlog naar het hoofdpodium. Geen woke onzin. Alleen waarheid. Alleen vrijheid. Alleen Amerika.”
En dan is er nog die oude, knagende vraag: Is Bad Bunny wel echt ‘Amerikaans genoeg’? Een anonieme NFL-speler zei onlangs tegen The Athletic dat de halftimestand altijd door een ‘Amerikaan’ moet worden gevuld. Een opmerking die meteen op heftige kritiek stuitte — want Puerto Rico is officieel Amerikaans grondgebied. De inwoners zijn Amerikaanse staatsburgers. Alleen: ze mogen niet stemmen bij presidentsverkiezingen en hebben geen stem in het Congres.
Juist die complexe, vaak pijnlijke relatie tussen Puerto Rico en de VS is een centraal thema in Bad Bunny’s werk. Hij zingt over hoe Latino’s zich in Amerika voelen — en over de angst dat de lokale bevolking van zijn eiland verdreven wordt. Zijn trots op zijn identiteit is geen afwijzing van Amerika, maar een oproep om ruimte te maken voor alle vormen van ‘Amerikaans-zijn’.
Zoals Valerie Colon het samenvat: “Iedereen heeft nu een mening over hem en zijn optreden. Maar ik zie iemand die trots is op dit land — en niet bang is om zichzelf te zijn.”
Opmerkelijke actie voor meer toiletten: raadsleden moeten betalen bij de wc
Een hele bijzondere scène speelde zich af tijdens de laatste gemeenteraadsvergadering in Tilburg — en die is nu overal op TikTok te zien. Een actiegroep met de naam Tilburg over de Zeik zette een spotprent op het gebrek aan openbare toiletten: raadsleden moesten 50 cent betalen voordat ze naar het toilet mochten. Ja, echt: bij de deur van de rusthokjes stonden ‘toiletjuffen’ met een handje opgestoken — en een duidelijke boodschap: “Je moet betalen.”
Gemeenteraadslid Julian Zieleman (D66) keek even verbaasd, lachte toen en vroeg: “Echt?”
De toiletjuf bleef kalm: “Als de mensen moeten betalen, dan de raadsleden ook.”
Een filmpje met impact
Het filmpje, geplaatst deze week op TikTok, toont meerdere raadsleden — waaronder Perry Janssen (Lijst Smolders), Anne-Miep Vlasveld (PvdD) en Pam Wijnans (PvdD) — terwijl ze op een wat ongemakkelijke manier worden tegengehouden. Geen schreeuwende demonstratie, maar een stille, ironische interventie: één uur lang stonden actievoerders bij de toiletten van het raadhuis en vroegen om die kleine munt. Bijna niemand had hem bij zich. En dat is precies het punt.
Waarom 50 cent? En waarom nu?
De groep — een samenwerking tussen Cozy Tuk, Feniks (Emancipatie Expertisecentrum), de Maag-Lever-Darmstichting, SP Tilburg en Toegankelijk Tilburg — wil graag dat er meer én gratis openbare toiletten komen in de stad. Vorig jaar al zetten ze toiletpotten op het Pieter Vreedeplein als protest. Daarna leverden ze ruim duizend handtekeningen af bij de wethouder. Er volgden gesprekken, en zelfs een officieel onderzoek naar de huidige toiletvoorzieningen. Maar volgens actievoerder Erik Schapendonk klopt die inventarisatie niet: “Ze tellen ook toiletten in supermarkten en restaurants mee — terwijl je daar vaak niet zomaar naar toe mag. In een supermarkt mag je vaak niet, en in een restaurant moet je eerst iets kopen.”
En die 50-centmunt? Die is geen grap — het is een spiegel. “Hoeveel mensen hebben dat nog op zak?”, vraagt hij. De proef tijdens de raadsvergadering bevestigde het: het gebrek is reëel, en de toegankelijkheid is laag.
Reacties vanuit de raad
Perry Janssen (Lijst Smolders) gaf in het filmpje duidelijk te kennen: “Dan moet je niet bij mij zijn.” Maar later, zondag, nuanceerde hij het aan de telefoon: “Ik heb niets tegen zo’n actie — alleen vond ik het misplaatst. Je had beter bij de wethouders kunnen zitten. Wij als raadsleden zijn hier al lang mee bezig.” Hij had liever gezien dat er een open brief was gestuurd.
Schapendonk vindt de actie juist goed getimed en goed te verantwoorden: “Er is gewoon een flinke mismatch tussen wat Tilburgers ervaren en hoe de gemeente het voor zich ziet.” De andere raadsleden uit het filmpje waren zondag niet bereikbaar voor commentaar.
Penthouse in voormalig klooster: wanneer een huis je meteen ‘aanpraat’
In het oude kapucijnenklooster in Oosterhout staat een écht bijzonder penthouse te koop — voor 1,1 miljoen euro. Verkoper Paul de Jong ging er eerst wat nieuwsgierig naar kijken, maar was al binnen een paar minuten overtuigd. “Soms stap je ergens binnen en denk je meteen: dit voelt goed. Gewoon zo.”
Voorheen woonde Paul in een ruim woonhuis, maar hij had zin in iets anders: minder onderhoud, makkelijker op vakantie gaan (de deur dicht, en weg), zonder dat hij zich moest inperken in een piepklein appartement.
Een eerste indruk die alles verandert
Hij had via een makelaar een afspraak gemaakt, maar was eerlijk gezegd niet echt enthousiast — vooral vanwege de plattegrond. Toch verdween dat gevoel in een mum van tijd zodra hij binnenstapte. “De ruimte, de hoge plafonds, de oude balken, het licht… En vooral: de rust.” Geen buren die je kunnen zien, alles op het zuiden, deuren openzetten en gewoon de ruimte om je heen voelen. “Daar word je echt verliefd op.”
En ja — hij kon ook nog eens vrij veel aanpassen. Maar wat hem vooral trok, was geen checklist van functies. Het was puur het gevoel.
Een gebouw met karakter (en geschiedenis)
Dat gevoel wordt alleen maar sterker door het rijke verleden van het gebouw. Je komt nog steeds binnen via de originele hoofdingang van het klooster — en daarmee ook binnen in de sfeer. “Je stapt niet in een kille, smalle trappenhuis, maar in een hoge, brede hal. Het voelt bijna plechtig… maar tegelijkertijd ook warm. Dit is geen standaard appartementencomplex. Je merkt meteen: dit is een bijzondere plek.”
Rondom het gebouw ligt een grote, landschappelijk aangelegde tuin met oude bomen en wandelpaden — gemeenschappelijk eigendom van alle bewoners. “Zelfs als je aankomt met de auto, voel je die rust meteen. Je komt hier echt ergens aan.”
Van vergeeld naar licht — en van gesloten naar open
Aan het appartement zelf heeft Paul flink gewerkt. “Alles was vergeeld door jaren roken van de vorige eigenaar. Alles wat ik kon verven, heb ik geverfd. Een enorme klus.”
Het penthouse telt 272 m² woonoppervlakte. Ook de indeling kreeg een volledige make-over: twee slaapkamers werden omgetoverd tot drie ruime slaapkamers (waarvan één gigantisch was, dus die werd opgesplitst). En de keuken? Die zat helemaal verstopt. “Ik heb meters aan muur weggehaald om er een open keuken van te maken. Nu stroomt het licht van noord naar zuid door de hele woning.”
Verder heeft het penthouse twee dakterrassen (bij elkaar bijna 50 m²), twee badkamers, een royale berging én twee garageboxen.
Waarom verkopen?
Waarom geeft Paul deze bijzondere plek nu toch af? “Ik woon inmiddels in Portugal — en blijf daar. Het licht en de zon hier zal ik het meest missen: ontbijten én avondeten op het terras, altijd in de zon. Dat was hier werkelijk fantastisch.”
Rookbommen, vuurwerk en spanningen tijdens protest tegen de Winterspelen in Milaan
Gisteravond liep een demonstratie tegen de komende Winterspelen in Milaan uit op onlusten: zes mensen zijn gearresteerd nadat een klein groepje betogers fakkels, rookbommen en vuurwerk begon af te stoken. De politie reageerde met waterkanonnen en traangas — en dat terwijl er duizenden agenten waren ingezet om precies zulke escalaties te voorkomen of snel onder controle te krijgen.
Eerder op de dag was het nog vredig: diverse burgerrechtenorganisaties organiseerden een gezamenlijk protest tegen de Spelen. Ze wezen onder meer op de grote schade voor het milieu — zoals het kappen van bossen om infrastructuur te bouwen — en de enorme investeringen in wegen (miljarden euro’s), terwijl de Spelen officieel worden aangeprezen als duurzaam én kostenneutraal. Op spandoeken stonden slogans als ‘Bevrijd de bergen, minder ICE, meer gletsjer’, waarbij ‘ICE’ een knipoog is naar de Amerikaanse immigratiedienst die achter de schermen meedoet via de Amerikaanse delegatie in Milaan. Ook de stijgende huurprijzen en de hoge levensonderhoudskosten in Noord-Italië speelden een rol in het protest, dat onder andere langs het olympische dorp trok.
Maar na afloop van de vreedzame actie sloeg de sfeer om. Een handvol deelnemers raakte slaags met de politie — met gevolg: arrestaties, rook, vuurwerk en een zware politieaanwezigheid.
En dit is niet geïsoleerd. Vorige week al raakten in Turijn meer dan honderd agenten gewond tijdens een protest tegen de ontruiming van een sociaal-cultureel centrum: stenen, molotovcocktails, zelfs een hameraanval op een agent. En gisteren nog: sabotage op het Italiaanse spoor. Tussen Bologna en Padua ontplofte een zelfgemaakt explosief, waardoor kabels beschadigd raakten. Bij Pesaro vloog een elektriciteitshuisje in brand, en bij het centraal station van Bologna werden meerdere kabels doorgesneden — met grote vertragingen tot gevolg. Wie hierachter zit, is nog onduidelijk, maar Italiaanse media wijzen op mogelijke betrokkenheid van een anarchistische groepering.
Premier Giorgia Meloni noemde de daders vanochtend openlijk “vijanden van Italië” en sprak haar volledige steun uit aan de politie, de stad Milaan — en aan iedereen wiens werk wordt ondermijnd door wat zij ‘criminele bendes’ noemt.
