Last dance voor Mollema: het laatste seizoen van een wielerlegende
Bauke Mollema heeft het nieuws bekendgemaakt: dit jaar is zijn laatste als profwielrenner. Na dit seizoen houdt het op. “Nog één jaar, one last dance”, postte hij op Instagram. De Groninger van 39 jaar heeft maar liefst twintig seizoenen in het peloton doorgebracht en een indrukwekkende prijzenkast bij elkaar gereden.
Hij pakte twee etappezeges in de Tour de France (in 2017 en 2021) en één in de Ronde van Spanje (in 2013). Bij zijn allereerste Vuelta in datzelfde jaar stond hij meteen op het eindpodium als derde en won hij ook nog de puntentrui. Ook in de grote eendagskoersen liet hij van zich horen: hij won de Clásica San Sebastián (in 2015) en de Ronde van Lombardije (in 2018). In San Sebastián stond hij ook nog twee keer als tweede en een keer als derde op het podium. Zijn meest recente kampioenstrui is die van Nederlands kampioen tijdrijden, veroverd in 2022.
“Nu is het tijd om aan mijn laatste seizoen als profrenner te beginnen”, zegt Mollema. Hij trapt zijn afscheidsjaar woensdag af met een koers in Valencia.
PSV-talent maakt overstap naar België voor samenspel met broer
Robin van Duiven, de 19-jarige spits en topscorer van Jong PSV, heeft de Eindhovense club verlaten. Hij maakt het huidige voetbalseizoen af op huurbasis bij de Belgische tweedeklasser Lommel SK. Het bijzondere? Daar wordt hij ploeggenoot van zijn eigen broer, Jason.
Van Duiven speelde bijna zeseneenhalf jaar in Eindhoven en tekende daar in 2023 zijn eerste profcontract. Ondanks zijn knappe prestaties bij Jong PSV – hij scoorde veertien keer – kreeg hij geen kans in het eerste elftal. Hij werd bijvoorbeeld niet meegenomen op de wintertrainingskamp in Spanje. Zelfs een eerdere oproep van PSV-legendes René en Willy van de Kerkhof in hun podcast om hem een kans te geven, leidde niet tot speeltijd. Hij stond wel eens op de sheet, zoals tijdens de Champions League-wedstrijd tegen Bayer Leverkusen, maar kwam niet in actie.
Na zijn verhuurperiode in België wacht de jonge aanvaller een nieuwe stap: een definitieve overgang naar het Spaanse Real Valladolid, waar hij enkele weken geleden al een contract voor drie jaar tekende. Zijn broer Jason maakte in de zomer van 2024 zelf de overstap van Jong PSV naar Manchester City, die hem vervolgens uitleende aan Lommel SK. De technisch directeur van Lommel, Jeffrey van As, ziet in Robin een “gerichte versterking” voor zijn team.
Mollema begint zijn afscheidsjaar in Spanje
Bauke Mollema trapt deze week zijn laatste seizoen af met een koers in Valencia, Spanje. De renner van Lidl-Trek kijkt terug op een mooie carrière met hoogtepunten zoals twee etappezeges in de Tour de France, een etappe in de Vuelta, een overwinning in de Ronde van Lombardije en de winst in de Clásica San Sebastián.
Deadline Day Drama: Luisteren naar de scouts of toch die bekende speler halen?
Hoe het volgens het boekje hoort: een Eredivisieclub verkoopt zijn topscorer en krijgt van de scouting een lijstje met vijf uitgekiende vervangers. Die spelers zijn maandenlang onder de loep genomen, zowel live als op video. De technisch directeur pakt dat lijstje erbij en haalt een pareltje binnen dat klaar is om te groeien.
Hoe het in de praktijk vaak gaat: de scouting levert datzelfde zorgvuldig samengestelde lijstje aan. Maar dan, op de dag vóór Deadline Day, gaat de telefoon. Het is een kennis uit het netwerk van de TD met een ‘unieke kans’. Plots verdwijnt het scoutsrapport in de shredder en wordt die ene bekende speler gehaald.
Vandaag is het weer zover: Deadline Day voor de Eredivisie. Op weinig andere momenten staan de verhoudingen tussen technisch directeuren en scouts zo onder spanning. “Er is een ideaalplaatje”, zegt Sjoerd Ars, ex-technisch directeur van Fortuna Sittard. “Maar de transfermarkt is een levend schaakbord. Je kunt geen star plan maken en dat simpelweg uitvoeren. De druk van buitenaf is gewoon te groot.”
Met die druk bedoelt Ars alles wat er om een club heen speelt: een slechte reeks, boze fans bij de bus, negatieve publiciteit. Dat beïnvloedt transferbeslissingen meer dan je denkt. En dan is er ook nog de wens van de trainer. “Sommige trainers werken gewoon het liefst met bekende gezichten. Soms kies je om de trainer tevreden te stellen, en kies je achteraf toch de verkeerde speler”, legt Ars uit. “Als twee spelers even goed zijn en de trainer wil er per se één, dan kies je soms voor die speler. Doe je dat niet, dan loop je het risico dat ‘jouw’ speler niet eens speelt. Dat kan snel escaleren, zoals we bij Ajax zagen.”
In die hectische laatste uren vallen scouts dus vaak buiten de boot. Sommige scouts geven het niet op en proberen via een andere bestuurder hun speler er toch doorheen te drukken. Marcel Bout, hoofdscout bij Newcastle, pakt het anders aan. “Ik ga dan op zoek naar de volgende speler. Maar ik ben 63. Als je 33 bent, snap ik heel goed dat je je geduld verliest.” Volgens Bout moet een scout zijn rol niet overschatten. “Je bent een aangever. De uiteindelijke beslissing ligt bij de directeur. Je moet er vroeg bij zijn, een geweldige analyse maken en zorgen dat je verhaal blijft hangen.”
Vroeger was de invloed van scouts groter, vertelt Bout. “Toen ik Paul Bosvelt naar Feyenoord wilde halen, belde ik trainer Arie Haan. Die keek ernaar en we haalden ‘m. Tegenwoordig zitten er veel meer schakels tussen. En hoe meer meningen, hoe groter de kans dat je een speler misloopt.”
Toch loopt de samenwerking tussen TD en scouts niet altijd soepel. Onlangs nam hoofdscout Kelvin de Lang nog ontslag bij Ajax vanwege weinig contact met TD Alex Kroes. Ook Ars kende botsingen. “Dan moet je in gesprek en je keuze goed uitleggen. Scouts hebben niet altijd zicht op alles wat er in de club speelt. Met goede communicatie en duidelijke verwachtingen kom je er meestal wel uit.”
En soms is er ook gewoon begrip voor zo’n ‘buitenkansje’, geeft Ars toe. “Toen wij Burak Yılmaz naar Fortuna Sittard haalden, hoefde ik de scouting niet te vragen of hij kon voetballen. Dan vallen die vijf opties waar een half jaar naar is gekeken, in één klap af.”
Van tropische stranden tot besneeuwde bergen: de bijzondere verhalen achter de Winterspelen-debutanten
De wieg van de een stond in een idyllische kustplaats op Borneo. De ander groeide op in de verzengende hitte van de Australische outback, honderden kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde stad. Strenge winters kennen ze niet in de landen die ze vertegenwoordigen. En toch zijn ze in olympisch Milaan van de partij op de Winterspelen. Met ieder hun eigen verhaal.
Benin viert een historisch debuut
Het West-Afrikaanse Benin doet dit jaar voor het eerst mee aan de Winterspelen. Dat de 21-jarige Nathan Tchibozo het land, een voormalig Franse kolonie, in Italië representeert, is al een overwinning op zich. Toen zijn vader Jean-Luc een paar jaar geleden het plan opvatte zijn zoon te laten deelnemen aan de Winterspelen, werd hij naar eigen zeggen vooral tegengewerkt door het olympisch comité van Benin. Nathan skiede daarom eerst onder de vlag van Togo, maar wilde in Milaan per se zijn vaderland vertegenwoordigen. De verandering van nationaliteit was een heel gedoe bij het IOC. Eind vorig jaar kreeg hij eindelijk groen licht. Voor Tchibozo is dat zijn eerste grote overwinning van dit seizoen – en misschien meteen ook zijn laatste.
Van Borneo naar de ijspiste: het skeletongeluk van Jonathan Yaw
Zijn naam is het antwoord op een vraag uit een sportquiz voor (ver)gevorderden: wie was de eerste skeletonner uit Zuidoost-Azië die deelnam aan de Winterspelen? Dat Jonathan Yaw (29) ooit in een ijskanaal zou belanden, leek in zijn jonge jaren niet erg waarschijnlijk. Hij werd geboren in het idyllische plaatsje Miri op Borneo en verhuisde als tiener met zijn ouders naar Sydney. Daar werd hij een verdienstelijk handballer. Een paar jaar geleden maakte hij de overstap naar skeleton, toen hij zich aansloot bij een post-olympisch project dat Aziatische jongeren kennis liet maken met de sport. Yaw verwacht niet in Milaan een gooi te kunnen doen naar een medaille. Daarom heeft hij zijn doelen bijgesteld: “Ik wil laten zien dat je geen stoere macho hoeft te zijn om deze sport te beoefenen.”
Een paspoort voor de Spelen: de keuzestress van Winston Tang
Het Afrikaanse continent wordt in Milaan vertegenwoordigd door vijftien atleten uit acht landen. Vier jaar geleden waren dat er nog zes uit vijf landen. Ook Winston Tang (19) uit Guinee-Bissau is een atleet uit een land dat voor het eerst deelneemt aan de Winterspelen. Al waren er wel wat administratieve trucjes nodig om hem in Italië aan de start te krijgen. De in de VS geboren Tang heeft Taiwanees, Amerikaans en Guinee-Bissaus bloed. En dat zorgde voor keuzestress. Bij zijn internationale debuut startte hij onder Chinese vlag. Niet lang daarna stapte hij over naar de skibond van de Verenigde Staten, om zich uiteindelijk met het oog op Milaan voor zijn Afrikaanse paspoort te beslissen. Wie niet sterk is, moet immers slim zijn.
Van rode aarde naar witte sneeuw: het avontuur van Kiara Reddingius
Als kind dacht Kiara Reddingius dat de aarde overal rood van kleur was. Niet zo gek, als je opgroeit in de outback van Australië. Haar wieg stond in Leonora, een nederzetting met nog geen 600 inwoners, ver weg van elke stad. De boerendochter groeide op tussen de kangoeroes, kamelen en emoes van haar vader. Toen ze verhuisde naar Perth, kwam ze via de atletiek in aanraking met bobsleeën. Haar internationale debuut, een paar jaar geleden in Innsbruck, werd onvergetelijk. Toen ze de ochtend van haar eerste run de gordijnen opensloeg, zag ze het voor het eerst van haar leven sneeuwen. De aarde was inderdaad niet overal rood.
Een levende legende zonder medaille: het record van Muhammad Karim
Nog nooit een medaille gewonnen, toch een olympische legende. Muhammad Karim weet één ding zeker: na Milaan staat zijn naam in de annalen van het IOC. De atleet uit Pakistan wordt dan namelijk de enige alpineskiër die heeft deelgenomen aan vier opeenvolgende Spelen. Tijdens zijn eerdere deelnames slaagde hij er niet in een verpletterende indruk achter te laten. De vraag is of hij zich in Milaan eindelijk binnen de top 70 kan skiën. Als enige vertegenwoordiger van zijn land is Karim na Milaan ook de eerste die bij vier opeenvolgende Winterspelen zowel de openings- als sluitingsceremonie heeft aangevoerd. Ook dat heeft nog niemand hem nagedaan.
