Lavreysen richt zich op EK met gemengde gevoelens en blik op wereldrecord
Met maar liefst vier wereldtitels op zak bewees Harrie Lavreysen vorig jaar opnieuw dat hij een absolute topfavoriet is in het baanwielrennen. Toch is de 28-jarige renner uit Luyksgestel niet helemaal gerust met het oog op het EK dat zondag van start gaat in het Turkse Konya. “Ik ben een beetje bang of het genoeg zal zijn,” geeft hij toe.
Lavreysen werd eind 2025 uitgeroepen tot Sportman van het Jaar, mede dankzij die vier historische wereldtitels die hij een paar maanden eerder veroverde. Een lange rustperiode zat er niet in, want deze week staat het EK in Turkije alweer op het programma. “Ik vind het toernooi wel snel op het jaar 2025 komen. Mijn voorbereiding is niet top, maar ik wil graag rijden. Het is het laatste toernooi dat niet meetelt voor de Olympische Spelen en dat is te merken. Ik sta er wat meer ontspannen in.”
In Konya neemt hij deel aan de individuele sprint, de teamsprint en de keirin. De kilometertijdrit slaat hij voorlopig over. “Dat is voor mij het minst leuke onderdeel, ik focus me liever op de andere drie. Het is niet mijn ambitie om zoveel mogelijk titels te turven, daarvoor stap ik niet op de fiets.”
Met het team mikt hij op een podiumplek, voor de keirin vindt hij het lastig een voorspelling te doen en de individuele sprint is voor hem het hoofdonderdeel. Daarin krijgt hij te maken met zijn grote rivaal Matthew Richardson. Deze geboren Engelsman stapte kort geleden over van Australië, het land waar hij opgroeide, naar Groot-Brittannië.
“Het WK is het belangrijkst, dit EK staat iets minder prominent op de kalender. Mijn topvorm is er nog niet, want het is niet mijn plan om te vroeg te pieken,” legt Lavreysen uit. “Ik ben benieuwd op welke oorlogssterkte Richardson is. Hij zal heel erg gebrand zijn op zijn eerste EK. Zijn topsnelheid ligt iets hoger dan die van mij, maar ik heb laten zien dat ik hem kan verslaan. Misschien gaat hij nu wel trucjes uithalen omdat het de vorige keer niet genoeg was. En er zijn natuurlijk meer goede concurrenten.”
Als de naam Richardson valt, gaat het al snel over het wereldrecord op de 200 meter sprint vliegende start. De Brit reed namelijk het record van Lavreysen uit de boeken. “Ik denk niet dat ik dat dit jaar al kan terugpakken, daarvoor heb ik niet genoeg getraind. 2027 lijkt mij een mooi jaar om het record aan te vallen, daarvoor moet ik nog een mooi plan maken. Dan werk ik toe naar mijn Olympische Spelen-shape en kan ik die lijn doortrekken. Ik krijg er energie van, het record leeft binnen de sport.”
Die recordpoging moet dan gaan gebeuren in Konya, de snelle baan waar hij komende week zijn debuut maakt. “Ik kan bijvoorbeeld naar een land als Mexico gaan, maar Richardson heeft het hier ook gedaan. Al deed hij dat wel in een andere periode toen het warmer was. Voor mij voelt het EK direct als een verkenning van de baan.”
Wereldkampioene veldrijden Lucinda Brand viert emotionele zege in eigen land
“Fantastisch. In eigen land, met zoveel publiek, een heerlijk gevoel”, zei een stralende Lucinda Brand na haar wereldtitel. Met goud om haar nek was ze zondagmiddag de allersterkste in het Zeeuwse Hulst. Op het laatste stuk genoot ze zichtbaar, terwijl haar concurrenten al ver achter haar lagen.
Vijf jaar na haar eerste wereldtitel was het opnieuw raak. Toen, in 2021, was het door de coronamaatregelen bijna stil in Oostende. Zondag in het zonnige Hulst was dat wel anders. Meteen na de finish tilde ze haar fiets triomfantelijk op, waarna ze in de armen vloog van haar duidelijk geëmotioneerde teammanager Sven Nys.
Een kroon op haar carrière
De Belgische crosslegende weet als geen ander wat Brand heeft doorgemaakt op weg naar deze titel. “We hadden allebei een beetje de bibbers”, vertelde Nys over hun omhelzing. “Ik heb al zoveel met haar meegemaakt, dit maakt mij ook emotioneel. We hebben jaren gewerkt om dit te realiseren. Om het hier op haar 36ste te doen, dat laat echt karakter, discipline en doorzettingsvermogen zien. Ze heeft dit oprecht helemaal zelf verdiend. Dit is een kroon op haar carrière.”
Rijden door het verdriet
Ieders gedachten gingen terug naar begin december, toen Brands moeder kort na een veldrit overleed. Hoe Brand die dag won, kreeg haar moeder nog net mee. “Ik wist dat mijn ouders veel positiviteit en energie haalden uit elk weekend naar mij kijken”, zei Brand eerder deze maand. Haar instelling was: “Als ik blijf doen waar ik al mee bezig ben, is dat voor mijn ouders het fijnste.”
En dat deed ze: winnen. Dat ze dat in zo’n moeilijke periode volhield, verbaasde zelfs Nys. “Dat kan ik niet uitleggen. Ik weet het niet en zou het zelf niet kunnen. Zij slaagt erin om van de eerste tot de laatste wedstrijd op een ongelofelijk niveau te rijden, tegen fantastische talenten als Pieterse en Alvarado.”
Kalmte voor de storm
In de week voor het WK ging het, voor het eerst dit seizoen, even wat minder. Haar kuit speelde op, maar herstelde gelukkig snel. “Opvallend genoeg was ik best wel kalm”, lachte Brand na de race. “Vorig weekend was het niet echt gezellig. Maar na een paar dagen wist ik wel dat het goed kwam.”
In Hulst zat ze meteen goed mee met haar grootste rivalen, landgenoten Ceylin del Carmen Alvarado en Puck Pieterse – die later door een val op achterstand raakte. “Het was moeilijk om te voelen dat ik ergens echt sterker was. Maar mijn kracht lag in het steady, snoeiharde rondes afleggen.” En dat deed ze. Brand reed Alvarado eruit en reed solo naar het goud.
Lof van de bondscoach
Haar landgenotes zag ze op het podium weer terug, tot grote vreugde van bondscoach Gerben de Knegt. “Een heel mooie, eerlijke koers, dat is ook waar ik op hoopte”, zei De Knegt. Hij erkende dat Brand fysiek en mentaal de beste van het jaar is. “Een heel groot compliment voor haar. Lucinda rijdt dwars door een muur heen. Dat is een heel mooie eigenschap. Als je dat allemaal achter je kan laten… groot respect.”
Volgens de bondscoch kan de 36-jarige kampioene nog zeker een paar jaar door, iets waar Nys het mee eens is. Hij hoopt dat Brand zijn ploeg ook de komende jaren nog veel overwinningen zal bezorgen. Maar eerst staat er een feestje op het programma, dat ongetwijfeld uitbundiger wordt dan vijf jaar geleden mogelijk was.
Veldrijdster Brand pakt de regenboogtrui in Hulst
Wat een seizoen voor Lucinda Brand! Ze heeft het hele jaar laten zien dat ze een van de sterksten is, en dat bekroonde ze afgelopen weekend met de wereldtitel veldrijden in het modderige Hulst. Ze volgt hiermee Fem van Empel op, die de afgelopen drie jaar wereldkampioen was. Van Empel heeft haar carrière voorlopig stilgelegd vanwege mentale en fysieke klachten.
Voor Brand is dit de perfecte afsluiter van een fantastisch jaar, waarin ze maar liefst acht van de twaalf wereldbekerwedstrijden won. De race zelf was bloedstollend. Ceylin del Carmen Alvarado begon het sterkst en reed de hele eerste ronde alleen voorop. Al snel ontstond er een kopgroep met Alvarado, Brand en Puck Pieterse.
Pieterse probeerde weg te komen bij haar Nederlandse concurrentes, maar Brand hield haar stevig in de gaten. Niet veel later nam Brand zelf de leiding over. Toen Pieterse viel op de steile vestingwal, schoof ze terug naar de derde plek. De strijd om goud werd een direct duel tussen de twee ervaren kampioenen Brand en Alvarado.
Ook Brand gleed nog uit, waardoor Alvarado even kon ontsnappen. Maar in de voorlaatste ronde maakte de Dordtse het beslissende verschil. Ze kwam solo over de finish en had alle tijd om af te stappen en haar fiets triomfantelijk in de lucht te steken. Pieterse wist op haar beurt de Hongaarse Blanka Vas achter zich te houden en pakte het brons.
Van bewonderaar tot wereldkampioen: Hetty van de Wouw draagt eindelijk de regenboogtrui
Toen Hetty van de Wouw in 2016 bij de topsportselectie kwam, keek ze vol bewondering naar de baanwielrensters in de felbegeerde regenboogtrui. Nu, als 27-jarige Kaatsheuvelse en drievoudig wereldkampioen, mag ze die trui zelf aantrekken tijdens het aanstaande EK. “De allereerste keer voelde het bijna alsof het niet mocht,” geeft ze toe. Met een zilveren medaille op de keirin tijdens de Olympische Spelen van 2024 in Parijs bewees ze al bij de wereldtop te horen. Maar het WK van het jaar daarop werd pas echt háár toernooi: ze pakte goud op de sprint, de teamsprint en de kilometer tijdrit.
“Dat ik me wereldkampioen mag noemen, voelt heel bijzonder. Maar mijn leven is er niet drastisch door veranderd hoor. Na de Spenes werd ik wel wat vaker herkend in de supermarkt, maar dat is niet heel veel meer geworden,” vertelt ze nuchter.
Tijdens het EK in het Turkse Konya, dat komende zondag begint, zal alle aandacht op haar gericht zijn. Die rol als favoriet is nieuw voor ‘Hetty Raketty’. “Ik voel die ogen wel op me rusten, maar dat is meer iets van buitenaf. Op de baan moet ik gewoon hetzelfde doen als altijd. Door de Spelen en het WK weet ik dat ik op mezelf kan vertrouwen. Ik ben zeker geen eendagsvlieg, ik weet hoe ik een topprestatie moet leveren.”
Ze verwacht niet dat tegenstanders hun tactiek speciaal op haar gaan aanpassen. “Op de weg kun je als ploeg tactieken bedenken. Op de baan is het veel individueler; je doet gewoon wat voor jou werkt.” Op maar liefst vier onderdelen mag ze tijdens dit EK in de regenboogtrui rijden. De trui waar ze als jonge renster al van droomde.
“Vorig jaar tijdens het NK trok ik ‘m al een dag aan. Die eerste dag was ik alleen niet fit. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, wilde ik per se rijden. Dat werd geen succes… ik moest overgeven en had drie kwartier nodig om bij te komen. Dit EK mag ik ‘m dan eindelijk écht dragen. Ik ga er gewoon van genieten.”
Het EK in Konya is het laatste grote toernooi dat niet meetelt voor de kwalificatie van de Olympische Spelen van 2028. Van de Wouw stelt de lat hoog voor zichzelf. “We hebben niet zóveel wedstrijden, dus het is leuk om te zien waar je staat. Voor mij is het belangrijk om me door te ontwikkelen, ik ben nog lang niet uitgeleerd. Natuurlijk ga ik voor het podium, maar plezier hebben staat voorop.”
Nederlandse waterpolosters zetten belangrijke stap richting halve finales EK
De Nederlandse waterpolosters hebben een flinke stap gezet richting de halve finales op het EK! In een bloedstollend en keihard duel op Madeira wisten ze Hongarije met het kleinste verschil te verslaan: 5-4. De wedstrijd werd vooral een waar keepstersfeest, waarbij aan beide kanten bijna onpasseerbare doelvrouwen stonden.
Een kwestie van centimeters en reflexen
Het was meteen duidelijk dat dit geen doorsnee pot zou worden. Beide teams vonden maar moeilijk de weg naar het doel, vooral omdat de keepsters opvallend sterk stonden. Onze Laura Aarts was een ware muur: ze tikte de ene na de andere bal weg met fenomenale reflexen en stopte ook nog eens een penalty. Aan de andere kant deed de Hongaarse keepster, Boglarka Neszmely, niet voor haar onder. Zij hield maar liefst drie penalty’s tegen! Het was echt een kwestie van wie het eerste een gaatje zou vinden.
Oranje pakt voorsprong, Hongarije vecht terug
Nederland begon sterk en kwam in het eerste kwart al op een 2-0 voorsprong dankzij mooie treffers van Bente Rogge en Lieke Rogge. De sterke Nederlandse verdediging maakte het de Hongaren lastig, maar in het tweede kwart kwamen ze toch terug naar 2-2. Niet getreurd, want Oranje liep daarna weer uit naar 4-2 door goals van Simone van der Kraats (via een strafschop) en opnieuw Lieke Rogge.
Het derde kwart was het toppunt van spanning. Beide ploegen kregen gouden kansen, maar de bal wilde maar niet binnen. Hongarije raakte twee keer de lat, wij een keer de lat en de paal. Laura Aarts liet nog maar eens zien waarom ze er staat met een paar spectaculaire reddingen.
Laatste minuten vol spanning
In het laatste kwart leek het even mis te gaan. Hongarije kwam terug en maakte het gelijk: 4-4. De spanning was om te snijden! Maar toen, in de allerlaatste minuten, kwam de redding. Lola Moolhuijzen schoot Nederland naar de overwinning: 5-4. Zelfs daarna was het nog spannend, want Christina Hicks miste een penalty (de derde die de Hongaarse keepster stopte!).
Wat nu?
Met deze zege staat Nederland aan kop in de groep. De laatste wedstrijd in deze ronde is zondag om 21:15 uur tegen Spanje. Een overwinning betekent zeker plaatsing voor de halve finales. Maar ook met een gelijkspel (zelfs na penaltyverlies) zijn we er nog. We mogen zelfs in de normale speeltijd verliezen, als het maar niet met meer dan één doelpunt verschil is. Kortom, het lot ligt grotendeels in eigen handen!
Lucinda Brand kroont topseizoen met wereldtitel veldrijden in Hulst
Lucinda Brand heeft in de Zeeuwse vestingstad Hulst de wereldtitel veldrijden binnengesleept! Voor haar is dit, na haar zege in 2021, alweer de tweede regenboogtrui. Het is vooral de perfecte bekroning van een waanzinnig goed seizoen.
Na maar liefst twintig overwinningen deze winter leken er vlak voor het WK toch wat vraagtekens. Een tegenvallende generale en een kuit die niet helemaal mee wilde, zorgden voor onzekerheid. Maar toen het er echt om ging, in de strijd om die felbegeerde trui, was Brand opnieuw de allersterkste.
In de voorlaatste ronde zette ze Nederlands kampioen Ceylin del Carmen Alvarado definitief op achterstand. Alvarado, de wereldkampioen van 2020, pakte wel het zilver. Puck Pieterse, die door een val uit de strijd om het goud werd geslagen, eindigde als derde. Daarmee was het podium voor de zesde keer in zeven jaar helemaal oranje. Alleen de Italiaanse Silvia Persico (brons) verstoorde dat feestje in 2022 even.
Het parcours op de historische stadswallen van Hulst was een plaatje, met veel klimmetjes, afdalingen en scherpe bochten. Alvarado en vooral Pieterse zetten vanaf de start een hoog tempo neer. Brand, die soms moeite leek te hebben om aan te sluiten, hield de boot af in derde positie.
Halverwege de koers nam Brand toch het initiatief en pakte de leiding. Met een snelle ronde zette ze haar concurrentes onder druk. Alvarado kreeg het moeilijk en Pieterse ging na een snelle afdaling onderuit in een bocht. Toen ze weer op de fiets zat, was de achterstand te groot om nog om de winst te kunnen strijden.
Brand trok door en liet ook Alvarado achter zich. Een nieuwe lange solo, zoals ze dit seizoen zo vaak deed, leek in het water te vallen door een uitglijder. Alvarado kwam terug, maar na meerdere versnellingen van Brand moest ze toch loslaten. Aan het begin van de laatste ronde had Brand tien seconden voorsprong, een gat dat niet meer gedicht werd.
Met deze zege volgt Brand Fem van Empel op, die de afgelopen drie jaar wereldkampioen was maar haar carrière voor onbepaalde tijd heeft gepauzeerd.
