Schaatsvriendinnen Femke Kok en Marrit Fledderus: onafscheidelijk, altijd in de lach
“We hebben superveel lol altijd!”
Dat zegt Femke Kok over haar bijzondere vriendschap met ploeggenote Marrit Fledderus — en het klinkt helemaal waar. De twee schaatssters zijn al jarenlang beste vriendinnen, kennen elkaar op de duim en delen letterlijk alles: van trainingstips en wedstrijdnerven tot avondjes ontspannen of gewoon een goed gesprek onder het eten. Omdat ze in hetzelfde wereldje zitten — dezelfde doelen, dezelfde druk, dezelfde hoogte- en dieptepunten — begrijpen ze elkaars gevoelens vaak zonder woorden.
Femke houdt haar inner circle bewust klein: “Ik hou van mijn vaste kringetje. Met die mensen kan ik alles delen en weet ik precies wat ik aan ze heb. Nieuwe mensen leer ik graag kennen en bouw vaak ook snel een goede band mee op — maar mijn kern blijft klein en sterk.” En binnen die kern staat Marrit absoluut centraal.
Maar het stopt niet bij Marrit. Ook Femkes ouders spelen een cruciale rol — zowel in haar carrière als in haar dagelijks leven. “Ik deel alles met ze. Ze voelen direct aan hoe het met me gaat, zonder dat ik iets hoef uit te leggen. We hebben een heel goede band en ik kan altijd op ze rekenen.” En dan zijn er nog haar coaches, die haar steun en vertrouwen geven — vooral in moeilijke tijden. Zoals toen Femke het kwalificatietoernooi voor de wereldbeker miste door het CMV-virus. “Dat vertrouwen hielp me echt om mezelf weer op te pakken. En het compliment dat ze me geven — ‘wij zijn zo trots op je’ — dat vind ik gewoon prachtig.”
Terwijl Femke ogenschijnlijk soepeltjes door het olympisch kwalificatietoernooi gleed, ging het voor ploeggenoot Kjeld Nuis wat minder glad. In de video hieronder vertelt hij zelf hoe hij zich uiteindelijk wél plaatste voor de Olympische Spelen.
Journalist Don Lemon weer vrij na arrestatie bij anti-ICE-protest
De voormalige CNN-presentator Don Lemon is weer op vrije voeten nadat hij was aangehouden tijdens een protest tegen de Amerikaanse immigratiedienst ICE. Volgens zijn eigen verklaring was hij daar niet als demonstrant, maar als journalist — en dat bleek ook tijdens een livestream, waarin hij herhaaldelijk benadrukte dat hij aanwezig was om te rapporteren, niet om mee te protesteren.
Het protest vond plaats op 18 januari, slechts enkele dagen na de dodelijke schietpartij waarbij Renée Good door ICE-agenten werd gedood. Die tragische gebeurtenis zorgde voor grote opstand in Minneapolis en heel Minnesota — en Lemon wilde ervan berichten, vanuit zijn rol als verslaggever.
Interessant detail: hij werd gearresteerd omdat hij volgens de autoriteiten een kerkdienst zou hebben verstoord — een situatie die nog steeds onderwerp is van discussie, gezien zijn uitspraken over zijn journalistieke intentie op het moment.
Nina Warink over haar lichaam na de bevalling: ‘Juist lief zijn voor mijn lichaam’
“De negen maanden in, negen maanden uit is geen grap.” Dat zegt Nina Warink zelf — en ze meent het. Ze beviel in april 2025 van haar eerste kindje met Kalvijn, en hoewel ze aanvankelijk dacht dat ze snel weer op volle kracht zou terugkeren, bleek de realiteit wat anders.
Ze had verwacht dat ze binnen no time weer op haar oude niveau zou zitten — maar dat viel tegen. “Ik dacht dat ik versneld wel weer fit zou zijn”, vertelt ze, “maar dat was niet zo.” De combinatie van piepkleine slaapjes en te veel druk op zichzelf om meteen weer te sporten werkte juist averechts. Pas veel later, toen er langzaam meer rust en regelmaat in haar dag kwam, begon ze écht te merken dat het beter ging: “Eigenlijk pas na zeven maanden — toen ik weer acht uur per nacht kon slapen, gebalanceerd at en twee keer per week probeerde te bewegen — begon het echt te klikken.”
Voor Nina draait het nu allemaal om balans: genoeg slaap, gevarieerd eten zonder strakke diëten, en voorzichtig, maar consequent bewegen. “Beter gebalanceerd dan in mijn vorige fit journey”, benadrukt ze. En ja — haar lichaam is veranderd. “Mijn heupen zijn breder dan voorheen, ik pas mijn oude spijkerbroeken niet meer, en de vulling uit mijn borsten is ook weg.” Maar in plaats van daarover te twijfelen of te worstelen, heeft ze er vrede mee gevonden. “Juist lief zijn voor mijn lichaam” — dat is haar mantra geworden.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Red Hot Chili Peppers wijzen Netflix-docu van de hand
De Red Hot Chili Peppers hebben duidelijk gemaakt dat ze niets te maken willen hebben met de aankomende Netflix-documentaire over hun vroege jaren. Hoewel ze eerder wel meewerkten aan een interview — een jaar geleden, toen ze werden benaderd voor een gesprek over oprichter Hillel Slovak, die in 1988 overleed — is hun houding nu volkomen anders.
“Uit liefde en respect voor Hillel en zijn nagedachtenis hebben we ingestemd met het interview”, zo luidt het officiële statement van de band. Maar verder wil men er niets mee te maken hebben: “We moeten nog een documentaire over de Red Hot Chili Peppers maken. Het centrale onderwerp van deze Netflix-special is Hillel Slovak en we hopen dat het interesse wekt voor hem en zijn werk.”
De documentaire, getiteld The Rise of the Red Hot Chili Peppers, wordt geregisseerd door Ben Feldman en verschijnt in maart op Netflix.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Snoop Dogg wil Swansea City weer terug naar de Premier League
“Ik wil echt betrokken zijn, de club een richting opsturen die nog nooit eerder is ingeslagen”, zegt Snoop Dogg zelf. “Ons doel is duidelijk: Swansea City weer terugbrengen naar de Premier League. En ja — daar is geld voor nodig. Dat is nou eenmaal hoe het in het moderne voetbal werkt.”
Naast de legendarische rapper maken ook ondernemster en tv-persoonlijkheid Martha Stewart én Kroatische voetbalsterrenmaker Luka Modrić deel uit van de eigenaarsgroep van de Welsh club.
Swansea City speelt sinds 2018 in het Championship — het tweede niveau van het Engelse voetbal. Tussen 2011 en 2018 maakte de ploeg wel gewoon deel uit van de elite: de Premier League. Op dit moment staat Swansea op de 16e plek in de competitie, en een plek in de play-offs lijkt nog ver weg.
Calvin Broadus — zo heet Snoop Dogg officieel — kijkt alvast uit naar zijn eerste bezoek aan Wales. “Deze fans zijn écht gepassioneerd, écht oprecht. Ik wil graag luisteren naar wat ze te zeggen hebben als ik in Swansea ben. Ik wist al jaren dat ik ooit in een voetbalclub wilde stappen. Het was altijd een droom — het was alleen een kwestie van wachten op de juiste kans.”
Brave Democraat Springsteen gaat met protestlied vol in aanval tegen Trump
Voor een zaal die bijna barstte van de spanning — midden in Minneapolis, waar de lucht al weken zwaar ligt — zong Bruce Springsteen gisteren zijn gloednieuwe protestlied Streets of Minneapolis. En ja, het was geen zachtjes-achter-de-hand-nummer: het lied is een rechtstreekse, onverzachte klacht tegen de Trump-era, vol scherpe woorden en duidelijke namen.
Springsteen schreef het nummer pas een week geleden, na de dood van Alex Pretti — neergeschoten door de grenspolitie in Minneapolis. Dinsdag werd het opgenomen, woensdag uitgebracht… en donderdag al live gespeeld — precies daar waar het allemaal speelde. Het concert zelf was geen gewone avond: de hele opbrengst ging naar de families van Pretti én Renée Good, de 37-jarige vrouw die ruim drie weken geleden door een ICE-agent werd gedood. Twee levens, twee tragedies — en één krachtig lied als antwoord.
En wat een antwoord: binnen een paar dagen stond Streets of Minneapolis op nummer één in iTunes in negentien landen. Muziekjournalist Leon Verdonschot (die een boek én een documentaire over Springsteen maakte) noemt het nummer “bij Springsteen-standaarden uitzonderlijk direct”. Waar hij normaal gesproken liever tussen de regels blijft, noemt hij hier expliciet “staatsterreur”, president Trump, minister Noem van Binnenlandse Veiligheid én topadviseur Miller — bij naam. “Dat doet hij zelden”, legt Verdonschot uit. “Hij vindt dat muziek tijdloos moet zijn. Maar nu lijkt hij te zeggen: dit is belangrijk én dit zeg ik nú — net als zijn helden Dylan, Guthrie en Seeger, met gitaar en mondharmonica in de hand.”
En Springsteen zelf? Die legt het simpel: “Nuance is prachtig, maar soms moet je iemand op zijn bek slaan.”
Volgens Verdonschot past het lied perfect in Springsteens levenlang thema: het uitleggen van wat de Amerikaanse droom écht betekent — en hoe die steeds verder uit het zicht raakt. “Hij is altijd een brave Democraat geweest”, zegt Verdonschot. “Maar nu is de realiteit in zijn ogen zo ver afgedreven dat hij niet meer stil kan zitten.”
Het Witte Huis reageerde lauw: een woordvoerder zei dat de regering zich richt op ‘andere zaken’ — en niet op ‘willekeurige liedjes met irrelevante meningen en onjuiste informatie’.
Niet voor het eerst dat Springsteen en Washington botsen. Een jaar geleden opende hij zijn tour in Manchester met een felle speech tegen de Trump-regering. Trump reageerde op Truth Social met een snauw. De ruzie schiep ook verdeeldheid onder zijn fans: een Springsteen-coverband annuleerde vorig jaar een concert in New Jersey, omdat de kroegeigenaar het ‘te riskant’ vond — vanwege de politieke mengeling onder het publiek.
Maar Springsteen heeft nooit getwijfeld over zijn rol als kritische stem. Denk aan Born in the U.S.A. uit 1984 — een bittere aanklacht tegen de behandeling van Vietnam-veteranen, die Reagan verkeerd interpreteerde als patriottisch lied. Of aan American Skin (41 Shots) uit 2000, over de dood van Amadou Diallo — een Guineese student neergeschoten met 41 kogels in New York. Toen riep burgemeester Giuliani op om het nummer niet te spelen in Madison Square Garden. De politievakbond dreigde met boycot. Springsteen speelde het toch — bij elke show.
In Minneapolis zag Verdonschot dezelfde Springsteen als toen: rechtlijnig, onverzoenlijk, onvermoeibaar. En ja — hij denkt wel eens dat hij bruggen moest bouwen tussen Republikeinen en Democraten. Maar nu weet hij ook: “Die hardcore MAGA-aanhangers overtuig ik toch niet meer.”
