De Domstedelingen krijgen in Schotland een pak op hun donder: 4-2!
Laten we wel wezen, als je binnen een kwartier al een 0-3 achterstand binnen hebt, weet je dat de avond geen sprookje wordt. Dat overkwam FC Utrecht, die op bezoek bij Celtic de hele wedstrijd achter de feiten aan liep en uiteindelijk met 4-2 de boot in ging. Het betekende dat de ploeg van Ron Jans de Europa League afsluit op plaats 34 van de competitiefase, met louter dat ene punt uit de eerdere groepsduels.
19 minuten trauma
De Schotse supporters hadden zelden zo’n vliegende start meegemaakt. Al binnen negentien minuten had Celtic de kaasschaaf z’n werk laten doen en stond het 3-0. Een bal weggeven door keep Vasilios Barkas (beste man, bedankt) plus een handsbalstraf na een ingreep van Dani de Wit deden pijn. Voor de statistik-fans: in de Europese geschiedenis staan alleen DOS (uit 1965) en PSV (1979) sneller op een gelijksoortige achterstand dan de Utrechters.
Een duwtje terug
En toch kwam er nog een Utrechtse tegenreactie. De zojuist bekritiseerde Dani de Wit knalde vóór rust de aansluitingstreffer binnen. Na de thee wipte jonge Adrian Blake nog eens binnen van randje strafschopgebied: 3-2 en plots leek het toch nog spannend. Maar helaas, Celtic was niet van plan om nog in een soap mee te doen: binnen mum van tijd werd het na een simpel hoekschop al 4-2. Einde verhaal.
Negatief clubrecord
Met deze nederlaag tikte FC Utrecht het eigen trieste record aan: zes (!) verliespartijen op rij in alle competities. Tijd om bal en bidon neer te leggen, mannen – de winterstop kan niet vroeg genoeg komen.
Pasveer (42) ruilt Ajax voor Heracles Almelo
Zo, na maandenlange geruchten is ‘ie officieel: Remko Pasveer vertrekt definitief bij Ajax. Zijn volgende halte? Goed oude bekende Heracles Almelo – precies de plek waar hij tussen 2006 en 2014 al honderd wedstrijden keepte. Twaalf jaar later keert hij dus terug naar waar het stiekem allemaal begon voor hem.
Geen titel of tranen
In totaal droeg Pasveer 100 keer het Ajax-shirt en schonk hij ons in 2022 een kampioensschaal. Niet verkeerd voor een vent die pas op z’n achtendertigste debuteerde in Amsterdam. Woensdag zat hij opeens niet op de bank tegen Olympiakos (1-2), en nu weten we dus waarom. De grijze speekselvijver was al op weg naar de Achterhoek.
Beuker: ‘We gunnen hem deze stap’
Directeur betaald voetbal Marijn Beuker noemt het ‘concrete interesse’ die Ajax kort voor het afgelopen weekend bereikte. “We gunnen hem deze stap van harte”, valt te lezen in het persbericht. Volgens Beuker kan Pasveer “Heracles helpen in de strijd om lijfsbehoud”, en dat klinkt als muziek in Almelo. Maar eerst een klein applaus voor diens werk in de hoofdstad: “Bij Ajax heeft Remko een mooie staat van dienst opgebouwd. Hij is een echte professional met enorme toewijding, loyaliteit en betrokkenheid.”
Kortom: een doelman die langer wachtte op z’n kans dan menig collega en nu precies op tijd vertrekt om zijn oude club een handje te helpen. Succes, Remko – en bewaar die kampioensmedaille goed, dan kunnen ze in Almelo straks zien hoe je eruitziet met prijs.
Crisis bij Utrecht voelt steeds meer als de Ron Jans Reality-show
FC Utrecht leeft naast zijn status. Twaalf wedstrijden lang, slechts één overwinning gepakt (en dan nog maar in de beker tegen TOP Oss). Vijf nederlagen op rij, en vanavond lonkt Celtic als het zesde grijze vlekje op het wedstrijdformulier. When it rains, it pours.
“Je merkt op tijd wanneer het uit je handen glipt”
Ton du Chatinier kent het klappen van de zweep; hij stond in 2010 met Utrecht nog tegenover Celtic. Herinnering: 2-0 verlies in Glasgow, 4-0 overwinning thuis – avond die nog steeds in iedere huiskamer wordt nagespeeld. Hij ziet datzelfde schot voor Jans nu misschien nét de adrenaline-stompdoes kan geven om de vrije val te stoppen. “Als trainer voel je het wanneer het uit je handen aan het glippen is.”
Zijn afscheid – openlijk aangekondigd – verplaatst de aandacht
Ron Jans liet kort na de jaarwisseling wetenen dat hij met pensioen gaat. Erg sympathiek bedoeld, maar hij had het ook even binnenskamers kunnen laten. Erik van der Meer: “Het is nu meer de Ron Jans-show dan de FC Utrecht-show.” Spelers gaan onbewust denken: “Jij hebt straks niks meer over mij te zeggen.” En voetballers zijn nou eenmaal narcistjes die je ‘binnen het potje’ moet houden.
Nieuwe vleugelspelers, maar centraal hart klopt nog scheef
Karlsson en Alarcón – twee huurlingen om de flanken van adem te voorzien. Handig, maar het probleem bij Utrecht ligt middenin het veld: spits én nummer tien. Van der Meer vraagt zich serieus af: “Los je daar randsnellers voor op?” Du Chatinier knikt: “Als je zo’n Karlsson haalt die jarenlang wissel bleef staan en hem nog moet optuigen… dit verhaal kennen we.”
Hoop in zakformaat – een zak chips en een biertje
Du Chatinier besluit lachend: “Ik pak er weer een koekje bij, zet het duel aan en kijk wat het wordt. Al blijf ik natuurlijk hopen op de ommekeer.”
Sydney snapt het zelf ook: tijd voor zon, zee en speeltijd in Portugal
Het was al even in de lucht, maar nu is het officieel: onze eigen Sydney van Hooijdonk ruilt Rat Verlegh voor Estádio da Reboleira. De 25-jarige spits heeft zijn handtekening gezet onder een verbintenis bij het Portugese CF Estrela da Amadora die hem tot de zomer van 2028 aan de club verbindt.
NAC liet hem zomaar gaan; zijn contract in Breda zou nog een half jaartje gelopen hebben. Geen cent voor gevraagd – balans opmaken en iedereen bedanken. “We hadden gezamenlijke plannen, maar op en top gelopen is het niet”, geeft technisch directeur Peter Maas eerlijk toe. “Sydney heeft zijn stempel gedrukt, we waarderen wat hij voor ons betekende, maar een frisse start is het beste voor iedereen.”
André Ayew kleurde de kaart helemaal zwart
De winterse komst van Ghanees international André Ayew maakte de buikspreekruimte voor Sydney op slot. Speeltijd? Amper zichtbaar. Met vijf goals in de Eredivisie dit seizoen heeft hij zijn buikriem al aardig vol, maar op de bank knalt er geen bal meer in het net. Dus: pakketje inpakken, boekje dicht, naar de zon – het stoort geen hond.
Een rondje langs Europa, nu stopt de koffer even
De Van Hooijdonk-dynastie krijgt er weer een nieuwe bestemming bij. Voor Bologna, sc Heerenveen, Norwich City en Cesena tekende hij al zijn naam. En nu dus Estrela da Amadora – minder glamour, wel meer minuten. Voor Sydney is het de perfecte deal: bal aan de voet, zon op de rug, tijd om te laten zien wat hij waard is.
“We mogen trots zijn, maar toch baalt het”, zegt PSV-aanvoerder Schouten
Ismael Saibari had even weer hoop gegeven met een droomgoal tegen Bayern, maar uiteindelijk bleek dat niet voldoende: PSV ligt toch uit de Champions League na een late treffer van Harry Kane. De ploeg uit Eindhoven knokte de hele wedstrijd, kwam terug tot 1-1 en had net even het idee dat het kon lukken, tot de Engelse spits het slotakkoord gaf.
Saibari lachte eerst nog: “Op het moment zelf wist ik echt niet of een punt genoeg was.” Coach Peter Bosz had eigenlijk wel gezegd dat 1-1 zou volstaan, maar dat had de Marokkaan op het veld niet meegekregen: te druk, te ver van de bank.
Aanvoerder Jerdy Schouten herkent dat gevoel. “Na onze gelijkmaker dacht ik: dit gaat ons lukken.” Maar met de 1-2 viel alle hoop uiteen. “Ja, we hebben lekker gevoetbald, maar als je er niet door komt, tel je het echt niet mee.”
Gingen ze eigenlijk wel goed door aanvallen na 1-1? Saibari haalt uit de luchthaven-gevoelens schouders op: “Je kunt zeggen dat we de bus hadden moeten parkeren, maar dan hadden we misschien óók 1-2 verloren.” Schouten wikt het nog anders. “Jezelf belonen in die eerste helft was gewoon nodig. Dan had het verhaal anders gelopen.” Saibari knikt: “Of kijk naar hun keeper – die trok er nog een paar wonderreddingen uit.”
Al barst iedereen van de bal, er glimt ook iets van trotser. Schouten balt zijn vuist: “We hebben als PSV af en toe echt laten zien wie we zijn en het Nederlandse voetbal op de Europa-kaart gezet, alleen het bleek net niet genoeg. En dat mag best pijn doen.” Saibari grijnst toch een beetje. “Tien minuten geleden voelde ik alleen maar leegte, maar nu denk ik: we hebben ons voetbal gespeeld met ballen onder onze hakken, tegen échte grootmachten. Daar kunnen we wél trots op zijn.”
Van Utrechtse kampioenenbubbel naar de Amsterdamse grachtengordel
Trek je agenda er maar bij: vanaf komend seizoen zie je Duco Telgenkamp in het rood-wit van Amsterdam schieten en scoren. De 23-jarige spits, die vier jaar lang bij Kampong speelde, pakte al zijn biezen bij de Utrechtse club en dufst nu dus naar de hoofdstad. Een flinke pluim dus voor de Amsterdamse beloften: ze strikken een van de gevaarlijkste uitblinkers van de Hoofdklasse.
In zijn laatste ronde bij Kampong tikte hij 62 balletjes in het mandje – geen gek cijfertje voor een spits die elke wedstrijd onder druk staat om te scoren. En het mooiste? Die goalrush werkte hij ook bij Oranje uit: denk aan dé strafschoppen in de finale tegen Duitsland die Nederland in juli 2024 het olympische goud opleverden. Ook het wereldkampioenschap in 2023 liet Telgenkamp niet onbenut.
Toen het EK iets later dit jaar voorbijkwam, stak hij bewust de rem in zodat hij richting kon geven aan zijn werk-na-het-werk. Maar na een paar maanden kwam de roep van Oranje toch weer binnen. Dus reisde hij terug naar de Leeuwen, om nu vervolgens zijn horizon te verbreden op clubgebied.
“Ik kan niet wachten om straks in Amsterdam te staan,” zegt Duco. “Die club stikt van de geschiedenis, de winnaarsmentaliteit en dat gevoel van altijd voor de volste bak gaan. Ik wil mezelf verder ontwikkelen – zowel op het veld als daarbuiten én me helpen de prijzenkast nog wat voller te takelen.”
