Een giftige relatie: van pantoffel tot kankermedicatie
“Als liefde zeer doet, is het dan wel echte liefde?” Die vraag stelde de rechter woensdagmiddag aan een 58-jarige man uit Zundert. Hij moest zich verantwoorden voor mishandeling van zijn toenmalige vriendin, waarbij een pantoffel een hoofdrol speelde. Hun relatie, die ook een vakantie in Spanje ontsierde, wordt omschreven als een stormachtige cocktail van aantrekken en afstoten.
De man, die net schoon is verklaard van kanker, verscheen met jas en handschoenen nog aan voor de rechter. Zijn raadsvrouw legde uit dat dit kwam door zijn gezondheid; zijn zenuwen zijn beschadigd en binnenkort staat er weer een spannende scan gepland. De relatie met zijn inmiddels ex-vriendin was allesbehalve rustig, zeker niet tijdens zijn ziekte en chemotherapie. Eerder was hij al veroordeeld voor mishandeling van haar, en in 2024 liep het opnieuw uit de hand.
Het ‘pantoffelincident’
De rechter doopte het tot het ‘pantoffelincident’. Na een ruzie, terwijl de man ziek en net geopereerd was, wilde hij rust. Zijn vriendin stuurde hem naar huis, wat hem kwetste. De discussie liep snel uit de hand en eindigde in een achtervolging door het huis. Telkens wanneer hij op bed wilde liggen, deed zij het licht aan of trok ze de dekens weg. Uiteindelijk gooide hij uit frustratie een pantoffel in haar richting, die haar op de borst raakte en een bloeduitstorting veroorzaakte. “Ik ben er erg van geschrokken, dat had ik nooit mogen doen,” zei de man. De rechter vroeg zich hardop af of liefde die pijn doet, wel echte liefde kan zijn.
De escalatie in Spanje
Niet lang daarna volgde ‘het Spanje-incident’. Na een ruzie in de auto zou de man hebben geschreeuwd dat hij haar kapot zou maken. Bij het hotel wilde zij hem niet binnenlaten, maar hij had dringend zorg nodig vanwege een volle stoma en pijn. Hij gaf toe haar met twee vingers op de borst te hebben geduwd en op bed te hebben gedrukt. Volgens haar verklaring ging het verder: schoppen, trekken en slaan. De rechter vroeg herhaaldelijk waarom hij niet gewoon weg was gegaan. Zijn antwoord: zelfs als hij zijn telefoon uitzette, stond zij een week later gewoon voor zijn deur.
De mentale grens
In appjes sprak zij over etentjes en knuffels, maar ze vroeg hem ook om te stoppen met zijn kankermedicatie omdat het intimiteitsproblemen veroorzaakte. Voor hem was dat de druppel. “Hoe kan iemand je vragen zoiets te doen?” Hij besloot het contact te verbreken voor rust in zijn leven, ook al houdt hij nog steeds van haar. De rechter benadrukte dat fysiek geweld nooit acceptabel is, ongeacht wat de ander doet.
Omdat de man nog in zijn proeftijd zat voor een eerdere veroordeling, kreeg hij een gevangenisstraf van 31 dagen opgelegd, waarvan 30 voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar en een schadevergoeding. De officier van justitie gaf nog een duidelijk advies: “Doe het nou niet, hou je in.” Daarna verlieten de exen, zonder elkaar aan te kijken, de rechtszaal.
Van verdriet naar kracht: Gino’s transformatie tot fitnesscoach
Toen Gino Brouwers als jongetje van vijf zijn vader moest missen, had hij geen idee hoe hij met dat grote gemis moest omgaan. Zijn verdriet uitte zich in veel eten, uren gamen en weinig beweging. Daardoor kreeg hij al op jonge leeftijd te maken met overgewicht. Pas toen hij de sportschool ontdekte en begon met bodybuilden, veranderde zijn leven compleet.
In een nieuwe aflevering van Houdoe They Live van Omroep Brabant deelt Gino zijn verhaal. “Ik heb echt een vaderlijk figuur gemist,” vertelt hij. “Bij mij kwam dat eruit door meer te eten, want dat voelt lekker en geeft even troost. Verder zat ik vooral binnen te gamen.” Die ongezonde levensstijl leidde tot serieuze gezondheidsproblemen; een kinderarts waarschuwde zelfs voor bijna kinderdiabetes. Er moest iets gebeuren.
“Sporten is een van de bekendste manieren om fitter te worden,” zegt Gino. “Ik heb het maar geprobeerd. Het was in ieder geval beter dan binnen zitten.” Die stap bleek een schot in de roos: hij ontdekte niet alleen dat hij sporten leuk vond, maar ook dat hij er talent voor had. Hij ging zelfs op wedstrijdniveau bodybuilden.
“Als klein jochie zei ik altijd al: ik wil mensen helpen,” legt Gino uit. Die droom maakt hij nu waar als personal trainer en mental coach. “Toen ik zelf betere resultaten zag in de gym, kreeg ik vragen uit mijn omgeving. Ik vind het geweldig om die kennis te delen, helemaal als anderen er ook succes mee hebben.”
Vanaf volgende maand begint voor Gino een nieuw hoofdstuk: hij wordt vader. Dat brengt ook onzekerheden met zich mee, omdat hij zelf geen vaderfiguur heeft gehad. “Je denkt wel: hoe ga ik dat doen? Maar ik ben vooral dankbaar dat ik dit aan mijn zoon mag meegeven.”
In de video neemt Gino verslaggever Niels mee de sportschool in. Hij vertelt over balans vinden tussen gezond leven en genieten, en over de lessen die hij zijn zoon wil leren.
NS sleept Almere voor de rechter om subsidie nachttrein Arriva
De NS heeft de gemeente Almere voor de rechter gesleept. De treinvervoerder vindt dat de subsidie die concurrent Arriva krijgt voor het laten rijden van een nachttrein niet terecht is. Dat heeft een woordvoerder van NS bevestigd.
Sinds maart vorig jaar rijdt er in de weekenden een nachttrein tussen Groningen en Schiphol, die ook stopt in Lelystad en Almere. Arriva verzorgt deze rit. Dat kan via de zogeheten ‘open toegang’: buiten de tijden dat de NS rijdt, mogen andere vervoerders het spoor gebruiken om reizigers te bedienen en concurrentie te stimuleren.
Omdat de nachttrein alleen met kaartverkoop niet rondkomt, geven de gemeenten Lelystad en Almere samen maximaal een ton subsidie aan Arriva. Volgens de NS is deze steun oneerlijk. Zij zeggen dat subsidie niet mag worden toegekend als een andere vervoerder via ‘open toegang’ rijdt.
NS diende daarom in februari vorig jaar een bezwaar in bij beide gemeenten. Dat bezwaar werd half december afgewezen als ‘niet-ontvankelijk’, wat betekent dat de inhoud niet eens beoordeeld is. De gemeenten vinden dat NS geen belanghebbende partij is, maar de NS houdt vol van wel. “Wij hebben ook gesprekken gevoerd over deze nachttrein en destijds besloten het niet te doen,” aldus de woordvoerder. “Als wij hadden geweten dat er subsidie beschikbaar was, hadden we misschien een andere keuze gemaakt.”
De rechtszaak betekent niet dat de nachttrein nu stopt; die blijft gewoon rijden. NS benadrukt dat ze de verbinding niet kapot willen maken, maar wel duidelijkheid willen over de regels. “Open toegang is nog relatief nieuw. We zoeken naar de spelregels die daarvoor moeten gelden, en die zijn er nog niet,” zegt de vervoerder. Wanneer de zaak voor de rechter komt, is nog niet bekend.
Aanklacht tegen burgemeester Boedapest vanwege Pride-mars
De burgemeester van Boedapest, Gergely Karácsony, moet voor de rechter verschijnen. Hij wordt aangeklaagd vanwege zijn rol bij de massale Pride-mars die afgelopen zomer in de stad werd gehouden. De mars was officieel verboden, maar ging toch door. Het Openbaar Ministerie wil nu dat de burgemeester een boete krijgt.
Wat is er precies gebeurd?
De Pride-mars in Boedapest trok een enorme menigte. Er liepen ook buitenlandse politici mee, zoals de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema en toenmalig Kamerlid Laurens Dassen. De organisatie sprak van een recordaantal van meer dan 200.000 deelnemers. Voor veel mensen was de mars een duidelijk protest tegen het beleid van premier Viktor Orbán, dat de rechten van de lhbti+-gemeenschap flink inperkt.
Burgemeester Karácsony, een belangrijke oppositieleider, probeerde een verbod te omzeilen door de mars aan te melden als een gemeentelijk evenement. Volgens hem was daarvoor geen speciale vergunning nodig. De politie verbood het evenement toch, maar uiteindelijk ging de mars vreedzaam door.
Waarom is er nu een aanklacht?
Het Hongaarse Openbaar Ministerie heeft de rechtbank gevraagd de burgemeester te beboeten. De aanklacht is gebaseerd op een omstreden wet die eerder dit jaar werd ingevoerd. Die wet verbiedt Pride-marsen onder het mom van ‘kinderbescherming’. Deze wet heeft internationaal tot veel kritiek en ophef geleid.
In het Europees Parlement vindt een meerderheid dat de EU-landen en de Europese Commissie harder moeten optreden tegen de Hongaarse regering van Orbán. De aanklacht tegen de burgemeester wordt gezien als een nieuwe stap in de onderdrukking van de lhbti+-gemeenschap en hun bondgenoten.
Oorlog in Oekraïne: Bijna 2 miljoen slachtoffers verwacht, cijfers sinds WO2 ongekend
Op het huidige tempo kunnen we komende lente al meer dan 2 miljoen slachtoffers tellen in de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Een oorlogsexpert zegt hierover: “Die aantallen zijn echt historisch hoog. Sinds de Tweede Wereldoorlog is er niets geweest dat hier ook maar in de buurt komt.”
Hoe komen we aan die cijfers?
Geen van beide landen geeft betrouwbare cijfers over hun eigen verliezen. Oekraïne maakt wel regelmatig bekend hoeveel Russische soldaten ze denken te hebben uitgeschakeld. Onafhankelijke schattingen van een Amerikaans onderzoeksinstituut komen dicht bij die Oekraïense cijfers in de buurt. Zij baseren zich niet alleen op Oekraïne, maar ook op bronnen bij het Britse ministerie van Defensie, andere Europese officials en een onafhankelijk Russisch nieuwsplatform dat overlijdensregisters bijhoudt. Het Kremlin wijst deze cijfers van de hand.
Waarom vallen er zoveel Russische slachtoffers?
Het aantal Russische slachtoffers ligt al bijna de hele oorlog ruim twee keer zo hoog als aan Oekraïense kant. Dat heeft een paar redenen:
* Aanvallen is moeilijker: In bijna elke oorlog lijdt de aanvallende partij meer verliezen, omdat verdedigen makkelijker is. En Rusland is de aanvaller.
* Een andere mentaliteit: Volgens correspondenten gaan de Russen minder zuinig om met mensenlevens. Soldaten worden soms rechtstreeks op vijandelijke linies afgestuurd. In de Russische geschiedenis en cultuur wordt soms anders naar het individu gekeken; sterven voor het vaderland hoort er een beetje bij en het numerieke voordeel wordt vaker ingezet.
Is er een grens aan de Russische verliezen?
Ja, die grens lijkt er te zijn. Experts denken dat Rusland maandelijkse verliezen van 50.000 soldaten niet meer kan opvangen met nieuwe rekruten. Momenteel ligt dat aantal nog rond de 35.000 per maand. De nieuwe Oekraïense minister van Defensie, geïnspireerd door data-gedreven denken uit Silicon Valley, zegt hierover: “De vijand ziet mensen als middelen, en tekorten zijn nu al duidelijk. We zullen zien wat er gebeurt als we die 50.000 doden per maand halen.”
Wel is de kanttekening dat oorlog niet statisch is; Poetin kan altijd besluiten tot een nieuwe, grotere mobilisatie.
Hoe probeert Oekraïne zich te wapenen?
Oekraïne heeft veel minder inwoners dan Rusland en zoekt daarom zijn kracht in technologie, vooral drones. President Zelensky benadrukt: soldatenlevens zijn niet te vervangen, drones wel. Drones moeten soldaten beschermen, maar maken het slagveld ook gevaarlijker. Het front is nu een “killzone”: een brede strook waar alles door drones wordt gezien. Soldaten durven hun hoofd amper op te steken uit angst voor een aanval.
De menselijke impact: meer dan alleen cijfers
Achter alle tactieken en kille statistieken schuilt een enorme menselijke impact. Een verslaggever in Kyiv vertelt: “Ik kom bijna wekelijks een rouwstoet tegen voor een gesneuvelde soldaat. Je ziet sowieso minder mannen op straat en het is normaal om iemand te zien die een arm of been mist. Het is echt een gehavende samenleving geworden.”
Hoe onverklaarbare buikklachten arts en patiënt tegenover elkaar zetten in de spreekkamer
Voor jongeren met een chronische ziekte zijn sociale media zoals TikTok en Instagram vaak een makkelijke plek om lotgenoten te vinden. Het kan een fijne ruimte zijn om ervaringen te delen en steun te krijgen. Maar artsen zien ook een andere kant: een klein deel van de patiënten gebruikt deze kanalen om zelf diagnoses te stellen.
Die zelfdiagnose kan schadelijk zijn. Uit onderzoek blijkt dat het soms leidt tot onnodige operaties in het buitenland voor aandoeningen die iemand helemaal niet heeft. “Er valt voor sommige patiënten veel te winnen met deze diagnoses”, zegt een Australische arts-onderzoeker. Hij noemt sociale media een ‘verspreidingsmechanisme voor ziektes’.
De druk om een bepaalde diagnose te hebben kan groot zijn. Een Amerikaans-Italiaanse arts vertelt: “Ik vertel jonge patiënten soms dat ze niet hebben wat ze dachten. In plaats van opgelucht te zijn, voelt het voor hen alsof ze hun identiteit kwijt zijn. Iemand vroeg: hoe ga ik dit mijn volgers vertellen?!”
De strijd om de diagnose
Ook in Nederland merken artsen dat ze soms moeten opboksen tegen kant-en-klare verhalen van patiënten. “Ze zien mij soms alleen nog maar als iemand die een stempel moet zetten”, zegt een maag-darm-leverarts. Hij noemt als voorbeeld de zelfdiagnose ‘gastroparese’, een zeldzame maagaandoening.
Artsen vragen zich af waarom ze opeens zoveel jonge vrouwen zien die denken deze aandoening te hebben. “Het is raar dat er een epidemie zou zijn van een niet-besmettelijke ziekte”, zegt een arts. De klachten zijn vaak wel echt, maar de zelfbedachte oorzaak klopt niet altijd. “Gastroparese is niet noodzakelijk de reden voor de klachten. Het is belangrijk om breder te kijken.”
Het gevoel niet serieus genomen te worden
Wanneer artsen een andere conclusie trekken dan de patiënt zelf, leidt dat vaak tot wrijving. Patiënten voelen zich niet gehoord, vooral als artsen suggereren dat psychische factoren een rol spelen. “Ze dachten aan het prikkelbaredarmsyndroom. Ik heb ook gehoord: het is een eetstoornis of stress”, vertelt een jonge vrouw met chronische buikklachten.
Artsen benadrukken dat het logisch is om ook naar de psyche te kijken. “Er is een heel duidelijke link tussen het brein en het maagdarmstelsel”, legt een kinderarts uit. Toch kan de manier waarop dit besproken wordt, verkeerd vallen. Patiënten krijgen soms te horen dat de pijn ’tussen de oren’ zit of ‘gewoon meisjesbuikpijn’ is.
Een hoogleraar vaatchirurgie vindt die term ’tussen de oren’ ongelukkig. “Het betekent vooral dat artsen nog niet weten wat de oorzaak is. Dan zit het meer tussen de oren van de dokter dan die van de patiënt.”
De druk op de arts
De spanning kan zo hoog oplopen dat artsen onder druk worden gezet. Soms met dreigementen over rechtszaken als een gewenste behandeling niet wordt uitgevoerd. Een arts moet soms teleurgestelde patiënten vertellen dat hij niet kan helpen wat ze vragen. “Dat je wanhopig wordt, begrijp ik goed”, zegt hij. “Maar de patiënt beslist niet of ik het mes in iemand steek.”
