Terschelling klopt bij Tweede Kamer aan voor hulp bij havenherstel
In Den Haag heeft de gemeente Terschelling een petitie aangeboden aan de Tweede Kamer. De boodschap? Help ons alsjeblieft om de haven en de belangrijkste toegangsweg van het eiland op te knappen – want we kunnen dit niet in onze eentje.
Er zijn al gesprekken geweest met Rijkswaterstaat en de provincie, maar tot nu toe heeft dat geen concrete beloften opgeleverd. Daarom is Terschelling nu rechtstreeks naar de Tweede Kamer gestapt. “Iedereen ziet dat er een groot probleem is, maar niemand wil de verantwoordelijkheid pakken”, zegt wethouder Bert Wassink. “Wij als gemeente nemen die wel, maar financieel en logistiek kunnen we dit niet alleen klaren.”
Haven in slechte staat
De haven van Terschelling is levensbelangrijk: hier komt alle benodigde goederen binnen, zoals voedsel, bouwmaterialen en brandstof. Maar sinds mei vorig jaar is de oostkant afgesloten vanwege gevaarlijke verzakkingen in de bodem – ook wel sinkholes genoemd. Ook de werkhaven ligt momenteel stil.
De kade is namelijk al 56 jaar oud en zo verwaarloosd dat de veiligheid niet meer gegarandeerd kan worden. Dat betekent dat schepen moeilijk of helemaal niet meer kunnen aanmeren, wat de bevoorrading ernstig in gevaar brengt.
Toegangsweg dreigt dicht te gaan
Niet alleen de haven zit in de problemen – ook de Willem Barentszkade, de centrale weg naar de veerhaven, staat onder druk. Deze weg wordt halverwege dit jaar gekeurd, en gezien de huidige staat is de kans groot dat hij deze zomer wordt afgesloten voor bussen en vrachtauto’s.
Raadslid Gossen Bos van Samen Terschelling legt het ronduit: “Het is d’r op of d’r onder.” Als de weg echt wordt afgesloten voor zwaar verkeer, kunnen grote vrachtwagens niet meer op het eiland komen. Dan moet alles met kleinere busjes worden aangevoerd – veel duurder en ingewikkelder, vooral voor zware spullen zoals bouwmateriaal of kranen.
“Je zet dan eigenlijk het hele eiland op slot”, waarschuwt Christa Oosterbaan van de Stichting Waddenhaven. En dat is natuurlijk onhoudbaar.
Nationale zaak, niet alleen lokaal probleem
In de petitie vraagt Terschelling expliciet om ‘Rijksregie’: dus directe staatssteun én geld om de haven écht duurzaam te maken. “Bereikbaarheid van de Waddeneilanden is geen luxe voor een paar vakantiegangers, maar een nationale verantwoordelijkheid”, staat in de petitie.
Terschelling is namelijk het enige Waddeneiland waar de gemeentelijke kade tegelijkertijd de enige toegangsweg is. Geen overlast voor een paar mensen – nee, dit raakt de basisinfrastructuur van een heel eiland.
De gemeente heeft zelf al 15 miljoen euro gereserveerd voor de opknapping – omgerekend ruim 3000 euro per inwoner. Voor een kleine gemeente is dat een enorme investering. “Elke baby die hier geboren wordt, moet gelijk 3000 euro bijdragen”, zegt Bos droog. “Van dat idee word je niet bepaald vrolijk.”
Wat nu?
Als de Willem Barentszkade echt niet meer geschikt blijkt voor zwaar verkeer, denkt de gemeente na over een tijdelijke alternatieve route langs de westkant van het eiland. Maar daar liggen kwetsbare natuurgebieden, en zo’n weg zou ook overlast veroorzaken elders op het eiland.
Ook de provincie Friesland zou volgens Oosterbaan best iets kunnen doen. “We hebben hier geen provinciale wegen, maar we betalen wel mee aan de provinciale wegenbelasting. Het zou fijn zijn als dat geld ook gebruikt kon worden om Terschelling bereikbaar te houden.”
Laatste maanden op eigen camping in Frankrijk voor Dennis en Jelle: het laatste nieuws uit Brabant, sport en informatie uit jouw regio.
Weet je nog die twee Brabanders die in 2023 alles achterlieten voor een nieuw leven tussen de Franse bergen? Dennis Stafleu, bekend van Omroep Brabant, en zijn man Jelle Russner verhuisden van Eindhoven naar Saint-Bonnet-de-Condat – een piepklein dorpje met amper 140 inwoners. Hun avontuur was te zien in Ik Vertrek, waarin ze hun droomcamping La Santoire van de grond af opbouwden. En wat een succes werd het!
Maar nu komt er een einde aan dit hoofdstuk. Dennis en Jelle hebben besloten om de camping weer los te laten. “Over twee dagen komen de nieuwe eigenaren langs en dan tekenen we het voorlopige koopcontract”, vertelt Dennis tijdens een ochtendpraatje in het radioprogramma KEIgoeiemorgen!. Alles is klaargezet bij de notaris, maar zoals altijd hangt er nog een klein voorbehoud aan: “Zolang de bank het niet heeft goedgekeurd, is het natuurlijk nog niet honderd procent zeker.”
De afgelopen weken waren behoorlijk druk. Het huis van het stel moest worden geïsoleerd, waardoor ze acht weken lang in één van hun eigen vakantiehuisjes moesten wonen. Toen de klus klaar was, bleek het interieur helaas geen fraaie boel. “Alles zat onder de verf”, zegt Dennis. “Van elke hoek tot de vloer. Ze zijn pas na vier weken gaan afdekken, dus ja… flink moeten schrobben.”
Gelukkig is alles ondertussen weer in orde. De camping en het huis zien er netjes uit, en de nieuwe eigenaren worden straks met open armen ontvangen. Ze blijven zelfs een paar dagen om de streek te leren kennen en de buren te ontmoeten.
En nee, er komt geen klassieke sleuteloverdracht à la Ik Vertrek. Als de deal rond is, blijven Dennis en Jelle nog even ter ondersteuning. “Je kunt mensen die geen Frans spreken en nog nooit een camping hebben gerund toch niet gewoon ‘succes!’ toeroepen?” lacht Dennis. Hij ziet al voor zich hoe het zou kunnen gaan als ze dat wel doen: “Dan staat de camping volgend jaar weer te koop!”
Begin mei is het officieel: de camping wordt volledig overgedragen. Daarna? Dan beginnen Dennis en Jelle aan een gloednieuw avontuur. “We gaan een jaar met een camper door Frankrijk reizen. Nieuwe plekken ontdekken, kijken waar het leven ons heen voert.” Of dat een oud kasteel wordt of opnieuw een camping – niets is uitgesloten. Voor nu houden ze alles open.
Eén ding is zeker: ze laten alles hier achter en beginnen aan hun volgende hoofdstuk met niets meer dan twee gevulde koffers.
Efteling zet streep door TikTok-filmpjes van medewerkers – wat mag nu eigenlijk?
Het personeel van de Efteling mag vanaf nu niet zomaar filmpjes opnemen in het pretpark en die delen op sociale media. TikTok, Instagram, Facebook – alles wat bezoekers wel mogen, is voor werknemers ineens taboe. En dat roept vragen op. Arbeidsrechtadvocaat Ruud Schepers vindt het een pittig onderwerp: “Dit zie je steeds vaker: bedrijven leggen hun mensen regels op over wat ze online mogen delen.”
De Efteling heeft haar beleid aangescherpt, omdat steeds meer medewerkers actief zijn op sociale media. Volgens woordvoerder Steven van Gils is er geen specifieke aanleiding geweest, maar willen ze gewoon beter zicht houden op wat er gebeurt op hun terrein.
Wat is er nu verboden?
Medewerkers mogen geen filmpjes opnemen tijdens hun werk in het park. Maar rustig aan: als iemand het toch doet, wordt hij of zij niet meteen de laan uit gestuurd. “We gaan eerst in gesprek”, benadrukt Van Gils. Ook privé gelden er nieuwe grenzen. Schepers: “Hier wordt het pas echt interessant. Op het werk mag de baas duidelijke regels stellen. Maar thuis? Dan speelt vrijheid van meningsuiting. Toch moet je als werknemer altijd oog hebben voor de belangen van je werkgever.”
Wanneer mag het dan wél?
Er zit wel wat ruimte in het beleid. Filmen in je vrije tijd, zonder uniform, alsof je gewoon een bezoeker bent? Dat mag. Net zoals elke andere gast. Maar: draag je thuis nog steeds je Efteling-kostuum in een filmpje? Dan breekt de magie. En dat wil de sprookjeswereld juist voorkomen. “Ook dan gaan we eerst praten. Direct ontslag staat niet meteen op tafel.”
Wat kijkt de rechter naar?
Als het alsnog escaleert tot een juridische kwestie, kijkt de rechter naar vier dingen: hoe zag het filmpje eruit, wat was de bedoeling ervan, wat was de sanctie van de werkgever en wat was de schade voor de Efteling? Schepers: “Er is geen standaarduitspraak. Elke zaak wordt op maat beoordeeld.”
Hij ziet overal terwijl dit patroon terugkomen: overheidsmedewerkers, zorgpersoneel, winkelbedienden. Denk aan iemand die publiekelijk iets negatiefs zegt over vaccinaties of zijn werkplek. Zo werd een ex-medewerker van Blokker veroordeeld nadat hij zijn baas ‘hoerenbedrijf’ noemde. De balans tussen persoonlijke vrijheid en bedrijfsbelang blijft een gevoelig onderwerp.
SDF trekt zich terug uit kamp al-Hol met duizenden familieleden van IS’ers
De Koerdische militiesyrische Democratische Strijdkrachten (SDF) heeft vandaag het kamp al-Hol verlaten. Dat is een groot detentiekamp in het noordwesten van Syrië, waar vooral vrouwen en kinderen van verdachte IS-strijders verblijven. Onder hen zitten ook Nederlandse vrouwen en kinderen. Het is nog onduidelijk of er mensen zijn ontsnapt nu de bewaking is verdwenen.
In de buurt van het kamp woeden gevechten tussen de SDF en groepen die aanhanger zijn van het Syrische regime. De SDF zegt dat ze gedwongen was om zich terug te trekken, omdat ze haar troepen nodig heeft om steden in het noorden te verdedigen tegen aanvallen van het Syrische leger. Volgens de topcommandant van de SDF vinden er systematische moordpartijen plaats tegen Koerden. Daarnaast klaagt de militie over de “internationale onverschilligheid” – jarenlang vragen ze landen om hun burgers, waaronder familieleden van IS-militanten, terug te halen, maar er gebeurt nauwelijks iets.
Het Syrische ministerie van Defensie zegt dat de SDF het kamp zonder afspraken heeft verlaten en beschuldigt hen van wanbeheer. Het regime verklaart dat het klaarstaat om de controle over al-Hol over te nemen, maar het is nog niet duidelijk of er al soldaten ter plekke zijn.
In al-Hol leven naar schatting zo’n 25.000 mensen onder erbarmelijke omstandigheden. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen al lang voor de slechte situatie in het kamp. Ook verblijven er mogelijk nog IS-strijders. In gevangenissen in de omgeving zitten tienduizenden IS-leden vast – onder wie naar verluidt vijftien Nederlandse mannen die worden verdacht van betrokkenheid bij de terreurbeweging.
Gisteren braken tientallen IS-strijders uit de Shaddadi-gevangenis, op zo’n 30 kilometer van al-Hol. Zowel het Syrische regime als de SDF wijzen elkaar aan als verantwoordelijk voor de ontsnapping. Damascus beweert dat 80 van de 120 ontsnapten weer zijn gepakt, maar een anonieme Amerikaanse functionaris zegt tegenover Reuters dat er meer dan 200 jihadisten zijn weggekomen – en dat de regering er “veel” van heeft weten terug te vangen.
Ondanks een wapenstilstand die dit weekend werd afgesproken, blijft het geweld in het gebied doorgaan. Veel burgers zijn massaal op de vlucht. De Koerden maken zich grote zorgen: strijdgroepen die loyaal zijn aan Damascus hebben gebieden ingenomen die eerder onder SDF-controle stonden. In steden als Raqqa en Deir Ezzor werden de regeringstroepen door sommige Arabische inwoners zelfs met gejuich begroet.
Lichamelijk overblijfsel gevonden tijdens verbouwing – vermissing opgelost na meer dan twee decennia?
Tijdens klussen in een oude woning in België is iets heel onverwachts aan het licht gekomen. Op 16 juli 2025, terwijl er gewerkt werd in de kelder, stuitte een bouwploeg op een skelet. Het was meteen duidelijk: dit was geen gewone vondst. Het lichaam lag er al lang, en aanvankelijk wist niemand wie het kon zijn.
Nu, een tijdje later, heeft de politie eindelijk antwoorden. Na uitgebreid onderzoek weten ze wie de man was: Redzep Rahmanovski, afkomstig uit Noord-Macedonië. De laatste keer dat iemand hem zag, was op 16 juli 2003. Toen was hij 26 jaar oud en werkte hij in een restaurant in Brussel. Die dag vertrok hij van zijn werk – en daarna? Verdwenen. Geen bericht, geen spoor, niets.
Tot nu. Bijna tot op de dag nauwkeurig 22 jaar later werd zijn lichaam gevonden in die donkere kelderruimte. Hoe hij daar terechtkwam en wat er precies gebeurd is, is nog steeds een groot vraagteken. De autoriteiten hopen dat mensen die destijds iets merkwaardigs zagen of wisten, nu naar voren komen.
Heb jij informatie over deze zaak? De politie roept op om zich te melden. Wie weet helpt jouw tip om het mysterie rond Redzep’s verdwijning écht af te sluiten.
Wil je elke middag een overzicht van het belangrijkste nieuws én de meest bijzondere verhalen in je mailbox? Meld je dan snel aan voor de dagelijkse update!
Wat is het WEF? Alles over de organisator van de ‘elitebijeenkomst’ in Davos
Je hoort er wel eens iets over: het World Economic Forum, kortweg WEF. Elk jaar wordt er in januari een groot evenement gehouden in het Zwitserse Davos, waar wereldleiders, miljardairs en topbedrijven bij elkaar komen. Maar wat is dat WEF nou eigenlijk? En waarom roept het zoveel kritiek op?
Hoe is het WEF ontstaan?
Het WEF begon in 1971 als het European Management Forum, opgericht door de Duitse ingenieur en econoom Klaus Schwab. In 1987 kreeg het een nieuwe naam: World Economic Forum. De stichting zet zichzelf af als een plek waar publieke én private leiders samenwerken om de wereld een beetje beter te maken. Het idee? Breng de belangrijkste koppen uit politiek, economie en wetenschap bij elkaar om mondiale uitdagingen aan te pakken – denk aan klimaat, technologie of economische groei.
Het hoofdkantoor zit in Genève, maar er werken ruim 800 mensen verspreid over New York, Peking en Tokio. Naast het bekende vijfdaagse evenement in Davos (waar zo’n 3.000 mensen uit 130 landen naartoe trekken), organiseert het WEF ook andere bijeenkomsten wereldwijd.
Waarom is er zoveel mysterie rond het WEF?
Er hangt een soort aura van exclusiviteit en geheimzinnigheid om het WEF heen. Ja, er zijn journalisten in Davos aanwezig, maar ze mogen niet overal naar binnen. Veel beslissingen worden genomen in informele gesprekken achter gesloten deuren – vaak net zo belangrijk als de officiële programma’s. Dat voedt wantrouwen: komt hier echt de ‘crème de la crème’ samen om de toekomst van de wereld te bepalen, zonder dat burgers er iets over te zeggen hebben?
Daarnaast lijkt invloed te koop te zijn. Grote bedrijven zoals Microsoft, ING en Unilever zijn ‘strategische partners’. Zij betalen flink voor hun lidmaatschap, wat onder meer toegang oplevert tot evenementen als Davos. Politici hoeven niets te betalen – die zijn gratis welkom. Dat onevenwicht voedt de kritiek dat het WEF een ondemocratisch platform is, waar macht en geld samenkomen buiten het zicht van de burger.
Is het WEF echt zo slecht? Wat zeggen verdedigers?
Niet iedereen ziet het zo zwart-wit. Henk Volberda, hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam, noemde het WEF eerder een ‘efficiënt netwerk van de top van de wereld’. Hij benadrukte dat het handig is dat je in korte tijd zoveel belangrijke mensen bij elkaar hebt – van staatsleiders tot CEO’s. Bovendien kunnen ook maatschappelijke organisaties meedoen, wat zorgt voor meer diversiteit in de discussies.
Maar het plaatje blijft complex. Er wordt veel gesproken over duurzaamheid en klimaat, terwijl tientallen privéjets in Zwitserland landen voor het evenement. Die dubbele moraal trekt terecht kritiek. Dit jaar was er bovendien veel ophef over de komst van Donald Trump, vanwege zijn geopolitieke provocaties. In Zürich liep een protest zelfs uit de hand.
Samenzwering of gewoon een denktank?
Voor sommige mensen is het WEF méér dan een zakelijk netwerk. Ze zien er een wereldorde achter schuil, geleid door een elite. Deze theorieën werden nog aangewakkerd toen Klaus Schwab tijdens de coronacrisis het boek The Great Reset publiceerde – een visie op een herstart van economie en samenleving. Complotdenkers draaiden dat om tot een verhaal waarin gewone mensen onderworpen zouden worden aan techreuzen, farmaceutische bedrijven en machthebbers.
Belangrijk om te weten: deze theorieën zijn onbewezen. Toch helpt het imago van het WEF er niet mee dat Schwab zelf ook al beschuldigd werd van wangedrag op de werkvloor. Zo zou hij vrouwelijke medewerkers ongepast hebben benaderd en met zijn vrouw WEF-geld hebben gebruikt voor luxe reizen en massages. Schwab ontkent alles en dreigde met een klacht tegen ‘onwaarheden’.
Hij stapte in april vorig jaar op als voorzitter van de raad van toezicht – sneller dan gepland. Tot dan toe zou hij tot 2027 actief blijven. Dit jaar speelt hij dus voor het eerst géén officiële rol in Davos.
Heeft het WEF eigenlijk wel macht?
Juridisch gezien: niks. Het WEF is een stichting zonder mandaat. Het kan geen wetten maken, geen sancties opleggen en geeft geen subsidies. Maar invloed? Daar heeft het wél heel veel van. Door de gesprekken die er ontstaan, de rapporten die gepubliceerd worden en de netwerken die gevormd worden, helpt het WEF mee om de agenda van de wereld te beïnvloeden. Zoals Volberda het ooit zei: “Het is eigenlijk een soort denktank waar ontzettend veel besproken wordt.”
