Werk zoeken zonder solliciteren én met pensioen doorgaan: gemeenten zoeken creatieve bezemers om personeelsgat dicht te vegen
De gemeente heeft een probleem: over pakweg tien jaar zwaait bijna een derde van alle ambtenaren af vanwege pensioen. Tegelijkertijd blijven nieuwe vacatures maar langer openstaan. Kortom: wie straks een vergunning wil aanvragen, riskeert te wachten tot Sint-Juttemis. Daarom sleutelen steeds meer gemeenten aan creatieve plannen om personeel te werven én te behouden.
Drie mokerslagen in één klap
Volgens een rondje van A&O fonds Gemeenten tikt er een perfect storm aan:
- Krapte blijft knagen – er worden te weinig nieuwe ambtenaren geboren, euh, opgeleid.
- Leeftijd loopt op – gemeentepersoneel is gemiddeld ouder dan de rest van Nederland. Vijftigplussers zijn dik in de meerderheid.
- Werkdruk walst eroverheen – met minder collega’s moeten dezelfde klusjes gebeuren, dus iedereen rent harder.
Is dat erg? Jazeker. In Utrecht en Arnhem liggen al projecten rond energietransitie en winkelcentrum-opknapwerk stil omdat er simpelweg geen mensen zijn.
De “gemeentepool”: iedereen welkom, sollicitatiebrief niet nodig
Twee jaar geleden besloot Arnhem: we gaan niet langer wachten tot er een match komt op die ene vacature. Ze begonnen met een gemeentepool: geef ons je motivatie en je vaardigheden en we zoeken later zelf een plekje. Projectmanager? Word je later wel. Eerst huppel je van het ene project naar het andere totdat je doorstroomt. En het werkt: van architect tot data-analist, allemaal nieuw bloed zonder traditionele sollicitatie-ellende.
Van pensioen terug naar bureau
Stel: je wordt 67, maar voelt je nog 47. Vier gemeenten (Westland, Rijswijk, Midden-Delfland en Maassluis) bedachten de proef “Doorwerkambtenaar”. Gewoon blijven komen, maar nu op parttime-basis én mét optionele bakkie pleur op maandag. Zo blijft kennis behouden én worden beginnende krachten gecoacht door oudgedienden. De pilot loopt sinds vorig jaar mei, en businessmanager Wybe Schuitema verwacht dat tientallen gemeenten dit jaar aankloppen. Op de “menukaart” tegen personeelstekort komt dus een extra gerecht: “oude wijn, nieuwe zak”.
Salarisoorlog: kleintje vs. grootje
K在你的浏览器中打开原文
Hoger loon helpt natuurlijk, maar gemeenten kunnen niet zomaar de geldkraan opendraaien. De cao knelt, er wordt Kamerbreed bezuinigd en salarissen in het bedrijfsleven liggen voor knelpuntfuncties (juristen, financiële wizards, bouwkundige helden) nog altijd een stuk hoger. Kleine gemeenten als Geertruidenberg krijgen daar de volle laag van: wie vertrekt, neemt een heel vakdomein mee. En concurrenten (lees: de buren) hebben precies dezelfde smoes.
Pakket groeit, mensen niet
Wie denkt dat het taken verdwijnen, komt bedrogen uit. Migratie, energie, klimaat, jeugdzorg – alle dossiers rollen keurig de gemeentelijke brievenbus in. Daar is niet alleen geld voor nodig, maar vooral handjes en hoofden. Patricia Honcoop van A&O ziet dan ook één lichtpunt: hoe schrijnender het tekort, hoe creatiever de oplossingen.
Anton’s huis op de landingsbaan scoop: nog steeds wachten op de perfecte koper
Anton Zagers weet hoe je scoopt: zijn huis pal naast de landingsbaan van Breda International Airport tikte de drie-maanden-grens aan en ligt nog steeds open en bloot op Funda. Logisch dat er tientallen camera’s en krantenlang de afgelopen weken op afkwamen, maar van een getekende koopakte is nog niks te zien.
Dertien kijkers, nul handtekeningen
Toegegeven, hij krijgt bezoek alsof het Koningsdag is: dertien mensen zagen met eigen ogen wat het is om ’s ochtends wakker te worden met een Cessna als wekker. De meesten reageerden dolenthousiast, maar een vliegende start is het (nog) niet geworden. Anton blijft relaxed: “Er hoeft er maar eentje te zijn die ja zegt.” Prijs onderhandelen? Forget it. “Vijf ton negenennegentig, en je krijgt een gerenoveerd huis mét zwembad én zee (nou ja, zeevlakte) van ruimte.”
Vliegtuig- ánd snelwegfanaten aan de deur
Onder de gluurders zaten een vliegtuigmonteur en een parachutespringer. Iets met hobby en werk hand in hand, dachten ze. De overvliegende kisten storen hun geen zier, maar de A58 daarachter… tja, die doet sommige kijkers twijfelen volgens Anton. Ironisch, vindt hij – je went aan Boeings, maar blijkbaar niet aan roterende banden.
Nog geen stressknop in zicht
Komende week staan er opnieuw twee rondleidingen gepland. Anton, intussen trotse bezitter van een appartementje in hartje Bosschenhoofd, heeft alle tijd. “Ik zit niet op een schopstoel. ’t Huis is verkocht wanneer het verkocht is.” Want afscheid nemen deed hij al in gedachten. Een nieuwe start lonkt, al zegt hij het zelf: zijn oude paradijs moet eerst nog een nieuwe eigenaar vinden.
Een jaar Trump: hoe de wereld kaal geveegd werd door een vastgoedmagnaat met macht
Precies een jaar geleden zat ik in Washington DC te kijken naar de inauguratie van Donald Trump. Toen hij zei dat Amerika “weer moest groeien”, dacht ik nog aan een sprinkle of national pride. Sekonde later bleek dat hij letterlijk land aan het verzamelen was. Vandaag is de druk op Europa hoger dan ooit: Groenland hoort volgens Trump gewoon bij de VS. Het bizarste? We zijn inmiddels zo ver dat niemand meer zegt “dat gebeurt toch niet”. Het gemak waarmee oude bondgenoten worden weggezet, dat blijft me verbazen.
Check even deze korte hitlijst van z’n eerste 365 dagen:
– Staakt-het-vuren in Gaza gefikst (ja, echt)
– NAVO-bondgenoten laten zwemmen in extra defensiegeld
– Venezolaanse president Maduro “ontvoerd” (z’n woorden, niet de mijne)
– Iraans atoomprogramma gebombardeerd
– Poetin uitgenodigd voor een espresso in Alaska
En dat is alleen maar de hiphop-editie van de lange versie.
Volgens Laurien Crump, internationale-betrekkingen-hoogleraar aan de Radboud Universiteit, is er één rode draad: “Hij neemt een sloopkogel en ramt de hele naoorlogse internationale orde omver – een orde die de Amerikanen zelf hebben opgebouwd.” Recht, verdragen, VN-overleg: allemaal te veel gedoe. Trump-adviseur Stephen Miller vatte het mooi samen: “We leven in een wereld van macht, kracht en nog meer kracht.” Anders gezegd: groot land zegt, klein land doet – en als het moet met een knal.
Kenmerkend is de vastgoedmentaliteit. Na een coup-avondje in Venezuela zei Trump openlijk dat het óm de olie ging. Met Oekraïne sloot hij een deal over zeldzame aardmetalen – dezelfde spullen waarmee Groenland ook blonkt. Erik Mouthaan: “Hij ziet grondstoffen als Pokémon-kaarten: verzamelen maar. Voor AI, data, crypto en alle toekomstige glitter heb je die dingen nodig.”
Korte klap, snelle foto, door naar de volgende deal. En toegegeven: soms werkt het. NAVO-landen betalen eindelijk meer, en zelfs in Gaza hield even iedereen zijn adem in. Trumps eigen scorebord claimt “acht oorlogen gestopt”, al zijn sommige “oorlogen” eerder een WhatsApp-ruzie dan een WOII-situatie.
Na twaalf maanden klinkt in Europa vooral één conclusie: Trump trekt z’n eigen plan, en dat plan heeft ons niet nodig. Mouthaan: “We gaan deze maanden testen: hoe deal je met iemand die geen vaste regels erkent?” Expert Crump is duidelijk: “Europa moet gewoon een vuist maken. Wij zijn een handelsblok van een halve miljard consumenten – we kunnen Amerikaanse techbedrijven best even pijn doen.” En vergeet de Britten niet: samen vorm je een grotere pokerroom.
Haalbaar? “Als je meeveert met Trump, blijft hij doorgaan”, waarschuwt Crump. Haar tip voor Europeese leiders: grasduin in dat oude Playboy-interview uit 1990. Daarin legt vastgoed-Trump al uit hoe hij onderhandelt: “Hard pushen tot de ander bijna breekt, dan stoppen.” Conclusie: meebewegen = omvallen. Terugduwen = overlevingskans.
Inbraak met knal bij Player2Gamestore Uden: omgeving analyseerd door specialists
Tijdens een brute inbraak in het centrum van Uden is maandagnacht rond halfdrie veel lawaai te horen geweest. Een explosief is namelijk gebruikt om de ruit van de Player2Gamestore op de Sacramentsweg te vernielen.
Niemand weet exact wat er is ontvreemd – dat houdt de politie nog voor zich. Na de knal schoot de inbreker, gehuld in donkere kleren en witte sportschoenen, op zijn scooter snel de Neringstraat-Oost in.
Om veiligheid te waarborgen zijn de woningen boven de winkel preventief ontruimd en werd een explosievenexpert opgeroepen. Hij deed tot in de vroege uurtjes grondig sporenonderzoek binnen de afgezette zone.
Hoe het verder gaat? De politie hoort graag van getuigen of mensen met camera die iets verdachts hebben gezien of gefilmd. Heb jij iets gezien? Neem dan contact op.
Van steun naar schuld: één op de tien ondernemers heeft het zwaar
Nou, het is op z’n zachtst gezegd pittig. Uit nieuwe cijfers van RTL blijkt dat ongeveer een derde van alle ondernemers in Nederland denkt dat alles vlot loopt. Prima zo, maar dat betekent óók dat bijna 20% zegt: “Ik zit er écht niet goed bij.” Het gaat hier om honderdduizenden bedrijven – zzp’ers én grote namen – die financieel aan het piepen en kraken zijn.
De Corona-erfenis die bleef hangen
Spoelen we even terug naar de lockdowns: toen kreeg je als ondernemer alle mogelijke “steun” aangereikt. Uitstel van belasting, creatieve regelingen, dat soort dingen. Prima geklonken, tot de rekening later op de mat plofte. Ruim vier op de tien ondernemers met acute geldzorgen zien hun coronaschuld nog als de grootste boosdoener in het pakket. Al die miljarden die op de markt waren geflikkerd om bedrijven overeind te houden? Ongeveer 3,5 miljard lijkt oninbaar, simpelweg omdat bedrijven alsnog de pijp uitgingen.
Hoe diep het zit: van rouge tot rijks
Zo ondernemend als wij zijn, zo creatief is soms ook de rekensom. Sacha heeft bijvoorbeeld binnen mum van tijd zon 300.000 euro op de totale-schuld-meter weten te prikken. Gevolg? Schaamte, bankkraken en ’s avonds nog een rode wijn erbij voor het slapengaan. Het Nieuwsblad toont het in beeld: de sticker shock is niet langer een cijfertje, maar een mens.
Niet alleen je portemonnee knapt er van
Als je wallet leeg is, loopt je hoofd ook niet over. Het onderzoek toont aan dat 71% van de ondernemers die zorgen over schuld hebben kapot gaan van stress. Geestelijk én lichamelijk. Erger nog: 17% drinkt, rookt of gebruikt meer drugs om ermee om te gaan. 7% gooit het zelfs op gokken of crypto om “morgen tenminste de lonen te kunnen betalen”.
Hulp zoeken lukraak
Je zou denken dat er volop plekken zijn waar je even binnen kunt vallen voor advies, hè? Townhall, KvK, gemeente, noem het maar op. Maar slechts 25% van de ondervraagde ondernemers schuift daadwerkelijk naar een hulploket. Geldprobleem én trots: naar hulp stappen doe je eerder via vrienden en familie dan via een stempel instantie.
Waarom die loketten zo weinig populariteit genieten
Ondernemers hebben nu eenmaal geen zin om zich een breuk te zoeken tussen tig verschillende loketten. De helft raakt de weg kwijt, driekwart vindt de begeleiding slap en “gewoon niet aanwezig”. En de Belastingdienst? Formeel, star, onbereikbaar: routines door ondernemers aangekaart als “stalken”. Terugbetalen moet, maar hoe? “Zwarte-witte regels die geen rekening houden met jouw unieke praktijk”.
Arko’s advies: pak je cijfers en je telefoon
Arko van Brakel van Stichting 155 (“hulp één vijf vijf”, makkelijk te onthouden) knikt. “Vroeger had je één loket, nu is het één grote wirwar.” Zijn tip: sorteer je administratie alvorens je de deur uitgaat. Vaak ben je als ondernemer best levensvatbaar, maar heb je “peperdure jaren” achter de rug. Als je dat documentair kunt aantonen, is de fiscus vaker bereid een deal te sluiten dan je denkt.
De boodschap van het onderzoek? Trek je trots binnen – gebruik de blauwe klik in plaats van de rode wijn – en bied je cijfers aan. Weg piekeren, hulp pakken.
Australische Lagerhuis zegt JA voor strengere wapenregels na Sydney-schietpartij
Het Australische Lagerhuis heeft ingestemd met een pakket nieuwe wapenwetten nadat er vorige maand bij een Chanoeka-viering aan Bondi Beach vijftien mensen werden doodgeschoten. De ingrijpende wetswijziging verplicht scherpere achtergrondchecks en schiet een nationale wapen-inleveractie af. Met 96 stemmen voor en 45 tegen lijkt de maatregel ook in de Senaat doorgang te vinden, waar een meerderheid de veelbesproken plannen eveneens steunt.
“Niet langer vol te houden”
Volgens minister Burke van Binnenlandse Zaken lopen er in Australië meer dan vier miljoen vuurwapens rond, een getal dat hij “onhoudbaar” noemt. De inzamelingsactie moet die wapenoverschotten terugdringen en staat te boek als de grootste sinds 1996. Toen werden na het bloedbad in Port Arthur (35 doden) ruim 650.000 wapens ingeleverd.
Haatzaai-wet ook aangenomen
In december openden twee schutters het vuur op een joodse ceremonie in Sydney, onder wie Sajid Akram. Hij werd ter plekke doodgeschoten. Zijn zoon Naveed Akram is inmiddels aangeklaagd voor 59 misdrijven. Volgens de politie was de aanslag geïnspireerd door Islamitische Staat. “Schutters die haat in hun hart en wapens in hun handen hadden,” aldus minister Burke.
