Ophaalbrug in Son blijft dicht: zware sneeuw maakt hem te zwaar om te bewegen
Je kunt er niet overheen en er ónderdoor lijkt nu ook geen optie: de ophaalbrug in Son werkt het gewicht van de sneeuw niet meer mee.
Door de dikke, natte laag op het asfalt én op de brug zelf geeft de constructie gewoon geen gehoor als hij omhoog moet. Gewoon een schip gemist? Kom gezellig langs en maak even een sneeuwpop terwijl je wacht!
Wie nog de Maas op zou willen, zoekt vooralsnog een alternatieve route – of wacht totdat een storingsploeg de overlast heeft verholpen.
We bellen het even na bij Rijkswaterstaat en de gemeente; van zodra we een update hebben, lees je het hier.
Nieuwe speurtocht naar een kabinet: komt er een minderheidsteam?
Ze krijgen straks precies een week om te praten, huilen, lachen en rekenen, want informateur Mariette Letschert gaf de drie onderhandelende partijen vlak voor de kerst een flinke stapel huiswerk mee. De opdracht: bedenk hoe jullie straks gaan samenwerken én doe dat zó gedegen dat er eind januari een “snelle en definitieve” knoop doorgehakt kan worden. Want met 66 van de 150 Kamerzetels hebben VVD, D66 en GroenLinks-PvdA geen stoere meerderheid achter zich, en dat maakt ieder plan meteen een stuk lastiger uit te voeren. D66-baas Jetten benadrukte al dat het “in januari tijd wordt om ook eens met andere partijen te kletsen” – een waarschuwing dat de deur nog lang niet dicht is.
Morgen trappen de secondanten af
Komende morgen hoeven Kaag, Jetten en Timmermans nog niet zélf naar de onderhandelingslocatie; de secondanten beginnen de trits vergaderingen. Pas in de dagen erna gaat Letschert met de baasjes één-op-én. De officiële agenda verschijnt later vandaag, maar de hoofdvraag staat al in neonletters: welk type kabinet moet er straks op het bordes?
Links, rechts, of toch een smakenmenu?
Logica? Die is lastig te vinden. De VVD schuwt een samenwerking met GroenLinks-PvdA, terwijl D66 een kabinet met JA21 “weinig logisch” noemt; een rechtse cockpit met twee rechtse partijen ligt bij progressieven niet lekker. Donderdag en vrijdag hopen de drie leiders te overnachten op De Zwaluwenberg in Hilversum, maar alles hangt nog af van een Kamerdebat over Venezuela – en het is nog niet duidelijk of dat door de buitenlandwoordvoerders of de fractievoorzitters wordt ingevuld.
Euro’s tellen
Natuurlijk moet er ook over de portemonnee gebabbeld worden. Pas als bekend is hoeveel financiële ruimte er is, kunnen de échte keuzes gemaakt worden: wat kost dit plan, waar haal je dat geld vandaan, en durven we überhaupt de schuld verder te laten oplopen? Bezuinigen of belastingen omhoog? Gevoelige dilemma’s krijgen de komende dagen een plekje op tafel, tussen de koffiekopjes en whiteboards.
Nu al méér horeca op slot door muizen, ratten en kakkerlakken
Oef, voor het derde jaar op rij schoot het aantal zaken dat de deuren meteen moest sluiten door beestjes omhoog. De NVWA legde vorig jaar maar liefst 75 cafés en winkels aan de ketting – dat zijn er 18 meer dan vorig jaar. Ongezelligste hoofdschuldige: de gewone huismus.
Randstad scoort hoog in Top-10 ‘spoedsluitingen’
• Amsterdam doet het niet zo goed hier: 20 huiskamers moesten tijdelijk het licht uitdoen.
• Rotterdam en Den Haag volgen met elk 7 zaken.
• Ook Leiden (5) en Alkmaar (4) duiken prominent in de lijst.
Van de rest van Nederland komen de overige sluitingen verspreid binnen, maar het beeld is duidelijk: oude binnensteden en panden aan grachten zijn simpelweg favoriete Airbnbs voor knaagdieren.
De NVWA ziet én hoort meer
Inspecteurs mikken nog gerichter op risicoadressen en pakken extra streng aan als ergens eerder al geknaagd is. Tegelijk krijgen ze hulp van ons, de klant. “Bezoekers zijn onze ogen en oren; wij kunnen nu eenmaal niet overal tegelijk zijn”, zegt een NVWA-woordvoerder. En of de meldingen binnenkomen! In vier jaar tijd steeg het aantal consumentenklachten flink.
Herfst- en wintertips: dicht, dek en dep
Zodra het kouder en natter wordt buiten, speurt een muis al via een kier van een halve centimeter naar binnen. Kleine checklist:
• Kieren onder deuren en in muren goed dichtmetselen.
• Eten direct opruimen (geen laatste patat voor de mus!).
• Vuil wegbrengen en niet op straat parkeren.
Samen voor schone zaak
In winkelcentra moeten ondernemers het vaak gezamenlijk aanpakken. Doe jij je best, maar de buurman blijft zijn vuilnis buiten zetten, dan blijft het probleem rondzingen.
Wat gebeurt er nìá de sluiting?
Een spoedsluiting is het zwaarste wapen in de NVWA-kist. Pas als al het besmette voedsel de deur uit is en het pand grondig schoon is, mag een herinspectie volgen. Pas daarna mogen de broodjes, pils of latte’s weer worden uitgeserveerd.
Een verborgen parel in Prinsenbeek: De Nispenhoeve zoekt een nieuwe bewoner
Stel je voor: je rijdt een oprit op, de elektrische poort gaat open en opeens ligt er een complete historische woonboerderij voor je neus. Geen zomaar huis, maar De Nispenhoeve aan de Beeksestraat 1 in Prinsenbeek. Een plek met een verhaal, een ziel én ontzettend veel ruimte.
Mona van de Wiel van Van de Wiel Makelaars zegt terecht: “Zodra je binnenstapt, voel je dat hier iets bijzonders gebeurd is.” Met 525 vierkante meter woonplezier en een kavel van ruim 11.500 vierkante meter is dit geen doorsnee woning, maar een rijksmonument dat klaar is voor de toekomst.
Historisch DNA, hedendaags comfort
De boerderij dateert uit 1891 en stond eeuwenlang op hetzelfde familie-erf. Tussen 2010 en 2013 is de Nispenhoeve grondig gerenoveerd. De afspraak was simpel: alles wat kon blijven, moest blijven. De houten balken, originele vloeren en oude bedsteden schitteren nog steeds. Extra’s? Vloerverwarming, een pelletkachel, 36 zonnepanelen én een gloednieuw dak. De makelaar lacht: “Instapklaar, maar het voelt nog altijd als 1891 – behalve als je ’s winters op blote voeten rondloopt.”
Een huis met een eigen festivalterrein
Naast de woonboerderij vind je een volledig opgeknapte Vlaamse schuur. Vroeger stalplek, nu hotspot voor bruiloften, kookworkshops en kunstexpos. Prinsenbeek en omstreken kennen deze locatie inmiddels als een mini-evenemententerrein waar je ook nog kunt wonen. Extra bijgebouwen zoals een karkooi en bakhuisje geven nog meer ruimte om te combineren. Denk: dubbele bewoning, mantelzorg aan huis of een bed & breakfast starten terwijl je zelf ’s avonds in je eigen historische slaapkamer ploft.
Een tuin die kleiner is dan een voetbalveld (maar wel aanvoelt als een bos)
Old-school beuken, gezellige terrassen, een dierenhoek én kilometers groen – allemaal binnen je eigen hekken. “Het is net een privépark,” zegt Van de Wiel. “Je maakt een ochtendwandeling zonder de straat op te hoeven.” Tegelijkertijd sta je binnen vijf minuten op de snelweg of in het hart van Prinsenbeek. Extra voordeel: je kunt veel buren hebben, maar je hoeft hen nooit te zien.
Prijskaartje en dé vraag
De Nispenhoeve is niet voor iedere portemonnee: de vraagprijs is € 2.950.000. De makelaar is duidelijk: “Dit is een huis voor iemand die houdt van karakter én ruimte, iemand die het verhaal wil voortzetten.”
Was dit nu wel echt legaal? Juristen maken zich grote zorgen om de ‘arrestatie’ van Maduro
Dat Venezuela-opgetogen joch met z’n oranje shirt in de beelden? Dat is Alejandro (22). Hij woont nu in Nederland, maar is opgegroeid in Caracas. Sinds hij twaalf is, kon hij zijn familie niet meer bezoeken. “Ik moest oud worden zonder opa en oma”, zegt hij. Het nieuws dat Maduro achter de tralies zit, laat hem letterlijk springen van blijdschap: “Alsof ik ontsnap uit een nachtmerrie van tien jaar.” Hij hoopt dat er eindelijk verkiezingen kunnen komen “zonder dat ze worden gekocht of bekogeld”.
“Niet zomaar de cavalry over de grens sturen”
Maar niet iedereen viert feest. In juridische kringen klinkt vooral onrust. “Stel je voor dat Nederland besluit om, pak ’em beet, de Belgische premier te kidnappen omdat we ergens een klacht tegen hem hebben liggen. Dat mag gewoon niet”, zegt strafrechtadvocaat Geert-Jan Knoops. Volgens de professor Oorlogsstudies Frans Osinga was er geen sprake van “self-defence”, dus de VS hebben Venezuela’s soevereiniteit geschonden. Knoops vult aan: “In gewoon Nederlands: dit is een ontvoering in pak-en-witte overhemd.”
De rechtszaak die al in 1992 een deuk in de kaart sloeg
Sinds 2020 ligt er in New York een aanklacht tegen Maduro – samen met veertien partijgenoten – wegens cocaïne-smokkel en corruptie. Gisteravond landde de Venezolaanse president op een militaire basis in New York. RT-videojournaliste Raquel Schilder liet alvast zien hoe de gevangenis eruitziet (en het lijkt meer op een campus dan op een kerker, als je de beelden mag geloven). Maar of de Amerikaanse rechters dit glashelder goedkeuren, is nog maar de vraag. In 1992 liet het Amerikaanse Hooggerechtshof al zien dat eenzelfde truc – ontvoeren in Mexico – juridisch niet zomaar wordt geaccepteerd. Toen kreeg de verdachte nog gewoon een rechtzaak, omdat de moord op een DEA-agent zwaarder woog. Alleen nu hebben we te maken met een zittende president, niet met een drugskoning – en dát maakt de boel explosief.
Wat als Poetin nu denkt: “Handig, dat doen wij ook!”
De grote vrees: andere grootmachten kunnen dit voorbeeld kopieren. “Straks stuurt Rusland een commando-team Oekraïne in om Zelensky op te halen en te berechten in Moskou. Of China pakt de Taiwanese leider ‘voor eigen veiligheid’”, waarschuwt Knoops. Volgens Erik Mouthaan, RTL’s Amerika-deskundige, laten tegenwoordige geopolitieke krachtenverhoudingen weinig ruimte voor zulke ‘cowboy-acties’. De spelregels van het internationaal recht dreigen “ten dode opgeschreven” te raken, aldus Knoops. In de trant van: wie de grootste heeft, mag bepalen wie waar mag wonen – en wie in de bak verdwijnt.
Wat nu?
De Amerikaanse rechtbank moet binnenkort uitspraak doen of de arrestatie rechtsgeldig is. Zetten ze de zaak door? Voorspellen doet niemand – en dat is precies de ongemakkelijke kanttekening waar juristen wakker van liggen.
Het Oog bestaat al vijftig jaar – en het ‘staat nog als een huis’
“Gute Nacht, Freunde. Es wird Zeit für mich zu gehen.” Oké, het is keihard Duits, maar keer op keer rond elf uur ’s avonds klinkt dat refrein in menig huiskamer. Sinds 5 januari 1976 is die zin de beroemde inleiding van Met Het Oog Op Morgen, dat vanavond alweer aflevering 18.126 op de klok zet. Half-eeuw oude radio, nog altijd in topvorm.
“De dag komt even tot rust”
Frits Spits, ooit een van de vaste presentatoren, omschrijft Het Oog het liefst als “het moment dat de dag tot rust komt”. Huidig presentator Coen Verbraak knikt: je rent de hele dag het nieuws achterna, en even voor het slapengaan krijg je via de radio nog een rustgevende samenvatting én een blik op wat er morgen speelt.
Chris Kijne: “Een eer om Hier met een hoofdletter te mogen werken”
Chris Kijne weet nog precies hoe hij twintig jaar geleden werd gevraagd om te komen presenteren. “Ik kon het bijna niet geloven.” De kracht? Het oude, beproefde format. “Dat ding staat als een huis en bijna niets verandert er,” zegt hij. Elke uitzending begint met een nieuwsoverzicht en een blik op de krant van de volgende ochtend. Daarna volgt – surprise – een relaxte mix van actualiteit, achtergrond, cultuur én een grote schep human interest.
De stem achter het geluid
Ken je die warme bas die elke rubriek aankondigt? Dat is al jarenlang dé stem van Het Oog. Vier decennia lang kwam die door de keel van Hans Hoogendoorn. Toen Hans er een punt achter zette, meldden meer dan 7.000 mensen zich aan om opvolger te worden. De keuze viel op Nieuwsuur-journaliste Hanneke de Jonge, en sindsdien weet iedereen weer precies wanneer de ‘Afhaal’ of de ‘Vraaggesprek’ begint.
Zeven presentatoren, nul egoproblemen
Geen zender heeft zoveel gezichten voor één programma: zeven vaste hosts en een lading invalkrachten. Traditioneel is dat al sinds Kees Buurman in 1975 bedacht dat Het Oog iedere avond moest bestaan. Destijds werkten omroepen nog in strikte blokken, dus iedereen vond: prima, dan krijgt elke dag een eigen presentator. De tradentie bleef – en werkt nog steeds. Resultaat: meer ruimte om een stukje jezelf mee te geven. “Je mag best iets persoonlijker doen,” lacht Kijne, die het liefst ook nog even een live-optredentje of een paar buitenlandse verhalen in zijn uitzending propt.
Van Delft tot Chili – iedereen luistert
Terwijl Nederland slaapt, luistert ongeveer één op de drie radioluisteraars om elf uur nog steeds mee. Dat zijn plusminus 150.000 mensen live, plus een flinke pluk podcastvolgers de volgende ochtend – van paramaribo tot Tokyo.
Je komt ze alle hoeken van de wereld tegen. Jimmy de Vreede werd 16 jaar geleden verliefd in Parijs en ontdekte Het Oog in een knus eenkamerappartement in het 9e arrondissement. Student Paul Veter is al sinds 1989 trouwe luisteraar en woont al 25 jaar in Canada. “Door Het Oog houd ik mijn Nederlands op niveau,” schrijft hij. “De politici ken ik bij stem, maar voor het eerst heb ik laatst Rob Jetten en Henri Bontenbal opgezocht – bleken een stuk aardiger uit te zien dan ik dacht.”
De tune: altijd rumoer, nooit weg
Die Duitse melodie trouwens: hij is niet altied even geliefd geweest. Begon al met de taalkeuze, later vonden sommigen de tekst over roken en drinken wat ongepast. Maar er gaat geen presentator aan twijfelen om het koorduur weg te laten. Luisteraar Corine Verbeek kwam er in 2010 achter dat de redactie de tune zou ‘aanpassen’ en slieg die nacht amper van woede. Bleek achteraf een konings 1-april-grap – zelfs de NOS-directie was er niet van op de hoogte.
