Lavreysen geeft Kimmann een krasje op z’n nieuwe baanfiets, terwijl Wiebes de machoboys de les leest
Bezoekers van de tweede NK-dag in Apeldoorn keken bij het binnenkomen waarschijnlijk al vreemd op: ideale hardloopweer buiten, binnen toch volle tribunes. Het huiswonder Lavreysen deed natuurlijk weer waar ie voor komt – sprintwinst – en Lorena Wiebes voegde er haar eigen classrooms bij: een zeges in de scratch. Lisa van Belle mocht de puntenkoers mee naar huis nemen en de 19-jarige Joeri Schaper stak met de afvalkoersploegkoek de andere beloften naar de kroon. Maar de mensen die er waren, kunnen straks nog jaren opscheppen: zij zagen een olympisch BMX-baasje – Niek Kimmann – zijn allereerste stapjes op het hout zetten, mét Harrie Lavreysen als privé-mentor. En ze zagen – jawel – hoe Wiebes ineens de keirin naar zich toetrok en de echte spierbundels letterlijk van de baan blies.
Sprinttoernooi: Kimmann leert het verschil tussen finishstreep en verbeelding
Vroeg in de ochtend al hing er koffiegeur in de keuken van Lavreysen: Kimmann was op bezoek om laatste “dit-stuur-draai-niet-mee-als-je-BMX-gewend-bent”-adviezen in te winnen. Daarna hobbelde hij op geleende fietsen – uiteraard nog gericht door de meervoudig wereldkampioen – richting kwalificatie. De 200 m vliegende start zou zijn opwarmertje worden, ware het niet dat hij de finish voor de echte finish hield. Oeps, 1-0 voor de baan. De 29-jarige Achterhoeker flirt al tijden met de overstap en zou zo, een keer, de inmiddels 37-jarige Roy van den Berg in de teamsprint kunnen opvolgen. Eerste bloemetje plukken lukte in de kwartfinale, maar in de beslissende derde man-tegen-man schoof Loris Leneman er tussendoor. Leneman eindigde later keurig op het podium, Lavreysen deed uiteindelijk de rest: finale-zege op Daan Kool – wie anders – en alweer goud in Apeldoorn.
Wiebes trapt waar andere benen krom van worden
Hoofdverhaal van zondag was toch wel Lorena Wiebes. Ze is al jaren de snelste op asfalt, pakte vorig jaar zowaar het WK gravel en tikt sinds kort ook baanspullen van zich af. Maar dat ze zou winnen van de keirin-mannen van stal – tsja, dat had zelfs de grootste Wiebes-fan in z’n stoutste droom niet durven denken. Steffie van der Peet en Kimberley Kalee moesten het met zilver en brons doen, Wiebes pakte de flower-power-ronde erbij. Ze bolde nog even haar weekend af met goud op de scratch en heeft nu dus drie NK’s binnen: eerder deze week deed ze hetzelfde met het omnium in Alkmaar.
Kleppers en kadetten
- Lisa van Belle mocht naast Wiebes op het podium springen: NK puntenkoers was voor haar.
- Van der Peet miste op de keirin dus, maar had nog een troostprijs: ze schoot later de kilometertijdrit naar binnen – titel twee.
- De 19-jarige Joeri Schaper (Soudal-QuickStep opleidingsteam) toonde dat hij ook binnen kan knallen: afvalkoers-zege voor zijn neus; Jan-Willem van Schip en Vincent Hoppezak moesten aftekenen.
- Hoppezak revancheerde zichzelf niet veel later in de koppelkoers. Samen met Yanne Dorenbos liet het Europees kampioenenduo het mooiste duurnummer van ’t weekend naar zich toe zweven.
Volgende halte: maandag, slotdag NK baanwielrennen in Apeldoorn – nog een paar titels te grabbel en wie weet nog wat nieuwe plotwendingen.
Gouden dag voor Van Belle: haar eerste titel op de baan!
Wauw! Het is haar gelukt. Lotte Kopecky-Van Belle pakte gisteren de Nederlandse titel op de puntenkoers tijdens het NK baanwielrennen. Dit is voor haar meteen de allereerste keer dat ze de buit binnenhaalt op het baan-circuit. Al sinds haar debuut in de Ronde van Spanje – begin mei uitgekomen voor SD Worx-Protime – liet ze zien dat ze alles kan wat op twee wielen rijdt. Nu voegt ze dus ook een felbegeerde NK-krone toe aan haar palmares.
Schitterende dubbel voor oranje op nationale baan
En dat was niet het enige mooie nieuws van het weekend. Steffie van der Peet trok meteen haar sprintoverwinning van zaterdag door en verzilverde die energie de dag erna in de kilo-tijdrit. Resultaat: nog een gouden plak voor haar erelijst. Jong talent Joeri Schaper zorgde bij de mannen voor vuurwerk – met nog maar 19 jaar op de klok reed hij iedereen lopen op de afvalkoers en schonk zo extra glorie aan het Nederlands kampioenschap.
Van Veen schiet als eerste Oranje-zieltje naar de achtste finales
Yesss! Gian van Veen heeft het eindelijk gedaan. Hij is de eerste Nederlander die deze editie van het WK het derde obstakel weet te nemen en dus doorstoot naar de achtste finales. De 23-jarige topper uit Boxtel zette de Let Madars Razma in de Londense Ally Pally rustig aan de kant: 4-1 in sets.
Waarom dit tóch knap is
Dit zijn bange tijden voor de Nederlandse dartsfans. Voor Van Veen verspeelden Wesley Plaisier, Niels Zonneveld én Jermaine Wattimena namelijk allemaal hun derde ronde.
Jermaine leverde eerder vandaag nog een spektakelstuk van jewelste af; hij ging met 4-3 ten onder tegen niemand minder dan tweevoudig wereldkampioen Gary Anderson. Vanavond moet Michael van Gerwen het nog opnemen tegen de Duitser Arno Merk.
Hoe de wedstrijd verliep
- Set 1: 3-1 voor Gian, meteen boekje erbij, gemiddelde van 98 – nice.
- Set 2: Razma komt even voor met een break, maar Van Veen terugtellen en dubbel break; weer 3-1.
- Set 3: Gian schakelt de cruisecontrol in en pakt de set zonder moeite.
- Set 4: De dip! Opeens raakt Gian he-le-maal niks meer. Razma grimlacht, wint drie legs op rij en is opeens weer in de wedstrijd.
- Set 5: Razma zakt door zijn eigen schoenveters – triples blijven uit, soms vliegt de pijl zelfs in de 1. Gian rijgt simpel 3-0 aan elkaar en besluit zelfs met een 125-finish – hét statement op het podium.
Gemiddelde? Vorige ronde tikte-ie nog 108 aan; nu bleef het bij een ruime 97 – meer dan voldoende om straks nog verder te dromen.
Harrie barst niet alleen van de kracht – ook van het goud!
De wielerbaan in Apeldoorn lag er zondag weer stralend bij, maar nergens schemerde die glans harder dan bij Harrie Lavreysen. De sprinter uit Luyksgestel klopte in de finale van het NK zijn landgenoot Daan Kool en pakte daarmee zijn vijfde (!) Nederlandse titel op de sprint. Voor wie de tel kwijt is: dat is alweer zijn tweede klapper dit weekend, want zaterdag schreef hij de keirin op zijn naam. Zijn zevende keertje op die discipline, voor de duidelijkheid – die jongen houdt gewoon van hoofdletters op zijn erelijst.
Dendermonde levert sprintrace op zonder Van der Poel
Geen dikke modder, geen man-v-tegen-man gevecht met zijn eeuwige rivaal – vanavond was het in Dendermonde een compleet ander verhaal dan we gewend zijn. De cross ging door op een strak parcours, en zonder Mathieu van der Poel (die er – jawel – gewoon ff niet bij was na vier zeges op rij), bleef lange tijd zo’n tien kopmannen samen vooraan rijden.
Kantelde in vierde ronde voor het einde
Del Grosso kreeg pech: lekke band, halverwege het kruispunt. Hij trapte stoer door naar de materiaalpost, maar toen hij hervatte lag hij achter. Voor hem schoof Wout van Aert – nog altijd op zoek naar zijn eerste winterzege – naar voren en leek het pleit te gaan beslechten.
Tempo zakte, Nys tikte aan
Maar net daarna verslapte de snelheid; dat was het sein voor Del Grosso om weer aan te sluiten. Sweeck ging als vuurpijl, Nys als schaduw. Van Aert kon niet antwoorden. In de slotronde nam Nys de leiding alsnog over van Sweeck, reed Del Grosso daar voorbij en ging in de uitloper vol voor de sprint. De Belgische kampioen bleef op veertien meter uit zijn wiel: zege voor Thibau Nys.
Even uitblazen en terugkijken
Del Grosso: “Belachevelijk snelle race vandaag. Die lekke band sloeg alles kapot; ik had niks meer over om Thibau nog te pakken.”
Nys straalde: “Sprintervaria is lang geleden, maar vandaag voelde alles aan als vroeg in het seizoen. Heerlijk om zo te winnen!”
Paul Spierings schrijft Dakar-geschiedenis: “Dit is mijn rock-’n-roll”
Sint-Michielsgestel vergeef op 3 januari een titelrijder uit: Paul Spierings draait de sleutel om in een felgele bolide en schiet Saudi-Arabië tegemoet. Voor de achtste keer agoog hij zich in alweer de enige rally die nergens mee te vergelijken valt. “Als je eenmaal die woestijn in je bloed hebt, blijft hij roepen”, lacht hij terwijl hij de laatste aanpassingen aan zijn buggy checkt.
Geen hobbies, maar verslaving
Frediger Frans: Spierings zit niet in Dhahran om te survivallen, hij komt winnen. De Challenger-klasse is zijn speeltuin dit jaar en de buggy is tot op de laatste schroef omgebouwd. “We hebben de afgelopen twaalf maanden alles omvergegooid”, aldus de 38-jarige ondernemer. “Nieuwe dempers andere banden,slimme elektronica en extra ondersteuning. Dit jaar geen navelstaren, maar podium.”
Afgelast door 240 km pech
Vorig jaar voelde Spierings de champagne al in de keel, tot het motorblok op 240 kilometer van de finish z’n dienst weigerde. “Je groeit een halve meter op dat moment” bekent hij. “Bij El Dakar sta je één seconde later aan de kant. We schaven dus tóch nog even verder en bouwen extra back-ups, gewoon voor het geval dat.”
Drievoudige macht
Dit jaar staat team Spierings met nog nooit zo veel spul aan de start. Drie buggy’s in de koningsklasse én een supersnelle racetruck achterop. “Alles is verdrievoudigd: mannen, monteurs, bakken vol reserves, alles dat piept en kraakt”, vertelt hij terwijl hij het plan uitlegt. Egbert Wingens uit Sint-Oedenrode rijdt de racetruck en brengt pure ervaring mee. “Wanneer het ergens stukgaat, staan we binnen minuten weer in beweging. Dat is goud, echt.”
Team = sleutel
Hoewel Spierings degene is die de roetpijp in moet, is hij snel met credits. “Dit podium winnen? Dan verdienen mijn monteurs de champagne eerder dan ik. Ieder schroefje moet kloppen, anders eindigt het avontuur in zand en stof.” Van januari tot januari sleutelden ze onafgebroken; tussendoor nog deelnames in andere rally’s om alles uit te testen. “We zijn er klaar voor. Meer kan ik niet beloven dan: full speed ahead.”
Gewoon rammen
Hij weet dat Dakar genadeloos is en dat pech om elke duin en draai kan liggen. Toch zwijgt dat beest in hem nooit. “Het is drugs, lasershow en rockconcert in één stofwolk. Zoveel adrenaline dat je trilt als een kerstbal. Als de lichten groen worden, trappen we die buggy plat. We gaan rammen, harder dan ooit tevoren.”
