Politie zet drones in om vuurwerkkopers bij Belgische grens te betrappen
In aanloop naar oud en nieuw hield de politie afgelopen zaterdag een grote controleactie bij de Belgische grens, in de buurt van Roosendaal. Ze gebruikten drones om Nederlanders met een Nederlands kenteken te volgen die bij een vuurwerkwinkel over de grens inkopen deden. Vervolgens werden de voertuigen met onopvallende auto’s aangehouden en gecontroleerd. De gekochte lading werd meteen in beslag genomen.
Dronepiloot Rogier van den Berg legt uit hoe het werkt: “We kunnen voertuigen omschrijven, foto’s nemen, kentekens aflezen en zelfs zien hoeveel spullen mensen inladen voor de deur van de winkel.” Ondertussen staan collega’s klaar om de vuurwerkkopers staande te houden en hun auto te doorzoeken naar illegaal vuurwerk.
Volgens vuurwerkcoördinator Ko Minderhout is deze actie een voorbereiding op het landelijke vuurwerkverbod dat vanaf volgend jaar ingaat. Dit weekend was het sowieso al verboden om vuurwerk vanuit België mee te nemen naar Nederland. Bij ons mag vuurwerk officieel pas vanaf maandag, drie dagen voor oud en nieuw, worden gekocht. Wie zaterdag dus al zijn voorraad in België ging halen, was de klos. Vindt Minderhout het flauw om al op zaterdag te controleren? “Als iets niet is toegestaan, dan is dat nou eenmaal zo,” zegt hij.
‘1000 euro betaald voor het vuurwerk’
Ondanks de regels gingen er zaterdag meerdere Nederlanders in de fout. Een jongeman werd betrapt met zijn achterbak vol vuurwerk. Hij dacht dat het mocht omdat hij geen knalvuurwerk had gekocht, maar dat bleek een misvatting. Hij was flink de pineut en moest alles afstaan. Hij had tussen de 800 en 1000 euro uitgegeven en baalde enorm, maar maakte zich geen zorgen over zijn oud en nieuw: “Het is wat het is, dan moet ik in Nederland maar nieuwe gaan halen.”
Tijdens de actie werden vijftig auto’s bij de grensoverschrijdende vuurwerkhandel gesignaleerd. Bij minstens zes daarvan werd vuurwerk in beslag genomen, in totaal ruim 80 kilo. Alle overtreders krijgen een boete die begint bij 100 euro en flink kan oplopen. Bij herhaalde overtredingen kun je zelfs een taakstraf of gevangenisstraf riskeren.
Systeem niet helemaal waterdicht
De aanpak bleek tijdens de actie niet helemaal waterdicht te zijn. Ook mensen die alleen maar bij de Belgische bakker waren geweest, werden gecontroleerd en moesten hun kofferbak openen. Daar vonden agenten gelukkig alleen maar verse broodjes, waarna zowel de automobilist als de politie erom konden lachen en hij zijn weg kon vervolgen.
Kerstnacht veranderd in vlammenzee: moeder en dochter ontvluchten brand
Sanne (38) en haar vijfjarige dochter werden tijdens de kerstnacht ruw gewekt. Wat begon met harde knallen, eindigde in een race tegen de vlammen om hun huis in Amsterdam-Noord te ontkomen.
Wakker geschrokken door knallen
Sanne lag gewoon te slapen tot ze wakker werd van harde knallen buiten. “Ik dacht dat het vuurwerk was”, vertelt ze. “Maar toen hoorde ik hard gebonk, alsof er op de deur werd gebonkt.” Toen ze uit bed ging om te kijken, zag ze een fel licht uit de woonkamer komen. Eerst dacht ze aan kortsluiting in de kerstboomverlichting – tot ze de enorme vlammenzee vlak voor het raam zag.
Een paniekerige vlucht naar buiten
“Toen ging alles in een split second”, zegt Sanne. Ze deed snel de tuindeur open, in de hoop dat haar twee katten konden ontsnappen, en schreeuwde naar haar dochter dat er brand was. Samen renden ze in paniek de tuin in. Daar kwamen ze vast te zitten; de sleutel voor de tuindeur hadden ze niet bij de hand. Intussen werd het vuur bij de voordeur alleen maar erger. “De auto’s waren echt uit elkaar aan het knallen”, beschrijft Sanne. Uiteindelijk nam ze het levensreddende besluit: vluchten via de voorkant, langs de brandende auto’s weg van het vuur.
De nasleep: schade en onzekerheid
Sanne en haar dochter kwamen met de schrik vrij en konden die nacht bij een buurvrouw terecht. De brandweer arriveerde pas nadat ze al waren gevlucht. Gelukkig bleven de twee katten ongedeerd. De brand bleek drie auto’s, een scooter en een fiets volledig te hebben verwoest. De woonkamer en voorgevel van Sannes huis zijn zwaar beschadigd. Buurtbewoners vermoeden brandstichting, gezien de hevigheid van het vuur en de harde knallen.
Sanne heeft de schade inmiddels gezien: kapotte ramen, een vernielde deur en veel brandschade in de woonkamer. “Ik weet niet hoe lang het duurt voor dit gemaakt is.” Door de kerstdagen en het weekend hoort ze pas maandag wat de vervolgstappen zijn.
Op zoek naar een nieuwe start
Sanne hoopt dat haar verhuurder, Ymere, haar en haar dochter met voorrang een nieuwe woning kan geven. Het gebouw zou in 2027 toch al worden gesloopt. Maar Sanne wil hoe dan ook niet terugkeren naar het huis aan het Lupineplein, zelfs niet als het wordt gerepareerd. Ze heeft er meerdere nare ervaringen gehad, zoals een inbraak en ongedierte. “We willen eigenlijk aan Ymere vragen om te helpen met het vinden van een plek waar we opnieuw kunnen beginnen.”
Kookadvies in Amersfoort: langer van kracht en uitgebreid naar meer huishoudens
Inwoners van de Amersfoortse wijk Randenbroek moeten hun kraanwater nog een paar dagen blijven koken. Het waterbedrijf Vitens heeft het advies verlengd omdat het drinkwater nog niet schoon is. Ze zijn nog steeds op zoek naar de bron van de besmetting.
Het gebied waar het advies geldt, is zelfs groter geworden. “We hebben het kookadvies helaas moeten uitbreiden naar een groter gebied in Amersfoort”, zegt Vitens. Ben je benieuwd of het voor jouw straat geldt? Voer dan je postcode in op de website van het waterbedrijf.
Het team van Vitens is hard aan het werk voor een oplossing en test het water continu. Over hoe lang het allemaal gaat duren, kunnen ze nog niets beloven. “We laten het weten zodra je weer veilig water uit de kraan kunt drinken.” Uiterlijk woensdag 31 december komt er een nieuwe update.
Het advies was al van kracht sinds afgelopen woensdag, nadat Vitens een darmbacterie (enterokokken) in het water had gevonden. Voor de meeste mensen is deze bacterie niet gevaarlijk, maar mensen met een zwakkere gezondheid kunnen er flink last van krijgen. Zorg dus dat je het water minstens drie minuten kookt voordat je het drinkt of gebruikt om eten mee te bereiden.
Gelukkig kun je wel gewoon douchen, de vaatwasser gebruiken en je handen wassen met kraanwater. Ook hoef je water dat je gebruikt om eten in te koken (zoals voor pasta of aardappelen) niet eerst apart te koken.
Familielid opgepakt na steekincident bij Broederliefde-optreden in Ahoy
Gisteravond laat is een familielid van een van de slachtoffers aangehouden na een steekpartij tijdens of vlak na het concert van Broederliefde in Ahoy. Dat heeft een politiewoordvoerder vandaag bekendgemaakt.
Bij het geweld raakten een 15-jarige jongen en een 23-jarige man gewond. De ene werd buiten, op het plein voor de zaal, gevonden en de andere binnen. Beiden zijn met onbekende verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. Hoe het nu met hen gaat, is niet bekend.
De politie gaf gisteravond aan waarschijnlijk op zoek te zijn naar één dader. De woordvoerder benadrukte vandaag dat die zoektocht nog steeds loopt. Over de identiteit of de precieze relatie van de aangehouden vrouw wordt verder niets vrijgegeven.
Hoe een ex-politiehond een leven redde vanachter gesloten gordijnen
Met slechts tweeduizend inwoners zijn sirenes in Mariahout zeldzaam. Precies daarom ging de Eindhovense oud-politieman John er wonen, want die geluiden raken hem nog altijd diep. “Ik duik in elkaar of schrik ’s nachts schreeuwend wakker.” PTSS die hij overhield aan het politiewerk hield hem jarenlang binnen, totdat hij een bijzonder maatje ontmoette die zijn wereld weer voor hem opende.
John werkte jarenlang op straat, bij de ME en op de meldkamer. Hij deed zijn werk graag, tot een reeks zeer ingrijpende gebeurtenissen hem brak. PTSS was in die tijd nauwelijks bespreekbaar, zegt hij. “Ik ging een paar keer naar de psycholoog en daarna was ik ‘genezen verklaard’. Ik moest de straat weer op.” Maar genezen was hij allerminst. Hij kreeg achtervolgingswanen, nachtmerries en heftige herbelevingen. Een onverwachte aanraking in de supermarkt kon hem laten uithalen van schrik. Slapen lukte bijna niet, “maar praten over gevoelens deed je toen niet, zéker niet als politieman.”
Jaren later ging het mis. Jaren van onderdrukte PTSS-klachten en een diepe depressie eisten hun tol. “Mijn lichaam gaf het op: ik zakte gewoon in elkaar.” Hij stopte met werken en durfde zijn huis niet meer uit. Hij zat dagen achter gesloten gordijnen, kettingrokend en koffiedrinkend. Alleen voor boodschappen ging hij naar buiten, “maar dat deed ik bijna rennend, om zo snel mogelijk terug te zijn. Buiten was ik doodsbang.” John wist heus wel dat hij dat niet lang zou gaan volhouden, deze levensstijl, maar hij zag geen uitweg.
Tot een kennis iets opperde. Een Mechelse herder, een vierjarige ex-politiehond, wil hij die niet adopteren? Maar de oud-politieman lachte het voorstel schamper weg. “Ik durf niet naar buiten, hoe moet ik dan voor een hond zorgen?” Maar het idee bleef door zijn hoofd spoken en op een dag hoorde hij zichzelf zeggen: ‘kom dan toch maar brengen, ik wil het wel proberen.’ “Ik merkte dat ik van mijn familie en vrienden was afgedreven. Ik móést een manier vinden om naar buiten te gaan.”
In het begin liet hij Herta alleen uit op momenten dat de straten leeg waren, vaak ’s nachts. Maar zelfs dát was al een enorme stap. “Ze trok me weg van die gesloten gordijnen.” En Herta deed meer. Als hij bang was, ging ze op hem liggen. Bij nachtmerries maakte ze hem wakker. In de supermarkt beschermde ze hem door tussen hem en anderen te staan, zodat niemand hem onverwachts kon aanraken. Door haar durfde hij weer te praten met mensen. Dat was bijzonder, want Herta had geen enkele hulphondentraining gehad. “Ze voelde gewoon aan wat ik nodig had. Bizar.”
John heeft zijn leven aan Herta te danken, zegt hij stellig. “Ik weet niet wat er was gebeurd als zij er niet was geweest”, zegt hij zacht. Naast veiligheid en sociale contacten bracht Herta hem zelfs liefde. “Ik ontmoette mijn partner en haar labradoodles bij een hondenuitlaatveldje. Zonder Herta hadden wij elkaar niet ontmoet.”
De twee waren onafscheidelijk, maar hij wist dat ze niet voor altijd bij hem zou blijven. “Ik liet haar tatoeëren, een tatoeëerder in Eindhoven heeft haar zó goed getekend. Die ogen, die tong uit haar bek, dat is precies hoe ze was.” En toen gebeurde het onvermijdelijke waar hij het meest bang voor was: Herta overleed plots aan een hersenbloeding, zeven jaar oud. “Alsof een deel van mijn leven wegviel.”
John zakte terug in oude patronen. Zijn klachten werden weer heviger. De supermarkt werd opnieuw een slagveld. “Mensen groetten me, maar ik hoorde het niet eens. Ik rende alleen maar.” Gelukkig nam de hond van zijn partner spontaan enkele van Herta’s taken over. Later kreeg John een officiële assistentiehond: labradoodle Olaf. “Hij is ervoor opgeleid, maar wat hij doet, deed Herta al vanzelf. Dat blijf ik bijzonder vinden.”
Met Olaf aan zijn zijde krijgt John stukje bij beetje zijn leven terug. Hij stopte met roken, gaat soms weer naar feestjes, zolang Olaf maar mee kan. De PTSS is niet verdwenen, nachtmerries blijven terugkomen, maar Olaf maakt hem wakker als het misgaat. “Ik verwacht niet dat het ooit helemaal weggaat. Daarvoor waren er te veel incidenten.”
John kijkt naar de tattoo op zijn arm. “Olaf treedt in haar voetsporen”, zegt hij terwijl hij naar Herta knikt. “Zij liet me de wereld weer zien. En eigenlijk doet ze dat nog steeds, elke dag.”
China’s PR-offensief: toerisme en vloggers moeten imago Xinjiang opvijzelen
Xinjiang staat internationaal vooral bekend om de grootschalige detentiekampen voor Oeigoeren en andere moslimminderheden. Die reputatie wil de Chinese regering dringend van zich afschudden. De noordwestelijke regio moet economisch groeien, en toerisme is daarbij een van de belangrijkste wapens. Er gaan miljarden in om, en buitenlandse vloggers en journalisten worden uitgenodigd om vooral de mooie kanten van het gebied te laten zien.
Veel Chinezen zelf hebben geen idee wat er in Xinjiang is gebeurd – laat staan dat ze details kennen over de kampen. De overheid houdt de informatiestroom strak in de hand. Haar verhaal is altijd geweest dat separatistisch geweld en extremisme de regio onveilig maakten, wat hard optreden noodzakelijk maakte. Mensenrechtenorganisaties zeggen dat dit slechts een dekmantel was voor extreme onderdrukking. Onder Chinezen zorgde het vooral voor angst; lang durfden veel mensen er niet naartoe te reizen.
Maar dat lijkt nu te keren. Dit jaar alleen al verwelkomde Xinjiang meer dan 300 miljoen toeristen. Is het er onveilig? “Vroeger misschien, maar die tijd is voorbij. Als een land zich economisch ontwikkelt, is iedereen tevreden,” zegt Wang, een toerist uit Beijing. Hij poseert uitgebreid bij het Hemelbergmeer, op een klein uurtje rijden van de regionale hoofdstad Urumqi.
De investeringen zijn enorm: traditionele wijken worden opgeknapt voor massatoerisme, wintersportparken schieten uit de grond en (sociale) media worden overspoeld met prachtige promotiefilmpjes. Het grote aantal bezoekers lijkt het succes van deze aanpak te bevestigen. Wat de meeste Chinese toeristen niet beseffen, is hoe wrang het is om vakantie te vieren in een regio waar meer dan een miljoen Oeigoeren vast hebben gezeten – en een onbekend aantal nog steeds vastzit. Door de strenge censuur komen deze verhalen hen niet ter ore.
Buiten China is er wel toegang tot getuigenissen van gevluchte Oeigoeren, onderzoeken van mensenrechtenorganisaties en de conclusies van het zogenaamde ‘Oeigoeren-tribunaal’. Dat tribunaal stelde dat de Chinese regering zich schuldig maakt aan genocide en misdaden tegen de menselijkheid. Om ook internationaal het imago bij te stellen, nodigt China daarom buitenlandse vloggers en journalisten uit op zorgvuldig georganiseerde trips. Die laten vooral de natuur, de cultuur en de economische vooruitgang zien.
Op platforms zoals YouTube, TikTok en het Chinese RedNote zijn dit soort filmpjes volop te vinden. Vlogger Michele Ponte vatte zijn indrukken van Kashgar samen in drie woorden: “Interessant, historisch en geweldig eten.” Maar deze reizen leiden niet langs gesloten moskeeën of voormalige detentiekampen. Ook een trip waar de NOS voor werd uitgenodigd, bleef strikt binnen de gebaande, mooie paden.
Lokale ambtenaren hebben de uitdrukkelijke ambitie om meer van dit soort bezoeken te organiseren. Na een diner hoorde ik een volksvertegenwoordiger klagen over de slechte kwaliteit van China’s eigen propaganda. Niets werkt beter voor het imago van Xinjiang, zei hij, dan buitenlandse bezoekers die zelf positieve verhalen verspreiden.
Ondertussen verandert het politieke landschap in de regio. De economisch gerichte partijsecretaris Ma Xingrui, die de hardliner Chen Quanguo opvolgde, is deze zomer vroegtijdig vervangen door Chen Xiaojiang. Deze nieuwe leider komt uit het anti-corruptieapparaat van de partij. Ma zelf lijkt in ongenade te zijn gevallen; hij was onlangs afwezig bij belangrijke politieke bijeenkomsten in Peking. Experts vrezen dat met de komst van Chen Xiaojiang een nieuwe wind gaat waaien, die mogelijk weer meer op onderdrukking is gericht. Het blijft een lastige balans: economische groei en toerisme stimuleren, terwijl ‘veiligheid’ de hoogste prioriteit moet houden.
