Drie gesprekken die het Sportgala 2025 beheersten
Waar de champagnekurken nog nasuften…
1. “Kom op meiden, ga coachen!” – Sarina Wiegman grijpt het woord
Voor het eerst in de geschiedenis ging de Coach van het jaar-award naar een vrouw én meteen gooide Sarina Wiegman de deur wagenwijd open. Ze trapte haar speech af met een duidelijke boodschap: “Kom op meiden, ga coachen!”
Ze nam het publiek 50 jaar terug in de tijd. “Vroeger mochten meisjes niet eens voetballen. Ik wel, hoor, ik deed het stiekem toch.” De teller liep verder: EK-goud met Nederland in 2017, nog een EK-titel met Engeland in 2022 én opnieuw met Engeland in 2025.
Maar haar grootste succes? Volgens Wiegman is dat niet het zilverwerk, maar het feit dat stadions nu stampvol zitten met fans voor het vrouwenvoetbal. “Honderdduizenden mensen kijken en genieten,” glunderde ze, “en ik mag daar deel van uitmaken. Bizar mooi, dames, dus grijp die kans!”
2. Een zwaar jaar, een onvergetelijk eerbetoon – Niels Vink
Even leek rolstoeltennisser Niels Vink zijn eigen speech niet af te krijgen. Met tranen in zijn ogen pakte hij de prijs voor Parasportman van het jaar, terwijl hij dacht aan zijn overleden coach Hans-Jurgen Striek.
“Ik wilde zoveel zeggen, maar het lukt even niet,” stamelde hij. “HJ is op 85-jarige leeftijd overleden. Vanaf mijn 15e was hij erbij; ik ben nu 24. Wimbledon 2025 en de US Open, al die grandslams… samen met hem gewonnen.”
Vink draaide zich naar het publiek, slikte een paar keer hard en sloot af met een simpele, rake zin: “Deze prijs is voor jou, baas.”
3. De sponsor-schuifpuzzel – Jorinde van Klinken en Jessica Schilder achteraf
Op het podium stond ze niet, maar in de foyer liet kogel- én discusatlete Jorinde van Klinken van zich horen. Ze dook meteen in het onderwerp dat haar al zomerlang bezighoudt: kleine technische sporten en het zoeken naar centjes.
“Als ik eruitzag als een poppetje, had ik nu al een miljoenencontract,” lachte ze droogjes. “Veel atleten zitten met dit probleem.”
Maar er gloort hoop. “Het interview heeft me geen ban gebracht, integendeel: er zijn leuke merken bijgekomen. Volgend jaar wordt financieel een heel ander verhaal.”
Sportvrouw van het jaar Jessica Schilder knikte goedkeurend: “Ik loop gelukkig al jaren met trouwe sponsoren, maar ik herken haar punt. Fijn dat Jorinde nu eindelijk een podium heeft om het hardop te zeggen.”
Keniaan kwakt in eeuwstunt: zorgt voor De Decker-deceptie op WK darts
David “Why not” Munyua heeft de dartszaal in Londen op zijn kop gezet. De dierenarts uit Nairobi schudde er — op zijn allereerste WK-optreden — zowaar winnaar van de recente 2024 World Grand Prix, Mike De Decker, uit. Na tien vlieguren en vier vijf sets keek hij stralend in de camera: “Dit is voor heel Afrika.”
Het rommelige begin
- 2–0 Adrie: akkoord, dacht iedereen.
- De Belg stond in set vier zelfs drie pijlen op tops; hij mist ze allemaal.
- Munyua ruikt bloed en ploegt door naar 3–2.
Lekkere chaos, Gaten kaas
De hardloper onder de pijlen bleek geen wiskundig wonderkind:
– Dacht even dat-ie 135 uit was, had er eigenlijk 125.
– Gilde “dubbel 20!” en smackte dubbel 16.
Iedere keer dat hij de mist in ging, blokkeerde De Decker harder. Resultaat: een staart tussen de benen voor de nummer 18-van-de-wereld én een dolgelukkige Keniaan met hoofdletter K.
Op het podium vocht Niels Vink tegen zijn tranen: “Deze prijs is voor Hans-Jurgen”
Tijdens het NOC*NSF Sportgala werd Niels Vink uitgeroepen tot Parasportman van het Jaar. Maar juist op het moment dat hij die felbegeerde titel in ontvangst mocht nemen, ging zijn hoofd naar zijn overleden trainer en vriend Hans-Jurgen Striek. “Honderd procent zeker, nee, duizend procent zeker draag ik deze prijs aan hem op”, liet de 23-jarige rolstoeltennisser uit Helmond weten met een brok in zijn keel.
“Vanaf dag één geloofde hij in mij”
Vink en Striek begonnen hun samenwerking toen de Brabander vijftien was. “Hij zei meteen dat hij in mij een toppertje zag. Ik zelf niet, maar hij wel.” Deze stem van vertrouwen gaf Vink de moord om door te breken op de internationale tennisvelden. Striek vergezelde hem bij de eerste juniortoernooien, reisde mee langs alle toernooien en vierde elke overwinning mee.
De zware klap tijdens een glitterend jaar
In 2023 pakte Vink Wimbledon én de US Open, reed Roland Garros en de Australian Open binnen en werkte zich naar de eerste plek op de wereldranglijst. Maar precies nadat hij in New York triomfeerde, kwam het bericht dat Strieks hersentumor niet meer te genezen viel. “Ik ging naar hem toe met mijn trofee, maar zijn vrouw deed open met tranen in haar ogen. Toen wist ik genoeg.” Striek overleed in september, en Vink verloor niet alleen zijn coach, maar ook een dierbare vriend.
Trots én verdriet in één speech
Op Papendal, midden tussen landelijke sporttop, worstelde Vink met zijn emoties. “Zonder hem stond ik hier nu niet. Tijdens mijn speech zat hij de hele tijd in mijn hoofd.” De vele medailles en bekers aan zijn thuiswand krijgen er een extra bij: een glanzende award voor Parasportman van het Jaar. “Hoe gaaf is het om dat te kunnen zeggen?”
Kimberly mist eremetaal opnieuw: foutjes wrijven snelste openingsrun teniet
Een klapper tijdens run één leverde Kimberly Bos een krappe voorsprong op Tabitha Stoecker op, maar nog geen podium. De Nederlandse skeletonster moest in de tweede slid ook nog haar snelle begin weggeven, waarna ze in Sigulda als vijfde eindigde – wel haar beste seizoensklassering tot nu toe. Goud ging naar Kim Meylemans.
“`markdown
Inhaalwedstrijd na Innsbruck-drama
Doordat Innsbruck eerder werd afgelast – het parcours kwam nét de eisen tekort – reed Sigulda vandaag een extra wereldbeker. Morgen vindt hier sowieso al de eerder vastgeplande vierde wereldbeker plaats.
“`
Toppers sparren in openers
-
Run 1 – zo dicht mogelijk bij een krasje
Tabitha Stoecker flitste uit het startblok en tikte de 51,82 aan. Bos kroop tot op 0,01 van de Brit, puur dankzij een razendsnelle vervolgens door de bochten. Toch: twee fracties minder en er lag al zilver. -
Run 2 – het mislukte vervolgverhaal
Een vliegende vangbak en Bos leek door te tikken, maar enkele schoonheidsfoutjes dwarsboomden haar rit. Resultaat: klassementschending in plaats van plak.
Zicht op de toekomst
Met dit seizoenwerkt Bos toe naar Milaan-Cortina 2026 – en ze tast beetje bij beetje vorm aan. Na slechts een 7e plek in Lillehammer en een onverwachte 11e in Cortina is deze race stiekem een voorzichtige zet vooruit. Eerst maar eens sprinten op morgen, échte beloften maken doet ze later wel.
Willem II breekt zijn klomp bij thuistribune: 1-5 van Sparta is flinke tik
Wat had moeten worden een avondje supporterssfeer is uitgedraaid op een stevige afgang voor Willem II. In het verder zo charmante Koning Willem II Stadion werd de Tilburgse ploeg met een nuchtere 1-5 opzij gezet door Sparta.
Vanaf het eerste fluitsignaal lag het tempo hoog, maar lag de bal vooral aan de Rotterdamse kant. Al na twintig minuten hadden de Spartanen de tonen gezet: 0-1. Voor de rust liep dat zelfs door naar 0-2, ondanks pogingen van het thuissquad om de boel bij elkaar te houden.
De kleedkamers bleken een goed idee, want met een verse brein Bukten de Tricolores terug. In de 49ste minuut kopte Armin Culum de aansluitingstreffer binnen en even leek de bui te keren. Droom uit: binnen een paar minuten tikte Sparta er weer eentje tegen de touwen – 1-3. Nog geen tijd om te balen, want ook de slotfasse werd gebruikt om extra klappen uit te delen. Twee laatste treffers maakten 1-5 definitief.
De KNVB Beker is voor dit jaar dus alweer voorbij voor Willem II: Sparta Rotterdam krijgt het laatste dansje en de supporters van Tilburg kunnen zich opmaken voor een extra lange winterstop.
Verstuivend nieuws: Max kiest plekje #1 vaarwel en grijpt weer vast aan zijn oude favoriet
Max Verstappen heeft een opmerkelijke nummer-wissel doorgevoerd. Waar hij de afgelopen seizoenen pronkte met de felbegeerde 1 op zijn bolide, krijgt hij vanaf het komende seizoen weer het vertrouwde 3 op z’n neus. Die 1 is namelijk voortaan voorbehouden aan de verse wereldkampioen Lando Norris.
Toen Max drie jaar geleden wereldkampioen werd, greep hij als eerste natuurlijk naar de 1. Maar stiekem bleef 3 in zijn hart nummer één. Die was alleen al tijden bezet door Daniel Ricciardo. Nu de Australiër definitief de handdoek in de ring heeft gegooid, komt de weg vrij om de oude liefde terug te halen.
Geen dubbel geluk meer
“Ik had het natuurlijk al jaren met 33 gedaan, maar één enkele 3 vind ik gewoon strakker”, lacht Max. “Destijds zei ik dat die dubbele 3 stond voor dubbel geluk, maar inmiddels heb ik mijn portie geluk wel binnen in de Formule 1. Tijd om weer terug te gaan naar de basis.”
Kortom: wie volgend jaar over de startgrid tuurt, ziet geen rood-vette 1 meer voorbij razen. In plaats daarvan schiet een vertrouwde rode 3 voorbij – gewoon, omdat één 3 nu eenmaal mooier is dan twee.
