Van Persie is boos als een Feyenoord-supporter, maar stopt voorlopig niet
Robin van Persie greep vanavond even naar zijn buik toen het eindfluitsje klonk in De Kuip: Feyenoord verloor opnieuw, dit keer 2-3 van sc Heerenveen. De bekerdroom (en alweer de zevende nederlaag in negen duels) sneuvelde net zo hard als de moraal in de kleedkamer.
Op de persconferentie glimlachte hij daarom ook vrijwel niet. „Of ik nog de juiste trainer ben? Die vraag mag je gerust stellen, maar beslissen doe ik zelf niet”, zei hij rustig. Toch sloeg hij meteen een slag door: „Wat mij betreft blijf ik hier jaren werkzaam. Elke dag opnieuw bewijs ik dat ik de beste plek bezet. Kan ik dat volhouden, word ik pas echt trots.”
Terwijl het stadion uitpruttelde, klom hij – met Justin Bijlow en een paar spelers op zijn hielen – naar de achterste ring om in gesprek te gaan met de teleurgestelde aanhang. „Ik voelde aan alles dat ze dit even nodig hadden”, verklaarde hij. „Boosheid en frustratie zijn normaal als je elke week meegemaakt krijgt wat wij vandaag lieten zien. Dat verdienen ze niet. We doen het tenslotte álles voor de fans, en als we ze niet blij kunnen maken ligt dat in de eerste plaats aan mij. Even luisteren was het minste dat ik kon doen.”
Vol vertrouwen naar zondag
Opstappen? Niet aan de orde, zegt hij met klem. „Ik geloof rotsvast dat we de bakens kunnen verzetten. Zondag tegen FC Twente willen we het prachtige begin van die omslag laten zien.”
Van Persie voelt de hete adem na weer een nul op rekest
Robin van Persie schaarde zich meteen na het laatste fluitsignaal tussen de woedende supporters van Feyenoord. Dat doet een coach alleen als de druk zo hoog oploopt dat hij geen andere keuze meer ziet. Met 3-2 onderuit tegen Heerenveen betekende de zevende nederlaag in slechts negen competitieduels. Niet bepaald de opmaat die de oud-topspits voor ogen had toen hij het roer overnam.
“Ik moet ze beter klaarstomen, punt.”
Van Persie droeg zonder omwegen de verantwoordelijkheid op zich. “Dat ligt ook aan mij. Ik moet de jongens nog beter voorbereiden. Dat ga ik doen, tot de laatste dag.” De coach herhaalde eindeloos dat hij er heilig in gelooft dat deze reeks om te buigen valt. Tot nu toe klinkt dat optimisme vooral hol: sinds hij de bank warmt, presteert Feyenoord zelfs slechter dan onder zijn ontslagen voorganger Brian Priske.
Geef de boze fans een podium
Vlak na het spel gingen Van Persie en doelman Justin Bijlow op de knieën. In het strafschopgebied stonden ze minutenlang tussen een groepje razende fans. “Ik ben zelf ook supporter van Feyenoord,” verdedigde Van Persie keer op keer. “Ze mogen best even hun gal spuwen. Ik wilde hen een podium geven.” Toch sneed ook het scanderen “Van Persie, rot op” door de kille avondlucht. De coach slikte. “Natuurlijk vind ik dat jammer. Ik wil ze liever blij maken.”
Een Neder-Saksische thriller
De wedstrijd zelf was filmisch gênant voor Feyenoord. Heerenveen kwam twee keer op voorsprong via Dylan Vente en Maxence Rivera. Elke keer trok de thuisploeg met wilskracht de stand weer gelijk door Luciano Valente en een eigen doelpunt van Maas Willemsen. Maar in de slotfase kon niemand Jacob Trenskow nog tegenhouden; hij schoot Heerenveen alsnog naar de achtste finales van de KNVB Beker.
Volgende kans al meteen zondag
De stand in de Eredivisie is mager: 9 punten achter op koploper PSSV en de Europa League is zo goed als verloren. Toch blikt Van Persie vooruit: “Zondag spelen we weer, thuis tegen FC Twente. Geen tijd om te treuren. We moeten dit samen oplossen.” Het zal zaak zijn dat de eerste zetten van de omslag dan wél zichtbaar zijn – anders duurt het podiumgesprek met de fans nog maar heel even.
Niels Vink krijgt Frans Körter-trofee en denkt met tranen aan ‘zijn grote mentor’
De Helmondse rolstoeltennisser mocht gisteravond in Papendal de titel Parasportman van het Jaar in ontvangst nemen – en dat ging gepaard met een flinke brok in de keel. De 23-jarige nummer één van de wereld droeg de prijs op aan zijn trainer Hans-Jurgen Striek, die in september overleed aan een hersentumor. “Hij zag meteen dat ik talent had, al zag ik dat zelf niet. Hij was erbij bij mijn allereerste juniorentoernooi en bij alles wat daarna volgde.”
Na zijn US Open-ze ditjaar hoorde Vink dat Striek niet meer beter zou worden. “Ik ging met mijn cup en shirts naar zijn huis, zijn vrouw deed open met tranen… Toen wist ik het zeker.” Vink verloor niet alleen zijn coach, maar ook zijn beste vriend. “Zonder hem stond ik vanavond niet op dat podium, honderd procent, duizend procent zelfs.”
Trots blikt hij terug op een seizoen met ups en downs: verlies in Melbourne en Parijs, maar goud op Wimbledon en in New York. Daarnaast pakte hij in het dubbel Roland Garros, Wimbledon en de US Open. “Ook al zijn dit mijn prijzen, vanavond is vooral voor hem.” Een plekje op de prijzenmuur thuis is al gereserveerd. “Hoe gaaf is het om te kunnen zeggen dat ik Parasportman van het Jaar ben!”
Tranen en trofeeën: Niels Vink draagt Parasportman-titel op aan overleden trainer
Tijdens het NOC*NSF Sportgala op Papendal ging het bij Niels Vink (23) uit Helmond alle kanten op. Hij won de prijs voor Parasportman van het Jaar, maar moest tegelijk vechten tegen de tranen. Zijn trainer en maatje Hans-Jurgen Striek overleed in september en dat maakte dat het eretje een bitterzoet smaakje had.
“Zonder hem stond ik hier niet. Duizend procent zeker is deze prijs voor hem,” zei Vink met een stem die meer dan eens brak.
Een vriendschap die begon op de baan
Op z’n vijftiende kwam Vink voor het eerst in contact met Striek. De trainer zag meteen een grote tenniskampioen in de jongen die op jonge leeftijd zijn benen verloor door een infectie. “Hij geloofde keihard in mij, zelfs toen ik dat zelf niet deed. Samen toerden we door Europa, van juniorentoernooi tot de grote grandslam podia.”
Het akelige telefoontje
Deze zomer won Vink de US Open, maar het kampioenenfeest werd bruut verstoord. Een hersentumor bleek Striek te hebben getroffen en genezing zat er niet meer in. “Ik reed met trofeeën en souvenirs naar hem toe. Zijn vrouw deed open met tranen in haar ogen. Toen wist ik genoeg.”
Glansrijk jaar met een schaduw
Ondanks zware verliezen in de finales van de Australian Open en Roland Garros eindigde Vink het seizoen met een smash: Wimbledon en de US Open in het enkelspel én de titels in het dubbelspel op Roland Garros, Wimbledon en de US Open. “Een jaar om trots op te zijn, al kleurt het succes een stuk minder fel door het verlies van Hans-Jurgen.”
De Parasportman-titel hangt nu op de muur vol prijken in zijn kamer. “Hoe vet is het om te zeggen dat ik in dat rijtje sta? De prijs is voor mij, maar de betekenis is helemaal voor hem.”
Cup-avontuur: amateurcoach wil favoriet pijn doen
“Bekersprookjes? Gewoon doen!” – Chris de Graaf gelooft
Als je er niet in gelooft, gebeurt het ook niet. Chris de Graaf, trainer van de amateurs van Spakenburg, zit bomvol vertrouwen voor het duel met FC Twente vanavond in de tweede ronde. “Dit gaat een heet potje worden,” zegt de 38-jarige coach opgetogen. “Weinig mensen rekenen op ons, maar wij verkopen onze huid verdomde duur.”
Twente éxtra waakzaam: coach uit appgroep getrapt
Dankzij zijn stageplaats weet De Graaf precies hoe Twente denkt én speelt. De spanning is zó hoog dat hij even uit de officiële appgroep van de club is gezet. “Zodat er geen leuke screenshots rondgaan,” lacht hij. “Ik vind het niet erg. Na de wedstrijd voegen ze me vast wel weer toe.”
Van Utrecht tot Groningen: de graffiti-strohalm
De Graaf weet als geen ander hoe lekker een stunt kan zijn. Twee jaar geleden loodste hij Spakenburg via Feyenoord-killerij bij Utrecht én winst tegen FC Groningen naar de halve finale. “Die reis bewijst: één off-day van de favoriet en wij kunnen toeslaan,” vertelt hij. “Telstar en Volendam haalden al punten bij Twente, dus waarom wij niet?”
Stage op low-budget: twee keer per week langs de Veste
Normaal struinde hij elke dag over de velden in Enschede, maar deze week bleef hij wijselijk thuis. “Het leek me fair,” zegt hij. “Als wij scoren wil niemand kunnen beweren dat ik geheime info heb doorgeprikt.” Twee dagen per week mag hij nog komen kijken – trainingsdag én wedstrijddag – meer Twente-bronnen krijgt hij niet.
Droom groter dan de Sportpark
Lang speelde de coach al met een ‘onmogelijke’ wens: ooit landskampioen van Nederland worden. “Het liefst met een buitenbeentje, niet met PSV of Ajax,” grinnikt hij. “Gewoon iets neerzetten waarvan iedereen zegt: kan niet. Zo’n avond kan vanavond al beginnen.”
Laatste woord van de optimist
“Optimisten en pessimisten hebben even vaak gelijk,” besluit De Graaf. “Maar als optimist sta je gewoon veel fijner in het leven.” Vanavond test hij dat idee in eigen stadion – en heel Twente kijkt mee.
Nederlandse curlers sluiten OKT af met kater: droom Milaan schiet aan diggelen
Hey curlingfans, helaas geen feest voor team Oranje dit weekeinde. Lisenka Bomas en Wouter Gösgens konden hun laatste groepsmatch in Kelowna niet omzetten in een ticket richting Milaan-2026 en moesten de handdoek in de ring gooien.
Hoe het misliep
Met nog één wedstrijd op het programma stond ons duo er redelijk voor: vijf zeges in zes partijen. De rekensom was simpel: winst tegen Nieuw-Zeeland betekende (bijna) zeker doorbraak. Ipv van een knaller liep de score echter de andere kant uit: 8-5 verlies. Daarmee zakten ze naar plek drie in poule B, achter Australië en China. Alleen de nummers één en twee van beide poules kunnen nog verder in Kelowna én dus naar Milaan – voor Bomas en Gösgens is de weg dicht.
Déjà-vu voor Gösgens
Voor Wouter Gösgens is het de tweede teleurstelling binnen een week. Vorige week ging ook het herenteam (met Laurens Hoekman, Jaap van Dorp en Tobias van den Hurk al op zij) al onderuit in Canada. Dat vijfde plaatsje in een groep van acht sloeg al direct de deur dicht; nu lukte het dus ook niet in het gemend koppel.
