Illegale pillen kopen via internet? Denk nog even goed na…
Stel je voor: je bestelt een slaappilletje online, omdat je vannacht éindelijk wilt doorslapen, en het eindigt in tragedie. Helaas is dat echt met minstens 13 mensen gebeurd na het gebruik van nep-oxycodon die via de bekende Bredase webshop Slaappillen.net werd verkocht. De echte horror? De daders – twee mannen uit Breda – zitten al vast, maar het aantal slachtoffers blijft maar oplopen.
Meer doden en zwaargewonden dan eerder gedacht
Een rondje langs universiteiten, vergiftigingscentra en ziekenhuizen leert ons dat het erger is dan iedereen dacht:
- Zeker 13 dodelijke slachtoffers zijn nu gelinkt door het Erasmus MC.
- 22 mensen belandden met ernstige vergiftigingsverschijnselen zwaar beroerd – coma inbegrepen – in het ziekenhuis.
- Zeven sterfgevallen tellen sterk vermoedens dat ook zij deze namaak pillen gebruikten.
En het is waarschijnlijk slechts “het topje van de ijsberg”, waarschuwt het Erasmus MC.
De gevaarlijke stof die je niet ziet aankomen
De boosdoener heet nitazeen: een superkrachtige kunstmatige opioïde die letterlijk levensgevaarlijk is bij een microscopisch foutje in dosering. Geen wonder dat deze stof verboden is in elk legaal medicijn. Toch sloegen webshops er gretig naar om geld te verdienen en voetten de gevaarlijke pillen als “legale oxycodon” aan mensen mét pijn, slaap- of angstklachten.
Nog actieve cyberdealers
Zelfs toen Slaappillen.net eind november werd ontmanteld, kregen klanten nét nog een mailtje: “Bestel voortaan hier… nieuwe link, oude prijs!” Het netwerk draait dus nog steeds door – schokkend, als je bedenkt dat men achter de schermen de daders nog niet te pakken heeft.
Eén gezin vertelt openhartig over hun verlies
Een 29-jarige vrouw uit Amsterdam overleed op 8 april in haar eigen woonkamer. Haar ouders, die anoniem willen blijven, wilden hun verhaal wel delen om anderen te waarschuwen:
“Ik vond haar voorover geklapt op de bank. Ik zie dat beeld steeds weer. Waarom? Omdat ze pijn had en dacht dat die laatste pil oxycodon was – via die site gekocht.”
Zowel vader als moeder hopen dat straks “iedere crimineel in dit netwerk” wordt opgespoord en opgesloten. “Onnodig verlies van een prachtig mens die de wereld nog zo veel te bieden had.”
De boodschap is simpel
Koop geen medicijnen via ongereguleerde webshops – zelfs als ze “zonder recept” verkopen – en twijfel niet om hulp te zoeken als je klachten krijgt. Elke bestelling kan je leven kosten.
Eén op drie Belgische flikken loopt tegen corruptie aan
Stel je voor: je bent agent en een collega vraagt stiekem een crimineel op de hoogte te brengen van een naderend huiszoeking. Of je krijgt van een lokaal politicus door: “Laat die zaak maar liggen, anders schaadt het mijn campagne.” Niet eens zo’n wild scenario, want uit een rondvraag onder ruim 1.200 federale agenten blijkt dat zowat één op drie binnen de Belgische politie al zoiets heeft meegemaakt.
Wat zeggen de agenten zelf?
- Geld verdwijnt tijdens huiszoekingen.
- Omkoping of cadeautjes, met vriendschappelijke knipoog.
- Politici bellen om onderzoeken af te remmen.
- Favorieten – vriendjes of familie – krijgen toegang tot dossiers.
- Rechercheurs lekken info rechtstreeks naar criminele groepen.
Bijna de helft heeft wel eens gezien dat een agent vanwege persoonlijke banden met een verdachte niet helemaal koosjer te werk ging. En een derde bevestigt dat er binnen de organisatie signalen van corruptie circuleren.
“Daarna hoorde ik niks meer”
Durven klokkenluiders hun mond open te doen? Vaak wel, maar daarna valt het stil. De ene collega geeft aan dat zijn baas een extern onderzoek heeft tegengehouden “om geen slechte pers te krijgen”. Anderen spreken van intieme relaties tussen politiemensen en rechters, waardoor dossiers via de privé-chat al rondgaan voordat ze officieel getekend zijn.
“Een gezond democratisch probleem”
Groen-Kamerlid Matti Vandemaele schrok zich een hoedje:
“Dit rapport knalt met de deur in huis: delen van onze politie verrotten. En wie politici ziet die met vingers in onderzoeken zitten, krijgt flashbacks naar donkere regimes.”
Hij wil dat buitenlandminister Bernard Quintin én de politietop zo snel mogelijk op de blauwe mat in het parlement komen uitleggen hoe ze dit recht willen.
Geen eenmalige klap
Overigens is de federale politie al langer in het nieuws: in juni werd commissaris-generaal Eric Snoeck ondervraagd over giftige werksfeer, pesterijen en grensoverschrijdend gedrag richting vrouwen. Hij erkende de problemen, maar vroeg zich oprecht af of die “ernstiger zijn dan elders in de maatschappij”. Inmiddels komt er een versterkte dienst Integriteit én een klokkenluidersloket. Helaas rijst met dit nieuwe rapport meteen de vraag: heeft dat wel voldoende beet?
Oekraïne wil Lenen van Eeuwige Vijand: Europa Warmt op voor Met Russische Miljarden
Hoe stapje voor stapje een radicaal plan op de rails raakt
Stel je voor: de bank rekent je rekening leeg, leent jouw geld aan je buurman uit én vraagt hem om het later terug te storten. Klinkt absurd, maar precies dat schuift Europese Commissie de Russen nu voor. In dat hoofdkantoor van Euroclear in Brussel staat een potje van maar liefst 140 miljard aan Russische reserve-miljarden klaar. Die wilden ze zó een omweg via Kyiv geven. Lening dus, géén confiscatie. Rusland hoort straks: “Asjeblieft, hier het volleden bedrag plus rente, betaald met de schadevergoeding die jullie zelf moeten ophoesten.”
Op vrijdag werd er weer een knuppel over de schutting gegooid: de volgende hobbel is donderdag 18 december. Tijdens die EU-top hopen zoveel mogelijk regeringsleiders het licht op groen te zetten. Maar België stampvoet, Italië huilt mee – en Rusland stuurt al drone-kaartjes richting Brussel om wat suggestief “terugkomende herinneringen” te prikkelen.
“Tot in de eeuwigheid zullen jullie het voelen” – Belgische premier krijgt mondkapje van Moskou
Premier De Wever had in La Libre geen blad voor de mond: de Russen hebben “tot in de eeuwigheid” gedreigd. Volgens Belgische veiligheidsdiensten is niet mis te verstane wederdienst al ingezet: de mysterieuze drones die wekenlang boven kerncentrales hingen, waren naar alle waarschijnlijkheid een “hallo” uit Moskou.
Ondertussen zegt onze eigen minister Heinen doodleuk: ander plan is via de markt lenen en die lening geven – maar ja, dan moet iedereen meebetalen en dat “ligt ook lastig in Europa”. Eigenlijk vertelt hij zo: Europa heeft geen zin om te bloeden en zoekt een zwarte geldzak waar niemand om geeft.
Juridisch: Vijand nummer 1 staat al bij de rechter te popelen
Prof. Veerle Colaert wijst naar een slapend wapen onder België’s matras: een oud Sovjet-investeringsverdrag. Met dat papiertje kan Rusland straks voor een internationaal arbitragepanel slepen en grote kans maken dat zij (plus forse dwangsommen) het geldkussen moeten teruggeven. De eerste stap is al gezet: de Russische Centrale Bank heeft Euroclear aangeklaagd.
Euroclear als instelling is een tikje zenuwachtig. Als de sancties straks bij vredes-paperclip vervallen én Poetin weigerend knevelt, zit de bewaarder feitelijk met lege handen. Dus roept België om garanties van álle lidstaten. Nederland: “ja maar, dat wordt een serieus aandeel!” Voor ons land wordt 13 miljard opengesneden –staf kostenplaatje.
Vertrouwen op de tocht: Euroclear als bank in een kantoor op No Man’s Land
Euroclear is de voordeur van de Europese beurs: geen fonds buiten ons continent doet binnen zonder rekening bij hen. Door die neutrale status werd het een financiële ambassade in veilige haven-stijl. Maar nu zet Europa dus het slot open en zegt: “We gebruiken wat binnen komt voor eigen politiek spel.”
Nout Wellink (oud-DNB-president) en Rob de Wijk trekken daarom al luid alarm. Het precedent slaat als een bom in het internationale systeem: morgen legt wie dan ook beslag op rekeningen van willekeurige landen. Resultaat: minder gasten die nog durven beleggen in Europese aandelen of obligaties.
“Iedereen snapte de Belgen”, aldus Wellink. Volgens hem hadden we de Russische miljarden beter als drukmiddel achter de hand gehouden voor vredesonderhandelingen, in plaats van nu al het geld te brandmerken.
De knopen nog heélemaal niet doorgehakt
Politiek staat Europa weer op een kruispunt: schieten we op krediet van helderheid, of geven we toe aan de Belgische vrees voor eeuwige ellende? De EU-top van donderdag 18 december belooft een lange nacht te worden. Tot die tijd blijft de vraag in de lucht hangen: is Europa bereid om zelf de portefeuille te trekken, of wil het de Russische kluis uitpurelen en later hopen dat Poetin netjes komt aftikken?
Drama in Maren-Kessel: bestelbusrijder aangehouden na dodelijke nachtelijke botsing
Op het stille Kessel in Maren-Kessel gebeurde vannacht een tragisch voorval: een fietser vond de dood en de politie vermoedt dat hij werd geraakt door een bestelbus. Kort na de melding kon de politie een 23-jarige dorpsgenoot aanhouden die achter het stuur van die bus zat.
Wat gebeurde er precies?
Rond half vier ’s nachts stuitte een wandelaar op het levenloze lichaam van een man langs de weg. De hulpdiensten konden niets meer voor hem betekenen. Mogelijk reed de bestelbus die kort daarvoor voorbijkwam hem aan zonder te stoppen.
De overleden man zat volgens de eerste berichten nog op zijn fiets toen het gebeurde. Een bloedhetjek na het ongeval, dus schijnwerpers en tekentekens op asfalt tot gevolg – het hele traject is nu een groot politiedeken.
Bestelbus en (nog onbekende) bestuurder mee voor nader onderzoek
De in beslag genomen bestelbus wordt grondig nagetrokken op sporen. Tegelijkertijd wordt de omgeving waar de botsing vermoedelijk plaatsvond volledig uitgekamd.
De zaak wordt voortaan behandeld als een ernstig verkeersongeval, waarbij de politie alle getuigengen oproept om zich te melden. Heeft u iets gezien of gehoord? De tipline staat open.
Verdwenen ‘misdadigerskerkhof’ in Oosterhout
Een stukje geschiedenis dat nog steeds rammelt aan de geesten: een verlaten kerkhof waar alleen twee zelfmoordenaars liggen. Vroeger was de dood hier geen zachte affaire – wie zich het voordeel van een begrafenis in de kerk niet kon veroorloven, belandde buiten de muren. Je raadt het al: dan rook de kerk zo heftig dat “rijke stinkerd” een ding werd. Bovendien gaven rotten lijken nog geluiden en geuren af, wat het bijgeloof voedde (“Is dat nu de duivel die borrelt?”).
Koning Willem I had er in 1829 genoeg van en stapte in: geen doden meer binnen de stadswal. Oosterhout hakte in 1869 de knoop door en plantte een nieuwe begraafplaats aan de Oude Bredasebaan. Eerste bewoner? Balthazar Litzroth. De arme vader verhing zich in een bosje achter slotje Brakenstein – enorm zonde én strafbaar in de ogen van gelovigen. De pastoor weigerde ‘m op het katholieke kerkhof, dus belandde hij op de nieuwe plek die vanaf dat moment spannender werd genoemd dan vriendelijk: het misdadigerskerkhof.
Zes jaar later meldde arbeider Adriaan Smits zich erbij – ook zelfmoord, ook onwelkom bij andere kerken. Daarna bleef het stil. Heesters en onkruid namen het over, het lijkenhuisje kreeg een sloopdate en de verhalen gingen los: wie er ’s avonds langs liep, hoorde tussen gierende windvlagen plots een gil en zag soms een fladderend wit silhouet – Balthazar en Adriaan zochten kennelijk nog steeds rust. In 1934 gingen de hekken dicht en verdween zowat alles.
Tót 2013. Een bordje van Heemkundekring De Heerlijkheid Oosterhout herinnert nu iedereen die langsfietst dat deze plek ooit echt bestond: twee onrustige zielen, eeuwig slapend in de Brabantse aarde.
Hoe Denemarken al tientallen jaren klaarspeelt met minderheid: “Gewoon luisteren, man!”
Stel je voor: een Tweede Kamer waar bijna niemand elkaar in de rede valt, where de voorzitter rustig zijn koffie kan drinken en where de grootste politieke prestatie is … niet vallen tijdens een blokvormingsmarathon. Klinkt als een sprookje? In Kopenhagen is het daily business. Denemarken heeft sinds de jaren ’40 zo vaak met een minderheidskabinet gezeten dat het inmiddels een soort nationaal sport is – en de deelnemers zijn er best tevreden over.
“We roepen niet meteen ‘motie van wantrouwen!’ als iemand z’n sokken niet matchen”
Louise Elholm (Liberale Partij) zit al achttien jaar in het Folketing. Haar geheim: luisteren én af en toe een koekje delen. “Je hoeft het niet eens te zijn, maar je moet elkaars zorgen wel serieus nemen.” Volgens haar is het Deens parlement een permanente oefenruimte in volwassen worden: je onderhandelt, maakt je handen vuil en gaat niet meteen stampvoeten als het niet 100% jouw zin is.
Blokken maar: links, rechts, midden – en dan toch weer overleg
Voor de verkiezingen maken partijen traditiegetrouw duidelijke keuzes: links-blok, rechts-blok, midden-blok (oke, die laatste klinkt als een saai Legoland-attractie). Het blok met de meeste zetels levert – logisch – de minister-president. Maar niet alle winnaars stappen braaf in het kabinet. Vaak blijft de regering dus kleiner dan het blok. Gevolg: elke wet is een zoekplaatje naar extra handjes, links én rechts. En dat gebeurt, want niemand zit te wachten op nieuwe verkiezingen.
Parlement krijgt een megfoon in plaats van een muilkorf
Karina Kosiara-Pedersen, politicoloog aan de Universiteit van Kopenhagen, ziet het als het beste democratische fietsplan ooit: “Minderheidsregeringen geven het parlement een veel grotere stem.” Wetten worden meteen getest op draagvlak; wie niet wil praten, krijgt alsnog een stuk kaasblokje aangereikt om over te onderhandelen.
Ook de randjes moeten meedoen – of toch half meedoen
Extreem-links en -rechts klinkt af en toe alsof ze liever een ijsbad nemen dan een compromis sluiten, maar meestal houdt het verantwoordelijkheidsgevoel de boel bij elkaar. Onderwerpen als defensie, migratie en klimaat zijn te belangrijk om te laten verkommeren in een retweet-storm.
“Meerderheid? Vreemd, maar we overleven het wel”
Update 2023: voor het eerst sinds lange tijd zit Denemarken wél met een meerderheidsregering, een soort politieke unicorn. “Dit is de eerste keer in achttien jaar,” zegt Elholm, terwijl ze nog steeds reflexmatig om extra stemmen zoekt. “Maar we luisteren nog steeds naar iedereen. Gewoonte, denk ik.”
Tip van de Deense wijze: Jetten, pak die minderheid!
Martin Lidegaard, leider van de Deense D66-variant en zelf liefhebber van minderheidsavonturen, heeft buddy-advies voor zijn Nederlandse collega Rob Jetten: “Kies voor een minderheidsteam. Forceer jezelf om links én rechts te voetbalen. Je bereikt meer dan je denkt, en je hoeft je hele beleid niet in één keer te verkopen.”
Nederland kijkt nog wat sip
Ondertussen is de Nederlandse kiezer nog niet overtuigd. Het RTL-nieuwspanel ziet vooral onrust: minderheidskabinet = wankel, geen grote doorbraken, crisis-impuls tekort. VVD- en D66-aanhangers zijn relatief positiever (49% en 42% verwachten stabiliteit), maar voor de rest klinkt het vooral: “Eerst maar eens kijken hoe Denemarken het doet.”
Conclusie: een minderheidskabinet is geen toverformule, maar eerder een sport van geduld, bakken koffie en onvermoeibaar doorpraten. In Kopenhagen werkt het al decennia. In Den Haag? Men kijkt, leert en hoopt dat luisteren net zo besmettelijk is als een goede lach.
