Poetin zegt: “Kom maar op, Europa”
De Russische leider waarschuwt: we zijn er klaar voor!
Vladimir Poetin heeft eindelijk wat duidelijkheid gegeven: hij ziet de toekomst van Europa niet rozeroze. Vlak voordat hij met Amerikaanse afgevaardigden begon aan vredesgesprekken over Oekraïne, liet de baas van het Kremlin iets doorschemeren. “We gaan Europa morgen niet de oorlog verklaren,” zei hij, “maar als jullie ons tot het uiterste drijven, zijn wij er klaar voor.” Jawel, hij noemde ons dus niet per naam uit in een Joegoslavische dialogen, maar de boodschap was glashelder.
De spanning in Europa loopt opnieuw op, maar de leiders in Brussel moeten zich afvragen: hoe serieus nemen we dít nu weer? Volgens Tim Sweijs van het Haags Centrum voor Strategische Studies (HCSS) is het vooral een op de pers gerichte zebra over vrede. “Hij wil Europese leiders op scherp zetten met zijn Russische menukaart,” aldus Sweijs. Hubert Smeets, die al jaren Rusland op de voet volgt, vult aan: “Voortaan maakt Poetin onderscheid tussen ons – de Europeanen – en de VS.” En precies dat raakt de zenuw van Brussel, want nu Europa buitengesloten wordt van directe vredesgesprekken, voelen de Europese regeringen zich zichtbaar schuldbewuster.
De Russische media krijgen de sfeer mee
Niet gek dus dat de Russische pers dit zo snel oppikt. Experts noemen de dreigende taal “heel zorgelijk”. Michelle Haas van de Universiteit Gent benadrukt het belang van deze timing: “Door te suggëren dat Europa zelf de eerste hand kan leggen, beargumenteert Poetin toekomstige acties als zelfverdediging.” Peter Wijninga, eveneens van HCSS, verduidelijkt dat een tweede front voor Rusland – nl. tegen Europa – op dit moment niet aannemelijk is. “Ze hebben hun handen meer dan vol aan de oorlog in Oekraïne.”
Hybride strijd wordt de norm
In plaats van direct naar de wapens te grijpen, kiest Rusland liever voor hybride aanvallen. Denk aan drones die in Polen opduiken, spionage of sabotage. Feitelijk gezien zijn dit incidenten die de laatste jaren exponentieel zijn toegenomen. Alleen wanneer Rusland stopt met de strijd tegen Oekraïne, kan de directe dreiging voor Europa toenemen. De Russische legeroptelling is echter opmerkelijk: van 900.000 naar 1,1 miljoen soldaten en ambitie om door te groeien naar 1,5 miljoen. Een oorlogseconomie die maar blijft draaien.
Europa worstelt met gevolgen
De Europese defensie is nog lang niet oorlogsklaar. “We zijn er nog lang niet in de Readiness 2030-planning,” zegt Haas. Tekorten aan luchtafweersystemen, problemen met de werving van militairen en innovatiegatten blijven knellen. Slechts zeer sporadisch nemen Europese militairen innovaties op. Aan de mobiliteit dus ook: bruggen die militaire voertuigen niet kunnen dragen, stroperige grenspapieren. Haas zegt het zonder omwegen: “We maken nog een grote inhaalslag qua militaire veerkracht.” Maar dat Europa weerloos is? Nee, maar de schade zal waarschijnlijk groter zijn dan over vijf jaar.
Voorzichtig optimisme met een waarschuwing
Hoewel de dreigementen van Poetin al maanden circuleren, waarschuwen experts om niet murw te worden. “We moeten kalm blijven en onderscheiden wat nu echt discussiepunt is, en wat mediaframe,” zegt Haas. Smeets sluit zich daarbij aan: “Poetins woorden moeten we serieus nemen. Vooral nu de band tussen Moskou en Washington warmer worden en Brussel op afstand blijft.” In deze tijden is het zaak om nuchter te blijven maar alert te zijn.
„Alsof onze stem niet telt…” – Paniek bij Groningse pathologen
Weet je wat zo gek is? De dokters van het Martiniziekenhuis die stukjes mens onderzoeken, zeggen dat zij de patiënten misschien nog beter kennen dan hun eigen huisarts. Maar nu durven ze amper nog te praten – uit angst hun baan kwijt te raken. Een groep pathologen vond de moed om anoniem een brandbrief te sturen, en de boodschap is hard: de sfeer op hun afdeling is zo grimmig dat ze bang zijn onnodige fouten te maken.
Wat speelt er op de lab’s?
- Angst op de werkvloer – Volgens de ondertekenaars worden mensen mondgesnoerd met “intimidatie en manipulatie”.
- Beslissingen in het geniep – Wanneer er nieuwe apparatuur, procedures of roosters komen, horen zij het vaak pas later. Hun expertise? Wordt gewoon genegeerd.
- Stilte uit zelfbescherming – Ze krijgen appjes en knuffels van tientallen collega’s die het zelfde denken, maar durven niet mee te tekenen.
„Wij mikroscopen draaien al jaren mee, maar we moeten fluisterend over het werk praten. Zo precies is onze taak nu eenmaal – één tikfoutje en er ligt een verkeerd uitslag bij iemand die net met kanker kampt.”
De eerste hulp was … geen hulp
De groep leverde hun klacht al drie weken geleden, maar stuiterde keihard terug: geen reactie. Dus nu komt er een tweede kreet, dit keer nog steviger – “Kom met ons in gesprek”. Ze vragen niet om bloemen of applaus, alleen om “normaal mee mogen denken en weer veilig kunnen werken”.
De bestuurstaal
De Raad van Bestuur laat in een korte reactie weten dat ze “uitgebreid” hebben gekeken. Conclusie: ‘Patiëntveiligheid oké.’ Maar, voegt men eraan toe, “er komt onafhankelijk onderzoek naar de sociale veiligheid” en er staat een praatsessie op stapel. Of dat de boel nu écht rustiger maakt, moet nog blijken.
Waarom tienduizenden mensen al jaren de verkeerde WIA-uitkering krijgen
De cijfers liegen er niet om: meer dan 30.000 arbeidsongeschikten ontvingen de afgelopen jaren een te hoge of te lage uitkering. De Algemene Rekenkamer legt in een gloednieuw rapport de vinger op de zere plek: het hele systeem rond de WIA-uitkering zit vol gaten.
Thuiskantoorwereld zorgt voor dubbele problemen
Corona deed het UWV geen goed. Medewerkers gingen massaal thuiswerken en kregen daardoor minder snel hun collega aan de lijn voor overleg. Nieuwe krachten kregen bovendien online in plaats van ‘aan de keukentafel’ uitleg over ingewikkelde regels. Het gevolg: meer fouten, minder samenwerking en een opleiding die nergens op leek.
Beoordelen op afstand werkt averechts
In plaats van mensen live te spreken, beoordeelden verzekeringsartsen dossiers via beeldbellen. Handig, maar niet altijd betrouwbaar. De Rekenkamer twijfelt nu hardop of de ‘belastbaarheid’ van mensen wel goed is ingeschat. Met andere woorden: heeft die ene client echt geen uurtje per dag over voor betaald werk of is dat mislukt door een haperende wifi-verbinding?
Software uit de tijd van de diskette
Achter de schermen draait het UWV nog op verouderde IT-systemen. Die pikken ingewikkelde wetteksten niet altijd goed op – en sturen medewerkers dus de verkeerde kant op. Tel daar een ingewikkelde organisatiestructuur bij op en je hebt het recept voor jarenlonte ellende.
Kwaliteitscontrole? Vergeten
Een ‘disfunctionerend kwaliteitsmanagementsysteem’ is de nette omschrijving voor: niemand keek goed mee. Het rechtmatigheidscijfer knalde keer op keer richting de 100%, terwijl er onder water van alles misliep. Dat cijfer werkte dus geruststellend, maar was in werkelijkheid een rookgordijn.
Te veel geld, te weinig geld – beide pijnlijk
Wie te veel WIA kreeg, betaalt nu terug en ziet zijn toeslagen (huur, zorg, kinderopvang) mee dalen. Wie te weinig kreeg, kamp mogelijk met schulden en stress. De Algemene Rekenkamer spreekt zelfs over ‘immateriële schade’: geen fijne boodschap als je net dacht dat je uitkering eindelijk rond was.
Minister keek de andere kant op
De minister van Sociale Zaken had ‘een blinde vlek’ voor de problemen, stellen de onderzoekers. Pas toen de publiciteit niet meer te negeren viel, kwam er een hersteloperatie. De regels vereenvoudigen – een bekend advies – bleef jarenlang liggen. Resultaat: een blijvend foutgevoelig systeem.
Meer tijd komt eraan, maar is dat genoeg?
Volgende maand krijgen verzekeringsartsen dubbel zo lang om een WIA-aanvraag te beoordelen: zestien in plaats van acht weken. Handig om de achterstand weg te werken, maar of die extra weken ook echt tot betere besluiten leiden, valt te bezien zolang software en regels niet opgeschoond zijn.
De noodkreet
De Algemene Rekenkamer dringt aan op snelle, structurele maatregelen: moderne IT, scherp toezicht en regels die een normaal mens begrijpt. “Eenvoudiger, beter uitvoerbare regelgeving is onontkoombaar en urgenter dan ooit”, klinkt het. Of de nieuwe minister daar snel gehoor aan geeft, is de vraag. De betrokken WIA-gerechtigden kunnen in ieder geval nog even duimen dat hun dossier deze keer wél klopt.
“We lopen liever om”: waarom inwoners van Bladel de bende van het plein nog steeds ontwijken
Hoi! In Bladel duurt het al drie, vier jaar dat groepjes jongeren van 14 tot 18 jaar uit het dorp en omliggende dorpen ’s avonds afspreken op fatbikes in het centrum. Ze hangen rond, maken ruzie, gebruiken drugs, bouwen kapot en zorgen ervoor dat veel buurtbewoners een straatje omgaan om geen ruzie te krijgen.
“Alsof je ’s avonds in een donker steegje stapt”
Janneke erkent dat het al vrij angstig voelt op de Varkensmarkt. “Het is er daarna donker en soms hebben ze een mes bij zich,” vertelt ze. Om met haar twee jonge dochters op weg te zijn, hoefde ze het niet uit te leggen dat de route veranderen oké was. Ze zag van alles: koffie over de gemeentepin uitenden, jongens met sjaal over hun gezicht die bij auto’s gluurden en tijdens de laatste carnaval tumult.
Een vroege ochtend vol dreiging
Bewoners Hans en Inge (namen zijn gefingeerd) maakten rond vijf uur mee hoe een jongen uit zijn slaapkamer werd gehaald en met messen werd bedreigd. “Een vervelend gezicht,” zegt Hans. Vorig jaar kreeg hun dorpsgenoot bij de supermarkt klappen toen hij jongeren op hun gedrag aansprak.
“Ik ga niet zomaar het donker in”
Inge zegt er persoonlijk weinig last van te hebben, maar toch: “Ik ga niet zomaar in het donker meer naar buiten.” Janneke heeft een mildere aanpak: “Weet je, ik blijf niet bang. Als ik fatsoenlijk ben, krijg ik dat ook terug.” Wat anderen al doen: expres een blokje om en hun auto elders parkeren.
Bruis-pret of probleemplein?
Binnen het culturele centrum Bruis, dat pas in april opende, liep het al mis. Jongeren klommen op daken en biljarttafels, maakten kapot en namen zaken mee die er niet thuis hoorden. Het CDA stelde schriftelijke vragen, waarna politie en jongerenwerkers aan de slag gingen. Er kwamen huisregels op de muur, oudergesprekken en sinds deze zomer soms locatieverboden.
Op 1 december verviel het verbod: iedereen mag weer naar binnen. Gemeente en Bruis hebben nog geen klachten ontvangen. “Als dat wel gebeurt, nemen we gerust vervolgstappen,” klinkt het.
Financiering tot en met 2026
CDA-raadslid Niels Beerens snapt de onveiligheid, maar ziet ook vooruitgang. “We kenden deze problemen vroeger alleen uit de grote stad. Nu weten we welke aanpak een beetje werkt.” Voor de échte lastpakken regelde Bladel steun van Backbone Academy, waar ervaringsdeskundigen met de jongeren aan het werk gaan. Respect telt op straat, en zij krijgen het sneller van de ‘harde jongens’ dan een reguliere jongerenwerker. Ook volgend jaar blijft er budget voor.
Conclusie van de rondgang: niet iedereen is gerustgesteld, maar de gemeente zegt op het rechte spoor te zitten. Tot die tijd blijven sommige inwoners bewust het ene straatje overslaan, terwijl ze in hun hoofd allang de volgende bocht berekenen.
Doen D66 en CDA nu echt écht de dingen goed?
Mooi momentje: D66 en het CDA hebben samen een zeventien pagina’s dik ‘tussenstuk’ ondertekend. Rob Jetten (D66) glundert dat het binnen drie week al rond is. Op die papieren staan de vijf dossiers die Nederland al jaren frustreren: wonen, stikstof, economie, migratie en veiligheid. “We gaan eindelijk knopen doorhakken,” zeggen ze.
Maar het traditionele knip-snik-feest rond Prinsjesdag daverde dit jaar nogal stil door – geen van die dossiers was ineens opgelost. Voor de podcast De Dag lieten we vijf kenners met een rood en een groene stift over de plannen gaan. Komt er nou iets van terecht of blijft het papier waar het op staat?
Hier wat eyecatchers uit de aflevering:
- Peter Boelhouwer (woningmarkt-hoogleraar) kijkt of bouwgrond écht sneller geregeld wordt.
- Jan Willem Erisman (stikstof-prof) checkt of boeren en natuur elkaar straks niet nog liever in de haren vliegen.
- Marieke Blom (hoofdeconoom) test of het economische gekrakeel tussen links en rechts nu eindelijk samensmelt tot één plan.
- Marlou Schrover (migratie-geschiedenis-deskundige) vraagt zich af of het asielbeleid pasklaar is of nog steeds zweeft tussen voor- en tegenkant.
- Peter Wijninga (defensie-specialist) bekijkt of het leger straks genoeg krijgt om écht veilig te zijn.
Komt dat zeventien-bladig plan echt in actie terecht? Plug je oortjes in en oordeel zelf!
Bekijk origineel artikel
Guus krijgt bloemetjes van Belgen voor dertig jaar hitkracht
De Tilburgse zanger werd woensdag met een smoes in het Nederlandse consulaat in Antwerpen gelokt, maar daar stond dus echt een dikke verrassing te wachten: een houten plankje met z’n eigen kop erop, als dank voor dertig jaar muzikale verbinding met de Zuiderburen.
Guus lacht: “Ze zeiden dat ik even kennis zou maken met de consul-generaal en dat was het. Deze onderscheiding zag ik niet aankomen, maar ik neem ‘m met liefde mee naar huis.”
De erkenning komt er op vraag van z’n eigen team; Karen van Stegeren, consul-generaal van Nederland in Antwerpen, kreeg het signaal en greep meteen in. “Guus is hier dertig jaar geleden doorgebroken met Het is een nacht, een nummer dat zelfs in Brugge ontstond. Hij is sindsdien niet meer weg te denken uit Vlaanderen.”
Guus kijkt terug op z’n Leuvense studententijd boven een café vol gitaren. “Toen ik mijn schaamte had overwonnen, zong ik wat mee. Studeren bleek toch minder leuk.” Nu hij Eindhoven vaarwel heeft gezegd, is er ruimte voor vers bloed: volgende week staan twee nieuwe reuzenshows in de AFAS Dome op de planning. Kaarten zijn er nog genoeg, dus wie nog mee wil zingen op Brabant of Het is een nacht, kan nog snel slaan.
