Verkeersongeval op A59: automobilist schrikt van afgesloten afslag en ramt bestelbus
Donderdagavond ging het mis op de A59 bij Heesch. Een automobilist had niet door dat zijn afslag dicht was en wilde daar per se nog af. Last-minute probeerde hij alsnog te ontwijken, maar in plaats van een nette bocht maakte hij er een heuse crash van. Zijn auto klapte tegen een bestelbus én de vangrail aan.
Flinke blutsen voor beide voertuigen
De bestelbus kreeg een flinke klap op de voorkant en zijn aanhangwagen brak zelfs de voorwielas af. De personenauto liep schade op aan de voorkant én aan de zijkant, dus beide voertuigen konden de weg niet verder op. Toch een meevaller: niemand raakte gewond.
Automobilist botst op bestelbus na verkeerde afrit
Afgelopen donderdagavond ging het mis op de A59 bij Heesch. Een automobilist wilde de afrit nemen, maar dat ging niet door: de afslag was dicht vanwege werkzaamheden. Die bordjes had hij niet gezien. Op het laatste moment probeerde hij hard rechts uit te wijken, maar daar stond een bestelbus. Klap gebeurd – de wagen raakte de bus én de vangrail.
Schade aan beide kanten
De bestelbus kreeg een flinke knauw aan de voorkant. Zijn aanhanger ging er nog slechter af: de voorwielas brak er helemaal af. De auto liep ook forse krassen en deuken op, zowel aan de voorkant als aan de zijkant. Geluk bij een ongeluk: niemand raakte gewond. Wel werd de betrokken weghelft kort afgesloten om alles veilig af te handelen.
21 jaar geleden werd in Wassenaar een vrouw gevonden zonder identiteit – nu weten we eindelijk wie ze is
Lieve lezers, stel je even voor: op een ochtend bij een duinmeertje in Wassenaar wordt het levenloze lichaam van een vrouw gevonden. Geen tas, geen portemonnee: alleen een horloge om haar pols en een bosje sleutels in haar zak. Tot november vorig jaar wist niemand wie ze was. Nu weten we: haar naam is Eva Maria Pommer.
Het kilte-tochtje: van sleutels naar Duitsland
De sleuteltjes boden een spaarzaam spoor. Ze pasten op een adres in Duitsland, maar de administratie van wie ze destijds waren uitgegeven bleek spoorloos. Een gelanceerde foto in Nederland leverde geen reacties op, en niemand leek haar te missen. Het dossier verzamelt stof – 21 jaar lang.
Opsporing Verzocht én identify-me
Daar kwam november vorig jaar verandering in. De Nederlandse politie lanceerde samen met Interpol en zeven collega-landen de publiekscampagne Identify Me. Zaak 04 kreeg als werknaam “De vrouw met de Duitse sleutels”. De tv’s in Nederland en Duitsland schoten in actie: Opsporing Verzocht en het Duitse pendant zetten haar verhaal op scherm. Genoeg om iemand op ideeën te brengen.
“Het is een wonder”
Die tip kwam binnen bij de Stichting Coldcasezaken en landde daarna bij het DNA-labo. Martin de Wit, projectleider van Identify Me:
“Dankzij een DNA-match is vast komen te staan dat het om Eva Marie Pommer gaat.”
Hoe precies het DNA werd verkregen? Dat houdt hij geheim – denk aan een oud tandenborsteltje of een knipje haar van een nichtje.
Oud-rechercheur Dick Onderwater lucht op:
“Het zit ons altijd dwars als we de identiteit niet weten … nu zijn we eindelijk een stap verder.”
Geen aanwijzing, geen antwoord
Wat er precíés met Eva Maria gebeurd is, blijft raadselachtig. Geen sporen van geweld, geen medische uitslag – alleen vraagtekens. De Duitse politie heeft nu de leiding, maar de Nederlandse collega’s blijven meedenken.
“We hopen dat mensen, nu ze zowel haar foto als haar naam zien, denken: wacht, die vrouw sliep bij ons op de camping!”
Wie weet meer?
Eva Maria ligt nog altijd in een anoniem graf in Wassenaar. Als haar lichaam in Nederland blijft, komt er nu misschien een steen met haar naam. Maar eerst: wie kende haar, wie zag haar, wie weet waarom ze hier was? Tips zijn meer dan welkom.
Mannen in de seksindustrie: werkende jongens die je nooit ziet
Sekswerk is al een onderwerp waar weinig over gepraat wordt, en over mannelijke sekswerkers hoor je nóg minder. Toch zijn ze er, alleen doen ze hun ding stiekem –in woonwijken, dorpen en steden. Precies daarom komen hulporganisaties hen maar moeilijk op het spoor. Thomas, maatschappelijk werker bij IMW Breda, omschrijft het treffend: “Ik tik soms honderden berichtjes weg en dan maar hopen dat iemand terugtypt.”
Raamprostitutie? Alleen voor vrouwen
In heel Brabant vind je slechts één straat met raamprostitutie: het Baekelandplein in Eindhoven. Maar als je op zoek gaat naar mannelijke sekswerkers, moet je groter denken dan de bekende plekken. De meeste mannen werken anoniem vanuit huis of via advertentiesites en niet zichtbaar achter de ramen. Hierdoor blijven ze letterlijk buiten beeld.
Dennis laat je meekijken
Wil je echt weten hoe zo’n werkdag van een mannelijke sekswerker eruitziet, dan moet je de podcast Voorbij het rode licht van Omroep Brabant checken. De makers nemen je mee de speelkamer van sekswerker Dennis in, gaan op date met hem en praten met een vaste klant. Geen glansverhaal, gewoon eerlijke, rauwe inkijkjes.
Hulpverleners moeten creatief zijn
Bij IMW Breda richten Thomas en zijn collega’s zich specifiek op mannen die zich in sekswerk begeven. De hulp loopt uiteen: van huisvestingsproblemen en financiële stress tot slachtofferhulp bij geweld. Sommige jongens werken er vol overgave, anderen zien het maar als noodgreep om rond te komen. Thomas’ streven is simpel: zorg dat ze veilig kunnen werken—ook als ze niet willen stoppen.
De ‘stoere man’-illusie
Een opvallend struikelblok is hoe mannelijke slachtoffers zichzelf zelden als zodanig zien. Geweld meemaken? Je moet toch als man sterk zijn? Deze maatschappelijke verwachting zorgt ervoor dat velen het zwijgen liever bewaren. Dat maakt het werk van hulpverleners extra lastig en digitaler: langdurig contact via chatsites en apps is soms de enige manier om in gesprek te komen.
Want veiligheid, die wil je zelf regelen
Thomas gebruikt die online gesprekken om de jongens alert te maken. “Heb je condooms bij je? Hoe kom je daar? Ken je je klant een beetje?” Kleine tips, maar vaak beslissend voor een avond zonder problemen.
Steeds meer aangiftes worden zomaar in de la gegooid
De politie moet steeds vaker nee verkopen. Vorig jaar belandden minstens 45.000 aangiftes in de “sorry, geen tijd”-bak – een ruime verdubbeling sinds 2020. De misdaad zelf bleef nagenoeg gelijk, maar het aantal zaken dat ‘capaciteitsarm’ al vroegtijdig wordt stopgezet, schiet alleen maar omhoog. En daar zitten behoorlijk wat heftige dingen bij.
Inbraken, mishandelingen en zedenzaken? Niet meer vanzelfsprekend
Heftige zaken worden nu dus ook getroffen. Vorig jaar sneefden zo’n 3.700 “high impact crimes” (denk: huiselijk geweld, bedreigingen, zwaardere mishandeling) al in de kinderschoenen – twee keer zoveel als drie jaar geleden. Voor slachtoffers voelt dat als een klap na de klap.
Het “kleine spul” blijft nog vaker liggen
Nog veel gevoeliger: de alledaagse rotzooi. Fietsen verdwijnen, portemonnees worden ge-skimmed, winkeldieven grazen rustig verder. Vorig jaar werden er 42.000 van dit soort zaken opzijgeschoven – tweeënhalf keer meer dan in 2020. De kans dat je ooit nog een “meneer, uw laptop is teruggevonden”-mailtje krijgt, slinkt daarmee tot vrijwel nul.
Waarom deze knel nu zo erg is
- Er komt bovenop al het oude werk een stapel nieuwe taakjes, vertelt politiechef Gert Veurink. Demonstraties begeleiden, NAVO-bewaking, verwarde personen aanpakken, beveiligen: het vreet recherche-uren.
- Bijna 1.500 van de 10.000 rechercheurs gaan binnenkort met pensioen. De wervings-snelcursus probeert het lek te dichten, maar dat kost tijd.
- Geen vetpotten: de politie tipt 350 miljoen euro extra per jaar om de boel enigszins draaiende te houden. Of dat er komt, valt aan een toekomstig kabinet.
“We moeten keuzes maken, maar dit voelt niet fijn”
Volgens Veurink krijgt een moordzaak nog steeds alles en een fietsendiefstal niets. Logisch, maar intussen sneuvelt ook een zedenzaak of zwaar geweldsmisdrijf, simpelweg omdat er geen mensen zijn om bewijs veilig te stellen of getuigen te horen. Bewijs raakt kwijt, daders blijven rondlopen.
Hoe houden we slachtoffers dan tevriend?
Criminoloog Maarten Kunst zegt: vertel mensen meteen eerlijk wat wél kan en wat niet, en verwijs ze snel door naar juiste hulp. Voldoet de politie dat belofte ook daadwerkelijk na, dan blijft het vertrouwen erger beschadigd. Kost minder manuren dan een full recherche-dossier, maar levert soms meer op voor het slachtoffer.
Meeste Nederlanders vinden: rijke sociale huurders mogen flink meer betalen
Denk jij dat het eerlijk is dat iemand met een toptreksalaris nog steeds onder de 700 euro huurt voor een appartement in de binnenstad? Volgens een nieuwe peiling van Ipsos I&O vinden 79 procent van de ondachten dat niet meer. Die groep heeft namelijk helemaal geen probleem met strengere regels voor sociale huurders, zodat mensen met een smak geld een fikse huurverhoging kunnen krijgen.
Hogere huren voor verdieners boven de norm
Ondanks alle krantenkoppen zit slechts 8 procent van de sociale huurders echt bovenin het arsenaal aan inkomens. Huisbazen mogen die al langer extra bijsnijden – de huur mag jaarlijks naar boven, waardoor straks bijna een vierde boven dat magische plafond van 900 euro kan uitkomen. Toch doet de helft van de corporaties geen geintje met die mogelijkheid. Beetje jammer, vinden veel ondervraagden.
Minder gezeik over nieuwbouw, dankjewel
Naast het huurverhaal ziet Aedes nog iets opvallends in de cijfers: de gemiddelde Nederlander heeft zoiets van ‘hou op met al dat bezwaar’. In 2022 vond 45 procent dat er minder klachtenruimte moest zijn bij een nieuwbouwplan, maar inmiddels steunt 57 procent dat idee. Alle partijen hebben het inmiddels wel door: verkiezingsprogrammaʻs staan bol van plannen om procedures af te slanken en de Raad van State gooit lootjes door bezwaarprocedures versneld te behandelen.
Hypotheekrenteaftrek blijft taboe, meer sociale huur tegen wil en dank
Zoʺn 43 procent vind het oke om de bubbel van de hypotheekrenteaftrek te laten knappen, nog precies evenveel als vorig jaar. Maar de verplichting dat gemeenten minstens 30 procent sociale huur moeten stoppen in elk groot project? Daar is meer dan de helft dik tevreden mee; slechts 14 procent stampvoet. Handig, want overal waar je nu komt piepen met name: een fatsoenlijk huis voor minder dan inflatie? Zoek dat maar – op sommige plekken wordt zelfs al jaren geen enkele sociale flat bijgetimmerd.
