Fortuna Sittard pakt drie punten tegen Excelsior dankzij laatste-minuut-kopbal van Guth
Fortuna Sittard moest het zonder de geblesseerde Anthony Descotte doen — hij zat dus niet in de selectie. Ook spits Lequincio Zeefuik was nog niet klaar om te spelen. Bij Excelsior daarentegen kreeg Noah Naujoks, die net van een blessure hersteld was, meteen een plek in de basis.
In de eerste helft bleef het rustig: weinig gevaar, weinig actie, en bijna geen kansen. Na rust werd het wat levendiger. De grootste kans voor Excelsior kreeg Irakli Yegoian: na een lange afslag van doelman Stijn van Gassel lag de bal recht voor zijn voeten — maar zijn schot ging jammer genoeg naast keeper Mattijs Branderhorst.
Tot dan toe leek een 0-0 in Sittard bijna onvermijdelijk. Totdat, in de slotfase, ingevallen Mohamed Ihattaren een strakke hoekschop nam — en Guth de bal met een harde kopbal in het net liet verdwijnen. En ja hoor: dat werd de winnende treffer!
Baan opgezegd, motor gekocht: twee Geffenaren op weg naar Zuid-Afrika — en ze zijn al flink onderweg!
Erik van der Rijt (31) en Tijn van den Berg (37), allebei uit Geffen, zijn écht vertrokken: op de motor, richting Zuid-Afrika. Hun doel? Eind februari daar aankomen — als alles meezit. Wat ooit begon als een wat losse, na-biertjes-droom is inmiddels een volleerde avontuurlijke reis geworden, met zowel modderige bergpaden als onverwachte diplomatieke tussenstops.
Deze week rijden ze door Sierra Leone — ja, écht: Sierra Leone. En dat is pas het begin van een hele reeks landen waar je als toerist zelden komt. Ze hebben de laatste dagen geen andere toeristen gezien. Als Erik even pauzeert om te bellen, is hij net met Tijn terug van de ambassade in Guinee. “Een prachtig land, maar politiek is het behoorlijk onstabiel. Het zou me niks verbazen als Guinee over twintig jaar ineens dé nieuwe hotspot wordt voor backpackers.” Dat ze hier ooit zouden doorrijden? Nog nooit aan gedacht.
Het idee kwam van Erik, die al eerder een paar maanden solo door Zuid-Amerika en Azië trok. “Ik wilde ooit per motor naar Zuid-Afrika — een rondje Europa is nu eenmaal niet zo spannend meer. Ik had dat idee vroeger met iemand besproken… maar toen verdween het gewoon in de vergetelheid.” Die ‘iemand’ was Tijn — zijn buurman, vriend én mede-avonturier vanaf het begin. Twee jaar geleden raakten ze weer in gesprek. “De knop zat nog steeds, maar na een biertje dachten we: ‘ja, leuk idee… laten we het even rustig aan doen’. Een dag later waren we weer net zo enthousiast. En een maand later ook.”
Zo’n jaar geleden begon het echt: plannen maken, budgetten checken, motoren uitzoeken. Erik stopte met werken, Tijn vroeg een sabbatical aan. “Het begon met kleine stapjes — een kaart kopen, een tent testen — maar dan komt het moment dat je écht een motor moet kiezen”, zegt Erik. “Ik koos dezelfde als Tijn. Dan heb je maar de helft aan onderdelen en gereedschap mee. Handig, hè?”
Begin september stonden familie en vrienden langs de kant van de weg om te zwaaien. Sindsdien: weg van Nederland, door Marokko, Mauritanië, Senegal, Guinee… en nu dus Sierra Leone. Onderweg al van alles meegemaakt: modderpaden die bijna onbegaanbaar leken, slapen in een klein tentje midden in nergens, een keiharde val in de duinen, motoren die het begeven… en zelfs een keer gered door militairen uit de modder. “Paniek? Nee. We weten dat er altijd manieren zijn om hulp te krijgen — en dat doen we ook, als het nodig is.”
Soms voelen ze zich wel een soort levende attractie. “In een klein dorpje stonden binnen een paar minuten honderd kinderen om ons heen. Veel van hen hadden waarschijnlijk nog nooit een blanke persoon gezien.”
Bang zijn ze niet — maar wel realistisch. Een deel van de route loopt door gebieden met een oranje of zelfs rood reisadvies. “Dat vindt het thuisfront niet makkelijk. Wij blijven wel in contact met andere avonturiers — zowel die al voor ons zijn geweest als die later komen. In de praktijk kan er altijd iets misgaan, maar 99,9% van de mensen is gewoon vriendelijk en wil je helpen. We blijven logisch denken, luisteren naar ons gevoel… en dan komt het goed.”
De hele reis is ruim 11.000 kilometer lang. En ze kunnen nauwelijks wachten op wat er nog komt: “Namibië lijkt me geweldig voor dieren spotten”, zegt Erik. Tijn, die voor deze reis nog nooit buiten Europa was geweest, hoopt vooral op onverwachte, gekke momenten. En die kunnen deze week al beginnen — want zij rijden nu door Sierra Leone… hetzelfde land waar provinciegenoot Bolle Jos vandaan komt. “Een beetje actie is leuk”, zegt Tijn lachend. “Het moet alleen niet te makkelijk worden.”
Verstappen start als tweede in Austin – Antonelli pakt pole, maar de strijd is nog lang niet beslist
Max Verstappen was de afgelopen weken in Maleisië én Singapore gewoon onklopbare snelheid: poleposition én overwinning, beide keren. Na een wat wankel begin van het seizoen lijkt de Red Bull nu echt op schema — en ook in Texas liet Max al tijdens de vrije trainingen zien dat hij er weer helemaal in zit. Twee keer tweede tijd, één keer derde: geen slechte voorbereiding op de kwalificatie.
De Ferrari-coureurs deden ook indruk in de trainingen, maar in de kwalificatie bleek het toch anders te liggen. De Italiaan Matteo Antonelli — ja, die Antonelli, de opkomende ster van Ferrari — zette in de laatste sessie (Q3) als eerste een scherpe tijd neer: 1.34,035. Verstappen kwam met zijn eerste run nog dichtbij — maar net niet genoeg: twee tienden tekort. En toen hij daarna opnieuw de baan op ging, ging het mis: een foutje in zijn tweede poging kostte hem de kans op pole. Geen enkele andere coureur kon daarna meer aan die tijd van Antonelli tippen.
In het flashinterview na afloop was Max eerlijk teleurgesteld:
“Dit was niet wat ik wilde. Q1 en Q2 gingen nog goed, maar Q3 liep uit de hand. Ik had geen goede balans meer en gleed wat weg. Zo wil ik het niet, maar ik sta wel op P2 — en daar rij ik voor.”
Antonelli, intussen al op pole, ziet zondag een spannende start tegemoet:
“Bij de eerste bocht probeer ik de leiding te behouden en dan het tempo op te voeren. Maar Max is het hele weekend al razendsnel — dus het wordt zeker geen wandeling.”
De race zelf begint zondag om 21.00 uur op het Circuit of the Americas. In het wereldkampioenschap staat Antonelli momenteel aan kop met 340 punten. Als hij zondag wint én zijn teamgenoot George Russell maximaal 2 punten haalt, én Lewis Hamilton niet hoger dan vijfde eindigt… dan is Antonelli al wereldkampioen — nog voor het seizoen ten einde is. En daarna? Nog vijf grands prix op het programma.
PSV vs Feyenoord: meer dan een topmatch — het gaat ook om een plek op het miljarden-WK voor clubs
Zondagmiddag om 14.30 uur is het niet alleen een klassieke eredivisie-topper tussen PSV en Feyenoord — het is ook een soort financiële eliminatiewedstrijd met wereldwijde gevolgen. Want achter de doelpunten, de schoten op doel en de emoties speelt zich een stille, maar uiterst lucratieve strijd af: wie van de twee mag in 2029 meedoen aan het nieuwe WK voor clubs?
Dat toernooi — officieel het FIFA Club World Cup — is sinds 2025 compleet heruitgevonden: 32 topclubs, groepsfase, knock-out, grote stadions, enorme media-aandacht. En vooral: een prijzenpot die in 2025 al ruim een miljard dollar bedroeg. In 2029 wordt die nog eens flink opgevoerd. Voor een Nederlandse club is dat geen ‘leuk extraatje’ — het kan een échte financiële gamechanger zijn.
Hoe kom je daar eigenlijk terecht?
De weg naar het WK voor clubs loopt via de Champions League — maar niet via één seizoen, wel via een vierjarige coëfficiëntenranglijst (2024–2028). Alleen wedstrijden in het hoofdtoernooi van de Champions League tellen mee. Elke overwinning levert 3 punten op, elk gelijkspel 1 punt. Uit die som komt een landenoverkoepelende ranglijst — en daarop staat PSV virtueel tiende. Dat is op dit moment genoeg voor een plek in 2029.
Feyenoord zit op de vijftiende plek met 25 punten — dus even buiten beeld. Maar let op: wint Feyenoord zondag én plaatst zich daarna wel voor de Champions League van volgend seizoen terwijl PSV dat niet lukt, dan kan de Rotterdamsche club in de loop van de komende jaren nog flink inlopen. Dan zou Feyenoord al na vier extra overwinningen op de coëfficiëntenlijst boven PSV uitkomen.
Waarom is ‘tiende’ eigenlijk zo belangrijk?
Omdat er maximaal twee Europese clubs per land mogen deelnemen — tenzij het om de winnaar van de Champions League gaat. Als je die regel toepast op de huidige lijst, verdwijnen de derde, vierde en vijfde clubs uit dezelfde landen. En dan blijkt: PSV (39 punten) en Club Brugge (ook 39 punten) delen de tiende plaats — maar Brugge is de enige serieuze concurrent uit België of Nederland. Feyenoord (25 punten) zit daarna pas, gedeeld vijftiende.
En ja — Club Brugge komt op 4 november langs in het Philips Stadion. Als PSV die wedstrijd wint, blijft de virtuele positie intact… en blijft de droom van het eerste Nederlandse WK voor clubs in 2029 heel, heel levendig.
Enorme schrik na heftige blessure Gemert-speler, maar nu is er opluchting
Het leek zaterdagavond een gewoon luchtduel tijdens de wedstrijd tussen RBC en VV Gemert — tot Lex van Dijk plotseling op het veld bleef liggen en helemaal niet meer reageerde. De verdediger van Gemert raakte buiten bewustzijn en werd met spoed naar het Erasmus MC in Rotterdam gebracht. Een dag later is er hoop: Lex is weer bij kennis, aanspreekbaar en hoewel hij flinke hoofdpijn heeft, lijkt het goed af te lopen zonder blijvende schade.
Voorzitter Carlo Hazenveld was zelf aanwezig in Roosendaal en zag al na twaalf minuten dat er iets ernstigs aan de hand was. “Of het door de botsing in de lucht kwam of door een slechte landing, dat weten we nog niet precies. Maar hij lag te trillen, was volledig buiten kennis — echt heel heftig om mee te maken”, vertelt hij. De hulp kwam snel: de ambulance was direct ter plaatse en stelde zelfs de traumahelikopter voor. Vanwege het weer kon die echter niet opstijgen, dus ging Lex met de ambulance richting Rotterdam. Onderweg werd hij tegemoetgereden door een tweede ambulance met specialisten aan boord.
Een dag later is het nieuws een enorme opluchting — voor Lex, zijn familie én de hele club. “Het is gewoon geweldig om te horen dat hij weer praat en denkt”, zegt Hazenveld. Ook RBC kreeg lovende woorden: “Ze hebben ons fantastisch opgevangen — er was een aparte ruimte voor Gemert, en ze zijn ook vandaag nog steeds heel betrokken.”
Sinds zaterdagavond staat de telefoon van de voorzitter roodgloeiend. “Ik heb gelukkig nog even kunnen slapen, maar vanmorgen vroeg was het alweer druk met gesprekken. Nu we dit positieve nieuws hebben, kunnen we langzaam weer verder — al is het wel duidelijk dat we daar gisteren nog helemaal niet over na wilden denken.”
Op de motor van Geffen naar Sierra Leone en verder: ‘Er is nooit paniek’
Erik (31) en Tijn (37), twee vrienden uit Geffen, zitten midden in een epische motorreis — van hun dorpje in Brabant helemaal naar Zuid-Afrika. Hun doel? Aankomen in februari. Wat ooit begon als een losse, bijna onrealistische gedachte (“Zou het nou écht kunnen?”), is inmiddels een volle reis vol modder, bergen, onverwachte diplomatieke stoppen en honderden nieuwsgierige kinderen die om hen heen staan alsof ze net uit een film zijn gestapt.
Deze week: Sierra Leone, net na Guinee
Ze zijn deze week door Sierra Leone aan het rijden — een land dat voor veel Nederlanders vooral bekend is vanwege het nieuws, maar waar zij nu gewoon doorheen fietsen (nou ja, motorrijden). Net voordat ze Sierra Leone binnenreden, waren ze nog bij de ambassade in Guinee — “een prachtig land, maar politiek behoorlijk onrustig”, vertelt Erik over de omgeving. “Het zou me niks verbazen als Guinee over twintig jaar plotseling op de toeristenkaart staat.” Dat ze daar ooit doorheen zouden rijden? Geen sprake van — tot het ineens wél gebeurde.
Hoe begon het allemaal?
Het idee kwam van Erik, die al eerder maandenlang solo rondtrok in Zuid-Amerika en Azië. “Ik wilde ooit per motor naar Zuid-Afrika — een rondje Europa is gewoon te vaak gedaan.” Hij deelde dat idee ooit met Tijn… maar toen leek het niet meer dan een drankje-terwijl-je-droomt-moment. Totdat ze, zo’n twee jaar geleden, weer eens bij elkaar zaten. “Na wat biertjes zeiden we: ‘Laten we het even rusten’. En toen, een dag later? Nog steeds enthousiast. Een maand later ook. En daarna… ging het echt van start.”
Van idee naar motor
Een jaar geleden begonnen ze serieus plannen. Erik stopte met zijn baan, Tijn vroeg een sabbatical aan. Ze kochten identieke motoren — handig voor onderdelen en gereedschap: “Dan hebben we maar de helft mee nodig.” Begin september stonden familie en vrienden op de weg om ze uit te zwaaien. Sindsdien: Marokko → Mauritanië → Senegal → Guinee → en nu Sierra Leone.
Wat hebben ze al meegemaakt?
— Rijden over bergpaden die nauwelijks wegen zijn.
— Wegen vol modder waar je bijna in blijft steken.
— Slapen in een tentje, midden in het niets.
— Een valpartij in de duinen.
— Motoren die het begeven — en één keer zelfs worden uit de modder getrokken door lokale militairen.
En toch: “Er is nooit paniek.”
Ze weten dat hulp altijd binnen handbereik is — via lokale contacten, andere avonturiers of simpelweg een telefoontje. “We blijven logisch denken, luisteren naar ons gevoel, en volgen onze intuïtie. 99,9% van de mensen is gewoon vriendelijk — en soms zelfs veel te nieuwsgierig.” Zo stonden er in een klein dorpje binnen een paar minuten honderd kinderen om hen heen. “Die hadden waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien.”
Niet iedereen is even enthousiast
Thuis is het wel eens spannend — vooral met reisadviezen die oranje of rood zijn voor meerdere landen op hun route. Maar Erik en Tijn delen informatie met anderen die voor hen zijn geweest of achter hen komen. “We weten dat er altijd iets mis kan gaan. Maar bang zijn? Nee. We rekenen gewoon op de mensheid — en op een beetje actie. Want een beetje actie is leuk. Het moet niet te makkelijk worden.”
Wat ligt er nog?
Ruim 11.000 kilometer liggen nog voor hen. Namibië staat bovenaan Erik’s wensenlijst — “voor dieren spotten, natuurlijk”. Tijn, die nog nooit buiten Europa was geweest, hoopt vooral op gekke, onverwachte momenten. En die kunnen deze week al beginnen — want ze rijden nu precies door het Sierra Leone van provinciegenoot Bolle Jos.
