Storm Austin is in aantocht: ‘Het wordt echt onstuimig’
We krijgen zowel deze vrijdag als het komende weekend te maken met een flinke portie herfstweer — en dat komt niet zomaar. Storm Austin is onderweg, en die trekt vanuit het zuidwesten naar het noordoosten over Nederland. Volgens Johnny Willemsen van Weerplaza, die vrijdagochtend in KEIgoeiemorgen op Omroep Brabant de weersverwachting deelde, zit Brabant precies aan de rechterflank van de storm. Dat betekent: veel wind, vooral aan het einde van de vrijdagmiddag en vrijdagavond. “Dan is het echt wel onstuimig, met regen erbij.”
Het KNMI heeft daarom code geel afgegeven — een waarschuwing voor sterke wind en regen, maar geen reden tot paniek. “Maar veel overlast verwacht ik niet”, benadrukte Willemsen. Vrijdagochtend viel al wat regen, maar daarna bleef het een tijdje droog. Pas in de loop van de middag begint het weer te regenen. En hoewel het winderig wordt, blijft het verrassend mild: rond de 13 à 14 graden — prima herfsttemperatuur dus.
Zaterdag begint vrij rustig: in de ochtend én aan het begin van de middag is er best wat ruimte voor de zon. Maar later op de dag trekt de bewolking weer binnen, en ’s avonds volgt opnieuw regen — met flink wat wind erbij. Zondag blijft het op dezelfde lijn: ook dan rond de 14 graden, herfstachtig en behoorlijk onstuimig, met een afwisseling van buien en zon én een stevige westenwind.
Willemsen denkt niet dat Austin grote problemen gaat veroorzaken — maar let wel op: alle bomen staan nog vol blad, dus afbrekende takken zijn zeker mogelijk. En vrijdagavond kan er door de combinatie van wind en natte wegen wat vertraging of hinder op de weg ontstaan.
Echt rustig weer? Dat ziet hij pas vanaf dinsdag op de kaarten: dan komt de zon weer vaker tevoorschijn, en staat er nauwelijks nog wind.
Onderzoek: slecht gedrag is een soort ‘contagie’ – en verspreidt zich veel sneller dan goed gedrag
Je kent het wel: je ziet iemand zijn lege koffiekopje gewoon op het aanrecht zetten, en opeens voel je ook geen drang meer om je eigen bord af te wassen. Of je merkt dat iemand op het kantoor de printer niet uitdoet – en de volgende keer laat jij ook gewoon alles staan. Volgens nieuw onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA) is dat geen toeval. Slecht gedrag blijkt écht ‘aanstekelijk’ – en doet zich veel gemakkelijker voor dan goed gedrag.
Hoe het onderzoek werkte
Vlak voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2024 deden onderzoekers een online experiment met 750 Amerikanen – een mix van Republikeinen en Democraten, die in die tijd extra bewust waren van hun politieke identiteit.
De deelnemers speelden een simpel spel: ze zagen een animatie van een vallende ster en moesten op het vakje klikken dat het felst oplichtte. Dat leverde een kleine beloning op. Maar er was een twist: als ze op een vakje klikten dat verder weg lag – en dus de regel braken – kregen ze meer geld. En hoe verder weg, hoe groter de beloning.
Resultaat? In bijna een kwart van de gevallen (23%) braken deelnemers de regel meteen volledig.
Daarna speelden ze het spel opnieuw – maar nu kregen ze zes keer voorbeelden te zien van andere ‘spelers’. Ze zagen telkens wie er wel de regel volgde, een beetje brak of helemaal over de schreef ging. En ze kregen ook te weten wat de politieke voorkeur van die persoon was.
Waarom slecht gedrag zo makkelijk overneemt
“Wat we vooral zien, is dat regelbreken leidt tot kopieergedrag”, legt gedragsonderzoeker Karlijn Hoyer uit. “En dat effect is nog sterker als de persoon die de regel breekt dezelfde politieke voorkeur heeft als jij.”
Ze geeft een alledaags voorbeeld: stel je werkt op een plek met een gemeenschappelijke keuken. Iemand laat haar vieze vork gewoon liggen. Jij besluit daarna ook je bord niet op te ruimen. Een collega ziet jouw rommel – en laat vervolgens zijn hele lunchafwas staan. Zo kunnen kleine overtredingen langzaam escaleren naar grotere.
Goed gedrag? Daar had bijna niemand last van. Als deelnemers zagen dat iemand de regel wel volgde, had dat nauwelijks invloed op hun eigen keuzes.
Kleine overtredingen, grote gevolgen
In ongeveer 4 procent van de gevallen escaleerde het gedrag echt: iemand zag een kleine overtreding – en brak daarna de regel vervolgens helemaal. De onderzoekers stopten deze patronen in een computersimulatie – en ontdekten dat zelfs een kleine groep regelbrekers kan zorgen dat steeds meer mensen de regels steeds verder gaan negeren.
“Dan kan het hele systeem richting algeheel regels breken gaan”, zegt Hoyer. “De rotte appel zorgt er wel voor dat de rest ook verrot.”
Maar er is ook hoop: ongeveer één op de vijf deelnemers bleef altijd de regel volgen – zelfs als ze heel veel regelbrekers zagen. Misschien hebben zij een soort ‘intrinsic respect’ voor regels, denkt Hoyer.
Waarom het onderzoek zo simpel was
In het echte leven zijn er vaak consequenties: een boete voor te hard rijden, boze blikken als je afval naast de prullenbak gooit, of een waarschuwing van je baas. Maar in dit experiment was dat allemaal weggelaten.
“We hebben het bewust simpel gehouden”, zegt Hoyer. “Zo kunnen we het pure effect onderzoeken van het zien van andermans regelbreken – zonder dat straffen of sociale druk het resultaat beïnvloeden. Op die manier proberen we stap voor stap te begrijpen hoe regelbreken zich eigenlijk verspreidt.”
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Tegen het grote geld: hoe Abdul El-Sayed de Democraten in de VS naar links trekt
“Abdul is cool” — en dat meent iedereen
Op T-shirts, banners en zelfs op handgeschreven bordjes bij rallies: Abdul is cool. Abdul El-Sayed (41), kandidaat voor de Amerikaanse Senaat uit Michigan, trekt volle zalen, langdurige rijen en veel aandacht — vooral nu de Congresverkiezingen van 3 november dichterbij komen. In deze cruciale swing state wordt getest of de nieuwe, progressieve stroming binnen de Democratische Partij ook echt wortel schiet bij kiezers die eerder afstand hielden.
Rebecca stond al uren voor de deur van een rally in Flint — de vorige keer kon ze door de drukte niet eens naar binnen. “Ik ben een democratisch socialist”, zegt ze zonder aarzelen. “En ik wil politici die geen geld aannemen van grote bedrijven.” Precies daarop richt El-Sayed zijn vuur: tegen de macht van het grote geld in de politiek. Met spijkerbroek en een directe, passionele toon roept hij onder luid gejuich: “Een systeem waarin miljardairs en grote bedrijven politici kunnen kopen, is een ziekte. En Donald Trump? Dat is het ergste symptoom van die ziekte.”
Zijn slogan zegt alles
“Geld uit de politiek, geld in je zak, medische zorg voor iedereen.”
Dat is niet alleen een slogan — het is de kern van zijn campagne. Als voormalig gezondheidschef van Detroit spreekt El-Sayed uit ervaring over ongelijkheid, gebrekkige zorgtoegang en systemische ongelijkheid. En als hij op 3 november wint, wordt hij niet alleen één van de meest linkse senaatskandidaten ooit in een swing state — hij zou ook de eerste islamitische senator van de Verenigde Staten worden. Geen wonder dat rechts hem meteen in het vizier neemt. Republikeinen gebruiken steevast zijn volledige naam — Abdulrahman Mohamed El-Sayed — op dezelfde manier als toen Trump en anderen Barack Hussein Obama noemden. Maar El-Sayed weet precies wat hij moet zeggen: “Mijn naam en mijn geloof zijn niet de reden dat jullie de benzine en boodschappen niet meer kunnen betalen.”
De DSA: van randgroep naar krachtcentrum
El-Sayed staat niet alleen. Vorig jaar verraste Zohran Mamdani (35) al door burgemeester van een New Yorkse borough te worden — ook moslim, ook lid van de Democratic Socialists of America (DSA). Die beweging, die het kapitalisme wil inperken en meer democratische zeggenschap over de economie nastreeft, is hard aan het groeien.
In Detroit zijn zelfs beide Democratische kandidaten voor het Huis van Afgevaardigden lid van de DSA. En in een klein zaaltje in de industriestad werft Ian Mark nieuwe leden — met name bij mensen die genoeg hebben van de invloed van miljardairs én Big Tech, terwijl zij zelf nauwelijks rondkomen. Barman Victor Jimenez uit Detroit sloot zich afgelopen winter aan. “Ik heb eindelijk mijn politieke thuis gevonden”, zegt hij terwijl hij extra stoelen bijzet.
“Communisten”? Nee, maar wel duidelijk
President Trump noemt democratisch socialisten regelmatig “communisten” en “de grootste bedreiging voor het land sinds Pearl Harbor en 9/11”. Maar er is een belangrijk verschil: communisten willen revolutie; democratisch socialisten willen verandering via democratie. En volgens Mark werkt Trumps framing steeds minder: “Mensen laten zich niet meer beïnvloeden door labels.”
Toch is er ook binnen de eigen partij twijfel. Gematigde Democraten vrezen dat extreem linkse standpunten — zoals het afschaffen van de politie, het verbieden van particuliere huurwoningen of het automatisch verlenen van verblijfsstatus aan alle migranten — gematigde kiezers afschrikken. Betoger Dave Armstrong uit Detroit: “Ze zijn wat te extreem.” En Kyla Turner van het No Kings-protest legt het helder: “De Democraten moeten twee oorlogen voeren: tegen uiterst rechts én tegen uiterst links. En dat is een zware strijd.”
Daarom past de DSA haar meest radicale doelen voorlopig op de lange termijn — en focust nu op realistische, Europese soortgelijke doelen: gratis kinderopvang, sterke vakbonden, betaalbare huur.
El-Sayed: geen DSA-lid, maar wel een harde linker
Interessant detail: El-Sayed noemt zichzelf geen democratisch socialist — hij zegt zelfs kapitalist te zijn. Toch geldt hij als uiterst progressief, vooral door zijn scherpe kritiek op Israël en premier Netanyahu. Dat vindt veel weerklank bij de grote Arabische gemeenschap in de voorsteden van Detroit — maar blijft binnen de Democratische Partij een gevoelig onderwerp.
Ondanks alle weerstand staat hij nipt voor op zijn Republikeinse tegenstander. Oud-president Obama komt campagne voeren met hem. Ook Alexandria Ocasio-Cortez — ooit de rebelse outsider, nu een mogelijke presidentskandidaat in 2028 — staat zij aan zij met El-Sayed. Een duidelijk signaal: de partij verschuift.
En dan nog dat: pro-Israëlische en andere geldschieters stopten zo’n 60 miljoen dollar in een campagne om hem uit de race te houden. El-Sayed had veel minder te besteden — en won toch. Een krachtig bericht: het grote geld in de VS kan niet altijd alles kopen.
Proef met keien in Grave: pas in 2028 wordt duidelijk wat er gebeurt met de rest van de binnenstad
Het duurt nog even voordat duidelijk is of en hoe de natuursteenkeien in het hart van Grave op grotere schaal worden aangepakt. De gemeente Land van Cuijk — waaronder Grave valt — wil eerst afwachten hoe een proef met nieuwe voegen in de Trompetterstraat zich gedraagt. Daar is een stukje straat (ongeveer 145 m²) opnieuw bestraat met de oude keien, maar nu vastgezet met een speciale mengeling: fijn steengruis (‘split’) dat met epoxyhars aan de stenen kleft. Het idee? Dat de keien beter op hun plek blijven liggen én dat de weg toch voldoende ‘ademt’ — dus flexibel blijft onder druk van weer en verkeer.
De discussie over de ongelijke, soms hobbelige bestrating in Grave’s historische centrum duurt al geruime tijd. In juni nam de gemeenteraad een motie aan na een burgerinitiatief, waarin werd gevraagd om te onderzoeken hoe de straten veiliger en makkelijker begaanbaar konden worden — en wanneer dat zo goedkoop mogelijk kon gebeuren. Het college laat weten dat er al wel hier en daar klein herstelwerk is uitgevoerd: oneffenheden zijn gladgestreken, losliggende tegels en keien zijn opnieuw gelegd.
Maar voor grootschalige ingrepen is het nog te vroeg. De gemeente wil eerst twee winters lang observeren hoe de proef in de Trompetterstraat zich houdt — bij regen, vorst, zon én dagelijks verkeer. Pas daarna beslist ze of deze methode ook geschikt is voor andere plekken in de binnenstad.
En dan is er ook nog de vraag: is het eigenlijk wel nodig? In totaal ligt er in het centrum ongeveer 2100 m² natuursteenkei. Volgens het college voldoet de bestaande bestrating buiten het proefvak momenteel wel aan de geldende normen voor kwaliteit én veiligheid. Een grote verbetering zou dus een extraatje zijn — geen urgente oplossing. Of daar geld voor beschikbaar komt, is nog volstrekt onduidelijk. Eerst moeten de kosten op een rijtje, en daarna kijken ze wat er binnen de bestaande budgetten past.
Het definitieve besluit over de toekomst van de keien in de rest van de binnenstad wordt verwacht in het tweede kwartaal van 2028 — dus tussen april en juni. Tot die tijd blijft het wachten voor inwoners én ondernemers.
Antonelli wil nog niet over de F1-titel praten — Hamilton is al vol lof
“Lewis, ben je verbaasd dat Kimi Antonelli het dit jaar zo geweldig doet?”
“Kimi, hoe voelt het om in de voetsporen van Lewis Hamilton te treden?”
Zo begint de persconferentie op het Circuit of the Americas (COTA) — een bijna broederlijke sfeer tussen zevenvoudig wereldkampioen Lewis Hamilton en zijn jonge opvolger bij Mercedes: Andrea Kimi Antonelli. De veteraan die vorig seizoen naar Ferrari vertrok, zit naast de 20-jarige Italiaan die hem bij Mercedes vervangt. En hoewel de titel nog niet officieel in de wacht is genomen, klinkt het al overal: Antonelli wordt de jongste Formule 1-wereldkampioen aller tijden.
“Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken”
Hamilton is duidelijk trots: “Ik ben heel trots op Kimi. Hij heeft in zijn tweede seizoen enorme stappen gezet en ondanks de enorme druk heel weinig zwakke momenten gehad.”
Antonelli lacht even verlegen — hij zoekt naar woorden. “Het is nog niet voorbij en voelt heel raar om nu al over de titel te praten. Natuurlijk zal het ongelooflijk zijn, maar ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken.”
En ja: hij kan dit weekend in Texas de titel pakken. Maar de kans dat het pas over een week in Mexico gebeurt, is aanzienlijk groter. Dat Lando Norris hem onttroont? Nee, dat is uitgesloten. Antonelli’s voorsprong in het WK is ruim voldoende — zelfs teamgenoot George Russell heeft alleen nog een theoretische kans. En Hamilton? Die staat nog verder achter.
“Ik bekijk het gewoon van race tot race, dan komt het resultaat vanzelf.”
Dat zegt Antonelli — voor de zoveelste keer — met een glimlach. Zijn familie is bijgelovig, zegt hij, dus hij houdt zich bewust gefocust. Meer ervaring helpt ook: hij laat zich niet meeslepen door de hype.
Elke vraag draait om één ding: de titel
De persconferentie duurt een half uur. Bijna elke vraag gaat over die ene titel. Logisch: het zou een historisch moment worden. Een jongensboek in het echt. Iemand probeert het met een vergelijking: “Je was vier jaar oud toen Sebastian Vettel zijn eerste titel pakte.” Vettel werd in 2010 op 23-jarige leeftijd kampioen. Antonelli kan dat record verpulveren — maar de vraag slaat dood. “Toen ik vier was speelde ik nog met miniatuurautootjes. Ik was nog zo klein en weet er weinig meer van, al heb ik die race later natuurlijk wel teruggekeken. Ik heb er veel met mijn vader over gepraat.”
Hamilton geniet van de nieuwe ster
Hamilton kijkt met veel plezier naar wat Antonelli doet — en herinnert zich goed hoe het was toen hij in 2025 bij Mercedes binnenkwam. “We wisten hoe indrukwekkend hij presteerde als junior. Hij ontwikkelde zich razendsnel. Dit jaar hebben we allemaal kunnen zien hoe zijn vertrouwen is gegroeid. Wat hij laat zien, is extreem indrukwekkend.”
Hij neemt rustig zijn rol als ‘ondersteunende veteran’ aan: “Ik ben blij dat ik een veel beter seizoen draai dan in mijn eerste Ferrari-jaar, maar we zijn al een tijd niet meer bezig met de titel.” Op COTA is hij wel de meest succesvolle coureur ooit met vijf overwinningen — maar een zesde? Niet evident. “Normaal gesproken zijn George en Kimi een maat te groot. Ze hebben dit jaar de beste auto en Max Verstappen zal hier ook sterk zijn. Wij willen vooral vlekkeloze races en goede resultaten neerzetten. Dan tank je vertrouwen voor 2027.”
Mercedes: dominantie onder druk
Antonelli staat sinds zijn sensationele thuiszege in Monza droog — en in Amerika speelt hij nu de underdog. “Max Verstappen doet weer mee, ik heb een sterke teamgenoot, Ferrari zal hier sterk zijn en ik hou rekening met een sterk McLaren. We gaan deze race niet zomaar op onze naam schrijven.”
Realistisch? Ja. Want de hegemonie van Mercedes is voorbij. Elf GP-overwinningen dit seizoen — maar na twee opeenvolgende Verstappenzeges ziet teambaas Toto Wolff beren op de weg. “Maleisië en Singapore vielen tegen. We hebben hard gewerkt om onze zwakke plekken te herstellen. Beide auto’s hebben hier een updatepakket. Als we races willen winnen, moeten we een stap vooruit zetten. McLaren, Ferrari en Red Bull zijn altijd dichtbij en inmiddels soms sneller.”
Maar of Mercedes dit weekend wint of niet: het moet wel heel raar lopen als ze niet beide wereldtitels halen — zowel bij de coureurs als bij de constructeurs. Volgens Hamilton is dat de kern van het verhaal: “Ik zie een gelijkenis tussen Kimi’s eerste titel en mijn eerste jaren bij McLaren.” Hij won zijn eerste kampioenschap in zijn tweede seizoen — en ziet nu dat geschiedenis zich herhaalt. “Dat is niet louter een individuele prestatie. Het is een grote puzzel, waar heel veel mensen bij betrokken zijn. Bij Kimi vallen nu alle stukjes perfect in elkaar. Ik maakte dat in 2008 ook mee en dat maakt je heel gelukkig. Kimi en Mercedes zijn de terechte kampioenen.”
Hoe zou de titel eigenlijk veilig worden?
Antonelli kan dit weekend wereldkampioen worden — maar dan moet hij de Amerikaanse Grand Prix winnen én zijn voorsprong vergroten naar 125 WK-punten. Op dit moment ligt de kloof met George Russell op 102 punten, en met Hamilton op 111.
De titel is zeker als Russell negende of lager eindigt én Hamilton niet in de top vier finisht. Dit scenario is gebaseerd op vijf resterende races na Texas. En ja: de F1 en de FIA gaan er nog steeds vanuit dat de afsluitende races in Qatar en Abu Dhabi — ondanks de oorlog in het Midden-Oosten — doorgaan.
Antonelli wil nog niet over de titel praten – Hamilton ziet al een nieuwe legende ontstaan
“Lewis, ben je verbaasd dat Kimi Antonelli het dit jaar zo geweldig doet?”
“Kimi, hoe voelt het om in de voetsporen van Lewis Hamilton te treden?”
Zo begint het bijna als een broederlijke kletsbijeenkomst op het Circuit of the Americas (COTA): zevenvoudig wereldkampioen Lewis Hamilton en de 20-jarige Andrea Kimi Antonelli zitten naast elkaar tijdens een persconferentie. De veteraan die vorig seizoen naar Ferrari vertrok — en de jonge Italiaan die hem bij Mercedes opvolgde.
Antonelli kan dit weekend in Texas de Formule 1-titel binnenhalen… maar de kans is groter dat het pas volgende week in Mexico gebeurt. Dat hij Lando Norris onttroont, is vrijwel zeker. Zijn voorsprong in het WK is ruim voldoende — zelfs teamgenoot George Russell heeft alleen nog een theoretische kans, en het gat met Hamilton is nog veel groter. Je zou bijna kunnen zeggen: zelfs als Antonelli vier races op rij overslaat, blijft hij de komende maand koploper.
Hamilton is duidelijk onder de indruk:
“Ik ben heel trots op Kimi. In zijn tweede seizoen heeft hij enorme stappen gezet — en ondanks de gigantische druk bijna geen zwakke momenten laten zien.”
Antonelli zoekt even naar woorden — en dan komt de bekende zin weer:
“Het is nog niet voorbij. Het voelt echt raar om nu al over de titel te praten. Natuurlijk zou het ongelooflijk zijn… maar ik probeer er zo min mogelijk aan te denken.”
Technisch gezien moet hij de Amerikaanse Grand Prix winnen én hopen dat Russell negende of lager eindigt én dat Hamilton niet in de top vier finisht. Dan is de wereldtitel officieel van hem. Maar Antonelli laat zich niet meenemen door de hype. Hij herhaalt het keer op keer:
“De klus is nog niet geklaard. Ik ben echt niet met de titel bezig. Daar ga ik pas aan denken als die écht in beeld komt.”
En ja — de persconferentie duurt maar een half uur, maar bijna elke vraag draait om één ding: de aanstaande titel. Logisch ook. Want Antonelli staat op het punt om de jongste wereldkampioen ooit te worden. Een verhaal dat je bijna niet kunt verzinnen — een echte jongensboekrealiteit.
Een verslaggever probeert het met een tijdreis:
“Je was vier jaar oud toen Sebastian Vettel zijn eerste titel pakte.”
Vettel werd in 2010 op 23-jarige leeftijd kampioen. Antonelli zou dat record flink verbeteren… maar de vraag slaat dood.
“Toen ik vier was, speelde ik nog met miniatuurautootjes. Ik was nog zo klein — weet er weinig meer van. Al heb ik die race later natuurlijk wel teruggekeken.”
Zijn mantra blijft simpel:
“Ik bekijk het gewoon van race tot race. Dan komt het resultaat vanzelf.”
Hamilton geniet duidelijk van het zien van deze jonge coureur — degene die hem in 2025 bij Mercedes opvolgde.
“Ik heb meegemaakt hoe hij binnenkwam: enthousiast, leergierig. We wisten al hoe indrukwekkend hij was als junior. En hoe snel hij zich ontwikkelde… dit jaar zien we hoe zijn zelfvertrouwen steeds meer gegroeid is. Wat hij laat zien, is extreem indrukwekkend.”
Sir Lewis heeft zich intussen neergelegd bij een bijrol:
“Ik ben blij met een veel beter seizoen dan in mijn eerste jaar bij Ferrari — maar we zijn al een tijd niet meer bezig met de titel.”
Antonelli zelf zit in Amerika in de underdogrol. Max Verstappen is weer mee, Ferrari wordt verwacht sterk, McLaren ook — en hij heeft een sterke teamgenoot.
“We gaan deze race niet zomaar op onze naam schrijven.”
Realistisch? Absoluut. Want de hegemonie van Mercedes is voorbij. Elf overwinningen dit seizoen — maar na twee opeenvolgende Verstappenzeges begon het alarm te rinkelen bij teambaas Toto Wolff:
“Maleisië en Singapore vielen tegen. We hebben hard gewerkt om onze zwakke plekken te herstellen. Beide auto’s krijgen hier een updatepakket. Als we races willen winnen, moeten we een stap vooruit zetten. McLaren, Ferrari en Red Bull zijn altijd dichtbij — en soms nu zelfs sneller.”
Maar of Mercedes dit weekend wint of niet: het moet wel heel raar lopen als het team niet zowel de coureurs- als de constructeurstitel binnenhaalt. Hamilton won zijn eerste titel in zijn tweede seizoen — en ziet nu hoe geschiedenis zich herhaalt:
“Dat is niet alleen een individuele prestatie. Het is een grote puzzel, waar heel veel mensen bij betrokken zijn. Bij Kimi vallen nu alle stukjes perfect in elkaar. Ik maakte dat in 2008 ook mee — en dat maakt je heel gelukkig. Kimi en Mercedes zijn de terechte kampioenen.”
