Britse verpleegster stal bijna 900.000 euro van 99-jarige bewoonster
Een verpleegster uit Wales is levenslang geschorst na een schokkende zaak van jarenlange financiële misbruik. Rebecca Louise Burwood, die werkte in een verzorgingshuis in Flintshire, troggelde gedurende zes jaar een gigantisch bedrag af van een zeer kwetsbare bewoonster: 750.000 pond — wat neerkomt op bijna 900.000 euro.
De vrouw was 99 jaar oud en had geen familie meer. Na een val was ze emotioneel en fysiek afhankelijk van Burwood, met wie ze al langer kende — nog voordat ze in het verzorgingshuis kwam wonen. Dat vertrouwen maakte Burwood op ongehoorde wijze misbruik van haar positie.
Hoe ging het mis?
Burwood dwong de vrouw om geld over te maken — vaak onder valse voorwendsels. Zo moest ze bijvoorbeeld 29.000 pond betalen voor een auto en een camper, zodat ‘ze samen tripjes konden maken’. Ook werd geld gebruikt voor de verbouwing van Burwoods eigen huis, met het verhaal dat de oude dame daar dan veilig kon blijven wonen tijdens een eventuele nieuwe corona-uitbraak. Maar de toezichthouder (NMC) stelde vast dat die verbouwing al lang voor de eerste lockdown was betaald — dus het excuus hield geen steek.
En het stopte niet daarbij: Burwood kocht ook een camper, een auto én wist zelfs de eigendom van het huis van de 99-jarige vrouw over te nemen.
Hoe kwam het aan het licht?
De bank blokkeerde de rekening van de vrouw vanwege verdachte, herhaalde grote uitgaven. Toen Burwood probeerde die blokkering op te heffen, nam ze de vrouw mee naar de bank. Medewerkers meldden later dat de oude dame daar ‘bijna gechanteerd’ leek — alsof ze onder druk werd gezet om haar eigen rekening weer vrij te geven.
Geen celstraf, wel levenslange schorsing
Hoewel de politie onderzoek deed, koos het slachtoffer ervoor om geen vervolging te eisen. Ze zag Burwood als een vriendin en geloofde dat ze van haar fouten had geleerd. Daardoor kwam er geen strafrechtelijke veroordeling.
Maar de Britse toezichthouder op verpleegzorg, de NMC, oordeelde wel dat Burwoods gedrag ‘ernstig wangedrag’ en ‘moreel verwerpelijk’ was. Ze kreeg daarom een levenslange schorsing: ze mag nooit meer als verpleegkundige werken in het Verenigd Koninkrijk.
Hoe een arts autisme wilde ‘bestrijden’ met navelstrengbloed — en daarvoor flink op zijn duim kreeg
Een anesthesist uit Veldhoven, Jens Fischer, probeerde jarenlang kinderen met autisme (en andere aandoeningen) te helpen met een heel ongebruikelijke methode: infusies van navelstrengbloed. Alleen… hij had daar geen vergunning voor. En het bleek ook niet te werken — of beter gezegd: er is géén wetenschappelijk bewijs dat het werkt. Toch behandelde hij in twee jaar tijd meer dan 230 patiënten, vooral kinderen, tegen hoge kosten — en dat leidde uiteindelijk tot een boete van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ).
Hoe begon het allemaal?
Het verhaal begint pas echt te rollen in Slowakije, waar politici al langer bezorgd waren over de handel in navelstrengbloed. Een Slowaakse parlementariër, Vladimíra Marcinková, trok aan de bel bij de Nederlandse inspectie — en noemde specifiek Jens Fischer als een van de artsen die het bloed gebruikte. Ze meldde ook dat zwangere vrouwen in Slowakije werden aangemoedigd om hun navelstrengbloed af te staan… en dat zorgverleners daarvoor zelfs honderd euro commissie kregen. Het bloed reisde soms per auto vanuit Bratislava naar Veldhoven — waar Fischer het gebruikte in behandelingen die hij ‘infuustherapie’ noemde.
Wat deed Fischer precies?
Fischer stelde dat het navelstrengbloed een ontstekingsreactie zou opwekken, waardoor klachten bij autisme, hersenverlamming of beroertes zouden afnemen. Hij benadrukte tegen de inspecteurs dat het om experimentele behandelingen ging — maar dat maakt het niet wettelijk toegestaan. En ja, hij claimde zelfs dat één kind na de behandeling plotseling kon rekenen… terwijl dat vóór de infusie niet kon. In het officiële inspectierapport staat dan ook: “Bij deze patiënt werd de behandeling drie keer herhaald.”
Waar vonden de behandelingen plaats?
Niet in een ziekenhuis — maar in tandartsklinieken. Bij een kliniek in Best vonden inspecteurs zelfs een koelkast met een gebruikt zakje navelstrengbloed. De kliniekmanager wist van niets — en de samenwerking met Fischer was al gestopt. Ook in Oirschot huurde hij een behandelkamer, los van de tandartspraktijk. Sommige ouders vertelden aan Omroep Brabant dat ze via een hotel in Veldhoven naar de kliniek werden gebracht met een taxibusje — zonder precies te weten waar ze terechtkwamen.
Hoeveel kostte zo’n ‘therapie’?
Goedkoop was het zeker niet. Op internet circuleerden prijzen rond de 18.000 euro. Op de website van CBC Health — het Zwitserse bedrijf dat Fischer inhuurde — stond zelfs een bedrag van 44.000 euro. En dat is precies waarom het zo problematisch is: volgens Europese regels mogen experimentele behandelingen gratis worden aangeboden in onderzoekscontext. Voor geld geven? Dat mag niet.
Wat zegt de wetenschap?
Heel weinig — want er is geen betrouwbaar bewijs dat navelstrengbloed autisme vermindert. Experts spreken scherp uit: hematoloog Gwendolyn van Gorkom noemt het ‘pure kwakzalverij’. En de Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK) spreekt in een officiële brief van ‘uiterst dubieuze, ernstige kwakzalverij’ en ‘risicovolle verrichtingen’. Zonder toezicht van een universitair ziekenhuis is het gewoon onverantwoord.
En wat gebeurde er daarna?
Na het inspectiebezoek in december 2024 — toen inspecteurs Fischer thuis opzochten — begon de juridische dans. CBC Health brak de samenwerking af en liet zelfs doorschemeren dat ze juridische stappen overwogen. De minister van Volksgezondheid liet in september 2025 weten dat een vergunning voor Fischer ‘bijna onhaalbaar’ was. En pas in september 2026 kwam de IGJ met een beslissing: een boete van 8.375 euro. De VtdK vond dat veel te laag — en vroeg ook om tuchtrechtelijk onderzoek. Maar zowel het Regionaal Tuchtcollege als het Openbaar Ministerie liet weten dat er geen verdere actie komt.
De zaak is nu gesloten. Maar voor de ouders die tienduizenden euro’s neertilden op een behandeling die niet werkte — en voor de kinderen die zichzelf niet eens konden uitleggen wat er gebeurde — blijft het een pijnlijke, onnodige episode.
Overleden vrouw in woning in Beek en Donk — politie denkt aan misdrijf
Er is één persoon aangehouden in verband met de dood van een vrouw in een woning aan De Els in Beek en Donk. Wie het slachtoffer is en wie de aangehouden persoon precies is, heeft de politie niet bekendgemaakt — en dat blijft voorlopig ook zo.
De politie ontdekte het lichaam rond 02.00 uur. Op dit moment is nog onduidelijk wat er precies is gebeurd: de toedracht van de dood is nog onderwerp van onderzoek. Op beveiligingsbeelden is te zien dat de voordeur van de woning beschadigd is — mogelijk als gevolg van een politie-inval om binnen te komen.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws?
Brand in Arnhemse flat die eerder was ontruimd vanwege krakers
Vrijdagavond sloeg het vuur uit in een flat aan de Paasberglaan in Arnhem — en dat terwijl het pand eigenlijk al lang niet meer bewoonbaar mocht zijn. De woning was diezelfde dag nog ontruimd én dichtgetimmerd, omdat er krakers in hadden gezeten. Gelukkig raakte niemand ernstig gewond, maar het was wel een behoorlijke kwestie: de brand brak rond 22.30 uur uit en duurde ongeveer een uur voordat de brandweer hem onder controle had.
Volgens De Gelderlander was er op het moment van de brand toch nog iemand in het verzegelde gebouw — een persoon die dus niet meer mocht binnenkomen. Diegene liep lichte verwondingen op, maar overleefde het zonder grote problemen. Omdat hij het verboden pand binnenging, kreeg hij later een boete opgelegd. Hoe de brand precies is ontstaan, is nog onduidelijk.
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl
Oud-premier Dick Schoof blikt terug: “Ik premier? Ik dacht: dit is een grap!”
Hoewel hij maar kort aan het roer stond, wordt Dick Schoof nog steeds herkend — vooral op dat Haagse terras waar we afspreken. Mensen die langslopen stoten elkaar aan, sommigen komen zelfs even langs voor een knikje of een handdruk. Schoof lijkt er plezier in te hebben.
“Ik word nog steeds veel aangesproken op straat. En ja, eigenlijk alleen maar positief. Mensen bedanken me voor wat ik voor het land heb gedaan.”
Tweeënhalf jaar geleden zag het er heel anders uit. Toen de politieke redactie van RTL Nieuws hem via WhatsApp vroeg of hij de nieuwe premier zou worden, wist hij helemaal niets van een zogeheten ‘kandidatuur’. Een week later kreeg hij officieel het verzoek.
“Ja, en ik dacht: het is een grap. Ik dacht ook: dat gaan we dus niet doen. Het zat gewoon zo niet in mijn hoofd. Een kleine week later belde Geert Wilders namens de vier fractieleiders. Toen realiseerde ik me dat het serieus was.”
Hij vertrouwde op die belofte — want Wilders sprak namens alle partijen. Maar in de praktijk bleek het toch anders:
“Je denkt dat vier fractievoorzitters je steunen, als partijloos premier. En dan blijkt ineens dat je in één keer alleen staat.”
Het kabinet-Schoof moest een antwoord zijn op een versnipperd politiek landschap… maar het experiment met een extraparlementair kabinet bleek lastig. Vertrouwen was beperkt, invloed verdeeld — en al in het najaar van 2024 begon Schoof rekening te houden met een vroegtijdige val.
“Nou, daar hebben we in ieder geval ons best voor gedaan.”
“Ik geloof dat ik vrij hoog ben begonnen.”
Uiteindelijk viel het kabinet na elf maanden. Schoof bleef daarna demissionair premier — zijn premierschap duurde uiteindelijk anderhalf jaar. Hij noemt Wilders’ besluit om het kabinet te laten vallen nog altijd “onverantwoord en onnodig”, maar:
“Nee, ik kijk niet met wrok terug. Ik heb destijds wel gezegd dat ik het onverantwoord en onnodig vond dat hij het kabinet liet vallen. Dat vind ik nog steeds. Maar ik voelde het ook al aankomen.”
Veel plannen bleven onafgemaakt — onder andere rond asiel. Het kabinet wilde via een noodwet snel maatregelen doorvoeren (een middel dat normaal alleen bij rampen wordt gebruikt). Schoof verklaarde toen: “Mensen ervaren een asielcrisis.”
“Dat weet ik niet, maar ik heb het uitgesproken. Misschien heb ik het zelf wel bedacht. Het feit dat mensen een crisis ervaren, wil niet zeggen dat je er niks mee hoeft te doen omdat het allemaal perceptie zou zijn. En voor VVD en PVV was asiel hét ding.”
Uiteindelijk werd die noodwet niet ingevoerd:
“Die discussie is achterhaald, want we hebben zelf besloten dat het noodrecht niet wordt ingevoerd.”
“Je kunt er altijd opnieuw naar kijken. Er waren veel opvattingen over.”
Hoewel hij nooit verwacht had dat het kabinet vier jaar zou duren, had hij het wel graag langer volgehouden. Bij zijn afscheid verliet hij het ministerie onder luid applaus en door een haag van medewerkers — voor de laatste keer als premier.
“Nee, absoluut niet. Ik ben een workaholic. Niet alleen mijn premierschap eindigde, maar ook mijn loopbaan. Mijn pensioen ging ineens beginnen. Dat is geen opluchting. Mijn werk bepaalde altijd ook wel in bepaalde mate wie ik was. In die auto dacht ik toch: daar zitten we dan.”
Oud-premiers Balkenende en Rutte adviseerden hem tot eind augustus rust te nemen. Dat deed hij — onder andere door de marathon in Sydney te lopen. Afgelopen Prinsjesdag liet hij voor het eerst weer zijn gezicht zien.
“Nederland en de wereld zijn echt veranderd. Mijn kabinet kwam voort uit een soort noodzaak in een nieuwe politieke orde. Dat zie je bij het huidige kabinet ook. Er zijn relatief weinig alternatieven, dus dan kom je toch uit op een minderheidskabinet. En dat in een tijd van nationale en internationale onrust.”
Applaus en emotie: bekijk hier hoe de laatste momenten van Dick Schoof als premier eruitzagen.
“Ja, dat geldt zowel voor mijn kabinet als voor het kabinet van Rob Jetten. Maar de politieke realiteit in Nederland is dat je geen andere optie hebt. Kiezers zijn verdeeld, partijen zijn kleiner en de electoraten beweeglijker. Daardoor komt er volgens hem meer druk op partijen om snel iets te laten zien. Dan moet je kijken hoe je van daaruit toch een beetje rust kan creëren.”
“Ja, dat denk ik wel. Ook in mijn kabinet. Dat is niet goed. Maar ja, die partijen staan ook allemaal onder druk. Ze willen vooral hun eigen kiezers bedienen.”
“Nee, ik denk dat Rutte IV het eerste kabinet is geweest dat het moeilijk kreeg. Balkenende I en Rutte I waren ook al een teken van de tijd. En ik zie ook niet dat het zich heel snel oplost, als ik kijk naar wat er links en rechts in Europa gebeurt. Het enige wat ik Rob daarin kan toewensen, is heel veel wijsheid.”
Schoof waarschuwde eerder dat de relatie met de VS nooit meer wordt zoals die was — naar aanleiding van de toen aangekondigde importheffingen. Bekijk dat hier:
“Dat we veiligheid en weerbaarheid veel serieuzer moeten nemen. De dreiging is tijdens mijn premierschap alleen maar toegenomen. Een deel daarvan zien we in de media, maar een deel ook niet. Rusland speelt een grote rol, Iran is actief, maar ook georganiseerde criminaliteit wordt steeds gevaarlijker.”
Schoof gaat op het puntje van z’n stoel zitten en begint wild met zijn armen te praten.
“Ja, dit gaat me echt aan. Na de val van de Muur zijn we vrede als vanzelfsprekend gaan zien. Maar vrede is niet de normale toestand. En dat wordt gewoon echt onderschat. Dat kost geld en tijd, en dat zullen we met elkaar moeten zien op te brengen. We moeten een sterk Europees front zien te vormen binnen de NAVO.”
Schoof begint te lachen.
“Die ga ik allemaal in mijn boek opschrijven.”
“Ik ben er nog steeds niet helemaal uit.”
Er lopen gesprekken met bedrijven over een commissariaat, en met sportorganisaties over een zitje in de raad van bestuur — “want sport uiteindelijk toch mijn hart heeft”. Hij geeft af en toe lezingen, vooral over de weerbaarheid van Europa. En hij wordt nog weleens gevraagd om zijn expertise in Den Haag.
“Zo hoop ik me toch weer in te kunnen zetten voor het publieke belang.”
Schoof begint te lachen en denkt even na.
“Met Mona Keijzer en Sophie Hermans heb ik nog altijd een goede band. Met hen was ik, zeker na het vertrek van NSC, echt een goed team. En voor de rest spreek ik met de duvel en zijn ouwe moer.”
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Omstreden navelstrengbloedbehandeling beboet door IGJ: blijft het daarbij?
Een anesthesist uit Veldhoven, Jens Fischer, heeft ruim 230 patiënten behandeld met navelstrengbloed uit Slowakije — vooral kinderen met autisme of hersenverlamming. Maar die behandelingen waren in Nederland niet toegestaan. Ze vallen onder de wet op stamceltherapieën, en Fischer had er geen vergunning voor. De Inspectie Gezondheid en Jeugd (IGJ) heeft hem daarom een bestuursrechtelijke boete van €8.375 opgelegd.
Dat klinkt misschien bescheiden — maar hou rekening met het feit dat elke behandeling tienduizenden euro’s kostte: tussen de €18.000 en €44.000 per patiënt. En toch is de boete wettelijk het maximale bedrag dat mogelijk was voor een persoon — want Fischer deed meer dan twintig keer zo’n verboden ingreep. Dat maakt het een ‘drie-sterrenovertreding’: ernstig, gevaarlijk voor patiënten, en met verzwarende omstandigheden.
Wat betekent die boete nu eigenlijk?
Volgens gezondheidsrecht-advocaat Annechien Beijering-Beck van Nysingh advocaten is het geen lichte zaak — zeker niet omdat het om kwetsbare kinderen ging. Maar de hoogte van de boete hangt niet af van de winst, noch van de leeftijd van de patiënten. Die factoren tellen bij de berekening gewoon niet mee.
En hoewel strafrechtelijke vervolging ook mogelijk was (via het Openbaar Ministerie), koos de IGJ voor een bestuurlijke weg. Het OM bevestigt dat er geen aangiftes zijn ingediend en geen andere strafbare feiten aan de hand waren — waardoor een veroordeling via de rechter weinig kans van slagen had.
En dan? Is dit het einde van het verhaal?
Nee. De IGJ kan nog altijd een klacht indienen bij het medisch tuchtcollege. Daar wordt beoordeeld of Fischer zich als arts heeft gedragen zoals verwacht — en in het ergste geval kan hij zelfs uit het BIG-register worden geschrapt. Dan mag hij in Nederland niet meer praktiseren.
Maar in het boetebesluit staat ook dat Fischer de boete heeft geaccepteerd én meewerkte aan het onderzoek. Dat kan de IGJ doen besluiten om juist géén tuchtklacht in te dienen.
Toch blijft het onzeker. Patiënten (of hun ouders) kunnen zelf ook nog een tuchtklacht indienen — en wel tot tien jaar na de behandeling. Dus ja: Fischer zit nog een tijdje in een grijze zone. Of het bij deze boete blijft? Dat weet niemand zeker.
