Van de ooit zo populaire cameramaker GoPro is nog maar weinig over
Je herinnert je vast wel: die kleine, kubusvormige camera’s die je aan je helm kon klampen, op je surfplank kon plakken of zelfs aan je hond kon vastmaken – en dan een soepele, brede, waterdichte beeldopname kreeg van alles wat je deed. Dat was GoPro. De naam die in de vroege 2010-er jaren bijna synoniem werd met ‘actiefilmen’. Maar nu? Het ziet er niet rooskleurig uit.
Hoe het allemaal begon
Het idee voor GoPro ontstond tijdens een surftrip van Nick Woodman door Australië en Indonesië. De toen 27-jarige Amerikaan wilde zichzelf beter filmen terwijl hij op de golven stond – maar kon nergens een geschikte, compacte en duurzame camera vinden. Dus leende hij twee ton van zijn vader (een bekende investeringsbankier in Silicon Valley) en richtte in 2002 GoPro op.
“Die camera kon iets wat daarvoor niet kon”, legt Arnoud Wokke van Tweakers uit. Voordat GoPro kwam, waren camera’s vaak onvoldoende waterdicht én konden ze snelle bewegingen bij extreme sporten nauwelijks goed volgen. GoPro’s compacte actiecamera’s – met hun karakteristieke groothoeklens – vulden dat gat perfect. Plots konden surfers, snowboarders en mountainbikers zichzelf eenvoudig vastleggen. En het bleef niet bij sportliefhebbers: ook gewone mensen grepen graag naar die kleine camera’s.
En dan kwamen YouTube en sociale media eraan – een echte boost. Je kon je filmpjes niet alleen opslaan, maar meteen delen met de wereld. Daardoor groeide de naamsbekendheid van GoPro razendsnel.
De hoogtijdagen – en wat daarna gebeurde
GoPros hoogtijdagen liggen al ruim tien jaar achter ons. In 2014 ging het bedrijf naar de beurs in New York – en nog datzelfde jaar bereikte het zijn allerhoogste beurswaarde: ruim 10,7 miljard euro. Een jaar later verkocht GoPro zelfs het meeste aantal camera’s ooit (6,6 miljoen stuks) en behaalde de hoogste omzet in zijn geschiedenis: bijna 1,4 miljard euro.
Maar daarna begon het langzaam af te brokkelen.
Eén grote reden? Rond 2015 kwamen de eerste waterdichte smartphones met steeds betere camera’s op de markt. “Waarom zou je dan nog een losse camera kopen?” vraagt Wokke zich af. Technologie-analiste Grace Harmon van eMarketer noemde dezelfde reden vorige maand tegen MarketWatch: “Sinds de beursgang heeft de smartphonetechnologie een enorme vlucht genomen, waardoor GoPro-camera’s overbodig zijn geworden voor iedereen behalve fanatieke sportliefhebbers of professionele contentmakers.”
Daarbij kwam concurrentie: Sony, TomTom, DJI, Insta360 – ook zij begonnen actiecamera’s te maken. Chinese merken bovendien, vaak tegen een lagere prijs. GoPro was de pionier, maar moest daardoor misschien juist terughoudender zijn in innovatie. En dan nog de stijgende kosten: geheugenchips werden duurder, en de keuze tussen ‘prijs verhogen’ (risico op minder verkopen) of ‘marges inkrimpen’ (risico op winstverlies) is geen makkelijke.
Pogingen om het tij te keren – zoals abonnementen en zelfs drones – hielpen niet echt. Het aandeel staat nu meer dan 96 procent lager dan op de dag van de beursgang in juni 2014. Twee jaar geleden waren er al twee grote ontslagrondes. Afgelopen april kondigde GoPro het ontslag van 23 procent van zijn personeel aan. Twee maanden later liet het bedrijf zelfs weten te twijfelen aan zijn eigen voortbestaan – met een schuld van 92 miljoen dollar.
Een laatste reddingsboei?
Voorlopig lijkt het noodlot voor GoPro toch even uitgesteld. Het bedrijf wordt overgenomen door Starman Optical, een vrij onbekend Amerikaans technologiebedrijf. Als de toezichthouder akkoord gaat, moet de overname eind dit jaar rond zijn. Starman Optical betaalt zo’n 254 miljoen euro voor 90 procent van de aandelen – een fractie van wat GoPro ooit waard was.
Na de overname blijft GoPro beursgenoteerd en wordt de schuld afgelost. En ja: GoPro blijft camera’s maken voor consumenten, belooft oprichter Nick Woodman begin september. Maar het bedrijf wil zich niet langer uitsluitend op dat segment baseren. Na de overname wil het zich ook gaan richten op andere sectoren in de VS: defensie, overheid, robotica en lucht- en ruimtevaart.
Of dat genoeg is om het merk nieuw leven in te blazen? Dat is afwachten.
🚧 A2 richting Eindhoven nog uren dicht na zware botsing tussen twee vrachtwagens
Woensdagmiddag is de A2 richting Eindhoven flink in de knop gevallen: tussen Boxtel en Best-West bleef het verkeer urenlang stilstaan na een zwaar ongeluk met twee vrachtwagens.
Eén vrachtwagen stond stil op de invoegstrook, net voorbij tankstation Ooiendonk bij Liempde. De andere raasde er met volle snelheid tegenaan — een harde klap, met ernstige gevolgen.
De bijrijder van de stilstaande vrachtwagen stond op dat moment op de invoegstrook… en raakte daar zwaargewond. Ook de chauffeur van de botsende vrachtwagen liep zware verwondingen op en moest met spoed naar het ziekenhuis. De cabine van één van de trucks is volledig vernield — het ziet er echt dramatisch uit.
Natuurlijk kwamen de hulpdiensten massaal opdagen: brandweer, ambulance, politie én zelfs een traumahelikopter landde direct op de snelweg om snelle hulp te bieden.
Rijkswaterstaat hoopt de weg rond negen uur woensdagavond weer vrij te kunnen geven. Tot die tijd geldt een grote omleiding: verkeer richting Eindhoven moet via knooppunt Vught omrijden — denk aan Tilburg, met de A65 en A58 als alternatief traject.
Een grapje of een boks: zo maakt Evelien het ziekenhuis minder spannend
Voor kinderverpleegkundige Evelien Penning-Versteeg is elke werkdag weer anders — en dat is juist wat haar drijft. Op de kinderafdeling van het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven zorgt ze niet alleen voor de gezondheid van haar jonge patiënten, maar ook voor hun gevoel van veiligheid, vertrouwen én soms gewoon een beetje plezier. Want laten we eerlijk zijn: een ziekenhuisbezoek is voor veel kinderen (en hun ouders) best eng. En daar wil Evelien iets aan doen — op haar eigen manier.
“Een grapje, even een praatje maken of een boks geven”
Dat zegt ze zelf: “Dat zijn de momenten waar ik het voor doe.”
Het gaat niet alleen om infusen controleren of wondjes verzorgen. Het gaat om de kleine, menselijke gebaren die het verschil maken: een knipoog voordat een injectie komt, een grappig verhaal tijdens een bloedprik, of gewoon een stevige, geruststellende boks op de schouder. “Je moet je soms in allerlei bochten wringen om iets voor elkaar te krijgen”, legt ze uit. “En vooral heel veel geduld hebben. Want voor een kind is ‘even’ een infuus verwijderen of een sonde plaatsen vaak helemaal niet ‘even’. Daar moet je ze écht op voorbereiden — op hun manier.”
Teddy komt eraan!
In de serie Verborgen Helden lichten we mensen met bijzondere, maatschappelijk belangrijke beroepen in beeld — zoals militaire brandweermannen, politiehondengeleiders, gevangenismedewerkers en specialistische militairen. En natuurlijk: kinderverpleegkundigen zoals Evelien.
In deze video kijken we mee met haar tijdens een dag vol aandacht en empathie. Één van haar patiënten is Raf, 3 jaar oud, die een operatie aan zijn arm moet ondergaan. Voordat hij naar de operatiekamer gaat, krijgt hij bezoek van Teddy: een speciaal getrainde ziekenhuishond die kinderen gezelschap houdt. Samen met Teddy loopt Raf rustig weg — en Evelien zegt tegen hem: “Komt goed, hè. Heel veel succes.”
Juist dat persoonlijke contact — die blik, die stem, die aanwezigheid — maakt haar werk uniek. “Als je een tekening krijgt van een kind, of als ouders vragen: ‘Ben je er morgen ook weer?’… Dat soort momenten zijn gewoon speciaal.”
Niet elk verhaal eindigt zoals je hoopt
Maar het werk kent ook zware momenten. Evelien herinnert zich een meisje dat werd opgenomen met hersenvliesontsteking. “Dat zien we hier regelmatig — en meestal eindigt het gelukkig goed. Maar dit keer ging het anders.” Die ervaring liet haar even stilstaan. “Dat drukte me wel weer eens met de neus op de feiten. Ik dacht: o ja… het kan dus ook misgaan.”
En dat geldt niet alleen voor de kinderen. Ook voor ouders is een opname vaak overweldigend. Daarom staat Evelien niet alleen bij het kind — maar ook bij de hele familie. “We doen heel erg ons best om het verblijf, wat natuurlijk heftig is, zo aangenaam mogelijk te maken — voor kind én ouders.”
Van timide meisje naar zelfverzekerde zorgverlener
Het werk heeft haar ook als mens veranderd. “Ik kwam hier binnen als een heel onzeker, timide meisje. Nu ben ik veel mondiger en zelfverzekerder. Ik kom voor mezelf op — maar ook zeker voor ouder én kind.” Die groei maakt haar trots. “Ik denk dat ik dit alleen maar had kunnen doen binnen dit vak.”
Oekraïne vreest een wrede winter: Kyiv dreigt onleefbaar te worden
Afgelopen nacht was het weer zover: Rusland liet urenlang raketten en drones neerregenen op Oekraïne — met name op energie-infrastructuur in Kyiv en de omgeving. Gevolg? Zo’n 600.000 inwoners van de hoofdstad zitten nu zonder stroom. En dat terwijl het buiten nog redelijk mild is… maar de winter staat voor de deur. Denk aan temperaturen van wel 20 graden onder nul.
Een paar dagen geleden kondigde Amerikaanse president Trump aan dat Rusland had beloofd om geen aanvallen meer uit te voeren op Oekraïense energiesystemen. Maar volgens de regering in Kyiv gaan die aanvallen gewoon door — alsof er nooit een afspraak is geweest.
Dat is geen toeval. Sinds de grootschalige invasie in 2022 probeert Rusland juist via kou, duisternis en gebrek aan basisvoorzieningen de moreel van de bevolking te breken. Maar zoals defensiespecialist Patrick Bolder benadrukt: “Dit is geen manier om een oorlog te beëindigen — het veroorzaakt alleen meer weerstand.” En hoewel veel huishoudens en bedrijven zich reeds hebben voorzien van generatoren, is dat lang niet voor iedereen haalbaar.
Een nacht in Kyiv: knallen, schuilkelders en weinig tijd
Chris Colijn, verslaggever die in Kyiv woont, vertelt over een zware nacht: “Dan word ik wakker van een knal, ren naar de badkamer — daar zitten geen ramen, dus geen gevaar voor glasscherven. Vannacht moest ik zo drie keer uit bed.” De waarschuwingstijd? Minder dan een minuut. Te kort om nog rustig naar een schuilkelder te lopen.
En toch blijft hij zich voorbereiden. Hij heeft een powerstation (een soort gigantische powerbank) gekocht — om koelkast, lampen en telefoon van stroom te voorzien — én een Starlink-ontvanger. “Die twee dingen gaan bij de winkel als warme broodjes over de toonbank,” zegt hij. Maar zo’n powerstation kost al snel 700 euro. En dat is voor veel Oekraïners onbetaalbaar.
Daar komt nog bij: veel appartementenblokken in Kyiv hebben gecentraliseerde verwarming. Je kunt dus niet zelf beslissen wanneer je de verwarming aanzet. Als die uitvalt, zitten duizenden mensen gewoon in de kou. “Als het buiten 5 graden is en je hebt een week geen verwarming, is dat vervelend. Maar vorige winter vroor het tot 20 graden onder nul — soms twee weken achter elkaar. Dan bevriezen je waterleidingen. Dan heb je echt grote problemen.”
Wat nu? Voorraden, plannen, en steeds meer twijfel
Colijn merkt overal om zich heen hoe mensen zich voorbereiden — of juist overwegen om ergens anders te overwinteren. “Vrienden maken plannen om elders te verblijven. Bedrijven boeken hotels in het westen van het land, waar het ‘veiliger’ zou zijn.”
Maar het gaat niet alleen om stroom en verwarming. Ook de watervoorziening is kwetsbaar — en volgens een onderschept Russisch plan (zoals The New York Times meldde) een bewuste doelwittengebied: pompstations, zuiveringsinstallaties… alles wat nodig is om schoon water te leveren. In Kyiv drinkt niemand meer uit de kraan — iedereen koopt flessenwater. Colijn heeft zelf al 20 liter water klaarstaan: “Niet alleen om te drinken, maar ook om mee te wassen en het toilet door te spoelen.”
Vorige winter viel het stromend water al vaak weg. Dit jaar wordt verwacht dat het nog vaker gebeurt — door de gerichte aanvallen. En als het water echt langdurig wegvalt? Dan loopt Oekraïne risico op ziektes als cholera.
“Kyiv zou onleefbaar kunnen worden”
“Oekraïners kunnen dit allemaal lang volhouden — hun wil om te vechten breekt niet,” zegt Colijn. “Maar Kyiv zou wel eens onleefbaar kunnen worden.” Een nieuwe vluchtelingengolf lijkt mogelijk. Maar opgeven? “Nooit,” benadrukt hij. “Er zit bij de Russen een soort onbegrip: ze denken dat als ze lang genoeg doorgaan, wij wel zullen opgeven. Maar dat gebeurt niet. Bij elke raketaanval wordt de woede hier alleen maar groter. Mensen willen zich niet overgeven aan een vijand die zo te werk gaat.”
De Russische strategie is duidelijk: burgers raken, infrastructuur vernietigen, levens onhoudbaar maken. En dat is precies wat deze winter zo angstaanjagend maakt.
Familie Ivana Smit krijgt geen schadevergoeding — en ook geen nieuw onderzoek in Maleisië
De ouders van het Nederlandse model Ivana Smit, dat in 2017 op mysterieuze wijze om het leven kwam in Kuala Lumpur, krijgen toch géén schadevergoeding van de Maleisische overheid. En ook het nieuwe politieonderzoek dat vorig jaar door de rechtbank was opgelegd? Dat hoeft niet meer te gebeuren.
Vorig jaar oordeelde een Maleisische rechtbank dat er erg grote fouten waren gemaakt in het onderzoek naar de dood van de toen 18-jarige Ivana. De rechter vond zelfs dat de moeder van Ivana recht had op een vergoeding van bijna een kwart miljoen euro — én dat de politieleiding moest worden ontslagen én het onderzoek heropend moest worden.
Maar nu is dat hele vonnis in hoger beroep teruggedraaid. Het Hof van Beroep stelt dat rechters geen bevelen mogen geven aan de politie over hoe zij onderzoeken moeten voeren. Dat valt onder de verantwoordelijkheid van de uitvoerende macht en het Openbaar Ministerie. “De rechtbank moet de scheiding van de machten respecteren”, aldus het hof.
Voor de familie is het nieuws een zware klap — vooral omdat het al bijna negen jaar duurt sinds Ivana’s dood. Ze was in 2017 met een Amerikaans echtpaar meegegaan naar hun woning in de Maleisische hoofdstad, en werd kort daarna dood aangetroffen. Aanvankelijk werd het afgedaan als een ongeluk. Pas bijna twee jaar later begon de politie alsnog een moordonderzoek — maar tot een veroordeling is het nooit gekomen.
Advocaat Sébas Diekstra, die de familie vertegenwoordigt, spreekt van een “schandalige” uitspraak. “Dit is precies het soort vonnis waarmee een corrupte of incompetente overheid zich gemakkelijk kan uit de voeten draaien”, zegt hij. Volgens hem geeft het hof daarmee de boodschap dat de politie weg kan komen met ernstige tekortkomingen.
Toch is de strijd nog niet voorbij. De familie overweegt om de uitspraak aan te vechten bij de hoogste rechtbank van Maleisië — de Federal Court. Maar daarvoor moet eerst toestemming worden aangevraagd. Of dat gebeurt, is op dit moment nog onder overweging.
Deel artikel:
Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Arrestaties en inval bij Turkse oppositiezender Halk TV: ‘Zwarte dag voor Turkije’
Vanochtend vond er een grote politie-inval plaats bij het hoofdkantoor van de Turkse oppositiezender Halk TV in Istanbul. De zender is al jaren een bekende stem tegen de regering – en daardoor ook een doelwit. Rond 06.30 uur lokale tijd stormden honderden agenten het gebouw binnen. Op sociale media verschenen meteen filmpjes van medewerkers die de actie filmden vanuit het gebouw. De toegang is afgesloten, de live-uitzendingen zijn stilgelegd, en er wordt nu alleen nog maar herhaling uitgezonden. Ook het YouTubekanaal van Halk TV – met meer dan 2,5 miljoen abonnees – staat op zwart.
De Turkse autoriteiten hebben intussen een bewindvoerder aangesteld om de zender te leiden. Achter de actie zit een strafrechtelijk onderzoek naar Cafer Mahiroglu, de voorzitter van Halk TV. Het Openbaar Ministerie verdenkt hem van omkoping, witwassen en fraude. Mahiroglu woont echter in het Verenigd Koninkrijk en is niet gearresteerd. Wel zijn er aanhoudingsbevelen uitgevaardigd tegen zeventien andere mensen – waaronder, volgens Mahiroglu, ook familieleden. Elf van hen zijn inmiddels gearresteerd.
In een videoboodschap op X (vroeger Twitter) noemt Mahiroglu de inval een “zwarte dag voor Turkije”. Hij veroordeelt de actie als duidelijk politiek gemotiveerd, ontkent alle beschuldigingen en noemt ze “ongegrond”. Volgens hem laat de inval zien hoe de rechterlijke macht in Turkije wordt gebruikt om politieke doelen te bereiken – niet om recht te doen.
Terwijl de politie buiten staat, kijken medewerkers vanuit de ramen toe. En dat is al de vijfde keer in twintig maanden dat een Turkse televisiezender wordt binnengevallen en overgenomen door een door de staat aangewezen bewindvoerder. Eerder gebeurde dit bij Flash TV, EKOTÜRK, Habertürk en Tele1. De officiële redenen lopen uiteen – maar persvrijheidsorganisaties en critici waarschuwen al lang: onafhankelijke journalistiek in Turkije wordt steeds harder onder druk gezet.
Ook de Turkse oppositieleider Özgür Özel reageert fel. Als leider van de Nieuwe Partij (Yeni Parti) spreekt hij van een “zwak en laf” optreden dat in strijd is met democratische principes. De Turkse Journalistenbond (TGS) noemt de beslissing “willekeurig” en benadrukt dat journalisten vrij moeten kunnen werken – zonder dat de overheid hun microfoon afsluit.
Halk TV bestaat sinds 2004 en was ooit nauw verbonden met de grootste oppositiepartij CHP. Na een splitsing in de oppositie wordt de zender nu vooral geassocieerd met de Nieuwe Partij van Özgür Özel. De zender kreeg landelijke bekendheid tijdens de Gezi-parkprotesten in 2013 – terwijl veel andere grote zenders nauwelijks verslag deden, bleef Halk TV live uitzenden en werd zo een cruciale spreekbuis voor de oppositie. Sindsdien heeft de zender regelmatig boetes gekregen van de Turkse mediawaakhond, onder andere vanwege kritische opmerkingen van gasten over de regering.
Op de jaarlijkse Persvrijheidindex van Reporters Without Borders zakte Turkije dit jaar van plek 159 naar 163 van de 180 landen – een van de slechtste scores ter wereld. En de druk op de oppositie is al anderhalf jaar extreem hoog: er loopt een groot corruptieonderzoek waarbij honderden mensen met oppositiebanden worden onderzocht. Meerdere burgemeesters, ambtenaren en prominente figuren zitten vast – onder wie de afgezette burgemeester van Istanbul, Ekrem İmamoğlu. Afgelopen juli werden opnieuw meerdere CHP-burgemeesters gearresteerd. De regering zegt dat justitie onafhankelijk werkt. De oppositie ziet het anders: volgens hen wordt het gerecht gebruikt om tegenstanders het zwijgen op te leggen – en uit te schakelen.
