Dode bij achtbaanongeluk in de VS: man viel tijdens rit op Goliath
Bij een zwaar ongeluk op de Goliath-achtbaan in het Amerikaanse pretpark Six Flags Over Georgia is één persoon overleden en zijn meerdere bezoekers gewond geraakt. Het incident vond plaats in het park, dat ligt vlak ten westen van Atlanta — in de staat Georgia.
Volgens ooggetuigen die tegen lokale zender WXIA spraken, raakte een man tijdens de rit uit zijn kar los en viel hij van de achtbaan. Tijdens zijn val kwam hij herhaaldelijk in aanraking met onderdelen van de baan voordat hij uiteindelijk op de grond terechtkwam.
De Goliath is geen gewone achtbaan: volgens de officiële website van Six Flags reikt hij op zijn hoogste punt tot zo’n 60 meter, haalt een topsnelheid van rond de 113 km/u en duurt een volledige rit 3,5 minuut. Na het ongeluk moesten medewerkers en hulpdiensten mensen die nog hoog boven de grond zaten veilig uit de trein halen.
De politie is nu op zoek naar de precieze oorzaak — onder andere om te achterhalen hoe de man uit de kar kon raken. De Goliath zelf is al sinds 2006 in gebruik.
Als voorzorgsmaatregel heeft Six Flags negen vergelijkbare achtbanen in zes verschillende parken tijdelijk gesloten. Een woordvoerder verklaarde tegen Amerikaanse media: “We zijn zeer bedroefd door het incident met onze gast.”
Interessant detail: afgelopen maand kondigde een andere Six Flags-vestiging — deze keer in Zuid-Californië — aan dat ze hun beroemde X2-achtbaan permanent buiten gebruik zullen stellen. Dat gebeurde na meerdere aanklachten wegens ernstige hersenschade bij bezoekers. Ook werd recent een schikking bereikt met de familie van een 22-jarige man die in 2022 overleed na een rit op diezelfde X2.
🚨 Inbraak bij spellenliefhebber Harm: alles wat hij jaren verzamelde is weg
Inbrekers hebben het huis van Harm Groeneveld (38) uit Den Bosch binnengebroken en zijn gehele verzameling — waaronder zeldzame Pokémonkaarten, oude videogames en zelfs zijn vintage Game Boy — gestolen. Samen zijn die spullen zo’n 50.000 euro waard. Maar voor Harm gaat het om veel meer dan alleen geld.
“Thuis was helemaal niet meer zoals wij het hadden achtergelaten”
Harm ontdekte de inbraak zondagavond, toen hij met zijn vriendin terugkwam na een druk weekend werken op de fantasiebeurs in Rijswijk. Ze hadden daar met een stand staan en spellen verkocht — en hadden dus verwacht op een rustig thuiskomen. Dat werd niets.
“Alle stoelen waren verschoven en de spullen stonden anders”, vertelt hij. Al snel zag hij dat een raam was geforceerd. De dieven hadden zich niet gehaast: ze hadden grondig gezocht, vooral in zijn kantoor boven. “Dat is helemaal overhoop gehaald. En ja… zelfs de kussenslopen van ons bed zijn verdwenen — want die hebben ze gebruikt om de spullen mee te nemen.”
Zijn winkel én zijn hart liggen bij spellen
Harm heeft een eigen spellenwinkel in Veghel, waar hij bordspellen, puzzels, games én natuurlijk ook Pokémonkaarten verkoopt. Zijn persoonlijke collectie bewaart hij thuis — niet alleen omdat het handig is voor acties of verkoop, maar ook omdat het gewoon zijn passie is.
“Ik heb bepaalde packs bewaard die ik later wil verkopen of gebruiken voor een winactie in de winkel”, legt hij uit. Toch denkt hij niet dat veel mensen wisten wat hij precies thuis had liggen. “Ik post er bijna niks over op sociale media. Een paar mensen weten wel wat ik heb, maar bijna niemand weet precies wat hier lag.”
Niet de prijs — maar de herinnering is gestolen
Voor Harm draait het niet om de 50.000 euro. Het gaat om de jarenlange herinneringen. Veel van de games heeft hij al sinds zijn jeugd. Ook de Game Boy die gestolen is, is echt oud — en onvervangbaar.
“Die spullen zijn niet zomaar te kopen of te vervangen”, zegt hij. Daarom heeft hij een gedetailleerde lijst gemaakt van alle gestolen items — speciaal voor andere verkopers, verzamelaars en inkopers. “Zodat ze me kunnen laten weten als ze iets tegenkomen.”
Camera’s tonen twee figuren — maar geen gezichten
Harm heeft aangifte gedaan bij de politie. Van buren kreeg hij beelden van hun deurbelcamera: daarop zijn rond zes uur ’s ochtends twee personen te zien die spullen naar buiten dragen.
“Ze zijn niet goed genoeg herkenbaar op de beelden”, zegt Harm, “maar we zijn bezig met het verzamelen van meer camerabeelden in de buurt.”
De man van ‘De Muts’ is er niet meer: Ger Couvreur (81) overleden
Ger Couvreur, de onvergetelijke baas van café ‘t Tapperijke aan de Grote Markt in Breda, is maandagavond rustig overleden. Hij werd 81 jaar oud — en ja, hij was écht een legende.
Je kende hem waarschijnlijk wel: die man met de knipoog, de drumstokjes en de flessen boven de bar die hij als een echte percussionist liet klateren. En natuurlijk: De Muts. Dat nummer — zijn eigen carnavalshit — deed jarenlang de ronde op feesten, in cafés en op straat. Iedereen zong mee. “Hij was een icoon in Breda, iedereen kende hem”, zegt Martijn Lavrijsen, uitbater van ‘t Piggenhuis en langjarige klant van Ger.
De laatste tijd had Ger het wat moeilijk met zijn gezondheid — hij was zelfs een tijdje in het ziekenhuis geweest — maar hij ging op zijn eigen manier: met humor, karakter en geen seconde spijt.
Veertig jaar ‘t Tapperijke, één unieke stijl
Bijna veertig jaar lang was Ger het gezicht van dat bruine café pal onder de Grote Kerk. Geen glanzende lounge, geen trendy cocktailbar — gewoon écht Bredas. Met muziek gemaakt op flessen, scherpe moppen, en een persoonlijkheid die nooit onderging. Carnaval? Daar leefde hij voor. En in 2019 gaf hij De Muts nog eens een frisse wind samen met carnavalsgroep Muchos Begaoijos.
Flessenmuziek, rubberen tongen en darts op zondag
Zijn handelsmerk? Twee drumstokjes en een rij drankflessen die hij ritmisch liet klinken. In 2014 speelde hij zelfs samen met oud-burgemeester Peter van der Velden De Paarse Heide. “Hij was zeker een clown”, zegt Lavrijsen — en dan bedoelt hij het met alle respect. Die rubberen tong in zijn zak? Ja, die had hij echt. En toen hij op een drukke zondag opeens de muziek uitzette om darts te kijken? Zijn gasten protesteerden. Zijn antwoord? “Als ik darts wil kijken, dan ga ik darts kijken.” Gewoon Ger.
Roken, roken, roken… en een asbak die bleef staan
Van het rookverbod vond Ger weinig. Hij voerde er actie tegen, schreef er zelfs een protestlied over — en ja, de asbak bleef gewoon op tafel. Na het overlijden van zijn vrouw Mariëtte in 2014 bleef hij toch achter de bar. Een opvolger vinden? Lastig. Pensioen opgebouwd? Bijna niet. In 2018 grapte hij tegen Omroep Brabant: “Dus zolang de DELA niet belt, sta ik hier achter de tap.”
Tijdens de coronacrisis raakte ‘t Tapperijke in financiële problemen — waarop stamgast Rina van Aalst een inzamelingsactie startte. Ger reageerde met typische nuchterheid: “Het is super dat ze dat voor mij doen.”
Nog geen vier jaar pensioen
Op 1 november 2022 namen Michel van der Gijp en zijn vrouw het café over. Ze hadden zestien jaar eerder al een café aan de overkant gehad. Gasten vroegen direct: “Spelen jullie ook op de flessen?” Nee — dat was iets voor Ger. Op het eerste carnaval na de overname trad hij nog even op met De Muts. En nu? Nu heeft hij na bijna veertig jaar achter de bar nog geen vier jaar van zijn pensioen kunnen genieten.
Maar zoals zijn opvolgers zeggen: “Hij heeft wel zijn leven geleefd. Dat weten we zeker.”
Faris zit vol met angst voor zijn familie in Jemen
“Het is ongelofelijk zwaar om dit als journalist te volgen, terwijl mijn moeder, broers, zussen en de rest van mijn familie letterlijk middenin de hel zitten”, zegt Faris Alhemyari. Hij werkte jarenlang in Jemen als verslaggever — vaak kritisch over de Houthi-beweging. Daardoor kreeg hij dreigementen, en op een gegeven moment raakte hij zelf gewond bij een aanslag op hem. Uiteindelijk besloot hij te vluchten, en in 2017 kwam hij terecht in Nederland.
“Het gevoel dat ik mijn dierbaren niet kan beschermen… en de constante angst dat er elk moment iets vreselijks met ze kan gebeuren? Dat is bijna onmogelijk om in woorden te vatten.”
Faris woont nu met zijn vrouw en drie kinderen in Nederland. Van hieruit blijft hij, met hulp van collega-journalisten op locatie, rapporteren over wat er speelt in zijn geboorteland. Maar voor hem gaat het veel verder dan werk:
“Dit raakt me persoonlijk. Menselijk. Psychisch. De dagelijkse bombardementen, het geweld, de beelden van gewonde mensen, families die op de vlucht slaan — vrouwen, kinderen, ouderen — die van de ene plek naar de andere trekken op zoek naar veiligheid… en nergens veiligheid vinden.”
Een oorlog die nooit echt stopt
Sinds 2014 woedt er een burgeroorlog in Jemen tussen de Houthi-rebellen en het regeringsleger. In 2022 werd er een staakt-het-vuren afgesproken, onder leiding van de Verenigde Naties. Even leek het rustiger — maar door de spanningen tussen de VS en Iran is alles weer op scherp gezet.
Vorige maand probeerden de Houthi’s zich te vestigen bij de strategische zeestraat Bab al-Mandeb. Het regeringsleger wist hen terug te dringen — met steun van Saoedische luchtaanvallen. Als reactie bombardeerden de Houthi’s meerdere keren de internationale luchthaven van Riyad.
De Houthi’s hebben banden met Iran, Hamas en Hezbollah. Hun grote tegenstanders? Amerika en Israël. Het Jemenitische regeringsleger wordt juist gesteund door Saoedi-Arabië — een land dat nauw samenwerkt met het Westen. Door de recente escalatie overweegt ook Amerika nu actiever mee te doen. En terwijl de wereld kijkt, blijft de strijd in Jemen zelf onverminderd doorgaan.
Op dit moment proberen de Houthi’s de stad Taiz — de derde grootste stad van Jemen — volledig onder controle te krijgen. En daar ligt precies het dorp waar Faris’ familie woont: net onder Taiz.
“Mijn moeder huilde aan de telefoon”
“Voordat de Houthi’s het gebied binnentrokken, had ik een lang gesprek met mijn moeder”, vertelt Faris. “Ze huilde, was doodsbang en vroeg me of ze met mijn broers het huis moest verlaten. Ik adviseerde haar om te blijven — want er was nergens een veilige plek naartoe.”
“Ik probeerde sterk te klinken, gaf advies, zei dat ze moedig moesten blijven… maar binnenin was ik kapot.”
Daarna viel de verbinding weg — geen internet, geen telefoon. Geen contact meer.
“Ik heb een paar heel zware dagen doorgemaakt. Op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer tegenhouden dat ik begon te huilen.”
Inmiddels heeft Faris weer contact met zijn moeder. Ze zijn veilig — voor nu. Maar ze leven voortdurend in angst en onzekerheid.
“Ik wil dat mensen in Nederland dit lijden niet zien als ‘gewoon nieuws’. Jemenieten zijn geen cijfers. Het zijn mensen met families, dromen, en een normaal leven dat ze graag wilden leiden.”
Beelden van een land dat al te lang lijdt
Een week geleden trokken de Houthi-rebellen het gebied rond Taiz binnen. “Gewone mensen, die hier niets mee te maken hebben, lijden enorm onder deze situatie”, zegt Herman Kamphuis van hulporganisatie ZOA, die in Jemen werkt. “En ze hebben al zo weinig.”
Jemen behoort tot de armste landen ter wereld. Ongeveer 17 miljoen mensen hebben niet genoeg te eten en zijn volledig afhankelijk van hulp. Herman zit in Aden — een stad onder controle van het regeringsleger. ZOA werkt ook in het noorden, waar de Houthi’s aan de macht zijn… maar dat is veel lastiger.
“De Houthi’s worden door veel landen gezien als een terroristische groep. Daardoor zijn fondsen erg terughoudend.”
Vorig jaar werden tientallen VN-medewerkers opgepakt. Sindsdien is de VN niet meer actief in dat gebied. En de situatie wordt steeds onstabiel: nieuwe vluchtelingenstromen ontstaan, en ZOA probeert een klein vluchtelingenkamp ten westen van Aden uit te breiden.
Er wonen al zo’n 200.000 mensen in dat kamp — bovenop de ruim 5 miljoen Jemenieten die de afgelopen jaren hun huis moesten verlaten en nooit meer terug konden. Sommigen wonen al tien jaar in een kamp.
“We hadden projecten gepland net onder Taiz — onder andere om de drinkwatervoorziening te verbeteren. Maar we kunnen daar nu niet meer heen. De frontlinie is verschoven. En de opmars van de Houthi’s is nog lang niet afgelopen… dus de komende tijd wordt spannend.”
“Hoop betekent: niet wennen aan oorlog”
Zowel Herman als Faris ziet weinig kans op een snelle oplossing — zeker niet met de huidige geopolitieke spanningen.
“Ik ben bang dat eventuele vrede uiteindelijk ten gunste van de Houthi’s uitpakt”, zegt Faris.
“Voor mij betekent hoop dat Jemenieten niet wennen aan oorlog. En dat de wereld hun lijden niet ziet als iets wat ‘zo hoort’, alsof er niets aan te doen is.”
Dodelijke Goliath-achtbaan in de VS? Dat heeft niks met Walibi Holland te maken
Je hoort het wel eens: “O, die Goliath in Walibi is toch hetzelfde als die dodelijke achtbaan in Amerika?”
Nee hoor — volgens Walibi is dat een groot misverstand. De Goliath in Six Flags Over Georgia (VS) en de Goliath in Walibi Holland zijn totaal verschillende attracties, met elk hun eigen ontwerp, constructie en veiligheidssysteem. Het enige wat ze gemeen hebben? De naam. En ja — dat is toevallig.
Walibi benadrukt dat hun achtbaan voldoet aan de strengste veiligheidsnormen. Elke dag worden er grondige inspecties uitgevoerd — niet alleen volgens de richtlijnen van de fabrikant, maar ook volgens de eisen van de onafhankelijke keuringsinstantie TÜV. Daarnaast voert het park nog extra interne controles uit, om alles continu in de gaten te houden.
In de VS overleed recent een bezoeker van de Goliath in Six Flags nadat hij tijdens de rit uit de trein viel. Volgens rapportages zou hij ‘meerdere keren’ tegen de attractie zijn gekomen voordat hij op de grond terechtkwam. De val werd per toeval vastgelegd door de camera die automatisch souvenirfoto’s maakt van de passagiers — een detail dat CNN meldde. Hoe het ongeluk precies kon gebeuren, is nog onduidelijk.
Bekijk hieronder beelden van na het incident — en blijf op de hoogte van het laatste nieuws.
Meldpunt Veilig Thuis zegt: “We halen het gewoon niet meer”
Een melding over huiselijk geweld of kindermishandeling belandt vaak op een hoopje die steeds hoger wordt. Al jaren duurt het te lang voordat er écht iets gebeurt — en nu zegt Veilig Thuis zelf ronduit: dit gaat zo niet meer. Het aantal meldingen blijft omhoogschieten, de situaties worden ingewikkelder, en tegelijkertijd zit de hele zorgketen vol met tekorten. Elk jaar worden tienduizenden gevallen waarin mensen mogelijk in gevaar zijn, te laat opgepakt. Volgens Veilig Thuis is er maar één weg uit: meer geld van de overheid.
Veilig Thuis is de eerste plek waar meldingen terechtkomen — de soort plek waar je belt als je denkt dat iemand thuis of bij een gezin in nood zit. Ze geven advies, onderzoeken signalen en beslissen of er actie nodig is. Vooral onderzoeken nemen veel tijd in beslag: mensen moeten worden gesproken, informatie wordt aangevraagd bij de huisarts, school of andere hulpverleners. En ja — het aantal meldingen stijgt jaar na jaar. Dat is eigenlijk goed nieuws: het betekent dat mensen vaker durven melden en beter leren signaleren. Maar het is ook een probleem: er komen gewoon te veel binnen om ze allemaal op tijd af te handelen.
Vorig jaar kregen ze 136.000 meldingen binnen. Bij ruim 90.000 daarvan was Veilig Thuis nog niet eens bij het gezin betrokken — bij de rest wel. En toch: de wet zegt dat een melding binnen vijf dagen moet worden opgepakt. Dat gebeurt vaak niet. De afgelopen jaren werd ongeveer de helft van alle meldingen pas later behandeld. Gemiddeld wachten mensen nu zo’n twee maanden — en in sommige gevallen zelfs langer dan een half jaar.
“En het vooruitzicht voor dit jaar geeft geen hoop”, zegt Ida Ouweneel van het Landelijk Netwerk Veilig Thuis.
“Normaal wordt de wachtlijst in de zomer wat kleiner — dat is nu niet gebeurd. In het najaar komen er meestal alleen maar méér meldingen. We komen er niet doorheen. Het gaat zo niet meer.”
Wel: alle meldingen worden wel gescreend. Als er sprake is van acuut gevaar — bijvoorbeeld direct bedreiging of geweld — dan geldt géén wachtlijst. Dan wordt er meteen ingegrepen.
Maar de inspectie waarschuwt al jaren voor de lange wachttijden. Ook advocaten deden hun mond open nadat in Stadskanaal een 6-jarig meisje ernstig werd mishandeld, ondanks meerdere meldingen bij Veilig Thuis.
“Op dit moment kunnen we niet garanderen dat we alle signalen van onveiligheid tijdig kunnen oppakken”, zegt Ouweneel.
“Dat baart ons grote zorgen.”
Colinda Guiljam, medewerker bij Veilig Thuis in Zeeland, ziet het elke dag: de stapel meldingen groeit.
“Begin dit jaar stond er op de wachtlijst in Zeeland ruim 30 meldingen. Nu zijn het bijna 400.”
Een voorbeeld? Iemand hoort bij de buren veel geschreeuw en gegil van een kind. Er is een vermoeden van mishandeling — maar meer weet je op dat moment niet. Door de enorme druk van andere crisissituaties duurt het langer dan je zou willen om duidelijkheid te krijgen over wat er echt aan de hand is.
En het is niet alleen het aantal dat toeneemt — ook de aard van de meldingen verandert. Als huiselijk geweld of kindermishandeling niet vroegtijdig wordt opgemerkt, wordt het sneller ingewikkeld. Denk aan een ouder die regelmatig een tik geeft — als niemand dat signaleert, kan het uit de hand lopen.
En het vastlopen zit niet alleen bij Veilig Thuis. Ook in de jeugdzorg zijn er overal tekorten en wachtlijsten. Kinderen en jongeren in kwetsbare situaties krijgen niet op tijd de hulp die ze nodig hebben — en dat leidt weer tot meer meldingen bij Veilig Thuis.
“We zijn meldingen aan het rondpompen”, zegt Ouweneel.
“De wachtlijst bij ons is een gevolg van het vastlopen van de jeugdzorg. Er moet een omslag komen, waarbij hulp veel sneller wordt ingeschakeld.”
Vijf jaar geleden is daar ook een plan voor bedacht — een samenwerking tussen de zorgsector, het Rijk en gemeenten. Het doel? Meer samenhang en minder versnippering in de jeugdzorg. Maar:
“We zijn bezig met die omslag, maar er is nu helemaal geen geld voor vrijgemaakt”, aldus Ouweneel.
“We hebben dat echt nodig om te investeren — en ook geld om op korte termijn extra mensen aan te nemen. Er is 70 miljoen euro nodig vanuit het kabinet, voor de komende jaren.”
Minister Sterk (Zorg) reageert dat het belangrijk is om precies te weten waar de knelpunten vandaan komen. Ze gaat binnenkort praten met wethouders, de Vereniging Nederlandse Gemeenten én Veilig Thuis. Of er daarna ook echt extra geld komt? Dat zegt ze niet.
Morgen en overmorgen is er in de Tweede Kamer een debat over de zorgbegroting — en daar valt Veilig Thuis onder.
