Maartje deelt haar lichaam na borstkanker — maar Instagram zegt: “Nee, dat is te gevoelig”
Een video van Maartje Geertsema (29) uit Odiliapeel, waarin ze open en eerlijk vertelt over haar lichaam na borstkanker, is door Instagram gemarkeerd als gevoelige inhoud. Dat betekent: minder bereik, minder zichtbaarheid — terwijl zij juist wil dat haar verhaal meer gezien wordt. Haar doel? Het taboe rondom wat kanker echt met je lichaam doet, doorbreken.
Een diagnose die alles op zijn kop zette
Maartje kreeg in juni 2025 de diagnose borstkanker — volkomen onverwacht. Ze had pas een echo gehad, dacht dat het misschien een cyste was, en stond op dat moment zelfs op de vuilnisbelt tijdens een verbouwing. “Ik ging gewoon weer verder met mijn leven. Tot dat telefoontje kwam.” Toen ze hoorde dat het kanker was, stortte haar wereld even in. “Je schrikt enorm, je kan het eigenlijk niet omschrijven. Ik begon meteen te huilen bij de eerste zin.”
Een zwaar traject — en een lichaam dat nooit meer hetzelfde is
Na de diagnose volgde een intens behandeltraject: chemotherapie, gevolgd door een volledige borstamputatie. “Ik heb geen tepels meer en er zijn permanente siliconenprotheses geplaatst.” Gelukkig zijn er geen uitzaaiingen gevonden — maar de behandelingen hebben haar lichaam flink op de proef gesteld. “Het maakt je lichaam kapot.”
Delen om anderen moed in te blazen
Tijdens haar herstel begon Maartje haar ervaringen te delen — via haar website VoordelenvanKanker.nl en op sociale media, waaronder Instagram. Ze wil graag praten over wat er echt gebeurt na kanker: de littekens, de veranderingen, de twijfels. “Veel medepatiënten vinden het lastig om daarover te praten. Ze zijn er niet blij mee of schamen zich ervoor.” Zelf voelt ze dat anders. “Ik heb daar minder last van. Toen dacht ik: dan ben ik misschien degene die het wel deelt. Misschien wordt het voor anderen daardoor ook makkelijker om erover te praten.”
Waarom ‘gevoelige inhoud’ juist het probleem is
Maar nu Instagram haar video’s labelt als gevoelige inhoud, begint ze zich zorgen te maken. “Ik ben bang dat andere vrouwen daardoor nog duidelijker het gevoel krijgen dat hun littekens, hun traject en hun veranderde lichaam niet zichtbaar mogen zijn.” Terwijl ze juist wil dat precies wel zichtbaar wordt — zonder filters, zonder schaamte, zonder stilzwijgen.
Nieuwe #MeToo? Na de Cornell-verkrachtingszaak delen vrouwen massaal hun eigen ervaringen
Deze week is er veel te lezen over een schokkende zaak uit de VS: een voormalige studente van Cornell University zegt dat ze in 2024 in het huis van de studentenvereniging Chi Phi werd gedrogeerd en daarna door zeven mannen verkracht. Ze beweert ook dat de universiteit haar onvoldoende heeft beschermd — ondanks dat ze de zaak kort na het voorval bij de campuspolitie aangaf.
Volgens de aanklacht was ze al behoorlijk dronken toen ze aankwam, maar daarna zou ze onder dwang ketamine hebben moeten snuiven. Daarna volgde de groepsverkrachting — terwijl ze volledig niet in staat was om toestemming te geven. En nog erger: in een Snapchat-groepschat werd blijkbaar gezegd dat er een ‘gratis’ vrouw beschikbaar was voor seks — waarop meerdere mannen reageerden.
Waarom ‘Jane Doe’ plotseling overal opduikt
“Jane Doe” is een anonieme naam die in de VS vaak gebruikt wordt voor slachtoffers die hun identiteit willen beschermen. Maar nu doen honderden vrouwen op sociale media allemaal een video waarin ze zeggen: “Ik ben Jane Doe.”
Dat klinkt raar — maar het is juist de bedoeling. Zoals Amerika-correspondent Erik Mouthaan uitlegt: “Er waren al geruchten dat mensen dachten te weten wie de echte Jane Doe is. Door zo veel vrouwen zichzelf als Jane Doe te noemen, wordt het onmogelijk om haar te identificeren. Je zoekt ‘wie is Jane Doe’ en vindt ineens honderd namen in plaats van drie.”
Maar het draait inmiddels om meer dan alleen anonimiteit. Vrouwen gebruiken de hashtag ook om hun eigen verhalen te delen: “Ik ben niet dé Jane Doe uit de Cornell-zaak, maar ik heb wel eens seksueel geweld meegemaakt.”
Zo vertelt contentcreator Sarah Lupica op TikTok over een ervaring met seksueel geweld toen ze zestien was. Een andere vrouw deelt dat ze op haar negentiende werd misbruikt op de universiteit UCLA.
Een moderne echo van #MeToo?
Mouthaan ziet duidelijke parallellen met de #MeToo-beweging die in 2017 wereldwijd losbarstte: ook hier gaat het om collectief verhalen delen, om zicht te geven op wat lang onzichtbaar bleef. “Het is een fascinerende hashtag. Ik vraag me af of deze nog veel groter gaat worden.”
En ja — het is geen lokaal probleem. Tien jaar geleden liep al een vrouw met een matras over Columbia University om te protesteren tegen de manier waarop de universiteit omging met haar verkrachtingsaangifte. En ook in Nederland zijn er regelmatig berichten over grensoverschrijdend gedrag bij studentenverenigingen — denk aan bangalijsten en andere vormen van machtsmisbruik.
Wat gebeurt er nu met de wet?
Omdat deze zaak zo extreem is (en omdat de officier van justitie destijds besloot de mannen niet strafrechtelijk te vervolgen), wil de staat New York de wetgeving aanscherpen. Nu geldt vaak dat als iemand vrijwillig verdovende middelen heeft gebruikt, dat kan leiden tot minder juridische bescherming — een ‘maas in de wet’, zoals gouverneur Kathy Hochul het noemt. Haar boodschap is duidelijk: “Vrijwillige intoxicatie is geen vrijbrief voor seksueel geweld of groepsverkrachting. Punt uit.”
PSV-supporters op de vuist in de trein: wat begon als een sneren, eindigde in gebroken ribben
Een feestdag die helemaal misliep: op 5 mei 2024, de dag dat PSV kampioen werd, raakten supporters onderling in de war — letterlijk. Tussen Eindhoven en Helmond barstte in de trein een vechtpartij los tussen vijf mannen. Drie huisvaders uit Deurne (42, 54 en 59 jaar oud) sloegen toe op twee andere supporters, met als gevolg blauwe ogen, gebroken ribben, gescheurde kleding én zware mentale schade bij de slachtoffers.
“Dat zie je niet vaak, dat PSV-supporters onderling op de vuist gaan”, zei de officier van justitie tijdens de zitting — en daar had ze wel een punt. Wat was er nou precies gebeurd? Volgens de slachtoffers was het allemaal begonnen met een onschuldig gesprek, af en toe onderbroken door een snuivertje of een sneer. Niets wat op geweld wees, zo verklaarden ze. Maar de drie mannen uit Deurne namen die opmerkingen blijkbaar heel anders op. Ze hadden het over het uiterlijk en kapsel van één van de slachtoffers — en toen volgde de vraag: “Ben je soms homo?” Wie er nu echt de provocateur was, bleef onduidelijk. Wel is duidelijk dat de woorden zo’n heftige reactie uitlokten dat de drie mannen zich op de twee anderen stortten.
Geen ontsnapping: de treincamera zag alles
De korte, maar heftige botsing werd gefilmd door een camera in de trein. Daardoor was er geen ontkomen aan: de drie verdachten werden thuis opgehaald door de politie — een moment dat zowel voor hen als hun families een enorme schok was. Tegen de rechter gaven ze alle drie toe dat het “vreselijk uit de hand was gelopen” en “nooit had mogen gebeuren”. Gewone mannen, met een baan, een gezin, en géén strafblad — tot dan.
Opvallend genoeg kregen ze van PSV direct een stadionverbod van drie jaar, terwijl het gevecht ver van Philips Stadion plaatsvond en niets met de wedstrijd zelf te maken had. Voor twee van de drie was de lol om naar het stadion te gaan daarmee al voorbij. De derde is inmiddels weer terug — met zijn dochter — nadat hij vijftig uur taakstraf voor PSV had uitgevoerd.
Taakstraf van tachtig uur — lager dan gevraagd
De officier van justitie had honderd uur taakstraf geëist voor elk van hen. Maar de advocaten vonden dat te veel — en de politierechter was het met hen eens. Ze nam mee dat de zaak pas na ruim twee jaar voor de rechter kwam, dat de mannen nooit eerder met justitie in aanraking waren geweest, en dat ze oprecht spijt hadden. Uiteindelijk kregen ze alle drie een taakstraf van tachtig uur, plus een schadevergoeding van ruim €2.000 aan de slachtoffers.
“Het had een heel leuke dag moeten zijn door het kampioenschap van PSV, maar het liep helemaal anders”, sprak de rechter — en iedereen in de zaal knikte instemmend.
Ben jij geïnteresseerd in rechtbankverhalen? Abonneer je dan op onze podcast en mis niets over criminaliteit en rechtszaken in Brabant. Hier lees je alle verhalen van Omroep Brabant over misdaad en criminaliteit.
G7 geeft tot 100 miljoen vaten diesel en ruwe olie vrij — onder druk van de VS
De G7-landen (Duitsland, Frankrijk, Italië, Japan, het Verenigd Koninkrijk, Canada én de Verenigde Staten zelf) hebben besloten om de komende vier maanden tot wel 100 miljoen vaten diesel én ruwe olie uit hun strategische noodvoorraden te halen. Dat besluit viel tijdens een spoedvideovergadering onder leiding van Franse president Macron — en het kwam niet uit de lucht vallen.
De druk op tafel kwam vooral van de Amerikaanse kant. President Trump kondigde op zijn eigen platform Truth Social aan dat de vrijgave van diesel “onmiddellijk” van start gaat. Hij had eerder al geopperd om een exportverbod op Amerikaanse diesel in te stellen — vooral om de brandstofprijzen thuis te laten zakken, vlak voor de tussentijdse verkiezingen begin november.
En die dreiging sloeg aan. Volgens Reuters hadden Amerikaanse functionarissen gisteren al duidelijk gemaakt dat grote Europese landen als Duitsland en Frankrijk hun noodvoorraden moesten aanspreken — en wel binnen twintig dagen. Anders riskeerden ze een Amerikaans exportverbod op diesel. En dat zou Europa behoorlijk in de penarie kunnen brengen, want sinds de oorlog in Iran en de spanningen met Rusland importeert Europa tegenwoordig veel meer diesel uit de VS dan uit het Midden-Oosten of Rusland.
Gelukkig lijkt het conflict nu van de baan: Europese regeringen zouden volgens Reuters-broennen “grotendeels” tegemoet komen aan de eisen van Trump. Een groot deel van de diesel wordt dus inderdaad binnen die twintig dagen vrijgegeven — waardoor een exportverbod (en daarmee een potentiële brandstofcrisis in Europa) waarschijnlijk wordt voorkomen.
Ook Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, reageerde positief op X: “Wij juichen het besluit van de G7-landen toe om geen exportverboden op te leggen aan bondgenoten. Wij steunen een door het IEA gecoördineerde vrijgave van brandstofvoorraden.”
Het Internationaal Energieagentschap (IEA) neemt de coördinatie voor zijn rekening — net zoals eerder dit jaar bij de recordvrijgave van 400 miljoen vaten (na de escalatie rond Iran). Van die hoeveelheid is inmiddels zo’n twee derde al op de markt gebracht.
Hoeveel van de nieuwe 100 miljoen vaten precies uit Europese voorraden komt, is nog onduidelijk. Eerder spraken bronnen tegenover Reuters over een mogelijke bijdrage van 50 miljoen vaten diesel — wat neerkomt op ongeveer 17 procent van de totale Europese noodvoorraad van diesel en gasolie. Voor de EU als geheel is dat slechts zo’n 3 procent van het jaarlijkse brandstofgebruik.
Maar het blijft een lastige balans: enerzijds willen EU-landen de stijgende brandstofprijzen graag temperen, anderzijds willen ze ook genoeg reserve houden — juist vanwege de onzekerheid rond leveringen uit het Midden-Oosten.
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Schiedams park gedeeltelijk afgegraven na mysterieuze hondendoden: ‘Let op je kind!’
De gemeente Schiedam heeft een deel van een plaatselijk park laten afgraven – en dat gebeurde op verzoek van de politie, “voor de zekerheid”. De betreffende perken waren al eerder afgezet met hekken en voorzien van waarschuwingsborden. Daarop staat duidelijk te lezen: ‘Let op! Niet betreden i.v.m. vermoedelijk giftige paddenstoelen’ én ‘Let op uw kind/huisdier!’.
“We hebben vanochtend een paddenstoel gevonden in het park, maar we weten nog niet of die de oorzaak is”, legt een woordvoerder uit. “Zodra we daar meer over weten, zetten we de grond weer terug.” De afgegraven aarde wordt nu toxicologisch onderzocht – hoelang dat duurt, is nog onduidelijk.
Het onderzoek van de politie begon deze week, nadat bleek dat meerdere honden die in het park waren geweest, plotseling waren overleden. Inmiddels zijn vijf viervoeters gestorven. Een autopsie bij de dieren leverde tot nu toe geen duidelijke oorzaak op. Twee dagen geleden werd voorzichtig geopperd dat giftige paddenstoelen mogelijk een rol spelen – maar dat is nog niet bevestigd. Toch leidde die vermoedelijke link ertoe dat de gemeente besloot om de locaties waar de paddenstoelen werden aangetroffen, uit voorzorg af te graven.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Keniaanse herders klagen tegen Netflix, Meta en andere grote bedrijven over ‘klimaatproject’ op hun grond
In Kenia zijn traditionele veehoeders woedend — en ze gaan nu naar de rechter. Hun doelwit? Een groot CO₂-compensatieproject dat wordt geleid door de lokale organisatie Northern Rangelands Trust (NRT), maar waar onder meer Netflix, Meta, British Airways en Beiersdorf geld voor betalen.
De kwestie draait om land dat al generaties lang wordt gebruikt voor het hoeden van vee — vooral rond het natuurreservaat Biliqo Bulesa, honderden kilometers ten noordoosten van Nairobi. Volgens de herders is dat land plotseling ‘omgevormd’ tot een koolstofproject zonder dat zij daar ooit echt mee akkoord zijn gegaan.
Wat gebeurt er nou eigenlijk?
Het project werkt met zogenoemde koolstofkredieten: elke ton CO₂ die ‘niet uitgestoten’ wordt (bijvoorbeeld doordat planten meer koolstof opslaan), kan worden omgezet in een soort ‘milieu-bewijs’. Bedrijven kopen die kredieten om hun eigen klimaatdoelen te halen — alsof ze daarmee hun uitstoot ‘wegkopen’.
In Kenia maakt NRT die kredieten onder andere door begrazingsroutes aan te passen: koeien mogen op bepaalde plekken niet meer grazen, zodat de vegetatie zich beter kan herstellen. Meer en grotere planten = meer CO₂-opslag = meer kredieten. En meer kredieten = meer geld voor NRT.
Maar de herders zeggen: wij hebben daar niets mee te maken. Ze eisen transparantie over hoeveel miljoenen er precies verdiend zijn — en vooral: waar dat geld heen is gegaan.
Waarom zijn ze zo boos?
Ten eerste: ze voelen zich buitengesloten bij beslissingen over hun land. Ten tweede: NRT zou volgens hen zoveel controle uitoefenen over begrazing dat het leven als herder steeds onmogelijker wordt. En ten derde: er zijn ernstige beschuldigingen over gewapende groepen die door NRT zouden worden ingezet — om bewoners te intimideren, te pesten of zelfs geweld te gebruiken.
Interessant is ook dat een Keniaanse rechter vorig jaar al een vergelijkbare zaak beslecht heeft — en toen concludeerde dat veel van deze natuurgebieden zonder wettelijke basis zijn opgericht. Dat geeft de huidige klacht extra gewicht.
Deze geschiedenis laat zien hoe complex ‘klimaatoplossingen’ kunnen zijn: wat op papier als win-win lijkt (bedrijven compenseren, natuur herstelt), kan in de praktijk leiden tot ongelijkheid, machtsondergeschiktheid en verlies van levensonderhoud voor lokale gemeenschappen.
