Nederland haalt alles uit de kast om Bolle Jos uit Sierra Leone te krijgen
Minister van Justitie en Veiligheid David van Weel (VVD) legde vanochtend in De Telegraaf uit dat de Europese Commissie de ontwikkelingssteun aan Sierra Leone meteen heeft stilgelegd — en dat is geen kleinigheid: 18 miljoen euro, bedoeld voor de rest van dit jaar. Totaal had de EU tussen 2021 en 2027 zelfs 352 miljoen euro toegezegd aan het West-Afrikaanse land.
“Dat zijn geen wereldschokkende bedragen”, zei Van Weel in RTL Ontbijtnieuws, “maar het is alle begrotingssteun die de EU zou geven aan Sierra Leone. Het signaal is wat hier echt telt: Nederland zegt niet alleen ‘stop hiermee en lever hem uit’, maar ook de EU begint nu mee te drukken.”
En het gaat volgens hem niet alleen om het geld. “Cynisch gezegd: dat kan Bolle Jos wel ophoesten. Maar de vraag is: wil je zaken doen met de Europese Unie — en dus met de hele Europese markt — of met een drugscrimineel? Dat is de keuze die Sierra Leone nu onder ogen moet zien.”
Van Weel benadrukt dat Leijdekkers — beter bekend als Bolle Jos — zeker niet de enige crimineel is, maar wel iemand met een enorm internationaal netwerk. Een netwerk dat volgens de minister niet alleen Sierra Leone destabiliseert, maar ook onrust veroorzaakt in heel Europa. “Overal duikt deze man op — bij drugstransporten op meerdere continenten. Daar moeten we wat aan doen.”
Volgens Voskuil is de stopzetting van de EU-steun een concrete stap om de druk op Sierra Leone verder op te voeren. “Nederland heeft al van alles geprobeerd om het land te bewegen om Jos Leijdekkers uit te leveren. Tot nu toe ontkent de regering daar echter simpelweg dat hij überhaupt in hun land is.”
Geen enkele diplomatieke poging heeft tot nu toe geholpen — dus ja, Nederland schakelt nu over naar zwaardere middelen. En dat was al langer in de maak: er werd al geruime tijd gelobbyd om de ontwikkelingsgelden aan Sierra Leone te staken. De Europese Commissie is daar nu mee ingestemd.
Jos Leijdekkers (35) is al jarenlang voortvluchtig en speelt een grote rol in de internationale cocaïnehandel. In Nederland én België is hij in zijn afwezigheid veroordeeld tot jarenlange celstraffen — maar omdat hij zich verschuilt in Sierra Leone, hebben die vonnissen weinig greep op hem. Er wordt vermoed dat hij banden heeft met de lokale elite. Daardoor is hij momenteel Nederland’s meestgezochte crimineel.
“Hij wordt verdacht van grootschalige drugstransporten — waaronder partijen van vele duizenden kilo’s cocaïne”, legt Voskuil uit. “Totaal is hij — op afstand — veroordeeld tot meer dan 100 jaar cel.” Geen wonder dat justitieminister Van Weel nu echt alles uit de kast haalt om Bolle Jos terug te krijgen.
Opvallend is hoe zijn toon richting Sierra Leone én richting Leijdekkers persoonlijk steeds scherper wordt. Eerder sprak hij al over het opsteken van ‘een dikke middelvinger’ naar Bolle Jos — duidelijk een poging om hem uit de tent te lokken.
Wat heeft Bolle Jos eigenlijk in Sierra Leone te zoeken? In deze video leggen we het je uit.
Laura’s verhaal: ‘Ik werd bijna gewurgd op het werk – maar PTSS telt in de zorg niet als beroepsziekte’
Laura Scholtmeijer uit Tilburg werkte als sociaal werker in de maatschappelijke opvang – een plek waar mensen terechtkomen die nergens anders heen kunnen: daklozen, pas vrijgekomen gevangenen, verslaafden, of mensen die eigenlijk in de GGZ horen, maar waarvoor geen plek is. Het werk is intens, onvoorspelbaar… en soms gevaarlijk.
Op een dag probeerde een cliënt haar te wurgen. Hij werd veroordeeld, zat zijn straf uit – en verscheen dan opeens weer voor haar. “Ineens stond hij weer voor me. Ik raakte in paniek.”
Eerder had ze ook al meegemaakt hoe een cliënt haar dreigend vertelde dat hij een moord had gepleegd – met de woorden: “Als het uitkomt, weet ik waar het vandaan komt.”
En toen was er nog die reanimatie: een meisje leek te slapen, maar Laura ontdekte te laat dat het om een levensbedreigende situatie ging. Ze begon te reanimeren – politie, brandweer, zelfs een traumahelikopter kwamen eraan. Het meisje overleefde, maar Laura stond daarna helemaal alleen met wat ze had meegemaakt. “Ik had me nog nooit zo eenzaam gevoeld.”
Ze kreeg posttraumatische stressstoornis (PTSS) – een zware psychische aandoening die voortkomt uit extreem belastende ervaringen. En toch: terwijl PTSS wél wordt erkend als beroepsziekte bij politie, brandweer en defensie, geldt dat in de zorg niet. Terwijl de impact vaak precies hetzelfde is.
Laura vraagt zich af: Waarom moet je in de zorg eerst volledig instorten voordat je serieus wordt genomen?
“In mijn beleving had PTSS bij mij niet hoeven ontstaan als ik meteen de steun had gekregen waar ik om vroeg”, zegt ze. Voorlopig kan ze niet meer werken. Ze heeft net een WIA-uitkering aangevraagd – voor mensen die na twee jaar ziekte gedeeltelijk of volledig arbeidsongeschikt zijn. Ze slaapt slecht, heeft medische beperkingen, en voelt zich gewoon nog niet klaar om terug te keren.
Haar passie – werken met kwetsbare mensen – is nog altijd even sterk. Maar voor nu is dat niet haalbaar. Toch wil ze wel blijven bijdragen: later wil ze zich inzetten voor anderen met PTSS. “Ik ben helaas ervaringsdeskundige geworden – en vind het belangrijk om iets te betekenen voor de maatschappij. Als ik dat kan doen, dan is dat óók zorg.”
De vakbond FNV steunt haar en honderden andere zorgmedewerkers met vergelijkbare verhalen. Donderdag brengt de bond een petitie naar de Tweede Kamer, samen met een boekje vol ervaringsverhalen – waaronder dat van Laura, die zelf in Den Haag haar verhaal vertelt.
Gletsjers verloren in bloedhete zomer bijna record aan ijs — smelt gaat steeds sneller
De zomer die de gletsjers opvreten
De Zwitserse gletsjers hebben het afgelopen seizoen écht zwaar te verduren gehad. Niet alleen was het onophoudelijk heet, ook de winter liet weinig sneeuw achter — en wat er wel viel, smolt al vroeg in juni weg. Daarna lagen de gletsjers maandenlang bloot in de zon, terwijl hittegolf na hittegolf het ijs bleef aanvallen. Het resultaat? Bijna 5,5 procent van hun totale ijsmassa is verdwenen — dat is tussen de 2,5 en 4 meter ijsdikte gemiddeld. Op de uiteinden van de gletsjers (de ‘tongen’) ging het op sommige plekken zelfs om maar liefst 10 meter ijsverlies. Deze cijfers komen van GLAMOS, de Zwitserse gletsjermonitoringsdienst, en de Commissie voor Cryosfeerobservatie.
“Je hoort het ijs nog smelten”
Op een septemberochtend staat glacioloog Matthias Hüss van de ETH Zürich op de Griesgletsjer in het zuiden van Zwitserland — en hoort het ijs nog smelten. “Dat is echt indrukwekkend”, zegt hij tegen de NOS. “Normaal gesproken stopt het smelten eind september voor een paar maanden.” Maar nu kabbelt het smeltwater voortdurend, en de lucht is onverwacht warm voor deze tijd van het jaar. Onder zijn voeten ligt een dun laagje ijs, grauw van kleur — zoals die vieze ijsbrij in Nederlandse bermen na een sneeuwval. “Zwitserse gatenkaas”, noemt Hüss de kale, uitgesleten randen van de gletsjer. “Dit is de toekomst. Zo ziet een stervende gletsjer eruit. Echt treurig.”
Geen record — maar wel een ramp
Wat in 2026 gebeurde, is bijna een record… maar niet helemaal. Het grootste verlies vond plaats in 2022: toen smolt maar liefst 5,9 procent. Op de derde plaats staat 2024 met 4,4 procent. Voor context: vroeger schommelde het jaarlijkse smeltpercentage meestal tussen de 0,5 en 2,5 procent. Alles daarboven was een uitschieter. Nu is dat de norm — en de versnelling is duidelijk als je decennia vergelijkt: in de jaren ’90 ging ongeveer 10 procent ijs verloren, in de volgende tien jaar 14 procent, en in de afgelopen tien jaar al meer dan 25 procent.
De Griesgletsjer: van imposant naar onherkenbaar
De Griesgletsjer is in korte tijd radicaal veranderd. Foto’s uit 1980 en 2026 laten zien hoe dramatisch het verschil is — en de gletsjer is nu al bijna onherkenbaar. De onderzoekers waarschuwen: de Alpengletsjers hebben geen kans meer om deze omstandigheden langdurig te overleven. Veel kleine gletsjers zijn al verdwenen — zoals de BellaTola deze zomer. Ook grotere gletsjers trekken zich razendsnel terug. De Rhônegletsjer bijvoorbeeld, in het dorpje Gletsch, is zo ver achteruitgerold dat het ijs daar nu helemaal niet meer te zien is.
“De gletsjer lag écht bij het hotel”
Tobias Winkelmann-Klein, directeur van het Grand Hotel Glacier du Rhône en familiebewoner van Gletsch sinds generaties, vertelt hoe anders het vroeger was: “In 1868 reed koningin Victoria drie dagen lang langs de gletsjer naar Gletsch — en dronk thee aan de gletsjer. Dat betekent: het ijs lag letterlijk aan de straat. Pal naast het hotel.” Op oude foto’s en prenten is dat nog duidelijk te zien — de gletsjer reikte halverwege de negentiende eeuw bijna tot de voordeur. Vandaag is het laatste zichtbare ijs verdwenen. Winkelmann-Klein moet nu veel verder lopen om nog iets van ijs te zien — en hij zag het dit jaar vanaf het voorjaar tot in de herfst steeds maar smelten. “Het is zo verdrietig.”
Wat betekent dit voor de toekomst?
Volgens de onderzoekers verloren de Zwitserse gletsjers alleen al tussen juli en september zo’n 2200 miljard liter water. Voorlopig helpt dat extra smeltwater nog tegen droogte — maar naarmate het ijs verder verdwijnt, neemt dat effect snel af. Buiten de Alpen kan klimaatactie nog verschil maken. Voor de Griesgletsjer is het echter al definitief te laat. Hüss: “We moeten eerlijk zijn. Als we deze gletsjer wilden behouden, hadden we vijftig jaar geleden moeten beginnen.”
Vergunningen voor Bredase feesten gaan flink omhoog — en de oppositie is niet blij
Het gemeentebestuur van Breda wil de vergunningskosten voor grote evenementen met maar liefst 112 procent opvoeren. Dat betekent: bijna verdubbeling in één klap. En ja — dat roept flinke reacties op.
“Een boete op betrokkenheid”
CDA-fractievoorzitter Antje Beers noemt het meteen een “boete op betrokkenheid”. Een pittige formulering, maar die raakt de kern: mensen die zich inzetten voor hun stad — vaak vrijwillig, met veel passie en weinig budget — krijgen nu plots een zware financiële dreun te verwerken. Het plan maakt deel uit van de begroting voor 2027, onder het motto ‘Breda groeit, bruist en verbindt’. Ironisch genoeg dreigt juist dat ‘bruisen’ nu op de klippen te lopen.
Welke feesten zitten er in de vuurlinie?
De Grote Optocht is al meteen het eerste slachtoffer op papier: de vergunningskosten schieten van zo’n €17.000 naar bijna €37.000 omhoog. Maar het stopt daar niet. Ook het Breda Jazz Festival, Breda Barst, de Singelloop, de Havenfeesten en de Bredase Kluntocht moeten rekening houden met de nieuwe tarieven.
Stichting Kielegat — de organisator van de Grote Optocht — sloeg al alarm: zonder aanpassing dreigt het evenement in zijn huidige vorm niet meer haalbaar te zijn.
“Breda borrelt… van het maagzuur”
LPF-raadslid Lennard van Mil pakt de officiële slogan van het college beet — en draait hem met een knipoog om: “Het college heeft het vaak over ‘Breda bruist’, maar na het nieuws van vandaag is het ‘Breda borrelt’. Van het maagzuur dan.” Zijn oordeel? De verhoging is “absurd en niet uit te leggen”.
Ook de SP is fel tegen het plan. Raadslid Inge Verdaasdonk pleit voor onderscheid: commerciële evenementen (zoals 538 Koningsdag) mogen gerust de volledige kosten dragen — maar vrijwilligersgebaseerde volksfeesten? Die moeten juist worden gesteund. “Volksvermaak mag geld kosten! Vrijwilligers die feesten organiseren, laagdrempelig voor het volk, zouden eerder een rode loper tegemoet mogen zien dan deze enorme kostenverhoging.” Anders dreigen juist de gratis, toegankelijke evenementen als eerste te verdwijnen.
Wat wil het CDA? Een hand uitsteken — niet alleen een rekening
Het CDA vindt ook dat vrijwilligers geen blauwe brief mogen krijgen voor een proces waar zij niets aan kunnen doen. “Evenementen als carnaval, Breda Jazz en Breda Barst vormen het DNA van Breda”, zegt Beers. Daarom oppert het CDA een concreet alternatief: een nieuw Bredaas evenementenbudget, waarmee de gemeente bijvoorbeeld gedeeltelijk de vergunningskosten voor dit soort evenementen zou kunnen dragen.
Breda Beslist: kijk eerst naar de gemeente zelf
Breda Beslist richt de kritiek vooral op de gemeente — niet op de organisatoren. Fractievoorzitter Marcel de Visser herinnert eraan dat Breda beloofde de vergunningsleges kostendekkend te maken — maar ook beloofde het om het hele proces sneller, eenvoudiger en praktischer te maken. “Je kunt niet alleen naar kostendekkendheid kijken zonder ook kritisch naar de kosten zelf te kijken.” Hij wil weten: hoeveel tijd en geld gaat de gemeente écht kwijt aan vergunningsafhandeling? En kan dat niet véél goedkoper?
Beers voegt daar nog een scherpe kanttekening aan toe: “Ga dat eerst maar eens sneller, eenvoudiger en goedkoper maken in plaats van de rekening voor een slecht proces bij de Bredanaar weg te leggen.”
Wat gebeurt er nu?
Of de verhoging daadwerkelijk doorgaat, wordt beslist bij de begrotingsbehandeling — en daar is een meerderheid in de gemeenteraad voor nodig. Met de SP, CDA, Breda Beslist én de LPF in de oppositie is duidelijk: het wordt een stevige, inhoudelijke discussie.
Zoals De Visser het samenvat:
“Breda wil bruisen. Dan moeten we ervoor zorgen dat de rekening het bruisen niet in de weg staat.”
Bijna duizend kinderen jarenlang seksueel misbruikt door priesters in de VS
Het gaat om minstens 944 kinderen die tussen 1940 en 2020 seksueel werden misbruikt — door maar liefst 275 priesters uit drie bisdommen in Massachusetts: Fall River, Springfield en Worcester.
“Achter elk van die cijfers schuilt een kind wiens veiligheid is geschonden, een gezin dat voorgoed is veranderd en een overlevende die het trauma van dat misbruik jarenlang, in veel gevallen decennialang, met zich meedroeg”, zei Andrea Joy Campbell, procureur-generaal van Massachusetts, tijdens de persconferentie waar het onderzoeksrapport werd gepresenteerd.
Al in 2002 kwam het eerste grote schandaal naar buiten — toen in het bisdom Boston bleek dat geestelijken al jarenlang kinderen mishandelden, terwijl de kerk het probleem systematisch onderdrukte en besloot te verzwijgen. Er volgden beloften van hervorming… maar in veel gevallen bleef het bij mooie woorden.
Dit nieuwe rapport, waarvan het onderzoek in 2019 van start ging, toont hoe wijdverspreid en diepgeworteld het misbruik én de dekking ervan eigenlijk waren — en dat al decennia lang. Priesters die werden betrapt of beschuldigd, konden vaak gewoon naar een ander parochie of bisdom verhuizen — zonder dat de politie ooit werd ingeschakeld.
Belangrijk om te weten: de meeste zaken die nu aan het licht komen, leiden niet tot strafrechtelijke vervolging. Ofwel zijn ze verjaard, ofwel was het gedrag destijds niet strafbaar onder de wetten van de staat.
En dan nog iets persoonlijks: Evelien’s dochter werd ook seksueel misbruikt. In plaats van alleen te focussen op het lijden van slachtoffers, nam Evelien een bijzondere stap: ze richtte een stichting op die zich óók richt op de plegers — met als doel herstel, verantwoordelijkheid en preventie. Je ziet haar verhaal in de video hieronder.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws?
Omstreden executie van Christa Pike mislukt – Tennessee schort alle executies op
In Tennessee is de geplande executie van moordverdachte Christa Pike volledig uit de hand gelopen. Volgens journalisten die als getuige aanwezig waren, leefde de 50-jarige vrouw nog na twee dodelijke injecties. Ze hoorde haar zelfs luid snurken — een duidelijk teken dat haar ademhaling niet afnam. Haar advocaat bevestigde dat Pike “niet buiten bewustzijn raakte en nog steeds een hartslag had”. Ambulances kwamen aan bij de gevangenis… en vertrokken weer, zonder dat duidelijk werd wat er precies gebeurde. Uiteindelijk werd Pike naar een ziekenhuis overgebracht voor medische zorg.
Deze mislukte executie vond plaats kort nadat het Amerikaanse Hooggerechtshof een eerder besluit van een lagere rechter terugdraaide. Dat besluit had de executie gisteren ongeveer een uur voor de geplande tijd tegengehouden. De rechters wilden onderzoeken of Pikes verhalen over seksueel misbruik in haar jeugd goed genoeg waren meegewogen bij haar veroordeling. Door het Hooggerechtshof-besluit kon de executie toch doorgaan — maar dan met een vertraging van enkele uren.
Journalist Catherine Sweeney, die al talloze executies heeft bijgewoond, beschreef achteraf dat alles vanaf het begin anders voelde. Zo moesten de getuigen een vol uur wachten — terwijl dat normaal gesproken slechts een kwartiertje duurt. Ook klaagde Pike over een branderig gevoel in haar arm en vroeg ze of dat normaal was. Toen ze na een uur een tweede injectie kreeg, bleef ze duidelijk leven tonen. Na nog eens een half uur werden de getuigen zonder uitleg weggeleid. Op dat moment, zo vertelt Sweeney, ademde Pike nog hoorbaar. “Ik heb alle executies vorig jaar bijgewoond en de meeste van dit jaar — zoiets hebben we nog nooit gezien. We hebben zoveel vragen, en het gevangeniswezen zal een hoop antwoorden moeten geven.”
Pas uren later kwam de gevangenis met een korte verklaring: “Elke stap van het wettelijke vaste protocol is gevolgd. De dodelijke injectie was in het verleden consistent effectief en voor verder handelen waren er geen protocollen. Christa Pike is overgebracht naar een zorginstelling elders.” Meer informatie over haar toestand volgde niet.
Gouverneur Lee kondigde direct een onderzoek aan naar wat er misging. En om het risico op nieuwe rampen te voorkomen, zijn alle executies in Tennessee voorlopig opgeschort — ook de ene die nog op de planning stond dit jaar.
Een doodstrafexpert noemde de situatie tegenover persbureau AP uniek. Hoewel executies eerder zijn mislukt omdat er geen geschikte ader kon worden gevonden (zoals in mei nog in dezelfde staat), is het nog nooit eerder voorgekomen dat iemand twee dodelijke injecties overleeft.
Tegenstanders van de doodstraf zien hier een duidelijk bewijs dat het systeem fundamenteel gebrekkig is. “Tennessee laat de wereld zien dat het de doodstraf niet humaan en wettelijk kan uitvoeren. Dit moet stoppen”, aldus de directeur van de U.S. Campaign to End the Death Penalty. Pikes advocaten hadden al vooraf gewaarschuwd voor mogelijke complicaties. “Het is triest om zo gelijk te krijgen.”
Pike had eerder gezegd dat ze niet bang was om te sterven, maar wel bang was voor lijden tijdens de executie. Voor het hele proces begon, hoorde een getuige haar nog zeggen: “Ik ben er klaar voor om vrij te zijn.” Volgens Sweeney zei ze ook: “Ze zei dat ze de wereld ging verlaten op de manier waarop ze grotendeels haar tijd er had doorgebracht: vol liefde.”
Pike werd in 1996 ter dood veroordeeld voor de moord op de 19-jarige Colleen Slemmer, die ze in 1995 pleegde toen ze 18 jaar oud was. Samen met haar toenmalige vriend Tadaryl Shipp — die levenslang kreeg omdat hij minderjarig was — maakte ze Slemmer dood, omdat ze haar zag als een rivaal om zijn aandacht. Een derde verdachte, die op de uitkijk stond, kreeg een voorwaardelijke straf.
Pike had kort voor de executie gratie gevraagd en gewezen op trauma’s en seksueel misbruik in haar jeugd. Dat verzoek werd eerder deze week afgewezen. Haar zaak trok de afgelopen dagen internationale aandacht: Amnesty International verzamelde meer dan 21.000 handtekeningen tegen de executie. Haar advocaten benadrukten: “Christa is geen 18-jarig meisje meer, maar een vrouw van 50 die berouw toont en haar daden begrijpt.” Volgens hen zou een tiener vandaag de dag voor hetzelfde misdrijf geen doodstraf krijgen.
De executie van Pike zou de eerste executie van een vrouw in Tennessee zijn geweest sinds ruim 200 jaar.
