Van Michelinster naar faillissement — en terug met meer dan alleen een scherp mes
Tien jaar lang had kok Jermain de Rozario zijn eigen restaurant in Helmond: De Rozario. En ja, hij kreeg er zelfs een Michelinster mee — een droom die voor veel koks nooit uitkomt. Maar toen ging het mis. Heel mis. Het restaurant ging failliet. En daar stond Jermain, na jaren van bloed, zweet en ongelooflijk veel inzet, plotseling zonder keuken, zonder naam, zonder zekerheid.
Nu begint hij opnieuw — maar dit keer niet als eigenaar, wel als chef-kok in loondienst. Bij By Jermain, een nieuw restaurant in de historische Villa Ravensdonck, midden in het centrum van Eindhoven.
“Ik wil opnieuw mijn strepen verdienen.”
En dat voelt ook écht. Als Jermain voor het eerst in de nieuwe keuken staat, wordt hij bij vlagen emotioneel. Niet van stress — nee, juist van opluchting.
“Ik kan emotioneel worden van dat er nu geen stress is. Voorheen was er heel veel stress. Altijd maar willen presteren… maar nu is het gewoon goed. Dan is het heel leuk om in de keuken te staan. Zeker na negen maanden.”
Negen maanden lang stond hij niet aan het roer van een restaurantkeuken. Wel kookte hij — voor evenementenbedrijf Eye-Events, vaak voor tweehonderd gasten tegelijk. Saté draaien, rijsttafels maken…
“Dat is niet minder of zo. Maar de dynamiek van de keuken… Dat de gasten om zes uur komen en dat ik in de keuken ‘arrive!’ kan roepen? Ik krijg bijna kippenvel”, lacht hij.
Eye-Events zag kansen in zowel de vrijgekomen villa als in Jermain zelf — faillissement en al. Eigenaar Rik Sanders vond het geen reden om af te schrikken:
“Als je in Nederland failliet gaat, dan gaat je kop eraf. In Amerika moet je een paar keer failliet gaan om een goede ondernemer te zijn. Jermain heeft een extra rugzak met deze ervaring.”
En die rugzak komt goed van pas. Want nu regelt de eigenaar alle backoffice-dingen: financiën, marketing, administratie. Jermain mag zich volledig richten op wat hij het beste doet: koken, bedenken, verbinden — met smaak, gevoel én persoonlijkheid.
“Of het nu wel goed komt, vraag ik me niet af. In die energie zit ik niet.”
Maar het is wel een lange weg geweest. Net na het faillissement durfde hij niet eens meer over de zaterdagmarkt in Helmond te lopen.
“Ik wilde een echte vent zijn. Ik vond dat ik de broodwinner moest zijn. En een echte vent vindt het niet leuk om te verliezen. Toen ik alles was verloren, schaamde ik me kapot.”
Zijn vrouw trok hem over de streep:
“Mijn vrouw is gewoon sterker dan ik. Ze zei: ‘je gaat nu opstaan en je gaat mee.’”
Op de markt voelde hij de blikken. Sommigen gaven een schouderklopje. Anderen… nou, die keken misschien wat raar. Maar dat laatste, zegt hij, lag waarschijnlijk vooral aan hemzelf. En toen hij zag dat bij zijn faillissement het exacte schuldbedrag werd genoemd — terwijl dat bij andere faillissementen in Helmond niet gebeurde — vroeg hij zich af: waarom juist bij mij?
Vandaag kookt hij voor ieder wat wils. By Jermain draait op drie pilaren:
– Fast fine dining (snelle, hoogwaardige gerechten),
– Een koffiebar met ontbijt en lunch,
– En straks — zodra de tweede verdieping ingericht is — fine dining met veel persoonlijke aandacht.
De officiële opening is op 1 oktober.
Marokko naar de stembus — maar Gen Z blijft gewoon thuis
De straten van Marokkaanse steden en dorpen staan vol met folders, posters en spandoeken van kandidaten. Tijd voor verkiezingen! Woensdag kiezen de Marokkanen 395 nieuwe leden voor het Huis van Afgevaardigden. Maar één groep lijkt helemaal niet in de stemming: jongeren tussen de 18 en 24 jaar. Van de 15,8 miljoen geregistreerde kiezers is slechts 4 procent in die leeftijdscategorie. Kortom: Gen Z is nergens te bekennen bij de stembus.
Waarom kijken jonge Marokkanen weg?
Het gebrek aan enthousiasme heeft een duidelijke oorzaak: weinig vertrouwen in de politiek — vooral na wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurde. Een jaar geleden trok de beweging Gen Z 212 massaal de straat op met eisen voor betere gezondheidszorg, onderwijs en een einde aan corruptie. Het antwoord van de overheid? Een harde, onverzoenlijke reactie van de politie.
En dan nog die beeldbepalende momenten eind juli: tienduizenden migranten — veelal jonge Marokkanen — staken de grens over bij de Spaanse exclave Ceuta. Niet uit avontuur, maar uit wanhoop. Een stille, maar luide boodschap: “Hier is niets meer voor ons.”
In Casablanca reageren jongeren op de vraag of ze gaan stemmen met een schouderophalen of een sarcastisch lachje. De 25-jarige Amina zegt het ronduit:
“Er is geen enkele reden om te gaan stemmen. Er is niemand aan wie ik mijn stem zou willen geven. Alle politici werken voor zichzelf.”
Haar teleurstelling komt vooral voort uit de manier waarop de overheid reageerde op de protesten van Gen Z 212:
“Toen wij de straat op gingen, werden we compleet genegeerd. Maar dat is blijkbaar gewoon hoe het hier is.”
Mohcine (27) denkt eveneens niet aan stemmen:
“Als ik stem op iemand die dat werk niet aankan, gaat het land alleen maar achteruit. De meeste kandidaten stelt niks voor.”
Toch ééntje die wél gelooft in verandering
Niet iedereen heeft de moed opgegeven. Oussama Barik, ook 27, stelt zich kandidaat voor de Parti de l’Unité et de la Démocratie in zijn provincie Midelt — een achtergesteld gebied in het Midden-Atlasgebergte, waar scholen en ziekenhuizen vaak ondermaats zijn en kansen schaars.
Barik wil iets nieuws brengen: een politieke beweging die echt aansluit bij jonge Marokkanen — met frisse thema’s, eerlijkheid en een duidelijk doel: een einde maken aan corruptie en ongelijkheid.
“Ik heb me kandidaat gesteld omdat we hier altijd dezelfde gezichten zien. We proberen iets nieuws te brengen — een nieuwe beweging, met thema’s die ons raken.”
Zijn team bestaat uit vrienden en familie, die hem blindelings steunen. Ze geloven dat hij niet alleen een zetel haalt, maar ook daadwerkelijk verandering kan brengen — voor mensen zoals zij.
En dan zijn er ook degenen die gewoon ‘nee’ zeggen tegen het hele systeem
Niet iedereen probeert mee te doen — sommigen roepen juist tot boycot. Zoals de Partij van de Democratische Arbeidersweg, opgericht in 1995. Hun standpunt is duidelijk:
“Dit systeem dient alleen de heersende elite. Het parlement vertegenwoordigt niet alle Marokkanen. Voor ons heeft het geen enkele zin om mee te doen.”
Tijdens de campagne gingen hun leden in meerdere steden de straat op om mensen op te roepen om niet te stemmen — en telkens werd hun actie uiteindelijk afgebroken door de politie.
Wat komt er na de verkiezingen?
Marokkanen geven woensdag twee stemmen af: één op een lokale kandidatenlijst, één op een regionale lijst. Van de 395 zetels gaan er 305 via lokale districten, de overige 90 via regionale lijsten — en die zijn dit jaar uitsluitend voor vrouwen gereserveerd. Een poging om de vertegenwoordiging van vrouwen in het parlement te vergroten.
Marokko is een constitutionele monarchie, met koning Mohammed VI als centrale figuur. Hij benoemt de regeringsleider na de verkiezingen — en houdt grote invloed op buitenlandse zaken en veiligheid.
En ja, het is wettelijk verboden om opiniepeilingen over de verkiezingen te publiceren in de aanloop. Dus: geen idee wie er wint — en dat maakt de onzekerheid onder jongeren alleen maar groter.
Barik weet al welke uitdaging hem wacht, mocht hij slagen:
“De volgende regering wordt de regering van het wereldkampioenschap voetbal. Daar gaan flinke budgetten voor worden uitgetrokken. Ik wil ervoor zorgen dat dat geld niet alleen terechtkomt bij de mensen die alleen maar aan zichzelf denken.”
Oud-bakkers Anita en Lion verkopen nu croissants om mee te knuffelen
Croissants en wafels liggen nog steeds in de vitrine bij Anita (67) en Lion (68) Ammann in Tilburg — maar deze keer kun je ze niet opeten. Je kunt ze wel vasthouden, dicht tegen je aan nemen en lekker mee knuffelen.
Het stel stond bijna 45 jaar lang achter de toonbank van hun eigen bakkerij aan de Molenbochtstraat. Minder dan een jaar geleden stopten ze ermee — en stapten over op iets wat op het eerste gezicht totaal anders lijkt: knuffels verkopen.
“Vooral jongeren én volwassenen komen hier nu binnen voor een knuffel”, vertelt Anita met een glimlach. De winkelruimte ziet er nog steeds uit als een bakkerij: de ovens staan er nog, de broodbakken liggen klaar, het aanrecht is netjes — maar brood of gebak vind je er niet meer. Wel staat er een bordje met bananenbrood en pecannotentaart op het tafeltje waar de koffie wordt ingeschonken. “Het bakken zit toch gewoon in het bloed, hè”, lacht Lion. “Dus je moet wel even proeven.”
De overstap naar knuffels was eigenlijk geen grote sprong. “Zo’n tien jaar geleden begon ik naast de bakkerij met een webshop”, legt Anita uit. “Daar verkocht ik luxe servies, maar ook al snel wat knuffels.” En toen kwam er steeds meer vraag — niet alleen bij hen, maar overal in Nederland. “Dat maakte het een logische stap.”
Stoppen met de bakkerij — die ze van Lion’s ouders hadden overgenomen — was zeker niet makkelijk. “We hadden veel vaste klanten, en sommigen vonden het echt niet leuk”, zegt Anita. “Maar voor ons is het een stuk beter. De jaren beginnen natuurlijk wel te tellen.” Vooral Lion stond altijd onmenselijk vroeg op. “Ik denk zo tussen twaalf en één… in de nacht dan, hè”, voegt hij er meteen aan toe. Anita vult aan: “Een sociaal leven? Dat hadden we niet. Als je om vier uur ’s ochtends al op moet, ga je ’s avonds niet meer uit. Onze vrienden en familie zagen we eigenlijk alleen op zondagmiddag.”
De winkel heet Leonita — een leuke samenvoeging van hun namen — en is twee dagen per week open. Op de andere dagen kunnen klanten via de webshop bestellen. “Mensen uit heel Nederland halen bij ons, en laatst had zelfs iemand uit Drenthe een bezoekje gebracht. Die had het op Instagram gezien en wilde het ‘in het echt’ zien.”
Waarom knuffels zo populair zijn, snapt Anita best. “Aan de ene kant zoeken mensen troost in deze onzekere tijd — gewoon even op de bank ploffen en knuffelen voelt fijn. Aan de andere kant is het ook gewoon een enorme hype, vooral op TikTok, met merken als Jellycat.” En het zijn niet alleen tieners: “We zien meiden van 16, maar ook mensen boven de 60 die rustig een knuffel meenemen.”
Eén ding is wel duidelijk: je hebt wel een flinke portemonnee nodig. “Onze duurste knuffel kost 300 euro. Maar we hebben ook mooie exemplaren vanaf rond de 25 euro.”
Hoe lang Anita en Lion nog doorgaan met knuffels verkopen? “Zolang het lichamelijk meedoet. Ondernemen zit bij ons allebei in het bloed. Stilzitten? Nee, dat lukt ons echt niet”, lachen ze samen.
WK wielrennen op de weg komt niet in 2032, maar pas in 2034 naar Nederland
De wereldkampioenschappen wielrennen op de weg zijn nog steeds aan de gang in Montreal — maar het nieuws over de volgende editie is al binnen: Nederland mag écht! Alleen… niet in 2032, zoals eerst gehoopt, maar twee jaar later: in 2034. En dan wel in het noorden: Groningen én Drenthe gaan samen de WK organiseren.
Waarom niet eerder?
Groningen en Drenthe hadden zich eerst kandidaat gesteld voor de WK van 2032. Maar de UCI (de internationale wielerunie) koos uiteindelijk voor Pune in India — een beslissing die veel aandacht kreeg. Toch vond de UCI het Nederlandse voorstel zo sterk dat ze meteen een alternatief voorstel deed: “Laten we het in 2034 doen.” Een soort ‘compromis met klasse’, dus.
Wat weten we al over de wedstrijden?
Nog niets concreets over de exacte data of de precieze parcoursen — dat komt allemaal later. Wel is er reden om te verwachten dat de VAM-berg (ook wel Col du VAM genoemd), die tijdens de Europese kampioenschappen in 2023 al flink in beeld was, ook in 2034 weer centraal staat. Denk aan een zware klim in Midden-Drenthe die zowel renners als publiek flink op de proef stelt.
Hoe wordt het gefinancierd?
Het geld komt onder andere van Nij Begun, de instantie die zich inzet voor herstel na de schade door gaswinning in de regio. Belangrijk om te weten: dit geld komt niet uit het schadefonds zelf, maar uit een aparte pot die specifiek is bedoeld om de regio aantrekkelijker te maken — denk aan toerisme, infrastructuur en evenementen. Nij Begun staat garant voor 20 miljoen euro.
Minister Van Weel in zwaar weer: Kamer woedend omdat duizenden aangiftes gewoon op de plank blijven liggen
Je doet een aangifte van iets ernstigs — denk aan een zedenmisdrijf of een gewelddadige diefstal — en dan gebeurt er… niets. Geen telefoontje, geen update, geen onderzoek. Gewoon stilte. Volgens de Algemene Rekenkamer is dat precies wat er in 2024 met zo’n 10.000 aangiftes van ernstige misdrijven is gebeurd: ruim een kwart van het totaal. En ja, dat is niet onbelangrijk.
De Rekenkamer legt uit dat het om twee soorten gevallen gaat: 7.000 aangiftes die bij voorbaat zijn afgewezen (zonder verdere afhandeling), en 3.000 die vroegtijdig zijn beëindigd — niet omdat ze onbelangrijk waren, maar simpelweg omdat de politie te weinig mensen of tijd had. Het gevolg? Zaken met slachtoffers kregen ‘geen noemenswaardige aandacht’.
Toen minister Van Weel hierop werd gevraagd, zei hij tegen de Tweede Kamer dat het grotendeels om meldingen ging zonder enig aanknopingspunt voor opsporing. Een reden om ze dus niet verder te volgen. Maar de Rekenkamer reageert daarop met één woord: zeer verbaasd. En ze stelt duidelijk: Van Weel heeft de Kamer ‘op het verkeerde been gezet’.
“Hij praat er te makkelijk over”
De reactie in de Kamer is scherp — en komt van links én rechts.
PRO-Kamerlid Songül Mutluer: “Hij moet niet verbloemen dat er een probleem is. Hij heeft het over cijfers, wij over mensen. Mensen zijn getraumatiseerd als er niks gebeurt met hun aangiftes. Dat mag je niet kleineren. Dit lijkt op misleiding van de Kamer en dat mag niet.”
Ook rechts is de geduldslimiet bereikt. Mona Keijzer (VVD) geeft hem nog het voordeel van de twijfel — maar alleen als hij snel zijn zaakjes op orde brengt: “Als hij de Kamer echt fout heeft geïnformeerd, hebben we een probleem.”
Annelotte Lammers (Groep Markuszower) is eveneens bezorgd: “Als dit klopt, is het een groot probleem.”
En Jan Struijs (50Plus) benadrukt het verschil tussen wat Van Weel zegt en wat de politie zelf meldt: “De politie zegt dat er wel degelijk aanleiding is voor vervolgonderzoek, maar dat ze er simpelweg de capaciteit niet voor hebben. Dat is iets heel anders dan dat er geen aanknopingspunten zijn. Hij zit echt in zwaar weer.”
Ingrid Coenradie (JA21) maakt zich vooral zorgen over de menselijke kant: “Hij praat er te makkelijk over. Het niet-opvolgen van aangiftes doet iets met slachtoffers. Ik verwacht van de minister dat hij de boel niet langer bagatelliseert. Want wat me ook zorgen baart, is dat er geen zicht is op verbetering.”
Een minister zonder veilige meerderheid
En dan is er nog het politieke risico. Van Weel zit in een minderheidskabinet — het kabinet-Jetten heeft maar 66 zetels in de Tweede Kamer. Dat betekent: één misstap kan al genoeg zijn om een meerderheid van 76 leden te laten besluiten dat hij moet opstappen.
Politiek verslaggever Floor Bremer: “Of dat vandaag ook zal gebeuren, is moeilijk te voorspellen. Tegelijk geeft het debat bewindspersonen wel een voorproefje van hoe onzeker het politieke leven kan zijn in een minderheidskabinet. Het wordt voor Van Weel zeker spitsroeden lopen.”
Van Weel komt naar verwachting vanochtend met een Kamerbrief waarin hij reageert op de ophef.
Aanrakingen en kusjes vragen? Ja, dat is niet oké — maar op staande voet ontslaan? Dat was te veel van het goede
De 59-jarige man begon in 2000 bij een bedrijf dat huishoudtextiel en stofferingen maakt. Meer dan 25 jaar lang werkte hij daar als ‘algemeen medewerker gordijnen’ — zonder noemenswaardige klachten, zonder incidenten, gewoon keurig en betrouwbaar. Tot eind vorig jaar, toen er klachten kwamen van vrouwelijke collega’s over seksueel grensoverschrijdend gedrag.
Begin december werd hij geschorst en startte het bedrijf een onderzoek. Uit verklaringen van zes vrouwen bleek dat hij regelmatig seksueel getinte opmerkingen maakte — over hun lichamen, billen en borsten. Ook zou hij hen ongewenst aanraken: op de schouders, rug of nek. Soms stond hij zeer dichtbij of boog zich zelfs over hen heen. En ja: hij vroeg ook om kusjes. In één geval zou hij zelfs kusjes hebben aangevraagd als tegenprestatie voor uitleg over een naaimachine — terwijl hij alleen met die vrouw was.
Dat gedrag zorgde voor spanningen op de werkvloer. Bij één collega leidde het tot gevoelens van angst en onveiligheid. Toen de man tijdens een confrontatiegesprek wegging en zes dagen onbereikbaar bleef, besloot het bedrijf tot ontslag op staande voet.
Hij vond dat oneerlijk — en ging naar de rechter. Zijn eis: ruim 200.000 euro aan vergoedingen.
Gisteren werd de uitspraak bekend. De kantonrechter in Zwolle oordeelde dat de aanrakingen én de seksueel getinte opmerkingen bewezen zijn — en ook verwijtbaar. “Opmerkingen over borsten en billen zijn volstrekt ongepast”, stelt de rechter. “En kusjes vragen als ‘betaling’ voor hulp? Ook dat is niet toegestaan.”
Toch: het ontslag op staande voet was onterecht. Waarom? Omdat de man al 25 jaar foutloos had gewerkt, omdat hij op leeftijd is en dus minder makkelijk een nieuwe baan vindt — en omdat zijn werkgever hem simpelweg de kans had moeten geven om zijn gedrag te verbeteren. Een waarschuwing, een gedragsafspraak, een begeleidingsplan: dat alles bleef achterwege.
Daarom moet het bedrijf nu wel degelijk vergoedingen betalen:
– Bijna 25.000 euro transitievergoeding,
– Ruim 11.000 euro salaris over de opzegtermijn,
– En een extra 25.000 euro schadevergoeding voor onterecht ontslag.
Totaal: ruim 61.000 euro, plus nog eens ruim 1.000 euro proceskosten.
Een duidelijke boodschap van de rechter: ongepast gedrag wordt serieus genomen — maar het antwoord moet evenwichtig zijn. Ook bij langdurige, loyale medewerkers.
