Til en Meerdink krijgen onverwacht Oranje-oproep na blessures Kluivert en Malen
Justin Kluivert en Donyell Malen zijn beiden geblesseerd en kunnen daarom niet meedoen aan de komende interlands van Oranje. Dat betekent dat er ruimte is vrijgekomen in de selectie — en die wordt nu ingenomen door Guus Til (PSV) en Mexx Meerdink (AZ).
Til, 28 jaar oud, was al eerder bij Oranje: hij maakte onder Ronald Koeman deel uit van de WK-selectie. Maar onder nieuwe bondscoach Xavi kreeg hij tot nu toe geen kans. Zondag scoorde hij wel twee keer tegen FC Twente (3-2), maar toen het daarna over Oranje ging, hield hij zich duidelijk koest: “Ik heb geen zin daar veel over te zeggen. Natuurlijk baal ik ervan, het is het grootste dat ik kan bereiken als voetballer.”
Malen’s blessure zorgde bovendien voor een knelpunt op spitspositie — met alleen Brian Brobbey als centrumspits in de selectie, besloot Xavi om Meerdink toch mee te nemen. De 23-jarige AZ-aanvaller had zondag ook reden tot voldoening: tegen Telstar (1-0 winst) maakte hij de winnende treffer. Toch bleef hij realistisch: “Ik vind dat het beter moet, dat weet ik van mezelf. Daar ga ik hard aan werken. Er moet nog een tandje bij.”
PSV-trainer Bosz ‘doodziek’ na eerste nederlaag van het seizoen: “Hadden gewoon moeten winnen”
De eerste tegenvaller van het nieuwe seizoen sloeg hard in bij PSV-trainer Peter Bosz — zo hard, dat hij het letterlijk doodziek noemde. Na de 3–2 nederlaag bij FC Twente liet hij geen twijfel bestaan over zijn teleurstelling: “Doodziek, zelfs.”
Het was niet alleen de nederlaag die hem dwarszat, maar vooral hoe die kwam. Twee tegendoelpunten die volgens Bosz helemaal niet hoefden te vallen — en daarmee ook niet hoefden te kosten. “Dat eerste doelpunt van Twente kwam uit een ongelukkig moment. Maar die twee andere? Die hoeven niet te vallen. In beide gevallen deden we het verdedigend niet goed. De organisatie stond, maar de uitvoering was niet goed.”
En toch: PSV had de wedstrijd op z’n moment volledig in handen. Na een 1–0 achterstand wist de ploeg zich terug te vechten — met twee prachtige doelpunten werd zelfs een 1–2 voorsprong behaald. “We trokken de wedstrijd volledig naar ons toe”, zei Bosz. Maar in de tweede helft verloor PSV de grip. “We gingen lang op zoek naar de 1–3. Dat was mogelijk — we kregen de kansen — maar we scoorden niet. En toen kwam Twente gelijk… en daarna verloren we ook nog.”
Bosz legde de schuld duidelijk bij zichzelf en zijn ploeg: “We wilden graag winnen. Dat had vandaag gemoeten en gekund, maar gebeurde alleen niet.” En hoewel hij erkende dat PSV dit seizoen al vijf keer op rij begon met een 1–0 achterstand, vond hij dat geen excuus: “Dat is helemaal niet erg — als je die wedstrijd vervolgens maar wint.”
Interessant was ook zijn reactie op de kritiek dat PSV verdedigend tekort schiet. “Dat is in mijn ogen te kort door de bocht”, zei hij. “Want wij zijn van alle Eredivisie-ploegen het team dat de minste kansen weggeeft.” Toch benadrukte hij weer: “We zijn nog niet top. Dat zag je vandaag.”
Terwijl Bosz openlijk de hand in eigen boezem stak, straalde FC Twente-coach John van den Brom juist zelfvertrouwen uit. Hij sprak van een “verdiende overwinning” en genoot “enorm van zijn ploeg, van de eerste tot de laatste minuut”. Zijn plan? PSV bewust uitdagen — iets wat volgens hem zelden gebeurt. “PSV wordt in de Eredivisie veel te weinig uitgedaagd. Wij zijn de strijd aangegaan en hebben het PSV moeilijk gemaakt. Dat zie je bijna nooit gebeuren.”
Lieke Nooijen: pijn, podium & volle inzet voor Demi
Na een harde val vorige maand leek het even alsof de WK-dromen van Lieke Nooijen op losse schroeven stonden. Een sleutelbeenbreuk dreigde haar hele plan te laten mislukken — maar de 25-jarige renster uit Deurne liet zich niet afschrikken. Ze revalideerde opvallend snel, voelt zich nu weer fit en staat klaar om vanaf zondag in Canada alles te geven. Niet alleen voor zichzelf, maar ook om teamgenote Demi Vollering naar goud te helpen. “Soms vraag ik me weleens af wat ik aan het doen ben, maar hopelijk wordt het beloond met een mooi resultaat.”
Ze lag direct na de val in de eerste etappe van de Tour of Britain op de grond — en wist meteen dat het niet goed zat. Een dag later bevestigde de arts de sleutelbeenbreuk… en ging ze onder het mes. Maar wat volgde was een opmerkelijk snelle, maar wel verantwoorde terugkeer: in overleg met haar ploeg, de medische staf én de bond kreeg ze de ruimte om stap voor stap te kijken wat haalbaar was. En die ruimte heeft ze slim ingevuld. “Ik ben in een rap tempo teruggekeerd na mijn operatie, maar wel op een goede wijze. De laatste trainingen waren pijnvrij — dat geeft vertrouwen.”
Zondag: tijdrit, podiumkans, pure wilskracht
Zondag in Montréal is de tijdrit — en daar wordt Lieke door veel mensen gezien als een echte podiumkandidaat. Geen wonder: tijdens de Tour de France Femmes pakte ze al een knappe tweede plaats in de tijdrit. “Al weet ik niet precies waar ik sta — zo veel tijdritten zijn er nou ook weer niet, en elke rit is anders. Maar ik bereid me zo goed mogelijk voor en wil in Canada keihard strijden voor een resultaat.”
De tijdrit is haar specialiteit… maar dat betekent niet dat ze er altijd blij mee is. “Je moet de rit perfect in kunnen delen én heel lang met pijn kunnen rijden. Dat is echt niet altijd lekker — maar na de finish geeft het een voldaan gevoel. Het is een kwestie van ervaring opdoen, en natuurlijk heb je power nodig.”
Na zondag: alles voor Demi
Direct na de tijdrit richt ze zich op de wegrace op zaterdag 26 september. Daarbij is het doel helder: volledig achter Demi Vollering staan in haar jacht op de wereldtitel. “De taken zijn duidelijk en ieder teamlid staat daarachter. Als we met ons sterke team voor Demi werken, dan is dat de grootste kans om goud mee terug naar Nederland te nemen.”
Vertrouwen, plezier en toekomst
De hoge verwachtingen rondom Lieke zijn geen toeval — ze zijn gebaseerd op een uitstekend seizoen. Ze werd Nederlandse kampioene op de weg, pakte tweede in de tijdrit van de Tour én derde bij Dwars door Vlaanderen. “Dit geeft veel vertrouwen voor de toekomst. De komende jaren wil ik me verder ontwikkelen, maar het belangrijkste is dat ik plezier blijf houden in de sport.”
Oranje-vrouwen op doelschietpartij in Engeland: Pelova straalt bij Spurs, Wilms redt Aston Villa op het nippertje
Zondag was een échte Oranje-dag in de Engelse vrouwencompetitie — en wat een dag was het ook! Victoria Pelova liet bij Tottenham Hotspur zien waarom ze één van de meest gevreesde aanvallers van Nederland is: twee keer doorgeschoten, een ruime 7-0-zege op Crystal Palace, en een middag vol zelfvertrouwen. Tegelijkertijd zorgde Lynn Wilms voor een drama-achtige afsluiting bij Aston Villa: met een late gelijkmaker in de 89ste minuut pakte ze een punt tegen Brighton & Hove Albion — precies op het moment dat alles al bijna verloren leek.
Pelova straalt, Spurs domineert — en Nederland staat centraal
Tottenham had het zondag ontzettend makkelijk tegen Crystal Palace… vooral nadat de gasten al vroeg een rode kaart kregen. En ja hoor: met drie Oranje-internationals in de basis — Pelova, Lize Kop én Catilin Dijkstra — werd die kans direct benut. Alle drie speelden de volle negentig minuten, en Pelova maakte het pas echt onderscheidend: haar doelpunten waren het vierde én het zevende in een overtuigende 7-0-overwinning. Een ware show van kracht, timing en kwaliteit.
Wilms komt op tijd — en redt Villa van een nederlaag
Terwijl Spurs juichte, stond het bij Aston Villa lang niet zo rooskleurig. Lynn Wilms en haar ploeggenoten zagen zich lang achterstaan bij Brighton & Hove Albion — en Marisa Olislagers (ook actief voor Brighton) leek de uitslag al te hebben beslist. Maar toen de klok al op 89 minuten stond, kwam Wilms met een doorslaggevende actie: doelpunt, gelijkspel, punt gered. Een typisch Wilms-moment — stil, doeltreffend, en precies wanneer het nodig is.
Ajacieden vol ongeloof na gelijkspel tegen Excelsior: ‘Normaal win je met 5-1’
Het klinkt bijna ongelofelijk — maar het gebeurde écht: Ajax speelde thuis tegen Excelsior een wedstrijd waarin ze bijna alles domineerden… en toch eindigde het in een 2-2 gelijkspel.
81 procent balbezit? Check.
33 schoten, waarvan 8 op doel? Check.
Vier keer lat of paal? Ook check.
En dan nog: twee doelpunten tegen, terwijl je verwacht dat zo’n partij gewoon weggeblazen wordt. “Normaal gesproken win je zo’n wedstrijd met 5-1, maar vandaag helaas niet.” Dat zegt het gevoel van heel Amsterdam — en van de spelers zelf.
“Het resultaat is niet eerlijk”
Ajax-trainer Míchel Sánchez kon amper geloven wat hij zag:
“Bij de eerste goal moeten we de actie beter verdedigen, de tweede was een counter. Ik moet ze beide nog terugzien, maar het resultaat is niet eerlijk. Iedereen begrijpt dat we de winst verdienden.”
Hij erkent wel dat voetbal soms onlogisch is:
“Het is voetbal, we hebben veel kansen gecreëerd, maar vandaag was het afmaken niet goed genoeg. De tegenstander maakt er twee. Het is gek, maar het is voetbal. Ik weet niet wat er in dit soort wedstrijden gebeurt, het is moeilijk te begrijpen.”
Aanvoerder Davy Klaassen vond het een “eigenlijk goede wedstrijd”, maar benadrukte:
“Elke goal en kans die je tegen krijgt is er één te veel. Je wil er naartoe dat je verdedigend én aanvallend de perfecte wedstrijd speelt.”
Excelsior: boksring, vechtersmentaliteit, en een beetje geluk
Terwijl Ajax zich afvroeg wat er misging, stond Excelsior juist te juichen — al noemde trainer Ruben den Uil het geen overwinning, maar “een belangrijk punt”:
“We zijn in de boksring overeind gebleven tot en met ronde vijf. We hebben het heel zwaar gehad, maar het is een heel mooie prestatie.”
Hij had wel verwacht dat Ajax het uiteindelijk zou vinden:
“Het ging negentig minuten heel goed, want iedereen gaat hier een goal tegenkrijgen. Hier lopen spelers rond, dat zie je nergens in Nederland. Het moet meezitten, maar we scoren zelf ook twee keer. We hebben het geweldig gedaan.”
Doelman Stijn van Gassel was even enthousiast als bescheiden:
“Het voelt goed, het is lekker en echt een fantastische teamprestatie. Individueel is het leuk, maar als team hebben we het goed gedaan.”
En ja — hij probeerde tijdens de wedstrijd ook wel eens het tempo te vertragen (met alle tactiek die daarbij hoort), maar deze keer was het lastiger dan vroeger:
“Vorig seizoen probeerde ik ook al wel wat te snoepen, soms moet je er een spelletje van maken. Ik probeer het gewoon en weet dat die teller gaat lopen. Je probeert op adem te komen en je weer te focussen. Het is lastig met het aftellen.”
Wat nu?
Míchel blijft positief over de mentaliteit van zijn ploeg:
“Ik kan de spelers niets verwijten over hun mentaliteit of de manier waarop we gespeeld hebben. We moeten blijven verbeteren de komende drie weken.”
En voor Excelsior? Van Gassel durft het wel een klein beetje te vieren:
“Het mag best een klein beetje gevierd worden.”
Jubileumzege voor Jeffrey Herlings in Australië: seizoen afgerond met een knal!
Motocrossster Jeffrey Herlings uit Oploo heeft het MXGP-seizoen op een ware feestmanier afgerond — en dat in het zonovergoten Darwin, Australië! Tijdens de laatste grand prix van het jaar reed hij in beide manches als eerste over de streep op zijn Honda. Een geweldige afsluiting, én een waar jubileum: dit was zijn achtste GP-zege op rij, zijn dertiende overwinning dit seizoen, en zelfs zijn 125ste zege ooit in zijn professionele carrière.
Eerder deze maand werd Herlings al voor de zesde keer wereldkampioen — drie keer daarvan in de MXGP, de absolute topklasse van het motorcross. En die kampioenschap liet hij zich zeker niet ontnemen op de laatste dag: in de eerste manche finishte hij liefst zestien seconden voor zijn Franse Honda-teamgenoot Tom Vialle, terwijl hij in de tweede manche nog steeds sterk bleef — dit keer met een voorsprong van ruim drie seconden op Romain Febvre.
Maar het seizoen is nog niet helemaal voorbij: op 4 oktober staat Herlings weer in het zadel — dan vertegenwoordigt hij samen met Roan van de Moosdijk en Glenn Coldenhoff Nederland bij het WK voor landenteams in Frankrijk.
