Relatie Anouk dreef Diederik in De Bondgenoten tot wanhoop: ‘Ze had nog een vriend en dat deed pijn’
Beste lezers,
Als ik terugkijk op mijn tijd in de loods, springt er één ding echt uit: ik heb de vrouw van mijn leven ontmoet. Natuurlijk waren er momenten waarop het zwaar was — soms zelfs ondraaglijk — maar ik wist ook heel goed waar ik aan begon. Ik wilde mezelf blijven, en vergeleken met mijn eerste deelname hield ik me bewust wat meer op de achtergrond bij discussies die nergens over gingen: geen ruzie over weinig eten of te veel kruiden. Maar zodra het over Anouk ging? Dan zat ik met volle kracht in de ring.
Op televisie werd ik vaak afgeschilderd als die jongen die achter een vrouw aanging die op dat moment nog een vriend had. En ja… dat was niet fijn. Ik vond het zelf ook een lastige positie, en probeerde daarom bewust rustiger te blijven — minder sensatie, meer authenticiteit. Toch speelden zich achter de schermen genoeg dingen af die uiteindelijk niet op beeld kwamen. Vooral de situatie met Anouk trok ik op een gegeven moment niet meer. Ik kreeg gewoon geen hoogte van wat er tussen ons speelde. Alles voelde zo onduidelijk, en dat veroorzaakte enorme stress. En toch kon ik niet echt afstand nemen — want ik voelde me veel te sterk tot haar aangetrokken. Ze had nog een vriend en dat deed pijn. Toch kwam ik steeds weer bij haar terecht… vaak zelfs alleen al in mijn gedachten.
Soms werd ik verdrietig als ze niet lekker bij me op de bank kwam zitten — zo erg dat ik er emotioneel van raakte, of zelfs wakker van lag. En openstellen? Dat lukte me niet helemaal, omdat zij nog bij haar ex was. Tijdens de zenderwissels fluisterde Anouk dan weer wel eens stiekem dingen tegen me: dat ze me knap vond, of dat ze bepaalde dingen die ze eerder had gezegd eigenlijk niet meende. Daardoor begon ik langzaam te merken dat ze serieus met me was. En toen ze op een gegeven moment de ring van haar ex — met zijn naam erop — afdeed? Voor mij was dat het cruciale keerpunt. Ik had dat laatste zetje van bevestiging nodig om mijn gevoelens volledig los te laten. Dat gebeurde pas echt aan het einde.
Eens buiten de loods was het dan ook een enorme opluchting: eindelijk samen. Maar die ene dag dat zij eerder vertrok? Ik was echt gebroken. Het voelde alsof een stuk van mij de loods uit was gelopen — en dat ik daar zelf ook niet meer hoefde te zijn. Een week later hadden we officieel een relatie. Ik vroeg het haar een dag na haar verjaardag, rond middernacht, terwijl we samen in bed lagen. Het hoefde geen groot spektakel te zijn. We hadden het erover, wilden gewoon een stempel op drukken — en dat deden we.
Inmiddels is onze band buiten de loods alleen maar sterker geworden. Natuurlijk ontdek je ook elkaars minder fijne kanten: ik kan bijvoorbeeld erg vasthouden aan mijn eigen mening en wil graag mijn eigen planning volgen. Dat krijgt Anouk nu mee te maken. Maar dat is een uitdaging die we bewust samen aangaan.
Hoewel ik in de omgang best aanwezig kan zijn en makkelijk veel praat, ben ik van mezelf eigenlijk introvert. Thuis heb ik echt tijd nodig om volledig op te laden na drukke dagen. Bij Anouk vind ik die rust. Ik hoef niet altijd ‘aan’ te staan — en dat is juist heel prettig. We kunnen gewoon samen zijn, zonder dat er per se iets hoeft te gebeuren. Juist dat stukje stilte, dat thuiskomen bij elkaar… dat is voor mij ongelofelijk waardevol.
Groet,
Diederik
Gelekte adressen gelinkt aan reeks geweldsincidenten: Jim B. en informatiemakelaars voor rechter
Je hoort het wel vaker: informatie is macht. Maar in dit geval was die informatie letterlijk explosief. De zaak rond Jim B., een langdurig ambtenaar bij de gemeente Amsterdam, staat nu centraal in een zware strafzaak — en het OM noemt hem zelfs ‘de spin in het web’.
“B. wist dat zijn informatie bedoeld is om huizen de lucht in te laten gaan”
Dat was de harde opening van het Openbaar Ministerie tijdens de eerste pro-formazitting een jaar geleden — en die toon blijft tot op vandaag doorslaggevend. Het gaat niet alleen om corruptie of het doorgeven van gegevens: het OM stelt dat B. wist dat de adressen die hij uitlekte, direct gebruikt zouden worden voor geweld. En dat geweld was gruwelijk concreet: 36 explosies, 14 dreig- of kogelbrieven, 8 beschietingen, 2 pogingen tot doodslag of moord, én een ontvoering.
En dan nog het meest schokkende: veel van die aanslagen vonden plaats binnen een dag na B.’s bevraging van een adres — in veertien gevallen precies zo. In totaal zou het om meer dan honderd gevallen gaan waarbij het tijdsverband te duidelijk is om toeval te noemen.
Hoe werkte het systeem?
B. had sinds 2001 toegang tot gemeentelijke databases — en vanaf 2024 begon het aantal verzoeken om adressen plotseling te exploderen: van een paar tientallen per jaar naar wel vierhonderd in één maand (in augustus). Zijn ‘klanten’? Rishi K. en Gillian H. — twee figuren die het OM aanduidt als informatiemakelaars: mensen die opdrachten binnenhaalden van onderwereldfiguren, die vervolgens aan B. doorstuurden. Hij haalde de gegevens op, zij regelden de uitvoering — vaak via ‘soldaatjes’, zoals het in de berichten heet.
De communicatie verliep via de versleutelde app Privnote. Op B.’s telefoon werden foto’s gevonden van berichten met verwijzingen naar ‘pap’ (geld), klachten over uitblijvende betalingen (“Ik moet achter me money aan zitten, ik ga op deze manier stoppen hiermee”), en zelfs nieuwsartikelen over recente explosies — van adressen die hij net had opgevraagd.
Er zijn ook handgeschreven notities gevonden met vermeldingen van openstaande en ontvangen bedragen: samen ruim 1,2 miljoen euro.
Wat zeggen de verdachten zelf?
B. erkent dat hij wist dat de informatie voor explosies werd gebruikt — maar beweert dat hij handelde onder zware druk, vastzat in een netwerk waar hij niet meer uit kon komen, en geen ‘man van geweld’ is.
Rishi K. gaf toe geld aan B. te hebben betaald, maar beweerde weinig te weten over wie erachter zat. Gillian H. riep zijn zwijgrecht in en ontkende kennis te hebben van het geweld dat volgde.
Waarom is deze zaak zo belangrijk?
Omdat het om meer dan één zaak gaat. Het OM verwijt B. medeplichtigheid aan moord/doodslag op een garagehouder in Den Haag — en ziet in deze hele constructie de motor achter een golf van onderwereldgeweld die de afgelopen jaren steeds heftiger werd. In 2024 vonden er maar liefst 1543 pogingen tot aanslagen met explosieven plaats — een stijging van 71% ten opzichte van 2023.
De rechtbank heeft vijf zittingsdagen uitgetrokken — een ongekende tijdsduur voor zo’n zaak. En dinsdag wordt bekend wat het OM precies eist als straf. Voor justitie is het duidelijk: dit is een kans om een duidelijk signaal af te geven — tegen corruptie, tegen geweld, en tegen wie denkt dat een adres een wapen kan zijn.
Monique Westenberg op schoolkamp met zoon Dré: ‘Geen stem meer over’
“Wat een intense, maar echt super toffe dagen hebben we gehad!”
Monique Westenberg deelt op Instagram een reeks foto’s van het recente schoolkamp — en ja, ze was er niet alleen als ouder, maar ook als begeleider. Samen met haar zoon Dré (die zit in groep 6, 7 of 8 op zijn school) bracht ze een paar volle, levendige dagen door in de buitenlucht.
Ze vond het bijzonder om de kinderen van de bovenbouw eens op een heel andere manier te leren kennen — los van de klas, los van het dagelijkse ritme. En ook voor haarzelf was het een mooie kans om wat dieper te praten met andere ouders én leerkrachten: “Die je normaal gesproken alleen een ‘goedemorgen’ of soms zelfs helemaal niks geeft.”
Er was genoeg te doen: activiteiten, avondprogramma’s, samen eten, opbouwen van tenten… Je raadt het al: na al die drukte waren zowel de kinderen als Monique flink uitgeput. “Geen stem meer over, wallen tot op hun knieën — maar dat hoort bij het kamp.”
Dus dit weekend? Puur bijkomen. Rust, herstel, en misschien nog wel een beetje stilletjes glimlachen bij de herinneringen.
Op haar school gaan de kinderen overigens drie keer op kamp tijdens hun basisschooltijd — dus er is ruimte voor meer van dit soort momenten. En ook de hulpouders deden hun best: ze hielpen bij het serveren, de tafels dekken en opruimen. “Dat houden we er thuis ook maar meteen weer in”, grapte Monique.
De reacties onder haar bericht spreken voor zich:
“Dat zijn de mooiste momenten van het leven als je met je zoon mee mag op kamp.”
“Wat leuk! Jullie hebben vast genoten.”
“Ziet er geweldig uit, Monique.”
Eerder deze zomer genoten Monique en Dré al van een gezellige vakantie op Ibiza — waarbij ze haar vader verrast lieten verschijnen. In een video is te zien hoe Dré’s gezicht oplicht als hij zijn opa plotseling ziet…
Publieksprijs van het Toronto Filmfestival gaat naar La Bola Negra
De publieksprijs van het Toronto International Film Festival (TIFF) is dit jaar naar de Spaanse film La Bola Negra — een emotionele, tijdsoverschrijdende film over identiteit, liefde en weerstand.
De Netflix-productie vertelt drie parallelle verhalen van mannen die leven in 1932, 1937 en 2017. Door deze verschillende tijdsperken naast elkaar te plaatsen, laat de film zien hoe lhbti-levens en -bestaansmogelijkheden zich hebben ontwikkeld — maar ook hoeveel er nog steeds op het spel staat. Het is tegelijkertijd een warm en krachtig eerbetoon aan Federico García Lorca: de iconische Spaanse dichter en toneelschrijver die in 1936 werd vermoord vanwege zijn seksualiteit en politieke overtuigingen.
La Bola Negra is officieel de Spaanse kandidaat voor de Oscar voor beste internationale film — maar critici denken dat de kans op extra nominaties (zoals beste film of beste actrice) allesbehalve klein is. En met Penélope Cruz (Spanje) én Glenn Close (VS) in de cast, is de aandacht al lang niet meer alleen gericht op de achtergrondverhalen — ook de acteerprestaties trekken fel applaudissements.
Let op: de publieksprijs in Toronto wordt vaak gezien als een belangrijke harbringer voor de Oscars. Denk maar aan Nomadland, Green Book, 12 Years a Slave en The King’s Speech — allemaal winnaars in Toronto én later ook Oscar-winnaar voor beste film.
