Kickbokser Mercera schittert bij zijn eerste bokspartij als prof – en de toekomst ziet er stralend uit
Het profdebuut van Jeremy Mercera als bokser was geen gewoon ‘eerste keer in de ring’ – het was een statement. De 21-jarige Bredanaar, die al lang wordt gezien als één van Nederland’s grootste kickbokstalenten, liet zaterdagavond in Rotterdam zien dat hij ook in de boksring volop thuis hoort. Tegen de Letse bokser Aleksandrs Sidorans was hij simpelweg een maatje te groot: krachtig, gecontroleerd en onmiskenbaar dominant.
Hoewel de knock-out niet viel, gaf Sidorans’ hoek op tijd op – een duidelijk teken dat de balans helemaal niet meer in evenwicht was. “De power van Jeremy was teveel voor hem, hij wist dat hij eraan ging”, legt coach Nick Hemmers uit. En hoewel Mercera het liever zelf had afgemaakt, vond hij het toch een mooi einde. “Als atleet wil je natuurlijk altijd voor die knock-out gaan”, voegt Hemmers eraan toe.
En dan die titel: ‘Sky is the limit’. Niet zomaar een leuke slogan – het klinkt als een belofte. Want na dit debuut staan de deuren wijd open: Boxing Gladiators heeft al gevraagd of Mercera terugkomt bij de volgende editie. Maandag zit hij met zijn coach aan tafel om te bespreken wat er daarna komt. Er ligt veel op tafel – en Mercera is klaar om te pakken.
Zelf zegt hij het simpel: “Ik heb altijd honger, ik wil gewoon vechten.” Dat blijft gelden – ook buiten de boksring. Volgende maand staat hij weer in de ring, maar dan als kickbokser op Curaçao. Wat daarna komt? Dat bespreekt hij samen met zijn coach. Eén ding is zeker: hij wil snel weer vechten.
Ook Brabantse boksers op de knop
Mercera was niet de enige uit Brabant die zaterdagavond indruk maakte. Geraldo Holzken uit Helmond bleef ongeslagen als profbokser door Ucha Gogaladze te verslaan. En uit Tilburg kwam Bas Oosterweghel met een overwinning naar huis – via een jurybeslissing tegen Boris Crighton.
Fransien krijgt gloednieuwe scooter van FC Den Bosch-fans – en vindt hem zelfs mooier dan haar oude!
Twee maanden na haar zware ongeluk heeft FC Den Bosch-steward Fransien Maas vrijdag een knalnieuwe scooter in ontvangst genomen – dankzij een hartverwarmende inzamelingsactie van de clubsupporters. Het was een emotionele moment op het supportershome, waar Fransien al jaren een echte ‘cultheld’ is op de M-Side.
Ze raakte begin augustus ernstig gewond toen een 80-jarige automobilist haar aanreed – onderweg naar een wedstrijd van FC Den Bosch. In eerste instantie reed de bestuurder door, maar later meldde hij zichzelf toch bij de politie. Fransien liep een klaplong, een gebroken schouderblad, drie gebroken ribben én flinke blauwe plekken op. Ze lag dagenlang op de intensive care – en haar oude scooter was ook compleet onherstelbaar.
“Naar omstandigheden gaat het redelijk”, vertelt ze. “Het gaat nu stap voor stap beter. Iedere week wat meer.” De 59-jarige Fransien mist het werk als steward enorm: “Ik mis het zo hier bij FC Den Bosch, het zijn allemaal lieverdjes. Ik hoop over twee maanden weer terug te kunnen.”
En die hoop werd vrijdagavond even extra versterkt – want na de winst tegen Helmond Sport (2-1) klonk het massaal: “Fransien, jalalalala!” Een liefdevol, herkenbaar liedje dat regelmatig voor haar wordt afgestemd.
Na het ongeluk begonnen de fans direct met een inzamelingsactie voor een nieuwe scooter. Binnen slechts 24 uur was er al 5900 euro bijeengekomen! En dus stond er vrijdag een strakke, gloednieuwe Vespa klaar – compleet met officiële FCDB-helm.
“Deze is nog mooier dan de scooter die ik had!”, roept Fransien enthousiast. Voorlopig mag ze er nog niet mee op pad – maar een klein rondje in de wijk zal binnenkort wel mogen. “Angst heb ik niet. Ik weet eigenlijk niks meer van het ongeluk. En zonder scooter? Kom ik nergens.”
Haar belofte? “Ik zal elke keer als ik langs het stadion rijd, een keer toeteren.”
Ook de fans zijn blij – en trots. Zoals Mees, een 13-jarige supporter: “Dit verdient ze echt. Ik geef haar elke week een knuffel als ik haar in het stadion zie.”
Piganzoli pakt tijdrit in Luxemburg en zit nu bijna op het goud – Van der Poel laat het rustig aan
Davide Piganzoli heeft zijn leiding in de Ronde van Luxemburg flink uitgebreid – en dat met een knappe prestatie: zijn eerste ooit tijdritzege in het profpeloton! De Italiaan van Visma-Lease a Bike was op het heuvelachtige parcours van 20,4 kilometer (start én finish in Ettelbruck) net iets sneller dan landgenoot Andrea Raccagni (Soudal-QuickStep): 2,5 seconde verschil. Een klein maar fijn voorsprongje – en een grote persoonlijke mijlpaal.
Mathieu van der Poel, die al met een achterstand van 7 minuten begon, koos bewust voor een rustiger aanpak. Geen paniek, geen volle kracht – hij eindigde op een bescheiden 61ste plaats. Dylan van Baarle was wel degelijk in de race: als beste Nederlander werd hij achtste, op 25 seconden van Piganzoli.
Interessant detail? De tijdrit werd een beetje een ‘hotseat’ voor twee bijzondere renners. Julius Johansen – de Deense lange blonde met de onmiskenbare look – had zijn droom om prof te worden al bijna opgegeven tot UAE-Emirates hem een kans gaf. Dit jaar is hij al vijf keer tijdritkoning – en ook deze keer reed hij lang tijd als snelste. Tot hij werd ingehaald door Leo Hayter: de jongere broer van Ethan Hayter, die na een abrupte stop in 2024 (vanwege mentale gezondheid) dit jaar terugkeerde bij het procontinentale team Modern Adventure (onder leiding van oud-prof George Hincapie). Zijn derde plek in deze tijdrit is tot nu toe zijn sterkste resultaat van het seizoen.
Met nog één rit te gaan lijkt de eindoverwinning voor Piganzoli bijna in de wacht: hij gaat zondag de slotrit in met een voorsprong van 47 seconden op Mattéo Vercher én 49 seconden op Thomas Gachignard – beiden van TotalÉnergies.
Evenepoel op recordjacht in de vlakke WK-tijdrit: “Ganna en ik zijn gewoon de twee grote kansen”
Zeg het maar: of je nu houdt van de bijna schilderachtige, vloeiende aerodynamica van Remco Evenepoel — of liever de brute kracht en het extra gewicht van zijn grote rivaal Filippo Ganna. De afgelopen drie wereldkampioenschappen tijdrijden gingen allemaal naar de Belg, maar morgen in Canada kan het wéér een hele spannende kwestie worden. Het parcours is bijna volledig vlak, en dat speelt juist in het voordeel van de Italiaan.
“Het wordt zeker spannender qua tijdsverschillen dan vorig jaar”, waarschuwt Evenepoel zelf bij Sporza. Toen liet hij immers een ware show zien en domineerde hij de wedstrijd met gemak. Maar toen was Ganna er niet eens bij — die ontbrak op het heuvelachtige parcours in Rwanda. In 2023 en 2024 werd het al veel dichter: Evenepoel won toen achtereenvolgens met twaalf en zes seconden voorsprong op Ganna. Op de Olympische Spelen in Parijs moest de Italiaan zelfs veertien seconden toegeven aan de Belg. Kortom: Evenepoel is de man om te verslaan. Ganna komt de laatste jaren op wereldkampioenschappen altijd net iets tekort. Van de laatste negen tijdritten tussen de twee? Evenepoel was er acht keer sneller. En vorig jaar op het EK? Een echte klap: 43 seconden verschil.
Over andere namen zoals Stefan Küng, Callum Thornley of Mathias Vacek zegt Evenepoel niks — hij ziet alleen hemzelf en Ganna als échte topfavorieten. Vanuit Nederland hoopt Daan Hoole nog wel even in de buurt van het podium te komen, maar eerlijk gezegd: dat ligt niet echt in de lijn der verwachtingen.
Als Evenepoel morgen echt voor de vierde keer op rij wereldkampioen tijdrijden wordt, schrijft hij geschiedenis: hij wordt dan de eerste renner ooit die dat vier keer achtereenvolgens lukt. Fabian Cancellara en Tony Martin hebben weliswaar ook vier WK-titel op hun naam, maar nooit op rij. “Dat maakt het misschien wel wat belangrijker om dit jaar te winnen — maar eerlijk gezegd wil je die trui gewoon niet afstaan als je hem eenmaal hebt.”
En over het parcours? Evenepoel vindt de 39,2 kilometer lang genoeg — maar eigenlijk wel een beetje te kort. “Aangezien het zo vlak is, hadden ze het best wat langer mogen maken. Uiteindelijk duurt het nog steeds zo’n veertig minuten tot driekwartier, en dat is zeker geen makkie — zeker niet met al die lange rechte stukken waarbij je constant druk moet blijven zetten op de pedalen. Maar ja, het had best wat langer mogen zijn.”
De slotkilometers kunnen wel eens doorslaggevend zijn. Daar loopt het namelijk langzaam omhoog — en de laatste 400 meter gaan met 6% helling flink omhoog. “Daar ben ik met mijn gewicht in het voordeel”, zegt de nummer twee van de afgelopen Tour de France, “maar ik hoop echt niet dat het daarop aan moet komen.” Want Ganna heeft ook een sterke finish: dankzij zijn achtervolgingservaring op de baan is zijn laatste twee à drie kilometer vaak een ware nachtmerrie voor concurrenten. “Dat wordt ook hier gevaarlijk met deze finale.”
Inter-legende Sandro Mazzola overleden op 83-jarige leeftijd
De grote Italiaanse voetbalicoon Sandro Mazzola is op 83-jarige leeftijd overleden — kort na middernacht, na een langdurig ziekbed. Dat maakte Internazionale vannacht bekend.
Mazzola was én blijft een ware legende van de club uit Milaan: hij speelde zijn hele profcarrière bij Inter, zeventien jaar lang. In die tijd liep hij 565 keer het veld in en scoorde hij 161 keer. In 1965 werd hij zelfs topscorer van de Serie A. Met het Italiaanse elftal pakte hij in 1968 de Europese titel — thuis, in eigen land — en had hij in beide wedstrijden (toen nog maar vier teams mee!) een vaste plek in de basis. Twee jaar later stond hij ook in de WK-finale tegen Brazilië… die helaas verloren ging. In totaal droeg hij het Italiaanse shirt 70 keer en scoorde hij 22 keer.
In 1971 eindigde hij als tweede in de verkiezing voor de Ballon d’Or — achter Johan Cruijff, die de prijs daarna nog twee keer zou winnen.
Zijn voetbalverhaal begon al heel jong, onder zware omstandigheden: zijn vader Valentino, ook een grote naam in het Italiaanse voetbal, kwam in 1949 om bij de vliegramp van Torino — toen was Sandro pas zes. Toch groeide hij op tot één van de meest iconische spelers van de jaren ’60 en ’70. Terwijl veel Italiaanse clubs toen beroemd waren om hun defensieve catenaccio-stijl, was Mazzola juist dé man die op de counter sloeg — snel, slim en doeltreffend. Samen met Inter won hij in 1964 en 1965 de Europa Cup I én de wereldbeker voor clubs. Vier keer werd hij kampioen van Italië.
In 1977, op 35-jarige leeftijd, stopte hij met voetballen — maar niet met Inter. Jarenlang bleef hij actief als bestuurslid en technisch directeur, zowel bij Inter als bij Genoa en Torino. Daarnaast was hij regelmatig te horen als co-commentator bij RAI — zijn stem herkenden miljoenen Italianen tijdens de WK-overwinningen van 1982 en 2006.
Inter speelt vanavond om 18.00 uur uit tegen AS Roma in de Serie A.
