Gebroeders Van de Kerkhof samen 150 jaar: “Het zijn twee heerlijke mensen”
Een bijzondere mijlpaal
Willy en René van de Kerkhof vieren vandaag dat ze samen 150 jaar oud zijn. De tweeling uit Helmond kan terugkijken op een indrukwekkende carrière: meer dan honderd interlands, landstitels, KNVB-bekers en Europa Cups. En ze zijn tot op de dag van vandaag de enige tweeling die ooit in de finale van het WK stond.
“Geweldig toch,” zegt Willy met een brede glimlach. “En allebei gelukkig gezond, dus wat wil je nog meer?”
Nog steeds in de spotlights
Mede dankzij hun wekelijkse podcast bij Omroep Brabant staan de broers nog regelmatig in de belangstelling. Op deze speciale dag zetten oude bekenden hen extra in het zonnetje.
FC Eindhoven-trainer en oud-ploeggenoot bij PSV Jan Poortvliet luistert graag naar de podcast. “Ze zijn kritisch maar ook humoristisch. Het is wel jammer dat ze niet zo vaak op de landelijke tv komen.”
Poortvliet noemt de broers fantastische voetballers én mensen. “Ik ken ze van binnen en van buiten. René was een geweldige dribbelaar, een plaaggeest voor zijn tegenstander. Willy was een loper eerste klas die ook met snelheid en techniek een man uit kon spelen. Het zijn twee heerlijke mensen. Vriendschap, gezelligheid, er staan voor mekaar.”
Van Twente naar PSV
Poortvliet kwam net als de gebroeders in 1973 naar PSV. Drie jaar eerder sprak PSV al eens met Willy en René. “Maar trainer Kurt Linder zei: die twee kunnen alleen maar hard lopen,” weet Willy nog. “Dat vond-ie zonde van de twee keer 1500 gulden. Later heeft PSV anderhalf miljoen voor ons samen betaald.”
Daarom begonnen de gebroeders hun profloopbaan noodgedwongen bij FC Twente. PSV en de broers sloten hun deal op, hoe toepasselijk, op een kerkhof in Kleve. “In het diepste geheim, maar de foto stond wel in de krant.”
Mooie herinneringen van tegenstanders
Mister Ajax Sjaak Swart speelde in de Twente-jaren nog tegen de gebroeders. “Dat waren altijd mooie potten,” herinnert Swart zich. “René stond ook wel eens aan de linkerkant en ik heb nog een keer als rechtsback tegen hem gespeeld. Het zijn twee geweldige jongens en ik heb altijd een leuke tijd met hen gehad.”
René reed nog jaren naar Amsterdam om rondjes met Sjaak te doen. Ook Willy is dol op de mopperende Amsterdammer. “Sjaak is een geweldige vent, hij had zo een Brabander kunnen zijn, hahaha.”
Hugo Hovenkamp en de biertjes
Nóg een illustere tegenstander was AZ-icoon Hugo Hovenkamp. “Negentig minuten lang waren we tegenstanders, maar daarna gaven we elkaar een hand en dan was alles vergeven en vergeten. Ik had met René de afspraak: wie het snelst in het spelershome was, kreeg een biertje van de ander.”
Ondanks de vriendschap kon het er stevig aan toegaan. Zo ging René wel eens op zijn hand staan en kreeg hij ook eens een schop in zijn edele delen. “Dat was per ongeluk-expres,” lacht Hovenkamp. “En ik dacht dat René het deed, maar het was Willy.”
PSV-fans en iconische momenten
Ook PSV-fan Frits Bovers, voorzitter van PSV Fans United, weet nog goed dat vriendelijke Willy ook wel eens kon uitdelen tijdens wedstrijden. “Dan zongen wij altijd: Kerkhof, Kerkhof, schop ze in mekaar.” Iets waar Willy geen actieve herinneringen aan heeft.
Ook René werd veelvuldig toegezongen. “Heya René, Heya René, Heya Heya Heya René. Het hoogtepunt was de Europa Cup finale tegen Bastia. Willy scoorde en René ging een balletje hooghouden. Dat vonden wij prachtig.”
Hans van Breukelen kijkt terug
Toch is er één oud-collega die ook minder leuke herinneringen heeft. Hans van Breukelen mocht in 1980 als jonge keeper van FC Utrecht mee met Oranje en werd geregeld getreiterd door René. “Ik was een buitenbeentje want ik was onderwijzer en actief voor de vakbond. En René probeerde me uit. Hij was een vervelend zuigertje, hij had ook een Amsterdammer kunnen zijn.”
Maar later kwam het helemaal goed tussen Hans en René. “En ik heb er veel van geleerd, dus misschien moet ik hem wel dankbaar zijn.”
Net als de andere prominenten heeft Hans verder alleen maar lof voor de broers. Met Willy heeft hij een prima band. “We hebben samen dat fantastische jaar ’87-’88 meegemaakt waarin Willy weer ouderwets de stofzuiger was tegen Galatasaray en Koeman verving tegen Real. Eigenlijk hadden we toen allemaal moeten stoppen, net als Willy, want dat was het hoogtepunt.”
Samen met Willy ontvangt Van Breukelen rondom thuiswedstrijden van PSV gasten in de Legend Lounge. “Willy was altijd een geweldige collega en dat is hij nu dus nog.”
Dankbaarheid en ontroering
De broers horen alle loftuitingen in een extra aflevering van de Willy en René Podcast dankbaar aan. Met een beetje ontroering in zijn stem zegt Willy: “Mooi te horen hoe er na tig jaren nog over ons gesproken wordt. Dan hebben we toch een goeie indruk achtergelaten.”
Cultheld Brobbey alom geprezen ondanks doelpuntendroogte: ‘Enorm potentieel’
Sunderland en Brobbey: een roze wolk
Brian Brobbey zweeft met Sunderland op een roze wolk. Hij maakt deel uit van een groep die met de pen in de hand geschiedenis aan het schrijven is, want voor het eerst in 53 jaar wordt er vanavond tegen AZ weer Europees voetbal gespeeld in het Stadium of Light. Bijna vijftigduizend Mackem’s (inwoners van Sunderland) hebben ‘Brobbeast’ in hun hart gesloten en aan alle kanten wordt zijn potentie erkend, ondanks dat hij dit seizoen zelf het net nog niet vond.
Het lijflied ‘Can’t Help Falling in Love’ van Elvis Presley lijkt op het lijf geschreven van Brian Brobbey. Iets meer dan een jaar geleden werd de spits op Deadline-Day overgenomen van Ajax, waar hij een turbulent seizoen achter de rug had, om verscheidene redenen.
Van onbekend naar cultheld
“We wisten niet zo goed wat we moesten verwachten. We hoorden vanuit Nederland uiteenlopende verhalen over zijn privéleven en wisten niet zo goed wat we in huis haalden”, zegt lokale journalist James Copley van de Sunderland Echo. Maar een jaar later zijn ze bekend met de Brobbey-methodiek. “A man of few words”, zegt Copley op bijna poëtische toon. “Maar mijn hemel, wat hij binnen een jaar in een Sunderland shirt heeft laten zien. Daar zijn we stijl van achterover geslagen.”
“En, niet te vergeten: hij is ook nog eens erg grappig”, voegt de journalist daar snel aan toe. Brobbey maakte zich afgelopen jaar onsterfelijk bij de achterban door in de derby tegen Newcastle United in de blessuretijd het winnende doelpunt te maken, en werkte ook aan zijn populariteit door tegen latere landskampioen Arsenal met een halve omhaal te scoren.
Nog geen eindproduct
“Heel veel teams zouden veel geld overhebben voor een type Brobbey, maar het aantal doelpunten moet nog omhoog”, aldus Copley. Daar schuilt meteen het interessante, want Brobbey is nog geen eindproduct. Dat prikkelt zowel negatief als positief.
“Ik denk dat hij per wedstrijd beter wordt. In het duel met Arsenal liet hij zien dat hij tegen ’s werelds beste verdedigers goed mee kan komen. Hij is jong, heeft een enorm potentieel en laat vooral bereidheid zien om zich iedere dag te verbeteren”, zegt coach Régis Le Bris, die hem iedere wedstrijd laat staan, ondanks zijn huidige doelpuntendroogte.
Xhaka neemt het op voor Brobbey
Maar daarin neemt captain Granit Xhaka het voor hem op. “Brian is een goede jongen, een harde werker en niet zelfzuchtig. Mensen zullen waarschijnlijk vinden dat hij te weinig scoort, maar met die mensen heb ik niks. Ik kijk naar de arbeid die je voor het team wil leveren. Hij gaat zijn goals maken. Het zal niet lang duren, want er zit een goede kop op deze jongen”, zegt de lovende Xhaka.
Wedstrijdinformatie
De Europa League-wedstrijd van AZ bij Sunderland is woensdag vanaf 21.00 uur te volgen in een liveblog op NOS.nl en in de NOS-app, maar ook via flitsen op NPO Radio 1.
Toekomst
“Wij weten dat we hem ooit gaan kwijtraken”, stelt journalist Copley. “In zekere zin lopen de verhalen van Sunderland en Brobbey simultaan: de laatste paar jaren wat klappen gekregen, maar zowel de club als Brobbey richten zich nu op en laten zien dat ze op het allerhoogste podium thuishoren.”
Dat mag Brobbey vanavond laten zien. Sunderland keert terug in Europa. Bijna vijftigduizend Mackem’s zingen uit volle borst voor hun cultheld. En terwijl de stadionlampen de duistere hemel verlichten, schalt Elvis Presley luid en duidelijk over de tribunes en probeert Brobbey zijn doelpuntenrekening te openen tegen het voor hem bekende AZ.
Henk Kroes en de eeuwigheidswaarde van ‘it giet oan’
Henk Kroes, de man die gisteren overleed, was de voormalige voorzitter van de Vereniging de Friesche Elfsteden. In 1997 mocht hij de vijftiende – en tot nu toe laatste – Elfstedentocht aankondigen met de beroemde woorden: “It giet oan”. De tocht zelf verliep zonder grote problemen. Henk Angenent won na een spannende sprint op de Bonkevaart tegen Erik Hulzebosch. Een tevreden Kroes stond bij de finish en hing Angenent de zegekrans om. Maar zijn finest hour beleefde hij waarschijnlijk toch op het moment dat hij met die ene uitspraak “it giet oan” (het gaat door) heel Nederland in vervoering bracht.
Geen toevallige woorden
Die woorden kwamen niet zomaar bovendrijven. Zijn voorganger Jan Sipkema had ooit de legendarische woorden “it sil heve” (het gaat gebeuren) gesproken. Kroes had goed nagedacht over zijn eigen variant, die uit het kaatsen komt. “Toen ik voorzitter werd, heb ik het er met mijn vrouw Swaentsje over gehad welke woorden ik zou gebruiken als het zover was”, zei Kroes later. “Ik wilde bewust niet mijn voorganger nadoen. Het zijn toch aankondigingen met een soort eeuwigheidswaarde, die woorden kun je maar één keer gebruiken.”
Kroes was een nuchtere Fries, maar anders dan zijn wat introverte voorganger Sipkema verborg hij zijn emoties niet op die roemruchte januaridag in 1997. Van de Elfstedentocht zelf had hij door al zijn werkzaamheden nauwelijks iets meegekregen, maar het hoogtepunt beleefde hij toen hij aan het eind van de dag de laatste binnenkomers bij de finish verwelkomde. “Mensen vielen me doodvermoeid om de nek. Ook iemand die niet wist wie ik was en alleen maar kon uitbrengen: oh wat ben ik moe. Dat je daar gewoon mag staan en even een houvast bieden, dat was een van mijn mooiste momenten.”
Ook mindere momenten
Het voorzitterschap van Kroes kende ook minder mooie kanten. Na 25 jaar ijsmeester bij de Friesche Elfsteden te zijn geweest, nam hij eind 1994 de voorzittershamer over van Sipkema. Ruim een jaar later brak de Elfstedenkoorts in alle hevigheid los. Na een strenge vorstperiode waren alle ogen gericht op Kroes. De berichten over het ijs waren zo goed dat de voorzitter zelf euforisch werd. Maar tijdens een vergadering met de rayonhoofden op 5 februari 1996 bleken er toch veel meer problemen met het ijs te zijn dan gedacht. Heel Nederland leerde het begrip ‘ijstransplantatie’ kennen, maar ook die kunstgrepen mochten niet baten. En zo kwam er dat jaar geen gevleugelde Friese uitspraak van Kroes, maar een kille Nederlandse: “Ik moet u het volgende meedelen: gehoord alle rayonhoofden is het op dit moment niet verantwoord om een tocht uit te schrijven.” Het speet hem verschrikkelijk, voegde Kroes eraan toe.
Het afblazen van de tocht van 1996 leverde de voorzitter de nodige kritiek op. Veel schaatsliefhebbers waren er warm voor gemaakt en stonden al klaar. Velen vonden dat het best had gekund. Maar Kroes was achteraf blij dat hij geen risico had genomen. “Als je iets organiseert, moet je het ook voor honderd procent kunnen verantwoorden. Want als het misgaat, word je er wel op afgerekend.”
Eerdere tochten
Kroes had als ijsmeester eerder al het groene licht gegeven voor beide Elfstedentochten van Evert van Benthem, in 1985 en 1986. Vooral die eerste tocht had wat voeten in de aarde. Sinds 1963 was er geen Elfstedentocht meer verreden en uit die tijd waren er vrijwel geen gegevens meer voorhanden. Bijvoorbeeld over hoe dik het ijs zou moeten zijn. “Het was ontzettend spannend”, zei Kroes er later over. “We hadden geen enkele ervaring, 1963 was lang geleden en er was niets overgebracht in de archieven.” Kroes was er zelfs speciaal voor naar de Verenigde Staten geweest. “Daar zijn wetenschappers met ijs bezig en daar had ik die vraag neergelegd. Die keken me glazig aan. Zestienduizend schaatsers, daar hadden ze nog nooit mee te maken gehad. ‘Weet je wat je doet’, zeiden ze. ‘Je zet een vrachtauto op het ijs, je laat hem eroverheen rijden en als hij er niet doorheen zakt, dan kan het.'”
De koorts flakkerde in al die jaren nog een paar keer op, maar de Elfstedentocht van 1997 bleef de enige onder zijn leiding. In 2007 gaf hij de voorzittershamer door aan Wiebe Wieling.
Koningin en oud-profs praten over mentale druk: ‘Je voelt je zo schuldig’
Woensdagmiddag kreeg het Rat Verlegh Stadion in Breda hoog bezoek. Koningin Máxima ging daar in gesprek met oud-profvoetballers over mentale gezondheid. En dat juist in het stadion van NAC, waar het sportief gezien allesbehalve rustig is. Directeur Remco Oversier geeft toe dat die druk flink wat met mensen doet. “We willen het zo graag goed doen, het is een verschrikkelijk gevoel als het niet lukt.”
Documentaire als aanleiding
De koningin kwam niet zomaar langs: het werkbezoek draaide om de documentaire Echte Mannen Huilen Niet. Daarin vertellen oud-profvoetballers openhartig over hun mentale gezondheid. Die beelden maakten behoorlijk wat indruk op Oversier. “Als je niet lekker in je vel zit, dan moet dat bespreekbaar zijn. Als dat niet kan of als het niet veilig genoeg voelt om te doen, dan raakt me dat. Wellicht hebben wij als NAC er in het verleden te weinig aan gedaan.”
Thomas Marijnissen schuift aan
In de documentaire is ook Bredanaar Thomas Marijnissen eerlijk over zijn mentale problemen. Tijdens zijn NAC-jaren had hij zulke heftige klachten dat zelfs autorijden en eten moeilijk werden. Bij het bezoek van de koningin mocht hij naast haar plaatsnemen tijdens een gesprek. “Er zijn maar weinig mensen die kunnen zeggen dat ze naast de koningin hebben gezeten”, zegt hij lachend. “De documentaire heeft me veel gebracht. Ik kom door heel Nederland bij bedrijven, scholen of voetbalverenigingen. Ik ben zo blij als ik mensen kan helpen.”
Weerbaarheid als sleutel
De laatste jaren ziet Marijnissen dat mentale gezondheid steeds meer aandacht krijgt bij profclubs. Volgens hem draait mentale begeleiding vooral om werken aan weerbaarheid. “De weerstand gaat niet veranderen, hoe vervelend het soms ook is. Als je bij een grotere club komt, neemt de druk nog meer toe. Het gaat erom dat je focust op weerbaarder worden, dat gaat je helpen in je carrière.”
NAC pakt het serieus op
Oversier ziet dat zijn club mentale gezondheid de afgelopen jaren serieus heeft aangepakt. Er is mentale begeleiding rondom het eerste elftal en voor kantoorpersoneel, maar ook bij de vrouwentak en de jeugdopleiding. “We organiseren ook kleedkamersessies voor supporters. We gaan door met die laagdrempelige gesprekken. Er valt op het gebied van kwetsbaarheid nog zoveel te winnen. Het is goed dat dit bezoek van de koningin voor landelijke aandacht zorgt.”
Druk van buitenaf
Zeker in deze roerige periode, waarin NAC na een degradatie ook in de Keuken Kampioen Divisie teleurstelt, merkt Oversier hoe groot de druk van buitenaf is. Hij vindt het lastig om daarmee om te gaan. “NAC is een fantastische club om voor te mogen werken. Als het goed gaat, is het makkelijk om mee te gaan met de gevoelens”, zegt hij. “Met het publiek erachter spelen we met twaalf man, maar in een moeilijke tijd kan het voelen als tien man. De wedstrijd is voor mij nu het lastigste moment van de week. We willen zo graag en je voelt je schuldig als het niet lukt. Het Avondje NAC is alleen ultiem als we dit onder controle hebben.”
AZ morst met kansen en verliest eerste Europa League-duel van Sunderland
AZ is het avontuur in de competitiefase van de Europa League begonnen met een nederlaag. In Engeland ging de ploeg uit Alkmaar met 1-0 onderuit tegen Sunderland. Het is geen schande, want de Engelsen bleken een taaie tegenstander. Toch overheerst bij AZ het gevoel dat er meer in had gezeten.
Angstgegner op Engelse bodem
De voortekenen waren vooraf allesbehalve gunstig. AZ had op Engelse bodem namelijk alle elf eerdere ontmoetingen verloren. Denk bijvoorbeeld aan de verloren uitwedstrijd tegen Ipswich Town in de finale van de UEFA Cup in 1982. Sunderland daarentegen kan alleen maar dromen van de Europese status van de Alkmaarders. De laatste keer dat de club Europees voetbal speelde, was immers in 1973.
Onder de Franse coach Régis Le Bris, met Nederlandse inbreng van doelman Robin Roefs en Brian Brobbey, dwong Sunderland in het eerste seizoen terug in de Premier League Europees voetbal af. En dat wilden de trouwe fans weten ook.
De fans sloegen de schrik om het hart
Binnen vijf minuten sloeg die fans de schrik om het hart. Een pass van Roefs in de opbouw werd volledig verkeerd ingeschat door Enzo Le Fée. De Franse spelmaker schoof de bal zomaar in de voeten van de van een blessure herstelde Kees Smit, die vervolgens Ro-Zangelo Daal een open kans bood. Roefs hield Daal met zijn hak echter van de 0-1.
Daarna moest AZ in de achteruit en werd het bij vlagen overlopen door het fysiek sterke Sunderland. Met kunst- en vliegwerk wist AZ zonder schade de rust te halen, al raakte Le Fée nog wel de paal.
AZ beet van zich af na rust
Na rust beet AZ meer van zich af. Weslley Patati, ingevallen voor Ayoub Oufkir, liet zich meteen gelden met een gekraakt schot. Dat was het begin van een fase waarin de Alkmaarders met verzorgd voetbal de fanatieke Sunderland-fans stil kregen. Smit dacht AZ zelfs op voorsprong te schieten, maar zijn inzet verdween net naast de paal.
Een ongelukkige overtreding van Patati maakte een abrupt einde aan die goede fase. De Braziliaan verspeelde zelf de bal en maakte in een poging zijn fout goed te maken licht contact met Le Fée. Voor scheidsrechter Jérémie Pignard, diens landgenoot, was dat genoeg om een strafschop te geven. Le Fée nam het strafschop zelf en stuurde doelman Jari De Busser de verkeerde hoek in: 1-0.
Roefs de sta-in-de-weg
AZ gaf niet op en drukte Sunderland in de slotfase met de rug tegen de muur. Roefs bleek echter meer dan eens de grote sta-in-de-weg voor zijn landgenoten. Zo stond hij tot drie keer toe in een aanval van de Alkmaarders de gelijkmaker in de weg.
Ook Patati slaagde er na een slim hakje van Jizz Hornkamp vanuit kansrijke positie niet in het doel te vinden. Omdat de ingevallen Brobbey en Angulo eveneens geen raad wisten met opgelegde kansen, bleef het bij 1-0.
Deel artikel
- AZ wint ruim in Galgenwaard en deelt dreun uit aan FC Utrecht
- PSV lijdt week voor Johan Cruijff Schaal oefennederlaag tegen Villarreal
- Koploper AZ dartelt met uitblinker Daal langs Go Ahead Eagles
- Cultspits Brobbey alom geprezen ondanks doelpuntendroogte: ‘Enorm potentieel’
Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
