Sportkoepel NOC*NSF reageert op Miljoenennota: “Voorzichtig optimistisch, maar wachten op de details”
De nationale sportkoepel NOCNSF kijkt met een knipoog – en een beetje gespannen – naar de nieuwe Miljoenennota van het kabinet-Jetten. Algemeen directeur Marc van den Tweel noemt zijn houding “voorzichtig optimistisch”*: er is reden tot hoop, maar of die hoop terecht is, wordt pas duidelijk in de komende dagen.
En ja, het woord ‘sport’ viel niet één keer in de troonrede van koning Willem-Alexander – maar volgens Van den Tweel is dat geen ramp. “Gezondheid”, “preventie” en “verbinding in de samenleving”? Die woorden wel – en daar draait de Nederlandse sport juist om.
Eerder op dezelfde dag had NOCNSF samen met andere maatschappelijke organisaties een open brief aan het kabinet gestuurd. Daarin pleitten ze voor meer erkenning van het brede maatschappelijke nut van sport – en voor een andere manier van financieren: het zogeheten Noorse sportmodel*. Dat betekent: geen blinde subsidies, maar gerichte investeringen in sport op basis van doelen zoals gezondere mensen, sterker buurtpark, betere sociale cohesie én meer kansen voor iedereen – van kind tot senior.
“Sport is hier niet alleen leuk – het verbindt, versterkt de arbeidsmarkt én helpt ons gezonder oud te worden”, legt Van den Tweel uit. “Daarom moet je vanuit meerdere hoeken investeren: gezondheid, onderwijs, welzijn, energie… allemaal samen.”
De Miljoenennota zelf reserveert 26 miljoen euro voor “voldoende sport en beweegmogelijkheden” in 2027. Van den Tweel noemt het “een mooi bedrag” – maar voegt meteen toe: “Niet genoeg om al die 22.000 sportverenigingen echt te ondersteunen.” Vooral de oude, energieverslindende sportaccommodaties vragen om veel meer aandacht én geld. En nee: met die 26 miljoen worden de wachtlijsten bij verenigingen ook niet van de wereld. “Sport moet voor alle Nederlanders bereikbaar zijn – niet alleen voor wie als eerste op de lijst staat.”
Toch is het glas voorlopig halfvol. “Goed nieuws is dat we signalen opvangen dat er meer gaat gebeuren dan de afgelopen jaren. Maar we blijven benadrukken: onderaan de streep is het nog steeds te weinig. Want vergeet niet: we komen uit een periode van zware bezuinigingen. Of we in 2027 daadwerkelijk kunnen opkrabbelen? Dat zien we straks.”
Ajax maakt het Willem II flink lastig – Gloukh en Brandt stralen in de Johan Cruijff Arena
Ajax heeft dinsdagavond een vlotte 5–1 overwinning op zak tegen Willem II. De wedstrijd, die vanwege Ajax’ Europese verplichtingen eerder was uitgesteld, verliep voor de Amsterdammers bijna zonder noemenswaardige spanning. En dat terwijl ze niet eens met hun volledige A-selectie aan de slag gingen: doelman Marc Ter Stegen zat uit voorzorg op de bank, en Nigeriaanse spits Tolu Arokadare begon ook op de reservebank vanwege koorts.
Een week eerder had Ajax al met precies dezelfde cijfers (5–1) gewonnen van Fortuna Sittard — en daarmee klimt de ploeg nu naar de vierde plek in de Eredivisie. Willem II blijft intussen voorlaatste, ondanks het verrassende punt dat ze afgelopen vrijdag haalden bij AZ in Alkmaar. Trainer John Stegeman wilde daar geen grote conclusies aan verbinden: “Het is een mooi punt, maar ook niet meer.” Een punt tegen Ajax zou dan ook voelen als een luxe — al was de kans daarop vanaf minuut één al heel klein.
Terugblikken op 2019? Toen won Willem II voor het laatst in de Johan Cruijff Arena, dankzij doelpunten van Mike Trésor en Damil Dankerlui. Maar dinsdagavond was zo’n stunt geen moment realistisch — zelfs niet voor Yves Bissouma, die op de tribune zat te kijken. De Malinese middenvelder, die deze zomer transfervrij vertrok bij Tottenham Hotspur, zou volgens meerdere berichten binnenkort bij Ajax aansluiten.
De eerste kans van de avond kwam al na vijf minuten: Owen Wijndal, die zijn eerste minuten van dit seizoen speelde, miste een indraaiende voorzet van Steven Berghuis op een paar centimeter. Even later schoot Kasper Dolberg in een goede positie over — en zo ging het een tijdje door: Ajax drukte, Willem II hield zich schuil met tien man op eigen zestien, maar wist bij twee snelle uitbraken wel even gevaarlijk te worden. Eén keer werd een mispeer van Tonny Vilhena door Devin Haen met de hak verlengd, maar doelman Maarten Paes bleef kalm.
De echte doorslag kwam halverwege de eerste helft: Julian Brandt en Oscar Gloukh waren constant een bedreiging op links, en juist via die flank ontstond de eerste treffer. Gloukh gaf een prima voorzet, die Berghuis net niet kon benutten. Even later dribbelde de Israëliër zich door het midden, maar zijn schot werd nog net geblokkeerd. Daarna redde Willem II-doelman Maxime Delanghe eerst een kopbal van Davy Klaassen uit een hoek, en daarna hield hij Berghuis ook nog buiten de lijnen.
Vlak voor rust viel dan toch de eerste bal: Klaassen stond klaar aan het einde van een fraaie combinatie — Brandt gaf, Gloukh koppen terug op Dolberg, die de bal piekfijn neerlegde. En Klaassen aarzelde niet: 1–0. Zijn achtste doelpunt tegen Willem II — en vier keer was hij al de opener.
Brandt legde kort daarna de 2–0 vast: een voorzet van Diego Rosa, een korte kap, en vanuit een lastige hoek een harde knal in het dak van het doel.
Na rust bleef Ajax geduldig, en weer was het links waar de kansen ontstonden. Gloukh combineerde met Brandt, krulde net naast — maar Delanghe liet zich ook zien met een knappe redding op een ziedende uithaal van Brandt, die kort daarna plaatsmaakte voor Abdellah Ouazane.
Een andere invaller, Viktor Tsyhankov, maakte de 3–0: een pass van Gloukh, en de Oekraïner schoot koeltjes in de hoek — zijn eerste doelpunt in de Eredivisie. Gloukh kreeg daarna zijn loon: na een fijne pass van Dolberg schoof hij de bal met zijn buitenkant onder Delanghe door: 4–0.
Even daarna liet Ajax wat los — en Willem II profiteerde direct. Uriël van Aalst marcheerde ongehinderd naar Paes, die simpel werd uitgespeeld met een breedtepassje op Alessandro Ciranni. De Belgische invaller schoof rustig binnen: 4–1.
Maar Dolberg zorgde kort voor tijd voor de eindstand van 5–1: hij kopte eerst nog op de paal na een voorzet van Tsyhankov, maar de rebound was geen probleem: doorgeschoten.
Solheim Cup brengt wereldtop naar Cromvoirt
Afgelopen week was Cromvoirt niet zomaar een rustig Brabants dorp — het was het middelpunt van de golfterreinwereld! Op Bernardus Golf vond voor het eerst in de geschiedenis de Solheim Cup plaats in Nederland. Ja, écht: de grote, internationale wedstrijd waarbij de twaalf beste vrouwengolfsters van Europa en de Verenigde Staten het tegen elkaar opnemen, kwam deze keer bij ons langs.
Het was een historische week: nooit eerder had Nederland dit prestigieuze toernooi mogen hosten. En wat een show was het! De sfeer op het golfcomplex was elektrisch — vol spanning, enthousiasme en respectvolle rivaliteit. Team Europa liet zich niet onbetuigd en wist uiteindelijk de beker te bemachtigen na een spannende, emotionele strijd.
En het was niet alleen de sport die indruk maakte. De hele gemeenschap stond achter het evenement: vrijwilligers die dag en nacht aan de slag waren, lokale organisaties die alles op de rails hielden, en inwoners van Cromvoirt die met trots hun dorp op de kaart zetten. Het evenement trok internationale aandacht én bracht een enorme energie mee — en toch verliep alles vlot en gastvrij. Een echte teaminspanning, vanaf de eerste tee tot de laatste putt.
Cromvoirt kan terecht trots zijn op wat er afgelopen week is neergezet.
Rob van Mierlo: een kampioensafsluiting na 18 jaar vol modder, motor en familie
Rob van Mierlo uit Someren-Eind heeft zaterdag in Hielsum (Friesland) de Nederlandse autocross-titel op zijn naam geschreven — en dat was écht zijn allerlaatste race. Na achttien jaar vol weekenden aan de knoppen, in de modder en achter het stuur, stopt de 41-jarige autocrosser met de sport. En wat een manier om te stoppen: met de landstitel als kroon op zijn carrière. Het is alweer de tweede keer dat hij deze eervolle titel pakt — een mooie beloning voor al die jaren toewijding.
Een familiezaak, van vader tot zoon (en broer, en zus)
Autocross zit bij Rob letterlijk in het bloed — hij leerde het van zijn vader Arno, en ook zijn broer Han en zus Leonie raakten meegezogen door de sport. Zo werd het een echte familieaffaire: samen met zijn naasten trokken ze wekelijks naar wedstrijden, vaak ver buiten Brabant — denk aan Friesland of de Achterhoek — met caravans en campers in de aanslag.
En thuis? Daar draait het ook om motoren: Rob werkt samen met zijn ouders in het familieautobedrijf in Asten. Sleutelen, onderhouden, snappen hoe alles in elkaar zit — dat is gewoon zijn tweede natuur.
Tijd voor wat rust — maar wel met een gouden plak op de borst
Na zo’n hoogtepunt als de Nederlandse titel kijkt Rob met een glimlach uit naar meer vrije tijd. Geen wedstrijdschema’s meer, geen reisplanningen voor het weekend — alleen de voldoening van een prachtig afgeronde carrière. Volgens hem is dit precies de perfecte manier om afscheid te nemen van de sport die zo veel voor hem betekend heeft.
Volleybal: Oranje uit EK na nederlaag tegen Finland
De Nederlandse volleybalmannen zijn definitief uit het Europees kampioenschap. Dat gebeurde na een verlies tegen Finland — een pittige klap, zeker gezien de context.
Oranje had al eerder groepsduels verloren, onder andere van België en Denemarken. Finland daarentegen staat al met vier overwinningen klaar voor de achtste finales. Voor een plek daarbij is een topvierfinish in de groep van zes nodig — en die kans is nu verdwenen.
Interessant detail: beide landen troffen elkaar pas geleden in de finale van de European League, afgelopen juli. Ook toen won Finland — en dwong daarmee promotie naar de Nations League af. Een herhaling van die geschiedenis op het EK leek dus helaas geen toeval.
Woensdag speelt Nederland nog één keer in de groepsfase: tegen Estland. Die ploeg heeft tot nu toe ook nog geen enkele wedstrijd gewonnen — maar voor Oranje is het vooral een kwestie van stijlvol afscheid nemen.
Terugblikken op de geschiedenis: Nederland werd één keer Europees kampioen — in 1997. Sindsdien is het nooit meer gelukt om door te stoten naar de halve finales. De laatste twee EK’s eindigden respectievelijk in de kwartfinales tegen Servië (2021) en Italië (2023). Dit toernooi is nu ook weer vroegtijdig afgelopen.
