VS en Iran blijven elkaar bestoken: opnieuw Iraanse olietankers geraakt
De spanningen tussen de VS en Iran lopen nog steeds hoog op. Dinsdag hebben de Amerikanen alweer meerdere Iraanse olietankers onder vuur genomen. Het Pentagon zegt dat dit een vergelding is voor nieuwe raketaanvallen van Iran op een Amerikaans marineschip.
Volgens de Iraanse staatsmedia zijn er in de buurt van de zuidelijke havenstad Jask, vlakbij de Straat van Hormuz, twee tankers geraakt. De bemanning van die schepen kon met reddingsboten de kust bereiken. Ook bij het eiland Kharg in de Perzische Golf is een olietanker geraakt. Ook daar zou de bemanning veilig zijn.
Het Amerikaanse militaire hoofdkwartier voor het Midden-Oosten, Centcom, meldt dat ze in totaal vijf olietankers hebben uitgeschakeld. De Iraanse raketaanvallen van de afgelopen dagen zouden geen schade hebben aangericht en er zouden geen Amerikaanse slachtoffers zijn gevallen.
Buitenlandminister Rubio bevestigde de acties tijdens een bezoek aan Colombia. Hij zei tegen journalisten: “Iran blijft proberen om Amerikaanse marineschepen te raken. Maar elke keer dat ze dat doen of proberen te doen, verliezen ze tankers.”
Ondertussen heeft de Iraanse Revolutionaire Garde via de staatstelevisie een oproep gedaan aan de bemanningen van olietankers in de buurt van Koeweit en Bahrein. Ze moeten zo snel mogelijk van boord gaan, omdat die schepen volgens Iran doelwitten zijn om de Amerikaanse aanvallen te beantwoorden. De Garde beschuldigt Koeweit en Bahrein ervan dat ze de VS helpen.
Eerder dit weekend zeiden de Amerikanen al drie Iraanse olietankers te hebben uitgeschakeld. Toen beweerde de Revolutionaire Garde dat zij drie schepen hadden aangevallen die via ‘ongeautoriseerde routes’ door de Straat van Hormuz voeren. Ook zouden ze drie Amerikaanse schepen in de regio onder vuur hebben genomen.
Verder in het nieuws
- Explosies bij Iraanse steden, leger VS meldt aanvallen voor zevende nacht op rij
- Trump schrapt tolheffing Straat van Hormuz, ook nieuwe luchtaanvallen
- Derde nacht op rij aanvallen tussen VS en Iran
- Iran sluit Straat van Hormuz, bombardementen VS en luchtalarm in buurlanden
Onderwerp van artikel
“Een meerderheid van Nederland staat achter de ov-staking als protest tegen de bezuinigingen, maar die steun is niet overweldigend,” vertelt opiniepeiler Gijs Rademaker van RTL Nieuws. “Een grote groep mensen snapt wel waarom de vakbonden in actie komen, maar vindt het platleggen van het hele openbaar vervoer wel een heel zwaar middel. Dat zorgt voor gigantische overlast bij honderdduizenden reizigers.”
Toch is het begrip voor de achterliggende reden van de acties veel groter. Maar liefst zeven op de tien Nederlanders hebben daar wél begrip voor, ongeacht of ze de staking zelf een slimme zet vinden.
Vooral bij linkse partijen is de steun groot: ruim driekwart van de PRO-achterban staat erachter, net als bij SP en PvdD. Ook bij JA21 en PVV-kiezers is er een meerderheid vóór de staking. Bij de coalitiepartijen ligt dat anders. Rademaker: “Daar zie ik geen duidelijke meerderheid. Vooral VVD-kiezers zijn tegen, maar bij D66 en CDA is er meer sympathie. Die kiezers hebben ook moeite met de bezuinigingen op sociale zekerheid.”
De ov-staking is niet het enige protest deze maand. Er wordt ook gestaakt in de havens, de bouw en zijn er demonstraties in Den Haag. En de meeste mensen vinden dat de vakbonden vooral door moeten gaan. Bijna twee op de tien vinden dat het kabinet eerst een deel van de plannen moet schrappen, en 42 procent wil dat de acties pas stoppen als alle bezuinigingen op sociale zekerheid van tafel zijn.
Verantwoording onderzoek
Het onderzoek is op 8 september 2026 uitgevoerd onder ruim 10.000 leden van het RTL Nieuwspanel. Na weging is het representatief voor leeftijd, geslacht, opleiding, werkzaamheid en stemgedrag bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2025. Het panel heeft in totaal ruim 63.000 leden.
Vandaag ligt het ov er bijna helemaal uit door een 24-uursstaking
Vandaag kun je in Nederland maar beter niet afhankelijk zijn van het openbaar vervoer. Er is namelijk een grote 24-uursstaking aan de gang, aangekondigd door vakbond FNV. Medewerkers van de NS, maar ook van het stads- en streekvervoer, hebben het werk neergelegd. De reden? De aangekondigde bezuinigingen op de sociale zekerheid. Deze actie is onderdeel van een reeks demonstraties in aanloop naar Prinsjesdag. Zo legden vrijdag al havenmedewerkers het werk neer, en de komende tijd volgen ook andere sectoren zoals de afvalverwerking, schoonmaak, metaalindustrie en bouw.
Eerder bleek uit uitgelekte stukken dat het kabinet misschien een deel van de bezuinigingen terugdraait, maar dat is voor de bonden niet genoeg. Zij vinden dat het kabinet te weinig doet en willen dat de complete bezuinigingen op de sociale zekerheid van tafel gaan. FNV-bestuurder Edwin Kuipers legt uit waarom juist het ov-personeel staakt: “Door het zware werk staan zij bovengemiddeld kans om in de WIA te belanden. Zij moeten op ons sociale vangnet kunnen rekenen als het een keer tegenzit. Maar we komen ook op voor iedereen die ooit afhankelijk kan worden van dat vangnet, dus voor onze reizigers, onze partners, kinderen en vrienden.”
Wat rijdt er wel en niet?
Dat verschilt per regio en vervoerder. Zo heeft de NS laten weten dat de hele dag geen treinen rijden. Een klein lichtpuntje is de Airport Sprinter tussen Amsterdam Centraal, Schiphol en Hoofddorp, die rijdt vier keer per uur. Sommige streekvervoerders gooien de boel helemaal dicht en laten geen metro, tram of bus rijden. Andere vervoerders rijden een beperkte dienstregeling, afhankelijk van hoeveel chauffeurs er beschikbaar zijn.
De ANWB verwacht overigens niet dat het op de weg heel erg vastloopt, omdat de staking ruim van tevoren is aangekondigd. Mensen kunnen zich dus voorbereiden. Alleen kunnen slecht weer of wegwerkzaamheden alsnog roet in het eten gooien.
Creatieve oplossingen en ziekenhuizen
De staking zorgt in ieder geval voor vindingrijkheid. Zo heeft een basisschool in Amsterdam een rondvaartboot geregeld voor leraren die normaal met de pont naar school komen. Directeur Nadine Duymaer van Twist vertelt: “Veel docenten wonen in Amsterdam-Noord, maar onze school staat in Amsterdam-West. Een ouder heeft een bedrijf in rondvaartboten en wilde ons graag helpen.” De zeven docenten uit Noord worden nu dus met de boot opgehaald, samen met vier leerlingen die anders niet op school konden komen. De overige plekken zijn voor docenten van andere scholen in de buurt.
Ziekenhuizen denken ook mee. Het Jeroen Bosch Ziekenhuis laat weten dat de zorg gewoon doorgaat, en het Amsterdamse OLVG heeft een carpoolforum opgericht. Leidinggevenden hebben geïnventariseerd wie er kan rijden en waar mogelijk wordt er thuisgewerkt.
Binnenland Deel artikel: FNV kondigt voor september weer stakingen en acties aan om sociale zekerheid Coalitie verdeeld over handreiking aan Pro, terwijl Prinsjesdagdeadline nadert NS ziet af van verbod op tas op lege stoel, vergoeding bij staking wel versoberd ‘Muurvast’, ‘rommeltje’ en ‘kleurloos’: steun voor begroting kabinet nog steeds ver weg Advertentie viaSter.nl(opent in nieuw venster)
Brit (68) valt voor AI-vrouw en raakt dakloos
Stel je voor: je bent 68, net gescheiden, en je zoekt wat gezelschap online. Dan komt er een aardige Amerikaanse vrouw in beeld die je het gevoel geeft dat je weer iemand bent. Maar dan blijkt ze niet te bestaan. Dit is precies wat er gebeurde met de Britse Simon Hill in Bangkok. Gelukkig kwam een Nederlander net op tijd om hem te redden.
Het is een verhaal dat zo uit een film lijkt te komen, maar het is helaas heel echt. Simon, die zijn hele leven in Thailand had opgebouwd, verloor letterlijk alles door een geraffineerde oplichtingstruc met nep-foto’s. Hij zat op straat en wist niet meer waar hij heen moest.
Gelukkig kwam hij terecht bij een Nederlandse hulporganisatie die hem niet alleen opving, maar ook hielp om weer terug te keren naar zijn familie in Engeland. Het geeft maar weer aan hoe kwetsbaar we kunnen zijn, zeker als we ons eenzaam voelen.
Een gebroken hart na de scheiding
Simon had het mentaal zwaar na zijn echtscheiding. Hij zocht troost online en dacht die gevonden te hebben in een zekere Emily Smith. Ze stuurde hem vrolijke foto’s van zichzelf in sportkleding en had altijd tijd voor een praatje. Het was precies wat hij nodig had, een luisterend oor die hem het gevoel gaf dat hij ertoe deed.
Wat Simon niet wist, is dat die foto’s compleet nep waren. Ze waren gemaakt door een computerprogramma en ‘Emily’ bestond helemaal niet. Het was een groep oplichters die precies wisten hoe ze iemand konden strikken die zich eenzaam voelde. Ze vertelde hem dat ze binnenkort een erfenis zou krijgen, maar dat ze eerst wat kosten moest betalen.
Alles kwijtgeraakt
Simon, die dacht dat hij zijn nieuwe vriendin echt hielp, maakte zijn complete pensioen over naar de oplichters. Het was een levensbedreigende fout. Want in plaats van een gelukkig leven met zijn nieuwe liefde, zat hij plotseling zonder een cent op straat. Zijn huis werd ontruimd, zijn rekeningen kon hij niet meer betalen en hij belandde op de stoep van zijn hotel in Bangkok.
Nachtenlang sliep hij in de lobby van dat hotel. De politie kwam erachter dat zijn visum al lang verlopen was en hij werd opgepakt. Hij zat opgesloten en werd bijna vastgezet in een vreemdelingendetentiecentrum, een plek waar je echt niet wilt zijn.
Een Nederlandse redder in nood
Op dat moment kwam Friso Poldervaart in beeld. Deze Nederlander uit Drunen runt een grote hulporganisatie in Bangkok die mensen in nood helpt. Hij zag Simons verhaal en besloot zich ermee te bemoeien. Hij trok alle registers open en zorgde ervoor dat Simon niet de gevangenis in hoefde. Friso haalde hem op en bracht hem naar zijn opvangcentrum waar hij eten en een bed kreeg.
Het was een enorme opluchting voor Simon. Hij was radeloos geweest, maar kreeg weer hoop. “Ik dacht dat er niets meer was, en toen verscheen jij”, zei hij tegen Friso. Het duurde bijna twee maanden, maar uiteindelijk was het Friso die genoeg geld had ingezameld om Simon terug naar het Verenigd Koninkrijk te laten vliegen.
De harde realiteit van liefde-oplichting
Friso ziet dit soort gevallen helaas vaker. Oplichters richten zich juist op ouderen en mensen die weinig sociale contacten hebben. “Ze bouwen eerst een band van vertrouwen op”, legt hij uit. “En dan vragen ze steeds om geld.” Simon gaf later ook toe dat hij soms een vermoeden had dat er iets niet klopte. Maar hij wilde het niet geloven, omdat de relatie hem het gevoel gaf dat er weer iemand voor hem zorgde. Dat gevoel had hij al jaren niet meer gehad.
Het geld is hij waarschijnlijk definitief kwijt. Ook al hebben ze samen aangifte gedaan bij de Thaise politie, er is niks met die aangifte gedaan. Het enige wat ze weten is dat het banknummer naar Nigeria lijkt te verwijzen. Friso is daar heel duidelijk over: “Ik heb weinig hoop dat hij zijn geld ooit terugziet.”
Onderwerp van artikel
De voormalige directeur van het Stimuleringsfonds wilde een stokje steken voor een extern onderzoek naar zijn eigen mogelijke wangedrag, maar de rechter heeft dat onderzoek toch groen licht gegeven.
Hoe zit het ook alweer?
De voorzitter van de raad van toezicht, Yasemin Tümer, laat weten dat het onderzoek naar de ex-directeur nog steeds loopt. Het begon in februari en is nog niet klaar. Ze benadrukt dat er geen vaste einddatum is en dat de onderzoekers alle tijd krijgen om iedereen te horen. Het feit dat de directeur onlangs vertrokken is omdat zijn termijn erop zat, betekent niet dat het onderzoek stopt. Sterker nog, de raad wil juist helder krijgen wat er speelde en welke maatregelen nodig zijn.
De directeur was sinds 2016 de baas van dit Rijkscultuurfonds, dat jaarlijks zo’n 15 miljoen euro verdeelt over projecten in vormgeving, architectuur en digitale cultuur. Het is een club van ongeveer 50 medewerkers in Rotterdam, onder het ministerie van OCW. Jarenlang kreeg hij goede beoordelingen en een recente medewerkerspeiling gaf sociale veiligheid zelfs een 7.
Maar vorig jaar herfst kwamen er opeens zes anonieme meldingen binnen bij de externe vertrouwenspersoon, over grensoverschrijdend gedrag van de directeur en een angstcultuur op de werkvloer. De toezichthouders startten toen een verkennend onderzoek, waaruit bleek dat medewerkers al langer last hadden van angst, spanning en een onveilig gevoel. Er werd gesproken over intimiderend gedrag, geschreeuw, en geen tegenspraak kunnen verdragen. Kritiek werd al snel opgevat als een persoonlijke aanval. Mensen voelden zich onzeker, gebeurtenissen waren onvoorspelbaar, en er was sprake van machtsmisbruik. Dit leidde zelfs tot fysieke en mentale klachten, nachtmerries en burn-outs. Ook viel op dat er in zes jaar tijd zo’n dertig werknemers vertrokken, vaak vrouwen en mensen van kleur.
In november gaven de toezichthouders opdracht voor een vervolgonderzoek om te kijken of die meldingen klopten met andere signalen. Die vraag werd in februari bevestigend beantwoord, met een zorgwekkende conclusie over hoge verzuim- en verloopcijfers. Dat was voor de raad genoeg om een derde onderzoek te starten. De directeur meldde zich daarop ziek en stapte naar de rechter, eisend dat het Stimuleringsfonds het hele onderzoek zou stopzetten volgens hem deugde er niets van eerdere onderzoeken. Geen hoor- en wederhoor, het rapport zou vol fouten zitten en zelfs suggestief en onvolledig zijn. Daarnaast zouden anonieme meldingen volgens het reglement niet eens behandeld mochten worden.
Een paar maanden later, in mei, gaf de Rotterdamse kantonrechter echter de werkgever gelijk. Het fonds mocht gewoon door met het onderzoek. De rechter vond dat de organisatie een gerechtvaardigd belang had om te weten wat er speelt en wat er intern misging. Hij erkende de impact op de directeur, maar benadrukte dat het onderzoek ook in zijn eigen belang was, want hij kon zich nu verdedigen tegen de niet-anonieme klachten.
Ondertussen loopt dat vervolgonderzoek al een half jaar en is het nog steeds niet afgerond, ook al zijn er al drie maanden verstreken sinds de rechterlijke uitspraak. Wat er met de directeur zou kunnen gebeuren, is ook onduidelijk nu hij toch al weg is sinds zijn termijn afliep. Voorzitter Tümer wuift dat echter weg: het is geen papierwerk, maar een noodzakelijk helingsproces voor alle betrokkenen. Iedereen moet zijn verhaal kunnen doen, want er is duidelijk iets misgegaan. Zowel de directeur als zijn advocaat willen vooralsnog niets zeggen.
Wie schiet er nou een ezeltje dood?
Het blijft even slikken: het lieve babyezeltje Pleun uit Baarle-Nassau is dood. Maandag verdween ze uit haar wei bij Het Ezelpaleis, een dag later werd ze er zwaargewond teruggevonden. Even later bleek ze het niet te redden. De verzorgers zijn er kapot van, en dat begrijpt iedereen. Maar volgens een dierenpsycholoog is dit veel meer dan een naar incident. Het is een alarmbel voor de hele maatschappij.
Want, zo zegt Nienke Endenburg, verbonden aan het Landelijk Expertisecentrum voor Dierenmishandeling (LED): dit gedrag is een rode vlag. Mensen die dieren pijn doen, hebben vaak meer aan de hand. Ze moeten niet alleen gestraft worden, maar ook geholpen. Het kan namelijk betekenen dat hun gevoel voor empathie niet goed is ontwikkeld. En de kans dat ze het opnieuw doen – of dat ze uiteindelijk ook mensen iets aandoen – is groot.
Waarom doe je zoiets?
Waarom iemand een weerloos ezeltje iets aan wil doen? Dat is lastig te zeggen, omdat we niet precies weten wat er met Pleun is gebeurd. Sommige mensen krijgen een kick van het pijn doen van dieren. Vooral jonge, schattige dieren roepen bij de meeste mensen juist een beschermend gevoel op. Maar er zijn mensen bij wie die reactie anders werkt. Zij willen macht voelen over het dier, of hebben er zelfs seksuele gevoelens bij. Dat machtsgevoel zie je trouwens ook vaak bij huiselijk geweld – het draait dan om controle en dominantie.
Van dier naar mens?
Endenburg legt uit dat er een duidelijke link is tussen dierenmishandeling en geweld tegen mensen. Amerikaans onderzoek toont aan dat veel bekende seriemoordenaars op jonge leeftijd begonnen met het treiteren of doden van dieren. Dat wil niet zeggen dat iedereen die een dier pest later een moordenaar wordt, maar het is wel een serieus signaal. Vaak komt iemand die dit doet er niet mee weg – de kans op herhaling is groot, en soms wordt het erger. Daarom is het zo belangrijk om je af te vragen: waarom doet iemand dit?
Kan het worden aangeleerd?
Soms is het gedrag aangeleerd. Kinderen die thuis zien dat een dier een trap krijgt als het niet luistert, kunnen dat patroon overnemen. Die stap naar geweld tegen mensen – bijvoorbeeld als een kind niet luistert – wordt dan sneller gezet. Maar ouders van jonge kinderen hoeven niet gelijk in paniek te raken. Kleine kinderen zijn soms gewoon aan het ontdekken en doen onbewust nare dingen met dieren. Dat betekent nog niet dat ze een groot probleem hebben.
Straf of hulp?
Volgens Endenburg moet er bij dierenmishandeling meer aandacht komen voor de persoon achter de daad. In de Nederlandse wet wordt een dier vaak als een ‘zaak’ gezien, waardoor de straf wordt afgestemd op de economische waarde. Vaak volgt er dan een taakstraf. Maar de psycholoog ziet liever dat er wordt onderzocht of er een link is met andere problemen, zoals huiselijk geweld. Het gaat haar niet per se om zwaardere straffen, maar om behandeling. “Daarmee kun je misschien voorkomen dat ze opnieuw een dier mishandelen – of dat er uiteindelijk mensen slachtoffer worden.”
De dood van Pleun laat diepe sporen na bij Het Ezelpaleis:
