60-plusser Rob werd op hogere leeftijd vader — net als Humberto Tan: “Ach, later? Dat zien we dan wel”
De meeste vaders in Nederland krijgen hun eerste kind tussen de 30 en 35 jaar, zo blijkt uit recente cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Maar de gemiddelde leeftijd waarop mannen vader worden, stijgt langzaam maar zeker. In 1996 had nog 35 procent van de eerstgeborenen een vader onder de 30 — vorig jaar was dat gedaald naar 25 procent.
Daar onder zit ook Rob: 60 jaar oud, en sinds tien maanden trots papa van een peutermeisje. Samen met zijn vrouw Esther (39) heeft hij eindelijk zijn kinderwens waargemaakt — na jaren van ziekenhuisbezoeken, onzekerheid en volharding.
“Ik was al 50 toen we echt begonnen met proberen,” vertelt Rob. “En ja, het ging absoluut niet vanzelf. Het zou fijner zijn geweest als het meteen gelukt was — dan hadden we tien jaar extra gehad. Maar na al die moeite, en met zo’n sterke wens, denk je niet: ‘Ik ben nu te oud’. Ons dochtertje is tien maanden — en ik vind het keileuk.”
Esther voegt daar lachend aan toe: “Toen wij elkaar ontmoetten — hij was monteur, ik was zijn klant — kregen we wel eens opmerkingen over ons leeftijdsverschil. ‘Hoe ga je dat later doen?’, vroegen mensen. We wuiven zulke vragen weg met humor. Ik werk in de zorg, dus Rob zegt dan vaak: ‘Esther is verpleegster — dat komt wel goed.’”
Leeftijd? Volgens Esther is dat gewoon een getal. Liefde niet.
“Het maakt mij niets uit dat mijn dochtertje een oudere vader heeft. Rob is een fantastische papa: hij stoeit met haar, tilt haar op, haalt haar ’s ochtends uit bed. We verdelen alles eerlijk. En hij heeft al twee volwassen kinderen uit een eerder huwelijk — zij vinden hun kleine zusje geweldig, zijn zorgzaam en lief, net zoals hun vader.”
Rob zelf? Nog steeds fit — en realistisch: “Het mag wel wat beter, maar mij hoor je niet snel mauwen.”
En over die ‘later’-vraag? Esther heeft daar een duidelijk antwoord:
“Tegen iedereen met een felle mening over oudere vaders wil ik zeggen: ‘Waarom mag ik mijn eigen geluk niet ervaren?’ Ik heb een zorgzame man, die straks bij pensioen veel tijd thuis heeft — en misschien zelfs mee mag op schoolreisje. En later? Ach, later… dat zien we dan wel.”
Rob grinst: “Ik ben gewoon van plan om 100 te worden.”
Maar wat betekent het nou écht, om een oudere vader te hebben?
Dat vraagt RTL zich af — en hoort van anderen die het vanaf de andere kant meemaken.
Kyra (28) verloor vorig jaar haar vader John, die op 77-jarige leeftijd overleed. Hij was 51 toen hij haar kreeg — en werd op 69 dement.
“Het hebben van een oudere vader is dubbel,” zegt ze. “Als hij fit blijft, is het geen probleem. Maar bij mij kwam de zorg op mijn bordje toen ik 18 was — ik ging amper nog uit, was vooral bij hem. Dat deed ik met veel liefde: hij was een lieve, leuke man, onze band was sterk. Al kon ik niet echt met hem spelen of sporten — dat deed ik meer met mijn jongere oom. Zijn leeftijd stond daar soms in de weg.”
Op school vond ze de opmerking “komt je opa je ophalen?” nooit leuk. Maar juist door zijn pensioen had hij veel tijd voor haar — en later ook voor haar kinderen.
“Mijn man en ik kozen bewust voor relatief jonge gezinsuitbreiding, zodat hij dat nog mee zou maken. Mijn oudste heeft zijn opa drie jaar gekend — dikke maatjes. Mijn jongste was een halfjaar oud toen hij overleed.”
“Dat is het ingewikkelde: je bepaalt voor je kind dat het zijn of haar vader waarschijnlijk vroeg gaat verliezen. Ik mis hem enorm. Dus ik had geen andere vader willen hebben — maar wel een jongere versie van hem.”
Yaci (33) heeft een vader van 83 — en beschrijft hem als “haar alles”.
“Een man van goud, ik kan niet zonder hem. Het feit dat hij ouder wordt, en niet alles van mijn leven mee kan maken, raakt me soms ineens heel erg. We praten er eigenlijk nooit over — dan worden we allebei emotioneel.”
Gelukkig is hij nog fit: tienduizend stappen per dag, fietst, rijdt auto. En als kind? “Vriendjes vroegen wel eens: ‘Is dat je opa?’ Dan zei ik gewoon: ‘Nee, mijn vader.’”
Haar ouders kozen bewust pas op latere leeftijd voor kinderen — vanwege het gewelddadige Argentijnse regime waar ze als jongeren mee te maken kregen.
“Dus als mensen oordelen over de leeftijd van mijn vader, denk ik alleen: ‘Jullie kennen het hele verhaal niet’. Soms gebeuren er dingen in iemands leven waardoor je pas op latere leeftijd kinderen krijgt. Jammer dat mensen daar een oordeel over hebben. Mijn vader is de allerbeste — daar verandert een leeftijd niets aan. Ik zeg altijd: ‘Ik hoop dat je altijd blijft leven’. En dan zegt hij: ‘Zal ik doen, lieverd’.”
Kamergebouw beklad tijdens vragenuurtje – twee mensen aangehouden
Tijdens het wekelijkse vragenuurtje in de Tweede Kamer hebben demonstranten het Kamergebouw beklad. Daarvoor zijn twee personen gearresteerd. De actie werd geclaimd door XR Justice Now!, een groep die zich onder meer inzet voor een boycot van Israël vanwege de situatie in Gaza.
Al eerder tijdens het vragenuurtje riepen de actievoerders vanaf de publieke tribune hun boodschap, maar nadat Kamervoorzitter Vera Bergkamp meerdere keren waarschuwde en geen gehoor kreeg, werd de tribune ontruimd. Alle bezoekers moesten de zaal verlaten – en daarmee was het hele gebouw tijdelijk afgesloten. Mensen mochten wel naar buiten, maar niemand mocht meer naar binnen. Kamerleden konden gelukkig nog via alternatieve toegangen – zoals de fietsenstalling en de parkeergarage – het gebouw bereiken.
Het is officieel niet toegestaan om in het Kamergebouw te demonstreren. Toch gebeurt het regelmatig dat bezoekers vanaf de tribune roepen of spandoeken tonen. En ja: bezoekers moeten zich van tevoren aanmelden en mogen niet zomaar in- en uitlopen.
Onder andere gerelateerd aan deze actie:
– XR blokkeert opnieuw de A12 in Den Haag – met de boodschap: ‘Catastrofale droogte is geen ongeluk’
– Een herdenking van de deportatie van Joodse Rotterdammers werd kort onderbroken door demonstranten
– De A12 in Den Haag stond even stil door klimaatactivisten
– Voormalige bestuurders en diplomaten pleiten voor strengere maatregelen tegen Israël
Bouw nieuwe ASML-campus feestelijk van start: ‘We hebben goud in handen’
Op een manier die meer weg had van een festival dan van een bouwstart, is dinsdagmiddag de tweede ASML-campus in de Brainportregio officieel van de grond gegaan. Op de Brainport Industries Campus — vlak naast Eindhoven Airport en tussen de A2 — wordt binnen afzienbare tijd een hele stad van slimme koppen gebouwd: uiteindelijk moeten er nog eens 20.000 mensen gaan werken, waaronder veel expats.
En ja, het was écht internationaal: alle speeches werden in het Engels gehouden. Volgens ASML-topman Roger Dassen is dat geen tijdelijke mode, maar de nieuwe realiteit. “Hoe je het ook wendt of keert: er komen hier straks heel veel mensen werken die Nederlands niet als eerste taal hebben.” Maar hij ziet dat juist als een pluspunt: “Die mix van Nederlands, een beetje Brabants, Engels — en alles wat daar tussenin zit — is gewoon uniek én charmant in deze regio.”
Voor nu is het terrein nog een kale zandvlakte. Rustig. Leeg. Maar over een paar jaar? Dan barst het hier van de activiteit. Op het gebied — zo’n vijftig voetbalvelden groot — verrijst een volledige campus met fabrieken, cleanrooms en kantoren. En op dinsdag? Daar leek het meer op een evenemententerrein: grote tent, garderobe, bar, vip-terras… en natuurlijk het moment waarop de eerste paal in de grond werd geplaatst. Dat was het signaal: de bouw is echt begonnen.
En wie komt er allemaal werken? Niet zomaar een paar collega’s — nee, op termijn gaan er twintigduizend ASML’ers aan de slag. Minister-president Rob Jetten noemde het dan ook “letterlijk de basis leggen voor de toekomst van innovatie — en daarmee de toekomst van Nederland.”
Roger Dassen bedankte iedereen die mee heeft geholpen om dit tempo mogelijk te maken: van gemeenten en Eindhoven zelf tot netbeheerders Enexis en Tennet. “Dit is een belangrijke mijlpaal voor ASML. We vieren samenwerking — en dat is typisch Brainport.” En zijn vergelijking? “We spelen hier Champions League.”
Ook Jetten liet zich niet onbetuigd. Hij wees terug naar waar het allemaal begon: bij Philips in Eindhoven, veertig jaar geleden. “Het was klein van schaal, maar groot van ambitie — en die ambitie is door vele mensen gedragen. Vandaag komen er weer een paar namen bij. Ook die van mij. Daar ben ik trots op.” En hij benadrukte de rol van ASML buiten de fabriek: jongeren inspireren, scholen ondersteunen bij opleidingen, en bewijzen dat Nederland én Europa wereldspelers zijn.
Drie jaar geleden begon ASML met de plannen voor de BIC-campus. Sindsdien ging alles razendsnel: van tekeningen tot vergunningen. De komende jaren worden de gebouwen in fases neergezet. Burgemeester Jeroen Dijsselbloem van Eindhoven noemde het “een historische dag”: “Dit geeft een enorme boost voor techbedrijven in de regio. Dit is de economische motor. We hebben goud in handen. Nu niet meer loslaten.”
In 2029 beginnen de eerste minimaal 3000 ASML’ers op deze locatie te werken — voorlopig vooral overgeplaatst van andere vestigingen. Op de lange termijn worden dat er zo’n 20.000, en dan voornamelijk nieuw aangeworven medewerkers.
Tot 30 jaar cel geëist tegen verdachten die oppaskinderen drogeerden en verkrachtten
Het Openbaar Ministerie (OM) heeft voor twee verdachten – Richard van den B. en Evertje Van E. – een zware straf geëist: tot 30 jaar gevangenisstraf, met daarnaast een verbod op contact met de slachtoffers én hun ouders gedurende vijf jaar.
Volgens het OM kozen de twee bewust kinderen uit die nog niet konden praten — en dus ook niet konden vertellen wat er gebeurde. Ze gaven hen GHB, waardoor de kleintjes in slaap vielen of zelfs ‘out’ raakten. Ouders kregen dan een ‘slaapfoto’ van hun kind, terwijl het kind eigenlijk onder invloed lag. Door de drugs herinnerden de slachtoffers zich nauwelijks iets van wat er was gebeurd.
Twee van de zes slachtoffers waren een neefje en nichtje van Van E. De andere vier waren dochters van een heel goede vriendin van haar. Volgens het OM zou Van den B. de kinderen hebben misbruikt, maar Van E. zou dat mogelijk hebben gefaciliteerd — en vooral niet ingegrepen om hem tegen te houden. Daarom wordt haar medeplichtigheid aangerekend.
Het OM gaat ervan uit dat Van den B. volledig toerekeningsvatbaar is — en zelfs seksverslaafd zou zijn. Bij Van E. is de toerekeningsvatbaarheid verminderd. Deskundigen van het Pieter Baan Centrum adviseerden de rechtbank in Utrecht daarom tbs voor haar. Ze heeft meerdere psychische stoornissen, waarvan de belangrijkste een posttraumatische stressstoornis (PTSS) is — veroorzaakt door jarenlang seksueel misbruik door haar eigen vader. Die man is al eerder veroordeeld voor het misbruik, dat wekelijks plaatsvond tussen haar elfde en achttiende levensjaar, ‘op alle mogelijke manieren’, zo stelden de deskundigen. Van E. komt uit een streng religieus milieu, maar heeft daar inmiddels afstand van genomen.
Tijdens de zitting vandaag legden de ouders van de slachtoffers emotionele verklaringen af. Een moeder zei: “Alles is kapot. Er is voor ons geen gewoon leven meer mogelijk.” De ouders van het neefje en nichtje van Van E. vertelden hoe hun wereld instortte toen ze hoorden wat er met hun kinderen was gebeurd. “Hoe hebben jullie ons recht kunnen aankijken?”, vroeg de moeder. “Hoe konden jullie op verjaardagen de leuke oom en tante uithangen, terwijl jullie ons gezin hebben verwoest?”
De moeder van de vier meisjes las citaten voor die haar dochters eerder hadden opgeschreven:
“Ik wil dat jullie altijd in de gevangenis blijven. Jullie zijn stom. Waarom heb je het gedaan, het deed zo veel zeer. Het is niet mijn schuld, maar jullie schuld. Jullie moeten in de gevangenis zijn tot jullie dood zijn.”
Voor de ouders zijn de verdachten ‘monsters van de ergste categorie’. En net als in de video die hierover circuleert: zij willen dat Richard en Evertje nooit meer vrijkomen.
Frustratie bij rechtszaak over AZC in Uden: ‘Geen vertrouwen meer in’
De komst van het nieuwe asielzoekerscentrum (AZC) aan de Boekelsedijk in Uden blijft voor veel buurtbewoners een pijnlijk punt. Acht mensen uit de omgeving hebben officieel bezwaar aangetekend tegen de bouwvergunning — en dinsdag stonden ze voor de rechtbank in Den Bosch om hun zorgen hardop te uiten.
De zaal was stampvol: buurtbewoners, vertegenwoordigers van de gemeente Maashorst én het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) waren allemaal aanwezig. De rechter legde kort uit waar de bezwaren over draaien — en dat zijn er flink wat. Zo twijfelen veel mensen of die plek op de Boekelsedijk wel geschikt is voor een AZC. Veiligheid speelt een grote rol, net als de manier waarop omwonenden bij de plannen zijn betrokken. “Dat is maar een korte samenvatting van alle bezwaren”, legde de rechter zelf nog even uit.
Tijdens de zitting kregen de bezwaarmakers ruimte om precies te zeggen wat hen dwarszit. Een groot punt: de ligging. Het AZC komt vlak naast sportvelden én langs een drukke fietsroute waar veel jonge sporters en scholieren langskomen. Dat roept vragen op over veiligheid — niet alleen voor kinderen op de fiets, maar ook over verkeersdrukte op de Boekelsedijk en mogelijke overlast buiten het terrein.
Ook de toekomst van de sportverenigingen is een gevoelig onderwerp. “Dit is de enige plek waar we nog konden uitbreiden met sport. Nu kunnen we geen kant meer op”, klonk het vanuit de zaal. Een ander pleitte voor extra maatregelen, zoals BOA’s die op drukke momenten fysiek aanwezig zijn. De rechter bundelde het in één zin: “U wilt wat meer borging.”
De gemeente Maashorst probeerde geruststellend over te komen: veiligheid zou volledig meegenomen zijn in de plannen. Het COA benadrukte dat er dag en nacht personeel op het terrein aanwezig is, dat bewoners eigen gezondheidszorg krijgen én dat een supermarkt binnen loopafstand ligt.
Maar daar stopte de frustratie niet. Veel omwonenden zijn vooral boos over hoe ze zijn meegevoerd in het proces. “Communicatie kan op alle vlakken beter”, zei één spreker. Een ander voegde eraan toe: “We hebben talloze ideeën aangedragen, maar er is weinig van meegenomen.” En dan die zin, die de rechter meteen opmerkte als een van de belangrijkste klachten: “Ik heb er geen vertrouwen meer in.”
De gemeente erkent die teleurstelling niet — zij zegt juist volop te hebben gewerkt aan informatie en inspraak. “Sommige dingen kun je meenemen, maar niet alles kan worden overgenomen”, klonk het van hun kant.
De uitspraak van de rechtbank komt uiterlijk 15 oktober. Dan wordt duidelijk of de bouwvergunning terecht is afgegeven — of dat er toch iets fundamenteels mis is met de manier waarop dit AZC is gepland en besproken.
Partijen in de Kamer: “Zo kan het niet blijven!”
Partijen van links tot rechts zijn flink geïrriteerd — en zelfs woedend — over het feit dat er nog steeds geen duidelijke, snelle aanpak is voor een 18-jarige Syriër die al vier jaar in Nederland woont én in die tijd maar liefst 114 keer bij de politie is aangegeven. Dat is geen typische ‘eenmalige vergissing’, maar een langdurig patroon van ernstige misdragingen — waaronder gewelddadige overvallen en aanvallen op vrouwen met messen.
Tijdens het wekelijkse vragenuurtje in de Tweede Kamer klonk de frustratie hard en duidelijk. PVV-leider Geert Wilders vroeg het kabinet ronduit: Hoe is het mogelijk dat iemand met zoveel politieregistraties nog steeds vrij rondloopt — en nu zelfs vastzit op verdenking van een gewelddadige overval in Amsterdam? Volgens hem had de jongeman allang uit Nederland gezet moeten worden. En dan nog een extra vraag: Klopt het dat hij op dit moment gezinshereniging heeft aangevraagd?
Ook andere fracties lieten zich niet onbetuigd: VVD, FVD, JA21, ChristenUnie, D66, 50Plus en zelfs het BBB waren het eens: dit kán zo niet. Het is onbegrijpelijk, onaanvaardbaar en volgens sommigen zelfs “niet uit te leggen aan de samenleving”.
Staatssecretaris Van Bruggen (D66), die minister Van den Brink (CDA) vervangt, kon weinig concreets zeggen. Ze sprak van “alle begrip voor de verontwaardiging”, maar weigerde in te gaan op de specifieke zaak — onder verwijzing naar privacy en de regels rond individuele gevallen. Wel benadrukte ze dat strafrechtelijke veroordelingen altijd leiden tot een onderzoek naar mogelijke intrekking van verblijfsstatus. Maar zonder veroordeling? Dan gelden Europese regels — en daar heeft Nederland, volgens haar, weinig invloed op.
Daar was veel onbegrip over. VVD-Kamerlid Ellian stelde scherp: “Met 114 registraties had hij allang uitgezet kunnen worden — en zeker niet in aanmerking komen voor nareis van familie.”
50Plus’ Struijs vond het ook “geen doen” dat verdachten zo vaak worden aangehouden, om daarna weer vrijgelaten te worden — en noemde snelrecht als mogelijke oplossing.
D66’ Van Asten vroeg of jeugdzorg en begeleidingsprogramma’s wel echt werken — want “hier is iets goed misgegaan”.
En ChristenUnie’ Ceder sloeg de spijker op de kop: “Voor bijna iedereen is duidelijk: Nederland is niet jouw thuis als je 114 keer met de politie in aanraking komt én met messen vrouwen aanvalt.”
BBB’ Van der Plas noemde de hele situatie simpelweg “niet uit te leggen” en “niet te doen”.
Van Bruggen wees uiteindelijk naar het komende debat op donderdag tussen Kamer en minister Van den Brink — daar zou meer ruimte zijn om door te vragen.
