Groot ongeluk op de A67 bij Geldrop: inzittende bekneld
Maandagochtend ging het mis op de A67 vlak bij Geldrop — en wel flink. Vijf auto’s raakten betrokken bij een grote botsing in de richting van Eindhoven, waardoor de weg tijdelijk volledig werd afgesloten. Één bestuurder of passagier raakte zo zwaar bekneld dat de brandweer moest ingrijpen om hem of haar te bevrijden. Gelukkig kon het slachtoffer daarna meteen met een ambulance naar het ziekenhuis worden gebracht voor verdere zorg.
Ondertussen stond het verkeer stil: rond negen uur leidde de file richting Eindhoven tot een vertraging van ruim een uur. Eerder op de ochtend was al de linkerrijstrook afgezet, maar naarmate het ongeluk zich ontwikkelde, werd de hele rijbaan dichtgelegd. Rond tien uur was de situatie onder controle: de weg was weer open voor verkeer. De andere betrokkenen uit de vijf voertuigen werden ter plaatse door paramedici nagekeken — gelukkig bleek niemand van hen gewond te zijn.
Internationale studenten: meer winst dan kosten voor Nederland?
Deze week begint het nieuwe collegejaar — en weer zitten er duizenden internationale studenten tussen de eerstejaars in de collegebanken. In de politiek is er al een tijdje discussie over hoeveel die studenten nou eigenlijk kosten: denk aan studiefinanciering, zorg en sociale uitkeringen. Maar nieuw onderzoek van het CPB laat nu zien dat het verhaal anders ligt dan vaak wordt aangenomen: internationale studenten leveren Nederland gemiddeld méér geld op dan ze kosten.
Hoe zit dat? Nou, de overheid betaalt inderdaad een flink deel van hun opleidingskosten — net als bij Nederlandse studenten. Alleen het collegegeld (dit jaar rond de €2700) moeten ze zelf betalen. En onder bepaalde voorwaarden kunnen studenten uit de Europese Economische Ruimte (EER — dus EU-landen plus Noorwegen, IJsland en Liechtenstein) ook studiefinanciering aanvragen. Studenten van buiten de EER hebben daar geen recht op, en betalen hun hele opleiding zelf. Voor hen is de belasting voor de overheid dus vrijwel nihil.
En toch: ook voor EER-studenten blijkt de rekening uiteindelijk positief. De reden? Veel van hen werken al tijdens hun studie (en betalen dus inkomstenbelasting), en nog belangrijker: een aanzienlijk deel blijft na hun afstuderen gewoon in Nederland wonen en werken. En hoe langer ze hier blijven, hoe meer belasting ze afdragen. Volgens Paul Verstraten van het CPB neemt de kans dat internationale studenten “blijven plakken” de afgelopen jaren zelfs toe. Vijf jaar na afronding van hun studie woont ongeveer 1 op de 5 EER-studenten nog hier — en bij niet-EER-studenten is dat zelfs 2 op de 5. Tien jaar geleden was dat nog een kwart lager. Ook vinden afgestudeerden steeds sneller een betaalde baan — waarschijnlijk mede door de krapte op de arbeidsmarkt, wat hun kansen vergroot.
Toch ging de politiek de afgelopen jaren regelmatig over het terugdringen van de instroom van internationale studenten — bijvoorbeeld om bijna €300 miljoen te besparen, maar ook om druk van de woningmarkt te nemen en sociale voorzieningen te ontzien. Volgens Verstraten is dat echter twijfelachtig als oplossing. De studenten die blijven, zijn meestal hoogopgeleid, werken veel, en gebruiken relatief weinig van de sociale voorzieningen — zelfs minder dan de gemiddelde Nederlander.
Op de korte termijn kan meer internationale studenten wel extra druk leggen op de woningmarkt. Maar op de lange termijn zijn die effecten volgens het CPB beperkt: de markt past zich aan — als de politiek daar ook keuzes voor maakt.
Nicole is na dertig jaar het 35e slachtoffer van de Herculesramp
“Ik ben niet zielig, ik heb gewoon pech gehad. Heel veel pech.”
— Nicole Adams (53), overlevende van de Herculesramp op Vliegbasis Eindhoven
Een paar weken geleden vertelde Nicole in een gesprek met Omroep Brabant deze woorden — zacht, maar onverwisselbaar sterk. Nu maakt ze zelf bekend dat ze vrijdag 4 september uit het leven stapt, omringd door vrienden en familie. Na dertig jaar eist de Herculesramp haar als het 35e slachtoffer.
“Mijn strijd genoeg is geweest”
Zondag deelde Nicole een afscheidsbericht op Facebook:
“Na een lange weg heb ik besloten dat mijn strijd genoeg is geweest. Het voelt verdrietig om afscheid te gaan nemen, maar voor mij voelt het ook als rust. Dankjewel voor jullie liefde, vriendschap en voor alles wat we samen hebben gedeeld. Ik ga loslaten, maar alle mooie herinneringen blijven. Liefs, Nicole.”
Vrienden reageren massaal — met tranen, bewondering en respect. Ze noemen haar besluit moedig. En dapper.
Een leven in twee delen
De ramp op 15 juli 1996 verdeelde haar leven in twee stukken: voor en na.
Voor de ramp was Nicole, toen 23, een stralende saxofoniste: verliefd, net afgestudeerd met een 9,5 aan het conservatorium, op weg naar Italië met het fanfarekorps. De terugreis zou een nachtmerrie worden.
Het Belgische C-130 Hercules-toestel stortte neer bij aankomst op Vliegbasis Eindhoven. Van de 41 inzittenden overleefden er slechts zeven. 34 mensen — waaronder vier bemanningsleden en 30 muzikanten — kwamen om.
Nicole lag vier weken in coma. Haar longen waren zwaar beschadigd. In het ziekenhuis kreeg ze een hartstilstand — met blijvende hersenbeschadiging als gevolg. “Ik kon niets meer. Niet praten. Niet bewegen. Het was een nachtmerrie.”
Haar ouders hoorden eerst dat zij ook dood was — ze was per ongeluk verwisseld met iemand anders. “Ze hebben een dag gedacht dat ik er niet meer was. Dat was een hel.”
Haar vriend Maurice Verheiden, ex-vriend Falco Vegelin en goede vrienden Eveline van der Burgt en Jurgen Machielse overleefden de ramp niet. Dat wist Nicole pas maanden later.
Een droom die nooit losliet
Drie jaar verbleef ze in het militair revalidatiecentrum in Doorn. Volledig herstellen? Dat zou nooit lukken — hoe hard ze ook vocht. Praten, lopen, fijne motoriek, geheugen: allemaal bleven een uitdaging. Maar opgeven? “Mijn lijfspreuk werd: opgeven is geen optie.”
Ze bleef werken aan haar grootste droom: weer professioneel saxofoniste worden. Lang heeft ze die droom vastgehouden — maar terugkeren op het hoogste niveau, dat lukte niet.
Naar buiten leek alles in orde: altijd verzorgd, altijd hartelijk, altijd gezellig. Maar onder de oppervlakte was het een constante strijd.
Liefde, verlies… en een laatste keuze
Twaalf jaar geleden kwam het geluk terug: Marco Sanen, een bekende uit Bergen op Zoom, trad in haar leven. Ze trouwden, kochten een huis in het centrum, en later verscheen hondje Jazz — alsof het leven eindelijk weer meedeed.
Tot 30 mei van dit jaar. Toen overleed Marco aan de gevolgen van darmkanker.
Maar al lang voordat hij ziek werd, had Nicole hem verteld: haar leven was klaar. Dertig jaar vechten, volhouden, herstellen, verliezen — het had haar kracht en hoop opgebruikt. En toch: “Ik ben niet zielig, ik heb gewoon pech gehad. Heel veel pech.”
Marco, die elke ochtend zag met hoeveel moeite ze uit bed kwam, steunde haar euthanasiewens. Ook haar begeleidende artsen en psychologen gaven na een lang traject toestemming.
Op vrijdag 4 september zal If the stars were mine van Melody Gardot — haar en Marcos lievelingslied — haar begeleiden op haar laatste reis.
Nicole en Marco hebben een deel van hun nalatenschap geschonken aan de Stichting Danc, die wensen en dromen van kinderen vervult.
Van bijna gratis naar miljarden extra: Nederland betaalt 17 miljard meer rente
Redacteur Economie
Terwijl het kabinet vandaag de begroting voor volgend jaar naar de Raad van State moet sturen, zit er een stille maar stevige druk op de begroting: de rente. Door wereldwijde onrust — denk aan de spanningen rond de Perzische Golf — en de sterke stijging van de rentes op de internationale kapitaalmarkten moet Nederland de komende negen jaar bij elkaar opgeteld zo’n 17 miljard euro extra betalen aan rente over geleend geld. Dat blijkt uit een berekening van RaboResearch, het economisch bureau van de Rabobank, op verzoek van de NOS.
Hoewel Nederland voor grote geldschieters nog steeds wordt gezien als een veilige plek om te beleggen, gaat ook hier de rente omhoog — en wel flink. En elke cent extra rente telt zwaar, want Nederland leent vele miljarden.
Vorig jaar betaalde de overheid nog ‘maar’ 8,5 miljard euro aan rente. Het ministerie van Financiën verwacht al dat die last in 2031 oploopt tot zo’n 16 miljard. Maar Rabobank berekende dat, rekening houdend met de recente rentestijgingen, de jaarlijkse rentebetalingen in 2035 zelfs oplopen tot bijna 30 miljard euro — tegenover 27 miljard in een scenario zonder de laatste geopolitieke schokken. Dat is ongeveer 1,8 procent van ons hele bbp.
Waar komt die stijging vandaan?
Ten eerste: de wereld is onrustiger geworden. Landen worden steeds onzekerder over wie hun schulden wel of niet terugbetaalt — en inflatieangst maakt de markten ook nóg terughoudender. Ten tweede: Nederland moet binnenkort veel oude leningen vernieuwen. In de komende zes jaar lopen bijna 150 miljard euro aan staatsobligaties af waarop Nederland minder dan 1 procent rente betaalde — sommige zelfs bijna niets. Die moeten nu opnieuw worden gefinancierd… maar tegen veel hogere rentes.
Een voorbeeld: op een tienjarige Nederlandse staatsobligatie vraagt de markt nu zo’n 3,3 procent rente. Vijf jaar geleden was dat nog maar 0,2 procent. Voor Duitsland ligt de rente nu boven de 3 procent, voor Frankrijk boven de 4 procent, en voor Groot-Brittannië zelfs boven de 5 procent.
Een haasje-over-effect in de begroting
“De rentelasten zouden al sterk zijn opgelopen, omdat er een hoop oude schuld afloopt die tegen zeer lage rentes werd aangegaan”, legt Rabobank-econoom Hugo Erken uit. Zijn collega Frank van Es spreekt van een ‘haasje-over-effect’: Nederland moet oude schuld tegen hogere rente herfinancieren → betaalt daardoor meer rente → de begroting wordt strakker → er is minder ruimte voor andere uitgaven.
En ja — hoewel Nederland relatief gezond staat (de schuldquote lag vorig jaar op slechts 44 procent van het bbp, tegenover 60 procent in 2015), stijgt die schuld de komende jaren weer. Door stijgende zorg- en sociale uitgaven én hogere rentelasten verwacht het CPB dat de schuldquote in 2034 weer boven de 50 procent komt. Dat is nog onder de Europese grens van 60 procent, maar zowel het CPB als de Europese Commissie waarschuwen al: op lange termijn dreigt Nederland buiten de EU-normen te raken.
En wat je aan rente kwijt bent, kun je niet meer uitgeven aan defensie, zorg, infrastructuur of onderwijs. “Het zijn politieke afwegingen”, benadrukt Van Es. “Maar de kans op een sneeuwbaleffect — waarbij Nederland straks geld moet lenen om alleen de rente te betalen — is door de hogere kapitaalmarktrentes duidelijk toegenomen.”
Toch is Nederland internationaal nog steeds een veilige haven, vooral vergeleken met veel andere Europese landen. “Er zijn maar weinig landen waar echt stabiel beleid is. Nederland wijkt daar niet van af”, zegt Erken. Maar veiligheid heeft nu eenmaal ook een prijs — en die prijs loopt hard op.
Dodental overstroming in Nepal stijgt naar boven de 900
Het aantal slachtoffers van de catastrofale overstroming in Nepal blijft maar omhooggaan — en ligt nu al ver boven de 900 doden. En het is niet alleen Nepal dat getroffen is: ook Tibet, aan de andere kant van de grens, is zwaar getroffen. Daar zijn minstens zestien mensen omgekomen en 546 personen worden nog steeds vermist.
Interessant én zorgwekkend: de Chinese autoriteiten meldden afgelopen weekend dat onder die vermisten 261 buitenlanders uit maar liefst 23 verschillende landen zitten. President Xi Jinping sprak tijdens een bezoek aan Kirgizië over de ramp en benadrukte dat alle mogelijke middelen worden ingezet om de vermisten te vinden.
De overstroming van vorige week was geen ‘gewone’ watermassa — het was een gigantische golf van modder, puin en water die zich als een lawine door dalen en dorpen sloeg. Op videobeelden zie je hoe mensen wanhopig proberen te vluchten, terwijl huizen en wegen letterlijk onder hun voeten verdwijnen. Experts wijzen op een gletsjerinstorting als oorzaak: een plotselinge, krachtige natuurgebeurtenis die de hele regio op zijn kop zette.
Ook Nederlanders onder de vermisten
Onder de vermisten bevinden zich drie Nederlanders: de 51-jarige Maaike Moolhuijsen uit Haarlem en de 29-jarige Christiaan Berghuis. Zij maakten deel uit van een jaarlijkse pelgrimstocht van de Isha Foundation naar Mount Kailash — een berg in Tibet die in meerdere religies als heilig wordt beschouwd. Afgelopen woensdag waren ze op weg terug en net bij de grensovergang tussen China en Nepal toen de ramp toesloeg. Sindsdien is er geen enkel contact meer met hun groep.
Gisteren lieten hun families in een gezamenlijke verklaring weten dat ze in een mengeling van hoop en onzekerheid leven. Ze benadrukten ook hoeveel steun ze ontvangen hebben: “Deze reacties bieden steun in deze tijd.”
Reddingsactie voor werknemers in tunnel loopt op volle kracht
Tegelijkertijd speelt zich een tweede noodsituatie af: meer dan honderd medewerkers van een waterkrachtcentrale in Nepal zitten al dagenlang vast in een tunnel. Gisteren wisten reddingswerkers eindelijk een toegang tot de tunnel te vinden — maar de operatie blijft een echte race tegen de klok. De autoriteiten waarschuwden namelijk voor nieuwe overstromingen in het gebied, wat de situatie nog onvoorspelbaarder maakt.
Schooldirecteur in Nepal redde honderden kinderen met één snelle beslissing
Rajendra Dawadi, directeur van de Tribhuvan Trishuli-school in Nepal, had op een dag vier waarschuwingen binnen gekregen — allemaal binnen korte tijd — over een naderende modderstroom. De eerste melding kwam om 09.10 uur lokale tijd. Een ouder stond plotseling voor zijn deur: “Er komt een grote overstroming aan, ik kom mijn dochter halen.” Dat was voor Dawadi het signaal om meteen in actie te komen.
Zonder te aarzelen gaf hij het bevel tot evacuatie. Alle leerlingen moesten onmiddellijk het schoolgebouw verlaten en naar hoger gelegen terrein vluchten. Ook de schoolbussen die onderweg waren, kregen via radio instructie om direct om te keren.
“Als we niet zo snel hadden gehandeld — als het maar tien minuten later was geweest — zouden we vandaag niet meer met u kunnen praten,” zei hij in een interview met de BBC.
“Ik besloot: ik wacht niet. Als de overstroming uiteindelijk niet zou komen, misten de kinderen gewoon één lesdag.”
En dat was precies wat er gebeurde: binnen enkele minuten steeg het water zo snel dat het schoolgebouw — op slechts zo’n 100 meter van de rivier — volledig werd overstroomd. Een leerling vertelde dat ze op het nippertje wist te ontkomen: “Ik kon niet snel lopen, dus hielpen mijn vrienden me de heuvel op. We moesten zelfs een ladder gebruiken. Binnen een mum van tijd was de markt naast de school weggevaagd.”
Veel mensen hadden het gevaar eerst onderschat. Maar toen de chaos losbarstte, probeerden mensen massaal veilig gebied te bereiken. Wie de verkeerde richting opging, werd blijkbaar meegevoerd door de stroming.
Na de ramp trok een grote groep leerlingen en docenten samen naar een nabijgelegen dorp — waar ze twee nachten moesten wachten voordat reddingswerkers hen konden ophalen. Op videobeelden is te zien hoe mensen wanhopig vluchten terwijl gebouwen letterlijk worden weggespoeld. Volgens experts was de ramp het gevolg van een gletsjerinstorting die kort daarvoor had plaatsgevonden.
Dawadi is trots op wat zijn snelle, ferm besluit heeft opgeleverd: honderden levens gered.
