Twee keer prijs op het WK roeien in Amsterdamse Bos
Het was een dag om niet snel te vergeten voor de Brabantse roeiers op het WK in Amsterdam. Zaterdagmiddag stonden er maar liefst twee keer Brabantse roeisters op het podium. Margot Leeuwenburgh uit Breda pakte het goud, terwijl Nika Vos uit Waalwijk het brons mee naar huis nam.
Goud voor Leeuwenburgh en co
Leeuwenburgh wist samen met haar teamgenoten de wereldtitel in de dubbelvier te prolongeren. Ze finishten in een scherpe tijd van 6.08,18. De Britse ploeg moest genoegen nemen met het zilver, op bijna anderhalve seconde achterstand (6.09,78). De Verenigde Staten completeerden het podium met een tijd van 6.10,33. Onder luid gejuich van een enthousiast publiek op de Bosbaan in het Amsterdamse Bos roeiden ze over de finish.
Brons voor vier-zonder
Eerder op de dag was het de beurt aan Nika Vos uit Waalwijk. Zij roeide samen met haar teamgenoten in de vier-zonder naar het brons. De roeisters gingen fel van start, maar konden geen antwoord geven op de versnelling van de Amerikaanse en Australische ploeg. Het Amerikaanse team was oppermachtig en won niet alleen goud, maar vestigde ook nog eens een wereldrecord met 6.09,87. Australië eindigde als tweede in 6.12,40, vlak voor het Nederlandse team in 6.13,74.
“Ik ben vooral trots”, zei Vos bij de NOS. “We startten agressief en roeiden uiteindelijk de tijd die we in trainingen ook vaak benaderden. We hebben heel veel geoefend op deze baan. Maar wat Amerika liet zien, dat was te veel voor ons.”
NAC Breda speelt gelijk tegen Roda JC in Kerkrade
In Kerkrade heeft NAC Breda vrijdagavond met 2-2 gelijkgespeeld tegen Roda JC. Ondanks diverse kansen slaagde NAC er niet in om de overwinning binnen te halen. De ploeg stond twee keer achter, maar wist beide keren terug te komen. Mats Seuntjens raakte geblesseerd, de ernst daarvan is nog onbekend.
De wedstrijd in Zuid-Limburg was bijzonder voor NAC, omdat het team voor het eerst in de nieuwe witte uitshirts speelde. Deze shirts zijn populair en worden verkocht in het Rat Verlegh Stadion en de Fanshop in Breda. Vanwege een boycot door strenge vervoersregels was er geen geel-zwart NAC-uitvak aanwezig. NAC-supporters die thuisbleven kregen steun van de harde kern van Roda JC, die een spandoek toonde als blijk van solidariteit.
Roda JC, onder leiding van oud-NAC’er Rob Penders, begon sterk en kwam in de eerste helft op voorsprong door een van richting veranderd schot. NAC reageerde snel met een fraai uitgespeelde gelijkmaker, waarbij Moussa Soumano scoorde na voorbereidende acties van Fredrik Oldrup Jensen en Jannes Van Hecke.
Strafschop en gelijkmaker
Na rust kreeg Roda JC een strafschop na een overtreding van NAC-doelman Michael Verrips. Anthony van den Hurk verzilverde deze kans en bracht de thuisploeg opnieuw op voorsprong. Trainer Carl Hoefkens bracht drie invallers in, waaronder Boyd Lucassen en Paul Gladon, die voor nieuwe energie zorgden. Gladon scoorde zijn tweede doelpunt van het seizoen en bracht NAC weer op gelijke hoogte.
In de laatste fase van de wedstrijd ging het spel op en neer, met kansen voor beide teams. NAC-doelman Verrips voorkwam met enkele knappe reddingen dat Roda JC opnieuw kon scoren. Mats Seuntjens moest in de slotminuten geblesseerd het veld verlaten, de ernst van zijn blessure is nog niet bekend.
Met het gelijkspel voegt NAC één punt toe aan de ranglijst. Volgende week vrijdag speelt de ploeg uit Breda tegen RKC Waalwijk. De tickets voor die wedstrijd zijn al uitverkocht, en de supporters bereiden zich voor op een massale aanwezigheid, zelfs via een boottocht.
Onderwerp van artikel: Kan Mathieu van der Poel zondag écht wereldkampioen mountainbiken worden?
De wielerwereld blijft zich verbazen over Mathieu van der Poel. Eind juli, op de slotdag van de Tour de France, stoof hij nog langs een sprintend peloton op de Champs Elysées. Deze zondagmiddag waagt hij zich in Val di Sole aan een heel ander huzarenstukje: de wereldtop verslaan op de WK mountainbike.
“Eigenlijk kan Mathieu geen wereldkampioen worden”, zegt voormalig wereldkampioen Bart Brentjens. “Daar komt hij toch tekort voor. Als je hem ziet rijden, dan denk je: ja, hij heeft net nog niet het goede gevoel met de fiets.” Maar bondscoach Gerben de Knegt stelt daar tegenover: “Hij heeft vorige week laten zien dat hij echt wel mee kan doen voor de medailles.”
De titelstrijd bij de vrouwen begint om 13.00 uur en is live te volgen op NOS.nl en op NPO1Extra. Op die kanalen is vanaf 15.15 uur ook de start van de mannenrace te zien, met commentaar van Jeroen Koster en Thijs Al.
Het is één van de laatste grote doelen die Van der Poel nastreeft in zijn carrière. Hij kan de eerste man ooit worden met regenboogtruien in vier verschillende wielerdisciplines. Eerder was hij al acht keer de beste in het veld, één keer op de weg en één keer in het gravel.
Dat hij een kanshebber is heeft alles te maken met afgelopen zondag. Van der Poel werd tweede bij de laatste grote test voor het WK, de wereldbekerwedstrijd in het Franse Les Gets.
Wellicht het grootste obstakel voor Van der Poel is zijn startpositie. Omdat de 31-jarige Nederlander het afgelopen jaar verder niet in actie kwam op de mountainbike, is hij weggezakt op de wereldranglijst en begint hij de wedstrijd vanaf de vijfde startrij. Hij moet minstens 32 concurrenten voor zich dulden.
Ook heeft Van der Poel, logischerwijs, een technische achterstand ten opzichte van de fulltime mountainbikers. Voormalig mountainbiker Thijs Al: “Dat merk je als je in een volle finale keuzes moet maken. De concurrentie doet het allemaal op de automatische piloot, Van der Poel moet bij sommige handelingen toch een fractie van een seconde even nadenken.”
Van de racefiets naar de mountainbike is tegenwoordig een grotere switch dan vroeger. “Je hebt een apart zadel, je hebt veringen. Een racefiets is een racefiets, maar bij een mountainbike zijn er meer dingen waar je rekening mee moet houden”, aldus Al. “Maar ik vond het sowieso mooi om te zien dat Mathieu tot de laatste ronde in Les Gets meestreed. Zijn techniek is al verbeterd, hij rijdt al betere lijnen dan vorig jaar.”
Hoe dat komt, legt Van der Poel zelf uit vrijdag. “We hebben sinds vorige week een technische coach. Dat is heel handig voor lijnen, tips en tricks. Vooral ook met een parcoursverkenning, die doet hij al op voorhand en dan kan ik hem gelijk volgen. Dan heb je de beste lijnen.”
Val di Sole, waar het WK dit jaar wordt gehouden, is niet onbekend voor de mountainbikers. Het staat al decennialang op de wereldbekerkalender, Van der Poel won er al eens in 2019. De Knegt: “Na de eerste twee minuten krijg je hier een smallere bosrand, dan kun je even niet echt inhalen. Het zou fijn zijn als Mathieu snel vooraan zit. Binnen een halve ronde zou mooi zijn. Die anderen weten natuurlijk ook dat Mathieu wat verder weg start en die zullen proberen om snel weg te zijn.”
“Of hij vervolgens ook kan winnen hangt van heel veel factoren af”, denkt Al. “Maar je ziet in Les Gets dat hij gelijk meedoet met de wereldtop. Dat is ontzettend knap. Dat kan geen enkele renner. Alleen Tom Pidcock misschien.”
Met Pidcock noemt Al een andere kanshebber die gedurende het wegseizoen even een uitstapje maakt. Ook hij moet op de vijfde startrij beginnen. De Brit is tweevoudig olympisch kampioen op de mountainbike, maar legde zich dit seizoen vooral toe op het rijden van klassementen op de weg.
Brentjens, in 1995 de eerste en tot nu toe enige Nederlandse wereldkampioen, noemt Pidcock evenwel als een grotere favoriet dan Van der Poel. “Mathieu heeft natuurlijk wel de inhoud, hij is een wielrenner en kan elke discipline heel goed. Er zijn er maar een paar in de wereld die dat kunnen. Pidcock is er ook zo eentje en ik vind hem nog beter mountainbiken dan Mathieu.”
Mountainbiken Wielrennen Deel artikel:
Van ‘winnaartje’ tot boegbeeld van het hockey: WK-finale laatste kunstje De Waard
Nog één keer die onnavolgbare dribbels over het middenveld, die betoverende stickbewegingen en de volle overgave in elk duel. Daarna zit het erop voor Xan de Waard. Na de WK-finale tegen Argentinië vanmiddag om 16.00 uur hangt ze haar stick aan de wilgen. Een afscheid in stijl lonkt voor de 30-jarige middenvelder, die als sleutelspeler van Oranje zo ongeveer alles won wat er te winnen viel. Ze kan vandaag als eerste hockeyer ooit, man of vrouw, voor de vierde keer wereldkampioen worden. En dat dan ook nog eens in eigen land, in een uitverkocht Wagener-stadion in Amstelveen. “Het script ligt er, nu moeten ze het nog uitvoeren”, zegt 227-voudig international Minke Booij. “Maar ook als dat niet lukt, is dat absoluut geen smet op haar carrière. Die is prachtig en geweldig, wat er vandaag ook gebeurt.”
Van VWO-scholier tot winnaartje
Zeventien jaar was De Waard toen ze in 2013 debuteerde in Oranje. Nog een VWO-scholier die pas net haar debuut voor Kampong had gemaakt. Haar talent was voor iedereen direct duidelijk. “Je zag meteen het winnaartje in haar”, vertelt Maartje Paumen, destijds aanvoerder van Oranje. “Moeilijk van de bal te krijgen, een enorm talentvolle speelster. En gewoon een superleuk kind om erbij te hebben, ze vond al snel haar plek. Niet voor niets ging ze gelijk mee naar het WK 2014.”
Een fijn mens met een winnaarsmentaliteit
Maria Verschoor, generatiegenoot en goede vriendin van De Waard, debuteerde op dezelfde dag in Oranje. “Xan is gewoon een heel fijn mens. Als karakter is ze zo belangrijk geweest voor Oranje in de afgelopen jaren. Ze is enorm betrokken, wil altijd dat iedereen zich fijn voelt.” “Xan geeft altijd honderd procent”, vervolgt Verschoor. “Dat deed ze toen al en dat doet ze nu nog steeds. Ze is zo fanatiek, zo verbeten. Dat vind ik echt heel knap, nog los van hoe goed ze technisch is.”
Een supercomplete hockeyster
Over de kwaliteiten van De Waard als hockeyster hebben nooit twijfels bestaan. Ze was dertien jaar lang onomstreden in Oranje en werd daar aanvoerder. Ze werd in 2023 en 2025 uitgeroepen tot beste speelster ter wereld. Haar loopbaan staat bol van titels op alle mogelijke podia, alleen een landstitel met haar club SCHC ontbreekt. “Ze is een supercomplete hockeyster”, beschrijft Booij. “Snelheid, kracht en een fantastische techniek. Wat ik zo bijzonder vind als je haar ziet spelen: ze weet vooraf altijd waar de ruimte ligt en daar beweegt ze in. Ze laat het er heel makkelijk uitzien, maar dat is echt een heel grote kwaliteit.” Paumen vult aan: “De Waard kan met één actie een wedstrijd openbreken. Ze leest het spel goed en kan dan met een aanvallende actie heel veel snelheid naar voren maken. Als je puur fysiek naar haar kijkt, zou ze makkelijk nog een paar jaar kunnen doorgaan. Maar op een gegeven moment wil je andere dingen in het leven, dus ik begrijp haar wel.”
Meer dan alleen hockey
Het is geen geheim dat De Waard haar blik al langer ook buiten de hockeywereld richt. Ze stopte na de gewonnen Olympische Spelen van 2024 een tijd bij Oranje om fulltime als consultant te werken. Daarnaast spreekt ze zich geregeld uit voor diversiteit en inclusie, met optredens in de media en het ontwerpen van een speciale aanvoerdersband. “Niet omdat ik denk dat ik de wereld kan veranderen”, zei De Waard daar zelf over. “Maar wel omdat ik de verantwoordelijkheid voel om mijn podium daarvoor te gebruiken.” De komende periode reist ze door Australië. Wat daarna de toekomst brengt, zal moeten blijken.
Een blijvende nalatenschap
De vraag die overblijft: wat is de nalatenschap van De Waard na 252 interlands in dertien jaar Oranje? Paumen: “Spelers vergelijken vind ik altijd lastig, maar met de carrière die ze heeft gehad en alle medailles die ze heeft gewonnen, kun je wel zeggen dat ze een van de beste speelsters is die Nederland ooit heeft gehad. Je wordt niet voor niets twee keer uitgeroepen tot beste speelster ter wereld.” Booij: “Ze is een boegbeeld voor het hockey waar veel mensen naar opkijken. Een slimme, welbespraakte vrouw, die niet opviel door gekke dingen te doen of hard te schreeuwen. Ze zal de hockeygeschiedenis ingaan als een van de beste spelers van haar tijd.”
Op het eerste WK waar De Waard aan meedeed, in 2014, werd Oranje kampioen. We gingen met Ellen Hoog terug in de tijd:
Nederlandse Roeisters Pakken Weer Goud, Mannen Net Buiten de Prijzen
De Nederlandse roeisters hebben het weer geflikt! In de dubbelvier zijn ze opnieuw wereldkampioen geworden, dit keer op de Bosbaan in Amsterdam. Het team bestaande uit Marieke Keijser, Lisa Bruijnincx, Margot Leeuwenburgh en Tessa Dullemans was oppermachtig en pakte het goud.
Het was geen gemakkelijke race. De Duitse en Roemeense boten waren razendsnel uit de startblokken, maar onze dames gaven niet op. In baan 1 wisten ze gestaag terrein goed te maken en na de eerste 1.000 meter hadden ze al een voorsprong van 1,67 seconden te pakken. In de tweede helft van de race kwamen ze niet meer in de problemen en voeren ze overtuigend naar de finish.
Voor dit viertal, met Keijser die dit seizoen na drie jaar afwezigheid haar rentree maakte op het hoogste niveau, is het een bijzondere prestatie. Bruijnincx, Leeuwenburgh en Dullemans prolongeren hiermee namelijk hun wereldtitel van vorig jaar op de WK in Shanghai. Dit is de tweede gouden medaille voor Nederland op dit kampioenschap, na de overwinning van Melvin Twellaar en Simon van Dorp in de dubbeltwee op vrijdag.
Mannen net naast het podium
Helaas was er minder succes voor de mannen. In de dubbelvier eindigden Mats van Sabben, Thijs Ruiken, Lucas Keijzer en Percijn van Haeringen op een vierde plaats. Lange tijd leek een medaille erin te zitten en de mannen lagen goed op koers, maar in het laatste deel van de race moesten ze toch de top drie laten gaan. De wereldtitel ging naar het sterke Italië, dat in de tweede helft van de race een achterstand op Duitsland wist om te zetten in een overwinning.
Naast het goud en de vierde plaats waren er eerder al andere Nederlandse successen. De mannen en vrouwen in de vier-zonder wisten respectievelijk zilver en brons te pakken. Een mooie dag voor de Nederlandse roeisport!
Wereldkampioen Norris blijft McLaren trouw: contract verlengd tot eind 2030
Lando Norris heeft zijn toekomst definitief aan McLaren verbonden. De regerend wereldkampioen Formule 1 heeft zijn contract bij het Britse team verlengd tot eind 2030. Daarmee zet hij een streep door alle speculaties over een mogelijke overstap naar een andere renstal.
“Op dit moment is er echt geen reden om ook maar te overwegen ergens anders heen te gaan,” reageerde Norris. “Ik wil mijn hele carrière bij McLaren doorbrengen, want ik ben hier gelukkig. Ik hoef niet weg. Ik wil met McLaren vechten, zelfs als het even tegenzit. Ik wil met McLaren winnen als het fantastisch gaat. Dus ja, aan het einde van mijn carrière zal ik heel erg blij zijn als ik kan zeggen dat McLaren het enige team is waar ik voor heb gereden.”
Norris volgt daarmee het voorbeeld van Max Verstappen. De Nederlander verlengde anderhalve week geleden nog zijn contract bij Red Bull met twee jaar, waardoor hij ook tot eind 2030 vastligt. Norris maakte in 2019 zijn Formule 1-debuut bij McLaren en heeft inmiddels dertien races gewonnen, waaronder het behalen van de wereldtitel. Ook stond hij tot dusver achttien keer op pole position.
“Deze verlenging geeft ons vertrouwen in de richting die we samen willen inslaan,” zei teambaas Andrea Stella van McLaren. “Met hem en Oscar Piastri vormen we een van de meest eensgezinde teams in de Formule 1.”
