Hockeyers maken grote sprong richting halve finales WK met knappe zege op India
De Nederlandse herenhockeyers hebben een flinke stap gezet richting de halve finales van het wereldkampioenschap – dat overigens in eigen land én België wordt gespeeld. In de tweede ronde van de groepsfase versloegen ze India met 3–1, maar het was zeker geen wandeling: een echte zwaarbevochten overwinning, vol spanning en kant-en-klaar momenten.
Vanavond speelt Argentinië nog tegen Engeland in dezelfde groep als Oranje. Afhankelijk van dat resultaat is Nederland al zeker van een plek in de halve finales – of moet het maandag om 18.00 uur nog één keer alles op een rijtje zetten: dan staat er een rechtstreekse confrontatie met Engeland op het programma.
Het duel begon meteen met flair: na het Wilhelmus, ten gehore gebracht door Orgel Joke vanaf het veld, lieten beide ploegen meteen zien dat ze wilden aanvallen. Het eerste kwart was vermakelijk, maar doelpuntloos – Floris Wortelboer kwam het dichtst bij met een snelle backhand die net naast het doel verdween. Ook het tweede kwart bleef leeg op het scorebord. En dat paste helemaal in het patroon: de laatste negen wedstrijden tussen Nederland en India eindigden allemaal met één doelpunt verschil óf in een gelijkspel. Spanning was dus gegarandeerd.
En zoals zo vaak op dit WK, was het weer Duco Telgenkamp die de doorslag gaf op een cruciaal moment. Hij had eerder al Oranje op voorsprong gezet tegen Nieuw-Zeeland, en het duel tegen Argentinië in de slotfase beslist – nu deed hij het wéér. Aan het einde van het derde kwart schoot Tijmen Reyenga de bal de cirkel in, en Telgenkamp werkte hem met grote concentratie in het doel: 1–0.
In het vierde kwart kwam de tweede treffer: Koen Bijen (die op dit toernooi al meerdere assists op zijn naam heeft) gaf een harde voorzet richting Tjep Hoedemakers, die van dichtbij afmaakte: 2–0. Maar daarmee was het nog lang niet over. Bondscoach Jeroen Delmée had al vooraf gewaarschuwd: “India heeft een levensgevaarlijke strafcorner.” En ja hoor – ster Harmanpreet Singh benutte die kans klinisch: 2–1.
Plots werd het weer spannend in Amstelveen. India ging alles op een kaart zetten, maar uiteindelijk bleek dat te weinig. Na een hoge balverovering van Oranje kwam Thijs van Dam snel voor de Indiase doelman uit – en met een bijna artistieke beweging passeerde hij hem voordat hij rustig de bal in het doel tikte: 3–1. Daarmee was de wedstrijd écht beslist.
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Volleybalsters beginnen EK met een echt zware, maar uiteindelijk mooie overwinning op Roemenië
De Nederlandse volleybalsters zijn de Europese kampioenschappen (EK) begonnen met een opvallend moeizame, maar wel succesvolle start: ze versloegen Roemenië in vijf sets — 25-21, 26-28, 25-15, 22-25 en 15-9 — in Bakoe.
Hoewel Oranje bij het vorige EK in 2023 brons pakte, ging het deze keer lang niet van een leien dakje. Bondscoach Felix Koslowski moest zonder een aantal bekende gezichten uitkomen: onder andere Nika Daalderop (blessure), Celeste Plak (gestopt) en Eline Timmerman (ook gestopt). Toch ging Nederland — als achtste op de wereldranglijst — met veel verwachtingen aan de slag tegen Roemenië, dat op plaats dertig staat.
En ja… het werd een echte worsteling. Halverwege de eerste set hadden de Roemenen zelfs een voorsprong van drie punten, maar Nederland herstelde zich en won de set met een mix van slimme en krachtige aanvallen. In de tweede set begon Oranje beter, bouwde een voorsprong van vier punten op — en liet die vervolgens weer liggen. Roemenië knoopte de stand in sets gelijk.
De derde set leek dan ineens een fluitje van een cent: 25-15. Maar daarna viel het niveau weer terug, en Roemenië pakte de vierde set overtuigend. Uiteindelijk moest er dus een beslissende vijfde set komen — en daar was Nederland weer volledig in zijn element.
Vooral Elles Dambrink (23), die ondanks haar jeugd al één van de meest ervaren speelsters in het team is, droeg de ploeg op haar rug: met 24 punten was zij de topscorer van de wedstrijd.
De volgende wedstrijd staat maandag om 13.30 uur op het programma: dan wacht Portugal (nummer 48 wereldwijd). Later in de poulefase spelen de dames ook nog tegen Spanje, België én gastland Azerbeidzjan.
Brons voor Nederland in landenwedstrijd WK paradressuur — en directe ticket naar Los Angeles 2028!
Goed nieuws uit Aken: het Nederlandse team paradressuur heeft brons gewonnen in de landenwedstrijd op het wereldkampioenschap! En daarmee is er ook meteen een plek verdiend voor de Paralympische Spelen van 2028 in Los Angeles. 🎯
Vandaag ging Oranje lang aan de leiding, vooral dankzij een sterke, al wat onrustige proef van Britney de Jong. Uiteindelijk eindigde het team met een gezamenlijke score van 227,639% — genoeg voor de derde plaats op het podium. De Verenigde Staten waren onaanvoelbaar sterk (ruim 236%) en pakten goud, terwijl Duitsland zilver veroverde.
Net als bij de WK’s voor valide dressuur stonden ook deze keer Paralympische tickets voor Los Angeles 2028 op het spel — en een finish in de top zeven was voldoende om te kwalificeren. Voor Nederland was dat geen probleem: het team van bondscoach Noortje Radstake reed zich met gemak binnen.
Rixt van der Horst leverde de hoogste individuele score voor Nederland af: 78,467%, en dat op zaterdag — want de landenwedstrijd duurt twee dagen. Ze is de ervaren kop van het team: vier jaar geleden werd Nederland nog wereldkampioen in Herning, maar dit keer stond een jonger en minder ervaren ploeg in het zadel. Sanne Voets, Demi Haerkens, Lotte Krijnsen en Frank Hosmar — de goudwinnaars van 2022 — waren dit keer niet beschikbaar. In plaats daarvan koos Radstake voor Van der Horst (die in Parijs drie keer zilver haalde en in 2018 zelfs WK-goud won), plus Britney de Jong, Annemarieke Nobel en Tessa Baaijens-van de Vrie.
En overigens: afgelopen woensdag pakte Rixt ook al goud op de individuele proef. Een geweldige week dus — en een prachtige start voor de weg naar LA 2028!
PSV ontvangt FC Groningen in het Philips Stadion — een kwestie van gewoonte?
Zondag staat er weer een eredivisiewedstrijd op het programma in Eindhoven: PSV ontvangt FC Groningen in het Philips Stadion. En als je kijkt naar de recente geschiedenis tussen deze twee clubs, dan lijkt het bijna alsof de noorderlingen al vooraf weten wat hen te wachten staat.
PSV heeft een flinke hekel aan verliezen tegen FC Groningen — vooral thuis. Van de laatste veertien competitieduels wonnen de Eindhovenaren er maar liefst dertien. De enige uitzondering? Een nederlaag in oktober 2022… en dat gebeurde juist in Groningen. In eigen huis is het record nog indrukwekkender: van de 46 thuisduels won PSV er 36, verloor er slechts negen — en de laatste zeven keer wonnen ze allemaal. De meest recente vier wedstrijden eindigden bovendien met minimaal vier doelpunten voor PSV. Kortom: Groningen komt vaak, maar wint zelden.
Start van het seizoen: niet helemaal vlot
Toch is de start van dit seizoen voor PSV wat wisselvallig. Na drie speelronden staan er één overwinning en één gelijkspel op het bord — en daarmee zijn er al punten verspeeld. Dat was voor het eerst sinds het seizoen 2015–2016 na drie ronden. Ook het aantal schoten viel op: slechts dertien in de eerste twee wedstrijden, het laagste aantal sinds 2019–2020. Duidelijk dat er nog wat scherpte bij moet komen.
Mauro Júnior: de onzichtbare motor
Terwijl de scorelijn nog wat aanscherping vraagt, blinkt één speler wel uit: Mauro Júnior. De Braziliaanse middenvelder was in de eerste twee duels een ware balveroveringsmachine — met 23 keer succesvolle balwinsten, het hoogste aantal in de Eredivisie tot nu toe. Hij staat dus niet op de scorelijst, maar hij zit wel midden in alles wat PSV doet.
FC Groningen: productief, maar…
FC Groningen begon het seizoen juist sterk: twee overwinningen op rij. En qua creativiteit zijn ze ook goed op weg — met 33 schoten in twee wedstrijden behoren ze tot de meest productieve ploegen van de competitie. Brynjólfur Willumsson en Thom van Bergen scoorden beiden al, en Van Bergen is sinds maart zelfs al tien keer trefzeker — waaronder zeven doelpunten in zijn laatste zestien wedstrijden. Toch blijft het een bekend patroon: de derde wedstrijd van een seizoen zit Groningen vaak dwars.
Tottenham Hotspur zakt als een baksteen bij Brentford
Tottenham Hotspur eindigde afgelopen seizoen op een onprettige zeventiende plek in de Premier League — net boven de degradatiezone. En nu lijkt het erop dat de ploeg zichzelf nog steeds niet heeft gevonden: bij Brentford ging het volledig mis.
Hoewel de Spurs de laatste maanden ruim €250 miljoen uitgaven aan nieuwe aanwinsten, leek die investering gisteren nergens voor te zijn geweest op het veld. Jan Paul van Hecke, de Nederlandse verdediger en nieuweling bij de club, stond wel in de basis voor het uitduel — een zeldzame kans voor hem in deze moeilijke periode.
Helaas konden Micky van de Ven en Xavi Simons niet meedoen door blessures. Bij Brentford ontbraken ook twee spelers: Sep van den Berg en Antoni Milambo, beiden geblesseerd. Toch was dat geen excuus voor Tottenham’s tegenvallende prestatie — want uiteindelijk was het vooral de eigen onrust en onduidelijkheid die de ploeg naar beneden trok.
Roeien vond ze eerst stom — nu zit ze op de wereldtop
Margot Leeuwenburgh uit Breda is het levende bewijs dat je nooit te oud bent om te beginnen. Tot haar 21ste had ze nog nooit een roeiboot in gezien — en nu, op 30-jarige leeftijd, verdedigt ze volgende maand haar wereldtitel. Geen grapje: ze zit middenin de nationale ploeg en gaat met haar team voor goud op het WK.
“Alleen maar zuipen bij een vereniging vond ik niks”, lacht ze. “Dus ben ik maar gaan roeien.” Haar ouders hadden vroeger wel eens recreatief geroeid, maar Margot kreeg als kind geen ‘roeivirus’. In plaats daarvan deed ze standaardsporten: hockey, tennis — het gebruikelijke spul. Haar zus begon als eerste met roeien bij een studentenvereniging, maar Margot vond het eerst gewoon stom. “Ik snapte niks van al dat verplichte trainen, en ze kwam bijna nooit meer thuis. Toch besloot ik uiteindelijk ook mee te doen tijdens mijn studietijd. En toen werd vooral mijn moeder opeens weer helemaal enthousiast om zelf weer te gaan roeien.”
Voor Margot was roeien vooral een manier om nieuwe mensen te ontmoeten — geen gedachten aan podiums of wereldkampioenschappen. “Het was puur voor de lol. Maar toen ik een keer meedeed aan de selectieperiode, besloot ik gewoon om voor de wedstrijdgroep te gaan. Dat heb ik zo’n zes jaar gedaan, en pas daarna kreeg ik het gevoel: wacht eens even… zou ik nou echt in TeamNL kunnen komen?”
Na een paar mislukte pogingen lukte het eindelijk in 2025: ze haalde de selectie voor TeamNL Roeien. En wat een debuut! Bront op het EK in de dubbelvier, én goud op het WK in Shanghai. Nu, vanaf 24 augustus, probeert ze die wereldtitel te behouden — samen met Tessa Dullemans, Lisa Bruijnincx en Marieke Keijser.
“We willen gewoon alles uit onze trainingen halen — hopelijk leidt dat tot goud”, zegt ze. “En het is geweldig dat we dat voor eigen publiek in Amsterdam mogen doen. Niet alleen voor familie, maar ook voor leden van mijn vereniging in Leiden. Die zijn altijd zo blij om ons te zien!”
Haar trainingen? Veel uren in de boot — vooral ’s ochtends vroeg. “Dan is het water van de Amstel vlak, de wereld is net aan het wakker worden. We hebben genoeg duurtrainingen in ons programma om gewoon even rond te kijken, te ademen, te genieten.”
De Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles is haar grote doos op de horizon. “Een mooie stip om hard voor te trainen. Als iemand me dat een paar jaar geleden had verteld, had ik hem niet geloofd.” En wat haar extra energie geeft? Haar parttime baan op de psychiatrieafdeling van het LUMC. “Leuk om niet alleen over roeien na te denken. Gelukkig heb ik een werkgever die flexibel is — dat is essentieel in de topsport. Ik ben dit jaar al drie keer op hoogtestage geweest, en ze steunen me volledig. Ze vinden het zelfs geweldig dat ik na jarenlang werken in een ziekenhuis nu ook topsporter ben.”
