Wereldtitel in zicht voor Jeffrey Herlings, wint beide manches in Zweden
Motorcross-fans, laten we het eens hebben over een imponerende zondag voor Jeffrey Herlings. De Brabander reed in Zweden beide manches naar winst en heeft zijn voorsprong in de WK-stand verder uitgebouwd. Dit weekend stond veel op het spel, maar Herlings wist er weer een sterk verhaal van te maken.
Na vijftien van de negentien Grands Prix staat Herlings ruim aan de leiding met 735 punten. Zijn belangrijkste rivaal, de Fransman Romain Febvre, volgt op 619 punten. Het gat is dus behoorlijk groot geworden. Belg Lucas Coenen moet door een blessure toekijken en is daardoor zijn derde plek kwijtgeraakt aan de Sloveen Tim Gajser, die 575 punten heeft.
In de eerste manche hield Herlings Pauls Jonass uit Letland en de Fransman Tom Vialle achter zich. Febvre moest in die race genoegen nemen met een vierde plek. De tweede manche was alweer een prooi voor Herlings, nu voor Febvre en Gajser. Het is duidelijk dat de motorcrosser op dit moment nauwelijks te kloppen is.
Volgende week staat de MXGP in Arnhem op het programma, de enige Nederlandse wedstrijd van het seizoen. Met een voorsprong van 116 punten en nog zestig punten per Grand Prix te verdienen, kan Herlings de wereldtitel mogelijk al ruim voor de laatste wedstrijddag binnenhalen. Een stunt om in de gaten te houden.
Vingegaard stopt met koersen dit seizoen
De wielerwereld krijgt klap te verwerken: Jonas Vingegaard zal dit seizoen niet meer in actie komen. De Deense kopman van Visma-Lease a Bike heeft nog steeds last van de sleutelbeenbreuk die hij opliep tijdens de Tour de France. Dat heeft zijn ploeg vandaag bekendgemaakt. Dit betekent dat we de tweevoudig Tourwinnaar onder andere niet gaan zien op het WK in Montreal. Ook de Ronde van Spanje, die aanstaande zaterdag van start gaat, was sowieso al geen optie voor Vingegaard. “Het is voor mij simpelweg niet haalbaar om in de komende periode op mijn topniveau te presteren”, laat Vingegaard weten in een verklaring van zijn Nederlandse ploeg.
Zijn seizoen kende een droomstart met zeges in Parijs-Nice, de Ronde van Catalonië en de Giro d’Italia. Helaas kwam er in de vijftiende etappe van de Tour de France abrupt een einde aan die mooie reeks. Vingegaard kwam daar ten val op het asfalt en kwam tegen een stoeprand tot stilstand. Met meerdere schaafwonden en die vervelende sleutelbeenbreuk moest hij de Tour per direct verlaten. Die breuk blijkt nu dus hardnekkiger dan gehoopt, waardoor verdere koersdagen er dit jaar niet meer in zitten voor de klassementsman.
In plaats daarvan gaat Vingegaard nu de fundamenten leggen voor het volgende seizoen. Ploegleider Marc Reef legt uit: “Na een drukke periode met veel koersdagen en de sleutelbeenbreuk die Jonas in de Tour opliep, is het voor hem het beste om zich volledig te focussen op 2027. Samen met Jonas gaan we de komende weken bekijken hoe we de training het beste kunnen opbouwen en welke doelen we voor het nieuwe jaar stellen.” Wat die doelen precies worden voor de tweevoudig Tourwinnaar, is nog even afwachten. Vingegaard houdt de lippen op elkaar: “De specifieke doelen ga ik de komende periode met het team bespreken.”
Maarten van der Weijden begint aan monsterklus: z’n langste zwemtocht ooit
Vandaag is het zover: Maarten van der Weijden is in alle vroegte vanuit z’n woonplaats Vught vertrokken voor wat hij zelf aankondigt als zijn allerlaatste grote zwemavontuur. De komende zes dagen staat er maar liefst 270 kilometer op het programma. Het wordt hiermee zijn langste tocht ooit, en dat allemaal om geld op te halen voor het Prinses Máxima Centrum, het ziekenhuis voor kinderen met kanker in Utrecht.
Onder een grijze, regenachtige hemel maakte de oud-olympiër zich klaar voor deze monstertocht. Speciaal voor de start waren Iris (9) en Saméo (16) aanwezig. Beide kinderen hebben persoonlijk te maken gehad met leukemie. Zij mochten de actie officieel aftrappen door op een toeter te drukken. “Ik heb er veel zin in dat het begint, maar ik ben ook een beetje bang voor wat komen gaat. De pijn die ik straks voel, na een paar uur of een paar dagen, dat wordt flink doorbijten”, vertelde Van der Weijden voor zijn vertrek.
Iris is dolblij dat ze erbij is. “Maarten is mijn vriend”, zegt ze trots terwijl ze hem het water in ziet gaan. Ook Saméo kijkt met bewondering toe. Hij heeft twee keer lymfatische leukemie gehad en heeft nog dagelijks last van de behandelingen, zoals chronische vermoeidheid. “Anderen kunnen stappen of uitgaan, maar dat lukt mij niet. En ik blijf ook mijn hele leven zo lang als ik nu ben. Ik probeer er vrede mee te hebben, want boos blijven heeft geen zin.”
Volgens artsen is dat helaas geen uitzondering. Friso Calkoen, kinderoncoloog in het Prinses Máxima Centrum, legt uit waarom de opbrengst van deze actie zo belangrijk is. “Ongeveer één op de vier kinderen overleeft de huidige behandeling niet. Van de drie op de vier die het wel redden, krijgt een groot deel te maken met bijwerkingen op lange termijn, zoals schade aan organen, minder vruchtbaarheid en groeiachterstand.”
Even na zes uur ’s ochtends was het moment daar. Van der Weijden zette zijn zwembril op en liep richting het water. Na het startsignaal van Iris en Saméo dook hij het water in en was hij snel uit het zicht, op weg naar de 21 andere steden die hij tijdens deze tocht aandoet.
Het is niet de eerste keer dat Van der Weijden een extreme uitdaging aangaat. Eerder zwom hij al eens 32 uur tegen de stroom in, en deed hij een Elfstedenzwemtocht en een Elfstedentriatlon. Deze tocht wordt volgens hem zijn laatste grote uitdaging. “Ik dacht: waarom niet langs elf steden, maar langs 22? Dan wordt het mijn langste zwemtocht ooit. De finish is bij het Prinses Máxima Centrum in Utrecht, precies waar het geld naartoe gaat voor onderzoek naar kinderkanker en de bijwerkingen. Zo sluit ik het mooi af.”
Van der Weijden hoopt zaterdag aan te komen bij het Prinses Máxima Centrum.
FC Den Bosch verliest ondanks sterke comeback
Wat een avond voor FC Den Bosch! De ploeg van trainer Bouker trouwens? Wie het ook is, het was een emotionele achtbaan. Vrijdagavond pakten de Bosschenaren twee keer een achterstand op, maar toch gingen ze met lege handen naar huis: 3-2 verlies tegen Heracles Almelo. Het was pas in de slotfase dat de thuisploeg de beslissende tik uitdeelde.
De eerste helft was eigenlijk best hoopvol. Den Bosch begon met veel energie en creëerde al vroeg kansen. Van Heertum kopte op de lat, en zowel Fortes als Karlsson Grach kwamen dichtbij een doelpunt. Maar ja, voetbal is een spel van kansen benutten, en dat deed Heracles net iets beter. Vlak voor rust was het N’Djoli die een voorzet vanaf rechts binnen tikte. Toen dacht je: “Hé, weer zo’n typisch verhaal van een sterke start die toch een verlies wordt.”
Na de pauze liet Den Bosch echter zien dat ze niet zomaar opgeven. Karlsson Grach maakte de 1-1 na een mooie combinatie, en dat gaf de supporters weer hoop. Maar die hoop kreeg een deuk toen Heracles snel opnieuw toesloeg, wederom via N’Djoli. Toch bleven de Bosschenaren strijden. En ja hoor, een klutssituatie leverde de 2-2 op, en raad eens wie er weer stond? Karlsson Grach, inderdaad. Hij was de man van de avond aan de kant van Den Bosch.
Het beslissende moment kwam in de slotfase. De wedstrijd leek naar een gelijkspel te gaan, maar een fout in de verdediging van Den Bosch werd genadeloos afgestraft. Van Gilst was er als de kippen bij en schoot de bal achter keeper Van de Merbel. Een derde comeback zat er niet meer in. Het was een hard gelag, want de ploeg keerde zonder punten terug naar huis.
Toch is er hoop voor de volgende keer. Volgende week kan FC Den Bosch revanche nemen, want dan staat een thuiswedstrijd tegen FC Eindhoven op het programma. Die begint om acht uur ’s avonds. En misschien helpen de wissels – Barglan en Wolters droegen bij aan de tweede gelijkmaker – dan net dat extra beetje scherpte. Kortom: verlies is zuur, maar de veerkracht die we zagen, geeft wel vertrouwen voor de rest van het seizoen.
Cagliari-aanvaller Trepy (20) op intensive care na zwemongeluk
Cagliari moet het voorlopig doen zonder hun jonge Franse aanvaller Yael Trepy. De twintigjarige spits ligt op de intensive care nadat hij afgelopen weekend betrokken raakte bij een ernstig ongeluk in een zwembad. De club uit Sardinië maakt zich grote zorgen en laat weten dat ze er alles aan doen om hem te ondersteunen.
De club liet in een verklaring weten: “We staan in constant contact met de medische staf en de familie van Yael en volgen zijn toestand op de voet. Iedereen bij Cagliari leeft mee met hem en zijn naasten. We vragen om hun privacy te respecteren en zullen verdere updates geven zodra er meer bekend is.”
Italiaanse media, waaronder La Gazzetta dello Sport, melden dat het er niet goed uitziet. Persbureau ANSA schrijft dat Trepy per helikopter naar het ziekenhuis is gebracht. Hij zou veel water in zijn longen hebben en wordt kunstmatig in coma gehouden. Cagliari zelf wil geen details geven over de precieze toestand van de aanvaller of wat er precies is gebeurd.
Het is extra schrikken omdat Trepy vrijdag nog gewoon op het veld stond. Hij speelde mee in het bekerduel tegen Arezzo, dat Cagliari met 1-0 wist te winnen. Nu hoopt iedereen in en rond de club op goed nieuws vanuit het ziekenhuis.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Honkbal moet verder zonder topwerper De Blok: ‘Ik wilde niet nog een keer door die pijn’
De play-offs in het Nederlandse honkbal starten deze week, maar dan wel zonder Tom de Blok. Een flinke aderlating voor het toernooi, maar zijn tegenstanders van landskampioen Neptunus zijn dan weer verlost van een van de meest gevreesde werpers. Een gebroken elleboog, vorig jaar opgelopen tijdens het EK, maakte abrupt een einde aan zijn loopbaan.
Begin dit seizoen nam de 30-jarige pitcher de moeilijke beslissing om te stoppen. “Ik heb mijn hele leven gehonkbald en kon er ook van leven. Maar ik heb een gezin en vind het belangrijker om straks met mijn kinderen nog een balletje te kunnen gooien”, vertelt hij.
De fatale worp
Terug naar 26 september 2025. “Ik wist meteen dat het weer was gebroken”, blikt De Blok terug op het moment dat het misging op de heuvel van het Neptunus Familiestadion, zijn thuisbasis waar hij zoveel successen vierde. In de halve finale tegen Spanje, nog maar in de eerste inning, knakte het. “Mijn arm voelde iets minder dan normaal, maar niet vreemd. Opeens breekt het uiteinde van mijn elleboog. Ik hoorde het kraken en volgens mij hoorden meer mensen dat.”
Het is niet de eerste keer dat De Blok dit meemaakt. In 2018, toen hij als jong talent onder contract stond bij Detroit Tigers in Amerika, overkwam het hem ook al. “Ik had een mooi seizoen bij West Michigan Whitecaps, een opleidingsteam van de Tigers. Het herstel ging toen best snel. Ik kreeg een schroef in mijn elleboog en kon daarna meteen aan de slag om het weer sterker te krijgen. De hele winter ben ik in Amerika gebleven om te revalideren.”
Een lange strijd
Acht jaar later, met vijf elleboogoperaties achter de rug, is de rechtshandige werper klaar met de ellende. “Mijn teamgenoten en coaches weten dat het al sinds die eerste breuk een gevecht is geweest, met complicaties en meerdere revalidatietrajecten. Botsplinters, littekenweefsel, een losgeschoten schroef, je kunt het zo gek niet bedenken.”
Die strijd is nu voorbij. “De artsen gaven me na de laatste operatie hoop en ik ging vol goede moed de revalidatie in. Tot de pijn weer terugkwam en ik besloot: dit wil ik niet nog een keer meemaken. Wat ik naast het honkbal heb, is me dat veel te waard”, zegt De Blok, die doelt op zijn gezin en zijn baan.
Begin deze maand kreeg hij een mooi afscheid van Neptunus. Ze zetten hem “voor de sier” in als slagman in de laatste competitiewedstrijd. “Ze wilden me bedanken en dat kon alleen zo, omdat pitchen niet meer gaat.” Een verdiend eerbetoon.
Een mooie carrière
Met 26 interlands, twee World Baseball Classics, een profcontract in Amerika, drie Europese titels en drie landstitels (twee met Neptunus, één met Amsterdam) kan De Blok terugkijken op een indrukwekkende loopbaan. “Het was gaaf. Ik ben dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen doen. Alle plekken waar ik door honkbal ben geweest, de ervaringen en vrienden die ik heb gemaakt, dat is onbetaalbaar. Dat pakt niemand me meer af.”
Soms denkt hij nog terug aan zijn eerste WBC-optreden, toen hij als 20-jarige voor Oranje gooide. “Ik had nog geen last van mijn arm, gooide elke dag zo hard als ik kon en verdiende een profcontract. Ik zat in een geweldige flow.”
En dan blijft de vraag hangen: wat als zijn arm gezond was gebleven? “Dat blijft altijd hangen. Ik heb het nu geaccepteerd, maar het heeft lang geduurd. Je kunt er niets aan veranderen, zo nuchter ben ik ook wel. Toch was ik nog niet klaar. Ik had graag met het koninkrijksteam naar de Olympische Spelen van 2028 gewild.”
Hoe honkbalminnend Nederland hem moet herinneren, laat hij aan anderen over. Na even aandringen zegt hij: “Een rustige jongen, die altijd alles gaf. Dat zie je ook terug in hoe ik tegen mijn blessures heb gevochten.”
