Honkbal moet verder zonder topwerper De Blok: ‘Ik wilde niet nog een keer door die pijn’
Ronald van Dam, redacteur en commentator bij NOS Sport, schrijft over een emotionele wending in het Nederlandse honkbal: de play-offs beginnen deze week zonder Tom de Blok. Een groot gemis — vooral voor zijn teamgenoten bij landskampioen Neptunus. Maar tegelijkertijd ook een opluchting voor tegenstanders: De Blok was één van de meest gevreesde werpers in het land.
Zijn carrière is abrupt beëindigd door een gebroken elleboog, opgelopen vorig jaar tijdens het Europees kampioenschap. Begin dit seizoen maakte hij officieel bekend dat hij stopt — een beslissing die hem zwaar viel. “Ik heb altijd gehonkbald en kon er zelfs van leven”, zegt hij. “Maar ik heb een gezin, en voor mij is het belangrijker om straks nog een balletje met mijn kinderen te kunnen gooien.”
Terug naar 26 september 2025. Op de heuvel van het Neptunus Familiestadion — plek waar hij zo veel hoogtepunten beleefde — gebeurde het fatale moment. Tijdens de halve finale tegen Spanje, nog in de eerste inning, ging het mis. “Mijn arm voelde ietsje minder dan normaal, maar niet gek. En dan… breekt het uiteinde van mijn elleboog. Ik hoorde het knakken — en volgens mij hoorden meer mensen dat ook.”
Dit was al de tweede keer dat het gebeurde. De eerste breuk dateert uit 2018, toen hij als jonge, veelbelovende pitcher onder contract stond bij de Detroit Tigers in de VS. Bij West Michigan Whitecaps had hij een sterk seizoen, en het herstel na de eerste operatie verliep verrassend snel: een schroef, direct trainen, een hele winter in Amerika om te revalideren.
Acht jaar later staat hij vijf elleboogoperaties verder. “Mijn teamgenoten en coaches weten dat het sinds die eerste breuk één grote worsteling is geweest: botsplinters, littekenweefsel, een losgeraakte schroef — noem maar op.”
Maar nu is die strijd voorbij. “De artsen gaven me na de laatste operatie vorig jaar goede hoop, en ik ging volle bak de revalidatie in. Totdat de pijn weer terugkwam. En daar wilde ik niet nog een keer doorheen. Wat ik naast het honkbal heb — dat is me te veel waard”, zegt De Blok, doelend op zijn gezin én zijn maatschappelijke toekomst.
Begin deze maand gaf Neptunus hem een laatste eerbetoon — ‘voor de sier’, zoals hij zelf zegt — door hem in de laatste competitiewedstrijd als slagman in te zetten. “Ze wilden me bedanken, en dat kon alleen op die manier. Pitchen gaat niet meer.”
Een meer dan verdiende groet. 26 interlands, twee World Baseball Classics, een profcontract in Amerika, drie Europese titels, drie landstitels (twee met Neptunus, één met Amsterdam) — De Blok kan terugkijken op een indrukwekkende loopbaan. “Het was gaaf. Ik ben dankbaar dat ik dit allemaal mee heb mogen maken”, zegt hij. “Al die plekken waar ik door het honkbal ben geweest, al die ervaringen, de vrienden die ik heb gemaakt… dat is me veel waard. Dat pakt niemand me meer af.”
Soms denkt hij nog terug aan zijn allereerste optreden voor Oranje op de World Baseball Classic — het hoogste internationale podium. “Ik was pas 20, had nog geen last van mijn arm, gooide elke dag zo hard als ik kon, en verdiende daarmee een profcontract. Ik zat toen in een geweldige flow.”
En dan de vraag die blijft hangen: wat als zijn arm wel goed was gebleven? “Dat is iets wat altijd blijft zitten. Ik heb het nu geaccepteerd, maar het heeft heel lang moeite gekost. Je kunt er niets aan veranderen — zo nuchter ben ik ook wel. Aan de andere kant: ik was er nog niet klaar mee. Ik had graag nog de Olympische Spelen in 2028 willen halen met het koninkrijksteam.”
Hoe moeten de honkbalvolgers hem herinneren? Na wat aandringen geeft hij antwoord: “Een rustige jongen, die wel altijd alles heeft gegeven. Dat zie je ook terug in hoe ik tegen mijn blessures heb geknokt.”
Vingegaard stopt met wedstrijden dit jaar na sleutelbeenbreuk in de Tour
Jonas Vingegaard gaat het restant van het wielerseizoen overslaan. De Deense ster van Visma-Lease a Bike herstelt nog steeds van de sleutelbeenbreuk die hij opliep tijdens de Tour de France — en volgens zijn ploeg is hij nu gewoon niet meer in staat om op topniveau te presteren. Dat betekent onder andere dat hij het wereldkampioenschap in Montreal zal missen. Ook de Ronde van Spanje, die zaterdag van start gaat, komt niet meer aan bod: daar zou hij sowieso al niet aan meedoen.
In de vijftiende etappe van de Tour viel Vingegaard tegen een stoeprand en moest direct uitstappen — met meerdere schaafwonden én een gebroken sleutelbeen als gevolg. Een harde klap voor iemand die het seizoen zo sterk begon: overwinningen in Parijs-Nice, de Ronde van Catalonië én de Giro d’Italia. Maar verder komt het dit jaar niet meer van de grond. In plaats daarvan richt hij zich nu volledig op de opbouw naar 2027.
“Het is voor mij niet meer mogelijk om in de komende periode op topniveau te presteren”, aldus Vingegaard in het officiële persbericht van zijn ploeg. Ploegleider Marc Reef beaamt dat: “Na een drukke periode met veel koersdagen en de sleutelbeenbreuk die Jonas opliep in de Tour de France, is het voor hem het beste om zich te concentreren op 2027. Samen met Jonas zullen we de komende weken kijken naar de juiste trainingsopbouw en de doelen voor het nieuwe jaar.” Welke wedstrijden hij volgend jaar precies op zijn lijstje zet, laat hij nog even in het midden: “Ik zal de specifieke doelen de komende periode met het team bespreken.”
Wielrennen
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Jeffrey Herlings pakt dubbele overwinning in Zweden — en loopt flink uit in het WK
Motorcrossster Jeffrey Herlings heeft zondag weer eens laten zien waarom hij één van de beste rijders ter wereld is: tijdens de MXGP van Zweden won hij allebei de manches — en daarmee ook de gehele Grand Prix.
Na vijftien van de negentien WK-races staat Herlings nu met 735 punten flink aan kop in het algemeen klassement. Zijn grootste concurrent, de Franse Romain Febvre, zit op 619 punten — een achterstand van maar liefst 116 punten. De Belg Lucas Coenen heeft zijn derde plaats door blessureleed moeten prijsgeven aan de Sloveense wereldkampioen Tim Gajser, die nu met 575 punten op de derde plek staat.
Een weekend zonder fouten
In de eerste manche liet Herlings Pauls Jonass (Letland) en Tom Vialle (Frankrijk) achter zich — terwijl Febvre pas vierde eindigde. In de tweede manche was het weer Herlings voorop, dit keer voor Febvre én Gajser. Kortom: geen zwakke plekjes, geen onnodige risico’s — gewoon doordachte, consistente topprestaties.
Titel binnen handbereik?
Over een week is de MXGP weer terug in Nederland: dan gaat het in Arnhem om de enige Nederlandse wedstrijd van het seizoen. En met zijn huidige voorsprong — en maximaal zestig punten te verdienen per Grand Prix — zou Herlings de wereldtitel al vóór de laatste racedag kunnen veiligstellen. Dat zou een enorme klap zijn… en een mooi moment voor Nederlandse motorcross.
Blessuretijd knalt FC Eindhoven de overwinning uit handen
FC Eindhoven heeft vrijdagavond met 2–3 verloren van MVV Maastricht — en ja, het was écht de blessuretijd die de Blauwwitten de winst ontnam. In het Jan Louwers Stadion leek alles op rolletjes te gaan: een vroege voorsprong, een sterke reactie na rust, en zelfs een tweede doelpunt dat de hoop op drie punten flink deed groeien. Totdat… nou ja, totdat.
Al na vier minuten kreeg Mika de Jonge een grote kans, maar hij kon niet scoren. Niet veel later kwam de openingstreffer toch: een ongelukkige kopbal van MVV-verdediger Milan Hofland vloog in eigen doel na een voorzet van Amir Bryson — 1–0 voor FC Eindhoven. De wedstrijd bleef spannend, met kansen aan beide kanten. Vlak voor rust maakte MVV gelijk via een strafschop van Stan van Dessel, nadat Olivier Dumont in het strafschopgebied werd neergehaald.
Na de pauze kwam FC Eindhoven sterk terug: Mika de Jonge kopte een voorzet van Guus Beaumont binnen — 2–1! Het leek langdurig veilig. Maar dan komt die periode: blessuretijd. Eerst maakte Olivier Dumont in de 90ste minuut gelijk (2–2), en nog geen vier minuten later schoot Jaël Pawirodihardjo, ruimte in de Eindhovense verdediging besporend, MVV naar de winst: 2–3.
Een pijnlijke nederlaag thuis — en een begin van het seizoen dat zeker niet volgens plan verloopt. Volgende week vrijdag is er alweer een nieuwe kans: een uitwedstrijd tegen FC Den Bosch in Stadion De Vliert, om acht uur ’s avonds.
Met Veerman verliest de eredivisie een ware smaakmaker: ‘Moeten hem bedanken’
Eindelijk! Joey Veerman heeft het lang genoeg uitgehouden — en nu lijkt het echt te gaan: de 27-jarige middenvelder van PSV staat op het punt om naar Borussia Dortmund te vertrekken. Een droomtransfer, lang geleden al in zijn hoofd, wordt nu werkelijkheid. En dat betekent: de eredivisie verliest écht een van haar meest opvallende, kleurrijke figuren.
Veerman gaf de competitie de afgelopen jaren niet alleen kwaliteit op het veld, maar ook karakter buiten het veld. Zijn interviews waren nooit saai, zijn spel nooit voorspelbaar — en zijn passen? Gewoon typisch Veerman: slim, onverwacht, vaak met een knipoog naar het biljart.
“Moeten hem bedanken voor wat hij het Nederlandse voetbal, de eredivisie én PSV heeft geschonken”, zei NOS-analyticus Ron Jans gisteravond nog. “Dankjewel Joey en succes.”
Kijk maar naar zijn cijfers van vorig seizoen: 14 assists — de meeste in de hele eredivisie. De meeste succesvolle passes in het laatste derde van het veld. En na Souffian El Karouani van FC Utrecht de meeste kansen gecreëerd (93). Dat is geen statistiek, dat is een stijl.
Dit seizoen begon wat wankel: een rode kaart in de Johan Cruijff Schaal tegen AZ (0–4 verlies), gevolgd door een schorsing. Maar afgelopen zaterdag tegen Excelsior (1–2 winst) liet hij meteen weer zien waarom hij zo’n bijzondere speler is. Op Woudestein — misschien wel zijn laatste eredivisiewedstrijd in PSV-truitje — zat aan de basis van Ruben van Bommels openingsgoal één van die iconische Veerman-passen. Precies zoals hij het twee jaar geleden omschreef na een splijtende bal tegen AZ: “Een soort van biljarten.” En ja, toen scoorde hij ook nog eens met een geplaatst schot met de binnenkant van zijn voet. Ongelooflijk typisch.
Natuurlijk was Veerman nooit onaangetast door kritiek. In het seizoen 2024/2025 kwam hij onder vuur te liggen na een reeks fouten in de Champions League — zoals een risicovolle pass die leidde tot fataal balverlies tegen Juventus in Turijn. Zijn reactie? “Ik weet dat 95 procent van de voetballers die bal in zo’n situatie wegschiet, maar dat zit niet in mij. Daar moet iedereen maar mee leren leven.”
Hij kwam in januari 2022 voor zes miljoen euro van sc Heerenveen naar PSV — en won sindsdien acht prijzen: drie landstitels, twee KNVB-bekers en drie keer de Johan Cruijff Schaal. Maar in Nederland was hij al lang klaar. Twee jaar geleden wilde hij al weg, maar het werd niets. Een jaar later stond Brentford klaar — maar PSV legde een bod van 25 tot 30 miljoen euro neer. Een bittere pil. “Deze trein kwam nu voorbij en ik wilde opstappen”, zei hij toen.
Afgelopen winterstop kantelde een transfer naar Fenerbahçe — omdat Veerman zelf besloot: liever nog een halfjaar bij PSV. Deze zomer moest het dan maar écht gebeuren. En jawel: Dortmund zou bereid zijn de clausule van zo’n 22 miljoen euro te activeren. “Als dit zover komt, zou dit een geweldige optie zijn voor mij. Daar heb ik ook wel jaren op gewacht”, zei hij zaterdag tegen ESPN.
PSV-coach Peter Bosz wist nog niets van een concrete transfer — maar erkende wel dat een vertrek van Veerman “een geweldige aderlating” zou zijn voor zijn ploeg. Tegelijkertijd gunt hij Veerman de stap naar Dortmund, de club waar hij in 2017 trainer was. In de Bundesliga kan Veerman laten zien dat hij ook in een Europese topcompetitie hoort. En wie weet: misschien komt hij daar ook weer in beeld bij Oranje — nu Xavi de nieuwe bondscoach is, terwijl Ronald Koeman hem de afgelopen twee jaar links liet liggen.
Etienne Vaessen straalt op het veld — maar praten over voetbal? Dat wil hij nu niet
Een doelman die bijna alleen verantwoordelijk is voor drie van de vier doelpunten van zijn team? Dat zie je zelden. Zondag was precies zo’n dag: Etienne Vaessen stond centraal in de 4–1-overwinning van FC Groningen op ADO Den Haag — met een paar knappe reddingen, een perfecte uittrap die leidde tot een doelpunt, én een assist via een lange bal die rechtstreeks werd omgezet. Klinkt als een droomwedstrijd, toch?
Maar kijk eens naar zijn gezicht na afloop: geen glimlach, geen opluchting, geen trots. Alleen een zware blik. Want voor Vaessen was dit géén ‘mooie afsluiting’ van een goede week — integendeel. Het was een klotesituatie, zoals hij zelf zei. En dat heeft niets te maken met het spel, maar alles met zijn goede vriend Mats Seuntjens, ex-ploegmaat bij FC Groningen en nu actief bij NAC, en diens vriendin Elba.
Vorige week verloor het stel hun pasgeboren dochtertje Celine. Een onvoorstelbare tragedie die Vaessen diep raakte. “Verschrikkelijk, je wilt dat niemand zoiets overkomt”, vertelde hij na de wedstrijd. “Ik vind het onmenselijk wat zij meemaken — en ook ongelooflijk knap hoe sterk ze zijn.”
Zondag droegen Vaessen en zijn ploeggenoten speciale shirts met de boodschap: ‘Mats en Elba, we denken aan jullie.’ En ja, hij had Mats nog gezien — zaterdag, toevallig in hetzelfde hotel — en ze praatten, steunden elkaar. Maar voor Vaessen is dat geen reden om te vieren. “Voetbal is leuk, maar voetbal is in zo’n situatie maar bijzaak”, benadrukte hij. “Na zo’n wedstrijd voel ik me gewoon weer klote over hen.”
Hij deed zijn werk — goed zelfs — maar blijdschap? Die houdt hij bewust buiten beeld. “Ik heb mijn werk gedaan, en dan weer verder.” Meer wil hij er nu niet over zeggen.
Ondertussen lieten NAC-supporters vrijdagavond, na de wedstrijd tegen VVV Venlo, hun steun aan Mats en Elba zien — met een hart onder de riem, simpel maar krachtig.
