Trump Naam Keert Terug op Kennedy Center
De naam van president Trump staat weer op het Kennedy Center in Washington D.C. Dat is besloten na een lange vergadering van het bestuur. Twee maanden geleden werd zijn naam nog verwijderd, maar nu komt hij er dus weer op.
Het is de bedoeling dat er straks op het gebouw komt te staan: “The John F. Kennedy Center for the Performing Arts Restored and Renovated By President Donald J. Trump.” De naam van Trump komt onder de officiële titel. Ook is besloten dat het centrum twee jaar grotendeels dichtgaat voor een grote renovatie.
Kritiek op het besluit
Niet iedereen is blij. Democratisch politica Joyce Beatty, die in het bestuur zit, vindt het maar niks. Zij noemt het “een overduidelijke poging om de uitspraak van het Hof te omzeilen” en zegt dat het “lijnrecht ingaat tegen de wetten die het Congres heeft aangenomen.” Eerder spande zij een rechtszaak aan die ervoor zorgde dat Trumps naam werd verwijderd.
Een terugkerend probleem
Het is niet de eerste keer dat er gedoe is over de naam. Eind vorig jaar werd de naam van Trump er al eens opgezet. Het centrum heette toen tijdelijk het ‘Trump Kennedy Center’. Maar een federale rechter zei toen dat dat illegaal was, omdat in 1964 was vastgelegd dat het centrum alleen de naam van John F. Kennedy mocht dragen. Twee maanden geleden werd de naam van Trump er weer afgehaald.
Trump reageerde toen woedend en zei dat hij de leiding over het centrum weer zou overdragen aan het Congres. Het is nu nog onduidelijk of Trump zelf heeft aangedrongen op het opnieuw toevoegen van zijn naam.
Joyce Beatty laat er in ieder geval geen twijfel over bestaan: “Ik zal blijven vechten voor dit waardevolle nationale monument.”
Klein Festival, Groot Feest: 50 Jaar Nirwana Tuinfeest in Lierop
Het begon in 1972 als een gezellige dorpsbraderie met een beetje folkmuziek vanaf een platte kar. Komend weekend is het zover: de 50e editie van Nirwana Tuinfeest in Lierop! Inmiddels is het uitgegroeid tot een festival waar duizenden bezoekers per dag op afkomen en waar grote internationale namen op het podium staan. Toch draait het volgens oud-bestuurslid en vrijwilliger Everdine Heesmans juist om het kleinschalige karakter.
Everdine stond in 1991 voor het eerst achter de bar op het tuinfeest en rolde daarna het bestuur in. In de loop der jaren zag ze hoe het festival veranderde van een lokaal feestje naar een vaste waarde in de festivalwereld.
Van Platte Kar tot Internationaal Podium
Everdine kan zich de beginjaren nog goed herinneren. Toen stonden er een paar kraampjes in een grote tuin, met een klein podium op een platte kar of naast een kiosk. Inmiddels is er veel veranderd. Er is van alles langsgekomen, en soms hadden de artiesten bijzondere verzoeken. “Herman Brood is ook eens geweest en die wilde toen een pakje met iets van nederwiet. Dat regelden we dan maar even,” lacht Everdine. Een andere keer was het lastiger, bijvoorbeeld bij Shane MacGowan van The Pogues. “Hij wilde dat iedereen backstage wegging als hij er was. Hij was behoorlijk dronken, maar we hadden gehoord dat dat wel vaker voorkwam.” Uiteindelijk zag ook hij in dat die eisen niet nodig waren en zat hij gewoon tussen het publiek.
Op muzikaal gebied werden in het begin vooral kleine en betaalbare bands geboekt. Tegenwoordig staan er grote namen als Kensington, Danny Vera, maar ook internationale acts als The Stranglers en The Kooks op het programma.
Klein Blijven als Uitgangspunt
Die gemoedelijke sfeer is de basis van het festival: iedereen kan overal aanschuiven. “Ons motto is: groot worden door klein te blijven. Dat gaat niet alleen om de grootte van het terrein, maar vooral om het gevoel. Of je nu groot of klein bent, niemand is meer dan de ander.” Dat geldt ook voor de vele honderden vrijwilligers die het festival draaiende houden. “Iedereen wordt gewaardeerd en iedereen is goed zoals die is.” Ook het publiek zorgt elk jaar weer voor een goede vibe; “Er wordt nog altijd flink gecrowdsurft.”
De weg naar succes ging niet zonder hobbels. Er waren ook periodes dat het minder ging. Volgens Everdine let je dan wat beter op de centen en boek je goedkopere artiesten. “Maar we hebben wel een luxe positie ten opzichte van andere festivals.” In een tijd waarin veel festivals het financieel moeilijk hebben, hebben zij het anders aangepakt. “We hebben alles in eigen beheer gedaan en we hebben een hele goede penningmeester,” zegt ze lachend. “En soms geven we ook graag wat terug aan onze bezoekers, daarom is de zondag gratis.”
Jubileumweekend met een Verrassing
Het festival vindt dit jaar plaats op 14, 15 en 16 augustus; de 50e editie, dus een echt jubileum! “We gaan doen wat we altijd doen, met misschien een kleine verrassing. Maar wat dat is, hou ik nog even geheim tot het festival begint.” En of het de komende jaren nog groter wordt? “Dat moet je niet willen, maar dat zeiden we in het begin ook,” zegt ze met een knipoog.
Trein ontspoord in Zuidoost-Engeland, 20 gewonden
Bij het plaatsje Lewes, dat in het zuidoosten van Engeland ligt, is vandaag een trein uit de rails geschoten. Op beelden die rondgaan is te zien dat meerdere wagons op hun zijkant zijn beland. De hulpdiensten laten weten dat er twee mensen ernstig gewond zijn geraakt. Daarnaast hebben nog eens achttien anderen lichte verwondingen opgelopen.
In de trein zaten op dat moment ongeveer 150 mensen. Een deel van hen zat volgens de politie even vast in de wagon, maar uiteindelijk is iedereen “op een veilige manier naar buiten gebracht”. Het ongeluk vond plaats in de regio East Sussex, om 15.54 uur plaatselijke tijd. De trein was onderweg van Londen naar Eastbourne, een stad aan de zuidkust.
Er is een enorme inzet van hulpdiensten op de plek van het ongeluk. Ook staan er helikopters klaar om te helpen. Vanuit de lucht is de schade goed te zien.
Passagier vertelt over het moment van de crash
Iemand die mee zat in de trein, en die met de BBC sprak, vertelt dat de trein net op snelheid kwam toen het misging. “Je merkte meteen dat we ontspoorden. Iedereen trok aan de noodrem en alles vloog naar voren. De trein gleed nog een stuk door voordat hij stopte. Toen we omkeken, zagen we dat de achterkant van de trein open was en dat er rook en stof de wagon binnenkwamen.”
Die passagier was onderweg met zijn zesjarige dochter. Hij vertelt dat hij mensen met hoofdwonden en snijwonden zag, maar dat zij zelf gelukkig met de schrik vrijkwamen.
Wat is er gebeurd?
Over de oorzaak van de ontsporing is nog niets bekend. De toezichthouder op het spoor heeft wel meteen onderzoekers naar de locatie gestuurd. Een verslaggever van de BBC zag op foto’s dat het spoor krom leek te zijn. Ze zegt er wel bij dat dit ook het gevolg van de crash zelf kan zijn. “Maar het was een erg warme dag en het is bekend dat rails bij extreme hitte kunnen verbuigen.”
Gevolgen voor het verkeer
Het treinverkeer in de omgeving ligt flink overhoop. Volgens de BBC rijden er bijna geen treinen meer tussen Brighton, Lewes, Haywards Heath, Seaford en Eastbourne.
Joris uit Chaam fotografeert al 12 jaar de Tour: ‘Fietsen niet zo interessant’
Joris Knapen uit Chaam is net terug van zijn twaalfde Tour de France. Hij reed zes weken lang over precies hetzelfde parcours als de mannen en vrouwen wielrenners, maakte honderdduizenden foto’s en was precies op het juiste moment op de juiste plek toen Demi Vollering naar het geel reed, maar met fietsen heeft hij niets. “Fietsen is niet zo interessant, maar het fotograferen van fietsen is machtig mooi.”
Joris Knapen (49) is net een dag thuis in zijn woonplaats Chaam. De afgelopen zes weken fotografeerde hij zijn twaalfde volledige Tour en voltooide hij zijn vijfde Tour de France Femmes, de Tour voor vrouwen. “Ik heb 11.000 kilometer gereden en honderdduizenden foto’s gemaakt.”
Op het beslissende moment stond hij afgelopen vrijdag op de Côte de la Ginestière in Nice en zag Demi Vollering wegrijden bij haar grote concurrente Niewiadoma. De Nederlandse nam de gele trui over en won twee dagen later haar tweede Tour Femmes. Knapen maakte de bovenstaande foto. “Je ziet de nummers een, twee en drie van het eindklassement mooi in een beeld. Alleen die man links is irritant.”
Militaire planning
Het was geen toevallige foto. Aan elke foto gaat een minutieuze voorbereiding vooraf. “Ik heb twee maanden voor de Tour al alle routes uitgestippeld en alle fotolocaties gekozen.” Op Google Maps speurt hij naar bijzondere plekken op de route. Via streetview kijkt hij of een locatie geschikt is en bepaalt hij welke foto hij wil maken. “Alles is vooraf gepland. Dan moet je nog wel het geluk hebben dat alles samenvalt. Negen van de tien keer lukt dat ook.”
Bij de foto van Demi Vollerings demarrage veranderde hij op het laatste moment van plek. “Het voelde niet goed waar ik eerst stond.” Het pakte in dit geval extreem goed uit. “Voor onze neus valt de beslissing waarop Demi Vollering de Tour wint. Dan heb je goud. Je zit op het juiste moment op het juiste plekje.”
Van euforie was er op dat moment geen sprake bij Knapen. “Je moet altijd in je achterhoofd houden dat je er niet voor jezelf staat, maar voor je klanten. Die betalen mij om dit werk te mogen doen.” Knapen heeft wereldwijd opdrachtgevers. “Van Japan tot Colombia.”
‘Presse 3158’
Het zijn lange dagen in de Tour. Zeker voor een fotograaf. Voor de start van de etappe is het voor Knapen zaak zoveel mogelijk foto’s te maken voor zijn commerciële opdrachtgevers. “Zonnebrillen, fietsonderdelen, kleding en natuurlijk de renners zelf.”
Een kwartier voor de start rijdt Knapen met zijn auto al over het parcours naar de eerste plek waar hij die dag foto’s wil maken. Een brede sticker dwars over de voorruit van zijn auto met ‘Presse 3158’ geeft hem toegang tot het parcours waar de renners ook overheen rijden. Hij heeft dus daadwerkelijk de Tour gereden.
Nadat hij op alle punten waar hij wilde fotograferen is geweest, moet hij zorgen op tijd bij de finish te zijn voor de aankomst van de renners. Na de huldiging op het podium is de etappe voor hem nog niet ten einde. De foto’s moeten nog bewerkt worden. En hij moet nog eten en het hotel opzoeken. “Rond een uur of half een is de dag dan voorbij. En dat zes weken lang.”
‘Heel erg genieten’
Tussen de Tour van mannen en vrouwen had hij dit jaar nog vier dagen om met zijn gezin vakantie te vieren in Frankrijk. Toch ziet Knapen zijn werk niet als topsport. “Het is heel hard werken, maar het is vooral heel erg genieten.”
De mooiste foto van afgelopen Tour? “Dat gaat gewoon niet. Ik stop in elke foto mijn ziel en zaligheid. Wil je echt weten wat mijn mooiste foto is? Oordeel zelf en kijk maar op mijn Instagram.”
Olieramp voor de kust van Oman: een natuurramp van ongekende omvang
De situatie voor de kust van Oman is ernstig. Een enorme olievlek, met een omvang vergelijkbaar met de provincie Limburg, heeft inmiddels het vasteland bereikt. Dit wordt gevreesd als mogelijk de grootste milieuramp in de Arabische Zee. Het is een drama dat zich langzaam maar zeker voltrekt en de gevolgen zijn niet te overzien.
Wat is er precies gebeurd?
Het begon allemaal met de olietanker Caroline Bezengi, die op 21 juni strandde vlakbij een natuurreservaat voor de Omaanse kust. Aan boord van het schip bevond zich maar liefst zo’n 800.000 vaten olie. Hoe het lek precies is ontstaan, is nog steeds onduidelijk. Sommige media, waaronder CNN, suggereren dat het schip mogelijk doelwit is geweest van een aanval en dat er een explosie aan boord heeft plaatsgevonden.
Twee weken ongehinderd verspreiden
Het lek werd pas in de eerste week van juli ontdekt. Dat betekent dat de olie zich vermoedelijk twee weken lang ongehinderd over het zeeoppervlak heeft kunnen verspreiden. Inmiddels is de vlek zo groot dat die qua oppervlakte vergelijkbaar is met de Nederlandse provincie Limburg.
Schaduwvloot en mogelijke betrokkenheid van Rusland
Er wordt ook gesuggereerd dat de Caroline Bezengi deel uitmaakte van de zogenaamde ‘schaduwvloot’ van olietankers die door Rusland wordt gebruikt. Dit zijn schepen die onder een andere vlag varen om zo internationale sancties tegen Rusland te omzeilen. Dit maakt de situatie extra gecompliceerd en gevoelig.
Een ecologische ramp dreigt
Milieudiensten slaan groot alarm. Er wordt gesproken over een dreigende milieuramp van ongekende proporties. De olie blijft zich niet alleen over de zee verspreiden, maar ook de stranden in het zuidoosten van Oman zijn al behoorlijk vervuild. Volgens Greenpeace betreft het hier één van de ecologisch meest belangrijke zeegebieden in de regio. Het gaat om kwetsbare koraalriffen en broedplekken voor verschillende bedreigde diersoorten. De impact op de natuur is dan ook enorm.
Berging gaat moeizaam
Er zijn internationale bergingswerkzaamheden gaande, maar die verlopen uiterst moeizaam. Het jaarlijkse moessonseizoen zorgt voor lastige omstandigheden. Toch wordt er alles aan gedaan. Volgens het Britse maritieme beveiligingsbedrijf Ambrey zijn er schepen en vliegtuigen ingezet met meer dan 100 ton aan apparatuur om de schade te beperken.
Het is een race tegen de klok om erger te voorkomen, maar de gevolgen voor het milieu lijken voorlopig niet te overzien. Een trieste ontwikkeling voor de natuur in dat gebied.
Zo probeert deze Zeeuwse boer zijn oogst te redden van de droogte
Zijn boerderij in Colijnsplaat ligt op nog geen 1,5 kilometer van zee en is omringd door een kreek en sloten. Toch dreigt een deel van de oogst van boer Eelco Boot te mislukken door droogte. Op zijn land teelt hij vooral aardappelen en uien, gewassen die veel water nodig hebben. Hij trekt een aardappelplant uit de grond op een deel van het land waar hij niet extra irrigeert. “Kijk, deze aardappelen zijn veel te klein. Je wilt van zo’n plant eigenlijk tien tot twaalf aardappelen in een goede maat. Bijna niemand wil dit kopen, zeker de frietindustrie niet.” De sloten ernaast staan nagenoeg droog. En zelfs als er water in staat, heeft hij er door verzilting niets aan. “Het water in die sloten is zout.” Hij moet het dus van regen hebben. Maar die valt er de laatste jaren amper. Dat is ook te zien op de droogtemonitor van het KNMI hieronder, die het huidige neerslagtekort in ons land laat zien.
Het waterbassin als redding
Om de oogst te redden, liet hij in juli twintig vrachtwagens met ieder 36 kuub zoet water aanrukken uit het Volkerakmeer. Dat ging in een bassin van 15.000 kubieke meter dat hij in 2024 aan heeft laten leggen. Het bassin is bijna 4 meter hoog en 100 meter lang. “Tien jaar geleden had ik nooit gedacht we dit hier zouden hebben. Maar de droge zomers zijn geen uitzondering meer, dus we moesten wel. In het bassin slaan we ook het regenwater uit herfst en winter op. Idealiter heb ik dan genoeg, maar het was een hele droge winter.” De boerderij van Boot is een proefboerderij. Dat is een plek waar samen met wetenschappers onderzoek wordt gedaan om zo tot betere teeltmethodes te komen. Daar krijgt hij subsidie voor, maar verder moet hij door de verkoop van zijn gewassen zelf de broek ophouden.
Druppelirrigatie in de praktijk
Vanaf het bassin lopen buizen naar een deel van zijn akker. Hij graaft in een veld met aardappelplanten wat zand opzij. Een platte slang wordt zichtbaar. Langzaam druppelt er water door de gaatjes in de slang. De plantjes die hier staan, zijn nog fris groen. “Als je het land gaat besproeien met een kanon, is die 15.000 kuub zo op. Met ons systeem van druppelirrigatie verdampt er niets. En het water komt meteen op de plek waar de wortels zitten.” “Dit zijn prachtige aardappels in wording. Alleen dit irrigatiesysteem heeft wel als nadeel dat de slangen maar één seizoen meegaan. Je kan ook niet oogsten zonder de slangen eruit te halen.”
Andere aanpassingen en nieuwe rassen
Volgens Boot zijn er meerdere manieren om te blijven boeren. Zeeland was tien jaar geleden de grootste uienprovincie van Nederland. Maar zaaiuien hebben veel water nodig. “Sommige boeren zijn daarom overgestapt op bijvoorbeeld graan.” Aardappelboeren hebben al veel aangepast, vertelt hij. Bintje, een aardappelgewas waar veel Nederlanders groot mee zijn geworden, wordt vrijwel geen enkele boer meer geteeld. “Die soort kan absoluut niet tegen droogte. Tegenwoordig kiezen boeren voor andere rassen die beter tegen droogte kunnen.” Die rassen worden ook steeds verbeterd. “Veredelingsbedrijven werken door kruisingen aan nieuwe soorten die nog beter tegen de droogte kunnen.” Als proefboerderij helpt Boot ze daarbij. Zijn akker is onderverdeeld in kleine velden met proefgewassen. Op sommige plekken staan sensoren in de grond waarmee vochtigheid en zoutgehalte worden gemeten.
Trial-and-error
Het is trial-and-error. Sommige rassen deden het minder goed dan gehoopt. “Het veredelen van een ras duurt pakweg 15 jaar. Het is dus een traag proces om de beste aardappel voor drogere teeltomstandigheden te creëren, die ook populair is bij klanten.” Intussen blijft het strijden tegen de droogte. Momenteel hebben drie boerderijen op Noord-Beveland een waterbassin. “Deze zomer worden er acht bassins aangelegd. En als het niet regent en je moet zo’n bassin laten vullen met water, dan kost dat duizenden euro’s. Maar het is – afhankelijk van de aardappelprijs – beter dan een mislukte oogst.” Hij kijkt ook naar verschuiving van het zaai- en plantseizoen. Nu gaan bijvoorbeeld de meeste uien in april de grond in, die worden dan in september geoogst. “We testen sinds vorig jaar met een winterui die we in september zaaien en in juni oogsten, dus voordat de grootste hitte komt. Het is lastig, uien kunnen niet goed tegen vorst. In een natte winter gaan ze misschien dood. Maar je moet iets proberen. Soms stoot je tien keer je neus voordat het goed is.” Het neerslagtekort lijkt dit jaar het vorige record uit 2018 te gaan overtreffen.
