Dodental schietpartij op school in Thailand stijgt naar negen na overlijden 12-jarige leerling
Een tragische schietpartij op de Debsirin Nonthaburi-school – net ten noorden van Bangkok – heeft nu al negen levens geëist. Dat blijkt nadat een 12-jarige leerling, die zwaargewond raakte tijdens de aanval, enkele dagen later is overleden.
De dader was een 14-jarige leerling van dezelfde school. Volgens Thaise media behoren vijf van de slachtoffers tot het docententeam. Daarnaast raakten er 22 mensen gewond. Na de schietpartij zou de jongen zichzelf hebben gedood – zijn lichaam werd gevonden in een klaslokaal.
Voor de aanval zou hij ook zijn grootouders hebben vermoord. Bij een huiszoeking vonden politieagenten hun lichamen thuis. De ouders van de tiener zouden gescheiden zijn; hij woonde bij zijn grootvader en grootmoeder.
Correspondent Thom Schelstraete zag op de plaats delict tassen en schoenen liggen die waren achtergelaten door leerlingen – een spreekwoordelijk beeld van de chaos en angst die de ochtend daarop volgde.
Het motief achter de schietpartij is nog onbekend. Thailand worstelt al jaren met geweld met vuurwapens: het land telt naar schatting zo’n 10 miljoen wapens onder ruim 70 miljoen inwoners, en de afgelopen jaren zijn er steeds vaker dodelijke schietpartijen op scholen geweest.
Premier Anutin Charnvirakul reageerde met een belofte om de wapenwetten nog strenger te maken. Als voormalig minister van Binnenlandse Zaken had hij al eerder maatregelen genomen, maar nu wil hij een nieuwe wet invoeren die burgers verbiedt om vuurwapens openlijk te dragen.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Drone ontploft bij grens Bulgarije–Roemenië, vlak bij belangrijke gaspijplijn
Vanochtend is er een drone in het Bulgaarse luchtruim ingevlogen en ontploft — precies in het grensgebied met Roemenië. Dat meldt de Bulgaarse premier Rumen Radev zelf in een video op sociale media. De plek waar het gebeurde is niet willekeurig: het ligt vlakbij de Trans-Balkanpijplijn, een cruciale gasleiding die Turkije verbindt met Oekraïne. Gelukkig is de pijpleiding zelf niet geraakt.
De explosie vond plaats in een zonnebloemenveld bij het dorp Kardam — een plek met een officiële grensovergang. Volgens Radev lag de inslag op slechts één kilometer van een Bulgaas compressorstation van de gaspijplijn, en maar zo’n 200 meter van een vergelijkbaar station aan de Roemeense kant. En ja — Kardam ligt ook nog eens dicht bij de Zwarte Zee.
Goed nieuws: er vielen geen gewonden, en er is ook geen schade aan gebouwen of andere infrastructuur. Toch is de situatie serieus genoeg om onmiddellijk actie te treffen. De Bulgaarse grenspolitie én het ministerie van Defensie zijn al begonnen met een onderzoek. Tot nu toe is het nog onduidelijk wat voor soort drone het was — maar één ding is wel zeker: volgens de premier droeg het apparaat een behoorlijke hoeveelheid explosieven bij zich. “Je kon de knal op afstand horen, en de zwarte rook was duidelijk zichtbaar”, aldus Radev.
Interessant (en wat onrustbarend): de drone kwam volgens hem uit de richting van Roemenië, maar werd zowel in het Roemeense als in het Bulgaarse luchtruim niet opgemerkt. Dat laat zien hoe lastig het is om dergelijke drones tijdig te detecteren — en Radev noemt het identificeren én uitschakelen daarom ook “een grote uitdaging”.
Roemenië heeft immers een lange grens met Oekraïne en ziet regelmatig drones het luchtruim binnenvliegen. Zo hebben Roemeense F-16’s al drie keer drones uit de lucht geschoten — waarvan minstens één Russisch was. Eind juli ging het land zelfs zo ver dat het een medewerker van de Russische ambassade uitzette vanwege de drone-activiteiten.
Zowel Bulgarije als Roemenië zijn lid van de EU én de NAVO. Wel is er een verschil in aanpak: Bulgarije stopte in juni met het leveren van militaire steun aan Oekraïne. Premier Radev verklaarde toen dat zijn land diplomatie boven wapens verkiest.
Na dit incident wordt de bewaking langs de gemeenschappelijke grens aangescherpt — en zullen strategische locaties én kritieke infrastructuur in Bulgarije extra worden beveiligd. Dat belooft Radev expliciet.
Thailand haalt de rode loper uit voor de man achter het geweld in Myanmar
Het was voor de vier miljoen Myanmarezen die in Thailand leven deze week even slikken. Velen zijn hier op de vlucht voor het geweld van het leger — en hopen hier eindelijk rust, veiligheid en een nieuw begin te vinden. Maar tot hun schrik zagen ze dat de man die verantwoordelijk wordt gehouden voor al dat geweld — juntaleider Min Aung Hlaing — feestelijk werd onthaald: met een rode loper, een eregarde én een staatsbanket. Thailand trok letterlijk alles uit de kast.
Op meerdere plekken in Bangkok gingen mensen uit Myanmar — en ook Thaise burgers — massaal de straat op om te protesteren tegen de ontmoeting. Op een groot spandoek boven een snelweg stond in felrood geschilderd: “Myanmar bloedt, schudt een brute dictator niet de hand.” Bij het kantoor van de Verenigde Naties veegden demonstranten demonstratief met hun voeten over foto’s van de juntaleider.
“Ik snap dat Thailand praktische redenen heeft om met ze te overleggen”, zegt Han Thar, een van de vele gevluchte Myanmarezen. “Maar veel mensen zien dit als het legitimeren van een militaire leider wiens troepen worden beschuldigd van ernstige mensenrechtenschendingen. Mensen maken zich zorgen om hun veiligheid — en vrezen zelfs deportatie. Het bezoek laat zien dat geopolitieke belangen zwaarder wegen dan mensenrechten.”
Een burgeroorlog die al honderdduizend levens kostte
Sinds de staatsgreep van 2021 strijdt het leger van Myanmar tegen een breed volksverzet én diverse etnische minderheden. Het resultaat? Een bloedige burgeroorlog die al minstens 100.000 mensen het leven heeft gekost — en miljoenen op de vlucht heeft gedreven.
Met militaire steun van China en Rusland blijft de junta de grootste steden in handen houden. Tegelijkertijd probeert het het verzet rondom die steden te breken met luchtaanvallen — vaak met straaljagers die ook op burgers richten. Volgens conflictonderzoekers van ACLED vielen er alleen al in de eerste helft van dit jaar 450 burgerslachtoffers.
Sancties, schijnverkiezingen en diplomatieke isolement
Terwijl de EU en de VS sancties hebben opgelegd aan het leger, laat ASEAN — de vereniging van Zuidoost-Aziatische landen — de junta niet toe bij politieke overleggen. En toch organiseerde het leger onlangs verkiezingen. Maar de oppositie, die eerdere verkiezingen wist te winnen, mocht niet meedoen. Veel landen noemen het schijnverkiezingen — en nemen ze niet serieus.
Toch besloot buurland Thailand nu juist de banden aan te gaan met de militaire top van Myanmar. De reden? Economische kansen — en pragmatisme. Aan de 2400 kilometer lange grens spelen talloze problemen: drugssmokkel, vluchtelingenstromen, georganiseerde criminaliteit én milieuvervuiling. De Thaise regering denkt dat het beter is om met de junta te praten dan ze volledig buiten te sluiten. Hoe omstreden dat ook is.
“Maar ze vergissen zich”, zegt Han Thar. “De militairen hebben keer op keer beloftes gemaakt die ze niet nakwamen. Ze beloofden democratie — en pakten telkens opnieuw de macht met wapens. Min Aung Hlaing is een brute slager en niet te vertrouwen. Hem zo uitnodigen is volgens mij niet de juiste beslissing.”
Van marteling naar boeken en hoop
Han Thar was ten tijde van de staatsgreep eigenaar van een mediabedrijf. Omdat hij verslag deed van het geweld, werd hij samen met collega’s opgepakt. Tijdens het verhoor werd hij wekenlang gemarteld: sigaretten werden uitgedrukt op zijn lichaam, hij werd in elkaar geslagen — zo hard dat meerdere tanden verrotten en uiteindelijk uit zijn mond vielen.
Daarna volgden vier zware jaren, waarvan een groot deel in een isoleercel. Om mentaal sterk te blijven, las hij boeken — binnengesmokkeld door bewaarders die stiekem sympathiseerden met het verzet. “Ik gaf ze het nummer van kennissen die geld naar ze overmaakten. In ruil daarvoor brachten ze stiekem boeken naar mijn cel — vooral Engelstalige titels over politiek, zoals de memoires van Obama. Die heb ik ontelbaar vaak gelezen.”
Celgenoten deden hetzelfde. Toen Han Thar begin 2025 werd vrijgelaten, wist hij sommige boeken mee te nemen. “Het was niet alleen een fijn tijdverdrijf”, vertelt hij terwijl hij met een brede grijns door An Unfinished Life, de biografie van JFK, bladert. “Ik heb ook zoveel over politiek geleerd, mijn Engels verbeterd en kunnen nadenken over hoe maatschappijen in elkaar zitten.”
Kennis die hij nu wil delen — als journalist — met jonge mensen uit Myanmar. “Zodat zij op een dag het land beter kunnen maken.”
Maar die droom van democratie raakt steeds verder uit beeld. Er is nauwelijks nog sprake van een breed gecoördineerd verzet. Etnische groepen zoals de Karen, Shan en Rakhine hebben allemaal eigen belangen — en sommige kiezen ervoor om deals te sluiten met de militairen, om bloedvergieten te voorkomen.
Dat vermoeidheid na vijf jaar lang vechten kan toeslaan, is niet verwonderlijk. Maar Han Thar wil er niets van weten. “Ik heb in de gevangenis jonge mensen gezien die ter dood waren veroordeeld of levenslang kregen. Anderen waren armen of een been kwijt. En allemaal zeiden ze dat de strijd het waard is — en dat niemand de strijd voor democratie mag opgeven. Het zit in het hart. Dat krijg je er niet meer uit.”
Magic schilderde zijn dakloze vrienden: ‘Ze voelden zich eindelijk gezien’
Voor kunstenaar Magic van Heeswijk (26) uit Tilburg is het helemaal geen uitzondering om met daklozen te praten, koffie met ze te drinken of gewoon even een blikje mee te nemen. Het is voor hem gewoon mensen zijn. En toen zijn vriend Ties — met wie hij ooit samen in een supermarkt werkte — hem vertelde dat hij drie tenen had verloren door bevriezing én onlangs ’s nachts was aangevallen door dronken mensen (waardoor hij ook twee tanden kwijt was), wist Magic meteen: hij wilde iets bijzonders doen.
“Ze schrokken echt — alsof niemand ooit zoiets voor ze zou doen.”
Hij begon met een portret van Ties. Niet omdat het een opdracht was, maar als een soort duwtje in de rug: “Ik schilder vaak mezelf, dus dit was ook een leuke uitdaging — eens iemand anders écht in beeld brengen.” En toen hij er eenmaal mee bezig was, besloot hij: waarom stoppen bij één? Hij vroeg ook aan Youssef — een dakloze man uit Schoonhoven, die hij jaren geleden leerde kennen tijdens zijn schooltijd — of hij ook een portret wilde. Ze spreken nog steeds af, af en toe.
Het overhandigen van de schilderijen? Een heel bijzonder moment. Want veel daklozen worden dagelijks genegeerd, uitgescholden of gewoon over het hoofd gezien. En dat heeft gevolgen: je gaat jezelf minder waard voelen. Youssef zei zelf: “Nu zie ik dat ik geen slecht persoon ben.” En Ties? Die begon echt te huilen. “Ik denk dat hij voor het eerst echt stilstond bij hoe zwaar het allemaal is geweest.”
Magic zelf kreeg ook wel eens tranen in zijn ogen tijdens het schilderen. “Hun leven is zo intens… het raakt je. Ik heb veel medelijden met ze.” Maar die emotie was het meer dan waard. “Het is hartverwarmend. Als ik iemand help om weer in zijn eigen licht te staan, dan schijnt dat licht ook terug op mij.”
Hij deelde het hele project op Instagram — niet om roem te vergaren, maar om te laten zien hoe zwaar het leven voor veel daklozen is. En vooral om te benadrukken: een klein gebaar — zoals even kijken, een praatje maken, of gewoon iemand echt zien — kan een wereld van verschil maken.
Zorg een beetje voor de medemens.
Het heftige motorongeluk dat Nick overleefde, staat voor altijd op zijn arm
Een zwaar motorongeluk trok in één klap een streep door de rekening van Nick van der Velden (35) uit Veghel. Wat ooit een onbezorgd, actief leven was, veranderde plotseling in een worsteling om weer te leren lopen, praten, en gewoon zijn. Maar Nick gaf niet op — en dat bewijs draagt hij nu letterlijk op zijn linkerarm: een tattoo van precies die motor waarmee het allemaal begon.
“Ik kwam van mijn werk… en toen ging alles mis”
Nick herinnert zich het moment nog scherp: “Ik kwam van mijn werk en moest uitwijken voor een camper die uit een uitrit kwam. Ik ging onderuit en ben tegen de eerste de beste boom geklapt.”
Daarna volgde zes dagen coma — een tijd waarvan hij zelf niets weet, maar die voor zijn familie een ware nachtmerrie was. “Het ontwaken was heftig. Ik was erg rebels en wilde alleen maar naar huis.”
Van rolstoel naar hardlooprondje — met een doel voor ogen
In de Sint Maartenskliniek in Nijmegen lag hij maandenlang met volledige verlamming aan zijn linkerkant. “Ik moest alles opnieuw leren — van zitten tot staan, van wassen tot lopen.”
Toen de fysiotherapeuten vroegen wat hij wilde bereiken, zat hij nog in een rolstoel — en antwoordde: “Ik wil hardlopend de deur uit.” Ze dachten dat hij gek was. Maar Nick? Hij deed het. Met zijn fysio liep hij uiteindelijk een rondje door Nijmegen.
NAH: niet zomaar ‘vermoeidheid’, maar een levenslang gegeven
Door het ongeluk kreeg Nick niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Dat betekent: meer vermoeidheid, meer behoefte aan rust en regelmaat. “Rust geeft me de energie die ik nodig heb — maar het valt niet altijd mee. Ik wil ook gewoon een jonge gast zijn, dus ik blijf nergens van weg. Na een festival ben ik de dag erna zo slap als een vaatdoek.”
En toch: elke dag is training. “Ik heb nu vakantie, maar in mijn hoofd heb ik dat nooit. Je bent er iedere dag mee bezig. Niemand ziet dat ik elke dag alles geef om te laten zien dat het goed gaat.”
Zijn zoontje: de grootste reden om door te zetten
Zijn zoon was pas twee toen het gebeurde. “Hij heeft recht op een vader die alles kan — en dat is de reden dat ik nooit stopte. Ik wil hem laten zien: als je iets wilt overwinnen, dan lukt dat met wilskracht én een beetje eigenwijsheid.”
De tattoo: geen eerbetoon aan het ongeluk, maar een blijk van wie hij is
De motor op zijn arm is geen decoratie — het is een herinnering. “Toen ik uit de coma wakker werd, kon ik mijn linkerarm en -been niet bewegen. Daarom staat de tattoo juist daar: het is een herinnering aan waar ik vandaan kom.”
En ja — het is die motor. Niet een solex, niet een schilderachtige vintage, maar de exacte machine waarmee het ongeluk gebeurde. “Daarom wilde ik ook dat een goede tattoo-artist ‘m zou zetten. Als het er anders had uitgezien, was ik niet tevreden.”
Hij lacht: “Tja, onderaan de streep is de situatie natuurlijk niet grappig — maar je moet het wel luchtig maken voor jezelf. Anders wordt het leven ook zo saai.”
Zijn Brabantse motto — ‘Da gu nie da bestu nie’ — staat ook op zijn arm, in het Engels: ‘Never give up’. En hoewel hij nu niet meer op de motor stapt (“Dat mag niet meer van onze mam. Als ik ooit nog een motor koop, steekt ze alle banden lek”), draagt hij de kracht van die dag voort — elke dag opnieuw.
Dodental na schietpartij op Thaise school stijgt naar negen
Het aantal doden na de gruwelijke schietpartij op een school in Thailand is nu opgelopen tot negen. Een 12-jarig meisje overleed gisteren in het ziekenhuis aan de verwondingen die het bij de aanslag opliep.
Gisteren schoot een 14-jarige leerling op de school in Nonthaburi — vlak bij Bangkok — vijf medewerkers dood: drie docenten, de adjunct-directeur én de secretaresse van de directeur. Voordat hij naar school ging, had hij ook al zijn opa en oma vermoord, bij wie hij woonde. De dader pleegde uiteindelijk zelfmoord in een van de klaslokalen.
Totaal raakten minstens 22 mensen gewond. Van hen liggen er nog 14 in het ziekenhuis — zeven daarvan verkeren in kritieke toestand. De meeste gewonden zijn tussen de 12 en 14 jaar oud. Volgens Thaise autoriteiten zijn de meeste slachtoffers gestorven door schoten in levensbedreigende gebieden, zoals het hoofd of de borst. Het pistool dat de jongen gebruikte was klein en stond officieel op naam van zijn opa.
Thaise premier Anutin kondigde aan dat er nieuwe wapenwetten komen: in de toekomst wordt het verboden om vuurwapens in het openbaar te dragen — alleen overheidsfunctionarissen in actieve dienst mogen dan nog een wapen bij zich hebben.
Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praten erover helpt écht. Je kunt anoniem chatten via www.113.nl of bellen naar 113 of 0800-0113.
