Onderwerp van artikel
Een zomerse verrassing in het azc: theater maakt vakantie voor kindvluchtelingen een stukje leuker
Zomervakantie in een azc? Dat is best lastig
Terwijl veel kinderen reikhalzend uitkijken naar de zomervakantie, is dat voor kinderen in een asielzoekerscentrum een stuk minder feestelijk. De scholen zijn dicht, er is weinig te doen en terwijl leeftijdsgenoten op reis gaan, blijven zij noodgedwongen op hun plek. Het Wolkentheater weet dit en komt daarom al meer dan dertig jaar langs met een speciale zomertournee vol plezier, fantasie en ontmoeting.
Circus de Blauwe Olifant strijkt neer in Gilze
Donderdag was de theaterkaravaan neergestreken bij het azc in Gilze. Daar stond de vrolijke voorstelling ‘Circus de Blauwe Olifant’ op het programma. Een zesjarig meisje uit Eritrea kijkt reikhalzend uit naar binnen, hand in hand met haar zevenjarige Somalische vriendinnetje. “Is er echt een olifant?”, vraagt ze vol spanning. Ze kletsen wat in gebrekkig Engels, maar in het Nederlands weten ze precies te vertellen dat ze vooraan willen zitten en dat de show snel moet beginnen.
In de oude gymzaal is inmiddels een echte circuspiste opgebouwd, compleet met allerlei spullen waarmee de kinderen mogen spelen. Het Wolkentheater is in 1993 opgericht door vluchtelingen uit het voormalige Joegoslavië. Sinds die tijd trekt de organisatie door heel Nederland om kinderen met een vluchtverhaal een momentje van ontspanning en verwondering te geven.
“Iedereen kan meedoen”
Elmar Hofstee, normaal gesproken goochelaar, speelt vandaag de rol van circusdirecteur. Hij doet al vijf jaar mee met deze bijzondere tour. “Het is ontzettend leuk om te doen. Natuurlijk lossen we hier niet alle problemen van de kinderen mee op, maar we geven ze wel een dag waarop ze weer even onbezorgd kunnen lachen, spelen en dromen. Het mooiste is dat echt iedereen kan meedoen.”
En dat blijkt ook wel als de show begint. Zo’n vijftig kinderen uit het azc (waar in totaal 350 kinderen wonen) zitten klaar op de banken rondom de piste. Zodra er om vrijwilligers wordt gevraagd, vliegen de vingers de lucht in. De kinderen mogen mee jongleren, balanceren en goochelen. Centraal in het verhaal staat natuurlijk de blauwe olifant: die verdwijnt tijdens een goocheltruc, zweeft door de lucht als acrobaat en komt aan het einde levensgroot tevoorschijn.
Een dagje helemaal kind zijn
De achtjarige Julia mocht de olifant opvangen na een acrobatische vlucht door de lucht. “Ik vond het heel leuk om mee te doen en het vangen was helemaal niet moeilijk”, zegt ze met een grote glimlach. Clown Erik van der Steen uit Drunen speelt de voorstelling samen met zijn vrouw Carla. “De kinderen kunnen hier even al hun zorgen vergeten en gewoon weer even kind zijn”, vertelt Erik. “We hebben ook projecten gedaan in Kenia en Roemenië, dus we kennen de doelgroep goed. Daar waren het weeskinderen, nu zijn het kinderen die gevlucht zijn. Het is geweldig om zonder woorden contact te maken en samen met de kinderen een leuke show neer te zetten.”
Dat het werkt, is duidelijk: er wordt volop gelachen en geapplaudisseerd terwijl het verhaal van de blauwe olifant zich ontvouwt. En wanneer tijdens de finale echt een grote blauwe olifant verschijnt, zijn alle kinderen helemaal betoverd. De zevenjarige Aisha uit Somalië mag samen met twee vriendinnetjes de olifant de piste in begeleiden. Ze straalt van oor tot oor terwijl de andere kinderen voor haar klappen.
Handcrew voorkomt dat natuurbrand uitbreidt, zonder water te gebruiken
Brandstof. Het is naast zuurstof en warmte een van de drie benodigdheden voor het maken van vuur. Daarom zet de brandweer bij natuurbranden een handcrew in die juist de brandstof wegneemt. Ook bij de grote natuurbrand die deze week woedde in Noord-Limburg, vlak bij de Brabantse provinciegrens, werd het specialistische team ingezet.
Naar het voorbeeld van Overijssel, waar de handcrew al langer succesvol opereert, besloten de provincies Noord-Brabant, Limburg en Zeeland in 2023 gezamenlijk op te trekken bij de oprichting van het tweede handcrew-team van het land: Handcrew Zuid-Nederland. Erik Pluim is teamleider van Handcrew Overijssel en was nauw betrokken bij de training van de collega’s van Zuid-Nederland. “De gewone brandweer is afhankelijk van heel veel water. De handcrew heeft waterrugzakken en handgereedschappen bij zich. Zo kan de handcrew te voet naar de plekken waar de voertuigen niet kunnen komen”, vertelt hij in de documentaireserie.
De handcrew maakt gebruik van specialistisch gereedschap om stoplijnen te maken. Die lijnen moeten voorkomen dat het vuur zich nog verder uitbreidt. “Voor die stoplijnen wordt alle brandbare vegetatie weggehaald tot alleen de zandbodem overblijft. Pas dan kan de brand eigenlijk niet meer overgaan van de ene naar de andere kant, omdat daarvoor de brandstof mist”, legt Pluim uit. Ook bij de grote natuurbrand bij de Brabantse provinciegrens wist de handcrew de uitbreiding van het vuur succesvol te beheersen met de stoplijnen.
Het werk van de handcrew komt niet geheel zonder risico’s, ook omdat ze te voet het getroffen gebied betreden. “Je kunt zonder het in de gaten te hebben ingesloten worden door het vuur. Daarom is er een lookout, een collega die gaat over de veiligheid van het team. Die houdt in de gaten wat het vuur doet en waar de teamleden zich bevinden.”
Jelmer Dam, landelijk coördinator natuurbrandbeheersing, verwacht dat de handcrew steeds vaker in actie zal moeten komen. “Het aantal onbeheersbare branden stijgt enorm hard. Bijna alle branden in westelijk Amerika zijn tegenwoordig onbeheersbaar. Dat valt niet te bestrijden. Daar moet echt gekeken worden naar of het over twee weken gaat regenen, want dan kunnen ze er pas iets aan doen.” Dam is blij dat Nederland het belang inziet van de handcrew. “Het is onderdeel van slimme bestrijding. Internationaal vinden alle natuurbrandwetenschappers dat we moeten stoppen met de inzet van nóg meer blusvliegtuigen of brandweerwagens. Daar zit de oplossing niet. De oplossing zit ‘m in brandstofmanagement”, vertelt hij.
Brandstofmanagement helpt bij de bestrijding, maar helpt ook om grote natuurbranden te voorkomen. “De focus moet liggen op brandstofmanagement, en daar is de handcrew een uitstekend instrument voor.” De handcrew is anders ingericht dan de normale brandweerorganisatie, legt Dam uit in de serie. “Het team is niet gericht op het blussen van de brand, maar op het veilig en efficiënt de brandstoffen te managen. Dat kan door de brandstof weg te halen of zo te manipuleren dat het brandvermogen minder wordt.” De documentaireserie Bosbrand in Brabant (2023) bekijk je gratis en zonder account op Brabant+. Hier lees je alle verhalen over natuurbranden.
Kraambedpsychose of niet? Vrouw die haar drie kinderen wurgde voor de rechter
Het bericht sloeg begin 2023 in als een bom. De toen 32-jarige verpleegkundige Lindsay uit het stadje Duxbury in de noordoostelijke staat Massachusetts wurgde thuis haar drie jonge kinderen (Cora van 5 jaar, Dawson van 3 jaar, en baby Callan van pas 8 maanden) met behulp van elastische fitnessbanden. Na de moorden sneed de moeder zichzelf in haar polsen en sprong ze van de tweede verdieping uit het raam. Ze overleefde die zelfmoordpoging, maar raakte wel permanent verlamd vanaf haar middel. De nu 35-jarige vrouw heeft onschuldig gepleit in de rechtszaal. Ze ontkent niet dat ze haar kinderen heeft vermoord, maar voert via haar advocaat aan dat ze leed aan een ernstige postnatale psychose (ook wel ‘kraambedpsychose’ genoemd). Ook stelt die dat haar bipolaire stoornis niet goed was erkend, en dat dit zou zijn verergerd door het gebruik van psychiatrische medicijnen. Haar advocaat pleit dat ze daarom juridisch niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor haar daden.
Wat is kraambedpsychose?
Een kraambedpsychose is een zeldzame en zeer ernstige aandoening die kort na de bevalling ontstaat. Een moeder heeft in dat geval last van waanbeelden en verliest het contact met de werkelijkheid. Andere symptomen zijn hallucinaties, zoals stemmen horen, wisselend bewustzijn en in sommige gevallen gedachten over zelfdoding of om de baby iets aan te doen. Het is daarmee de extreme variant van een postnatale depressie, waarmee ongeveer 10 tot 20 procent van de nieuwe moeders te maken krijgen. Denk hierbij aan klachten zoals extreme somberheid, niet kunnen genieten van de baby of het moederschap, slapeloosheid en nergens zin meer in hebben. Het zijn klachten die zich in het eerste jaar na de bevalling kunnen voordoen.
Reacties en maatschappelijke vragen
“Je hebt helaas veel familiedrama’s in de Verenigde Staten, maar juist deze komt hard binnen”, zegt Amerika-correspondent Erik Mouthaan. “Het gaat om een gezin en thema’s waarmee mensen zich kunnen identificeren, zoals depressies en mentale gezondheid van moeders. Er is ook een nationaal debat ontstaan: kan die vrouw wel verantwoordelijk worden gehouden? Zelf claimt ze dat ze leed aan een psychose.” Ook is er een andere, bredere vraag gaan leven, zegt Mouthaan. “Die vraag is: worden vrouwen met zulke mentale problemen goed geholpen in Amerika? Worden zulke klachten goed genoeg vastgesteld of te snel weggewoven? Kortom: wordt in dit land wel goed gekeken naar hoe het met onze moeders gaat?”
De vader doet zijn verhaal
Vader Patrick Clancy deed in de rechtszaal geëmotioneerd verslag van de gruwelijke vondst van het gezinsdrama. Hoe hij die dag zo tegen 18.00 uur thuiskwam nadat hij avondeten en medicijnen had gekocht. De doodse stilte die in het huis hing, en dat hij ‘overal bloed’ zag toen hij hun slaapkamer inliep, waar het raam nog openstond. Hoe hij naar beneden rende en zijn vrouw terugvond in de tuin, met ‘diepe snijwonden’ aan haar polsen en nek. Toen moest het ergste nog komen. In de kelder en zijn kantoor trof hij zijn kinderen aan. Allen met fitnessbanden om hun nek. Dawson was al overleden, Cora en baby Callan overleden, na tevergeefse reanimatiepogingen, in het ziekenhuis.
Emoties in de rechtszaal
Mouthaan: “Veel Amerikanen leven mee met deze schokkende zaak. Een deel van hen is van mening: er is sowieso sprake van een serieus mentaal probleem bij deze vrouw. Anders zou ze zoiets niet gedaan hebben. Maar is ze strafbaar of niet? Het draait uiteindelijk om het oordeel: levenslang cel of een mentale inrichting. Het is hoe dan ook een heel aangrijpende zaak. Toen het belletje van de vader naar de politie in de rechtszaal werd afgespeeld, kreeg de jury vanwege de heftigheid van die opname een pauze om bij te komen.”
Het dagboek van Lindsay
In het proces tegen Lindsay Clancy draait het intussen om haar mentale toestand in de maanden voorafgaand aan het drama. In de rechtszaal zijn dagboekfragmenten voorgelezen waarin de moeder schrijft over hoe moe en angstig ze was, hoeveel moeite ze had met slapen en dat ze last had van een ‘crazy brain fog’ (‘een enorme hersenmist’). Ook schreef ze onder meer dat ze zich extreem veel zorgen maakte over haar jongste kind en dat ze zich niet meer verbonden voelde met haar gezin.
Het standpunt van justitie
Justitie gaat daar niet in mee en stelt dat ze wel degelijk doelbewust handelde. “Dit is geen publiek debat over de geestelijke gezondheid van vrouwen en hoe het medische systeem vrouwen behandelt”, zei aanklager Shanan Buckingham in de rechtszaal. Als Lindsay Clancy schuldig wordt bevonden aan moord, riskeert ze een levenslange gevangenisstraf, zonder kans op vervroegde vrijlating. Indien ze wordt vrijgesproken vanwege haar psychische toestand, wordt ze opgenomen in een psychiatrische instelling.
Meer over dit onderwerp
Amy Rose, bekend van het programma ‘Winter vol Liefde’, werd vorig jaar voor het eerst moeder en vertelt in deze video openhartig over de zware periode na haar bevalling:
Onderwerp van artikel
Dikke Van Dale neemt vulvalippen op in woordenboek: ‘Stigma doorbreken’
De Dikke Van Dale zegt: zeg maar dag tegen het taboe
Oké, groot nieuws voor iedereen die zich ooit ongemakkelijk voelde bij het woord ‘schaamlippen’. De Dikke Van Dale heeft namelijk bekendgemaakt dat het woord vulvalippen binnenkort een officiële plek krijgt in het woordenboek. Dit is het resultaat van een jarenlange campagne van actiegroepen Dolle Mina’s en Schaamteloos. Zij roepen al een tijdje op voor een “anatomisch correcte benaming” naast het bestaande woord schaamlippen, dat volgens hen een negatieve lading heeft. Het idee is simpel: waarom zou je een volkomen normaal lichaamsdeel een naam geven die met schaamte te maken heeft? Door het woord ‘schaam’ te gebruiken, wordt er een negatieve sfeer omheen gecreëerd, terwijl daar helemaal geen reden voor is.
Met de opname van vulvalippen krijgt de term dus een officiële status in de Nederlandse taal. Dit is ook een soort eerbetoon aan de in 2022 overleden hoogleraar seksuologie en emancipatievoorvechter Ellen Laan, die hier ook al jaren voor pleitte. Let op: schaamlippen blijft gewoon in de Dikke Van Dale staan, hoor. Dat woord is namelijk afgeleid van het Latijnse ‘pudenda’, wat zoiets betekent als ‘delen waarvoor je je moet schamen’. Ja, dat klinkt behoorlijk achterhaald, nietwaar?
Meer dan alleen een woordenboekwijziging
De campagne Schaamteloos is een initiatief van meerdere organisaties die streven naar meer emancipatie in taal. Voor hen is deze toevoeging dan ook veel meer dan een taalkundige aanpassing. Ze zien het als een bewijs dat taal kan veranderen op het moment dat genoeg mensen dat samen willen. Ook de Dolle Mina’s, die al sinds de jaren 70 met ludieke acties aandacht vragen voor de positie van de vrouw, waren erbij betrokken.
Esther van der Valk is zo’n Dolle Mina en gebruikt haar haarkunst om het stigma rond schaamlippen te doorbreken. Ze geeft toe dat vulvalippen nog niet helemaal ingeburgerd is bij de gemiddelde Nederlander. “Sommige gynaecologen en huisartsen gebruiken het al”, vertelt ze. “Maar ze krijgen terug van vrouwen dat ze het woord vulvalippen soms lastig vinden om te gebruiken, juist omdat het officieel schaamlippen heet.” En dat werkt het normaliseren van seksualiteit natuurlijk tegen, zegt ze. “We moeten deze lichaamsdelen gewoon normaal benoemen in de opvoeding van kinderen en jongeren. Nu mensen weten dat het een normaal woord is, kunnen we dat taboe eindelijk doorbreken.”
Wanneer kunnen we het gebruiken?
Ze ziet trouwens wel een stijgende trend in het gebruik van vulvalippen in de media, dus de opname in het woordenboek is een mooie erkenning van die ontwikkeling. Volgens Ton den Boon, de hoofdredacteur van de Dikke Van Dale, wordt het woord toegevoegd zodra de online versie wordt geüpdatet. Hij verwacht dat dit ergens in de herfst van 2026 zal gebeuren. Nog even geduld dus, maar het komt eraan.
Aardbeving op Filipijnen met kracht 5,8, gevoeld in hoofdstad Manilla
De Filipijnen zijn vandaag opgeschrikt door een flinke aardbeving. Het epicentrum lag op zo’n 21 kilometer ten zuidwesten van de stad Mamburao, op een diepte van 10 kilometer. De beving had een kracht van 5,8 op de schaal van Richter en was duidelijk voelbaar in de hoofdstad Manilla.
Het Filipijnse aardbevingsinstituut laat weten geen grote schade te verwachten, maar sluit naschokken niet uit. In Manilla zorgde de beving wel voor wat paniek. Zo moesten medewerkers van een overheidsgebouw als voorzorgsmaatregel het pand verlaten. Ook in een kantoorgebouw in de hoofdstad was de schok duidelijk merkbaar, zo vertellen getuigen tegen persbureau Reuters.
De aardbeving vond plaats om 04.38 uur Nederlandse tijd.
Buitenland
Eén glaasje per dag schadelijk? Veel Nederlanders geloven het nog niet
Bijna de helft van ons ziet geen kwaad in dat dagelijkse wijntje of biertje. Maar de cijfers laten zien dat we langzaam anders gaan denken.
Uit een vers onderzoek komt naar voren dat 45 procent van de mensen vindt dat er ‘niks mis is’ met een glas bier of wijn per dag. “Het laat zien dat alcohol in Nederland nog steeds hartstikke normaal is”, zegt opiniepeiler Gijs Rademaker.
Toch zijn er grote verschillen tussen leeftijdsgroepen. Jongeren vinden dagelijks drinken veel minder vaak normaal dan ouderen. En dat zie je ook terug in de cijfers: één op de tien zegt zelf dagelijks een glaasje te drinken. Bij de 66-plussers is dat dubbele: 21 procent.
Maar daar tegenover staat een grotere groep van vier op de tien mensen die de afgelopen twee jaar juist minder is gaan drinken. Rademaker ziet dat dit vooral met gezondheid te maken heeft: “Jongeren hebben er last van op school en werk en focussen meer op een gezond lichaam. Ouderen willen op hun leeftijd vooral fit blijven.”
Ook in de verkoopcijfers is de trend duidelijk te zien. In het eerste halfjaar van 2026 werd er 5,3 procent minder alcoholhoudend bier verkocht dan in dezelfde periode in 2024, melden de Nederlandse brouwers. Alcoholvrij bier zit daarentegen enorm in de lift: een toename van 22 procent ten opzichte van twee jaar geleden.
Deze verschuiving is ook terug te zien in de accijnsinkomsten van de overheid. In 2025 leverde de bieraccijns 438 miljoen euro op, 10 miljoen minder dan een jaar eerder. In de eerste zes maanden van dit jaar is er 9 miljoen euro minder opgehaald dan een jaar eerder (-4,2 procent).
En dan de vraag: moet de overheid zich actiever richten op preventie? Zes van de tien vinden het een taak voor de overheid om te waarschuwen voor de risico’s van alcoholgebruik. Ruim een derde (36 procent) vindt het zelfs belangrijk dat er meer aandacht voor komt. Maar een even grote groep zegt juist: de overheid heeft wel wat beters te doen en moet zich hier niet mee bemoeien.
Het onderzoek is uitgevoerd op 15 tot en met 17 juli 2026 onder ruim 20.000 leden van het RTL Nieuwspanel. Het onderzoek is na weging representatief voor vijf variabelen: leeftijd, geslacht, opleiding, werkzaamheid en politieke voorkeur. Het panel telt ruim 63.000 leden.
