Zestig Nederlandse atleten naar EK atletiek in Birmingham — maar Ekpo en Bisschops blijven thuis
Technisch directeur Chiel Warners heeft de officiële selectie voor de Europese kampioenschappen atletiek bekendgemaakt — en die telt in totaal zestig Nederlandse atleten: 28 vrouwen en 32 mannen. Van 10 tot en met 16 augustus staat Birmingham (Engeland) centraal als gaststad van het toernooi, met het fris opgeknapte Alexander Stadium als speelveld voor zeven dagen lang topatletiek.
Eén van de grote aandachtspunten is Femke Broeders-Bol, die in Birmingham voor het eerst ooit op een EK de 800 meter gaat lopen — een mooie uitbreiding van haar reeds bewezen klasse op de horden en de 400 meter. Ook Jessica Schilder komt terug om haar titel op de kogelstoot te verdedigen, terwijl Jorinde van Klinken zich zowel op kogelstoot als discuswerpen laat zien. Nadine Visser is er natuurlijk weer bij op de 100 meter horden, en de Nederlandse estafetteteams — zowel bij de mannen als de vrouwen — vormen een sterke kaart in de sprint- en middellange afstanden.
Maar niet iedereen die we graag hadden gezien, kan meedoen. Nsikak Ekpo, die nog zaterdag bij de NK in Hengelo de Nederlandse titel op de 100 meter pakte in exact tien seconden, moet de EK laten schieten. Hij liep tijdens die finale een blessure op en is simpelweg nog niet fit genoeg. Hetzelfde geldt voor Minke Bisschops: zij won vorig jaar de nationale titel op de 100 meter, maar was dit jaar bij de NK afwezig door een kuitblessure. Ze hoopte op tijd te herstellen voor Birmingham, maar de EK komen gewoon wat te vroeg op haar kalender.
Voor Liemarvin Bonevacia wordt het een emotioneel toernooi: hij is geselecteerd voor de 4×400 meter estafette, en dat wordt zijn laatste internationale optreden. Afgelopen weekend liep hij al zijn allerlaatste race op Nederlandse bodem — en liet daarbij duidelijk merken dat het echt het einde was. “Dit voelde als mijn laatste race”, zei hij na de 400 meter-finale. Een mooie, rustige afsluiting op een rijke carrière.
Het is overigens de eerste keer dat de EK atletiek in Groot-Brittannië worden gehouden. En hoewel Nederland twee jaar geleden in Rome een recordaantal van twaalf medailles haalde — waarmee we zesde eindigden in de medaillespiegel — is de focus nu opnieuw op nieuwe prestaties. Broeders-Bol, Schilder en de estafettevrouwen (4×400 m) waren toen allemaal goud, en dat maakte Rome het succesvolste EK ooit voor ons land.
Warners ziet de selectie als een balans tussen ervaring en frisse energie: “We reizen naar Birmingham met een brede en veelzijdige ploeg, waarin ervaren internationale medaillewinnaars, sterke estafetteteams en opkomende atleten die zich op Europees niveau blijven ontwikkelen samenkomen. Rome was historisch, maar Birmingham is een nieuw kampioenschap met nieuwe uitdagingen. Onze ambitie is om in meerdere onderdelen mee te strijden om finales en medailles, terwijl we blijven bouwen richting de Olympische Spelen van Los Angeles 2028.”
Alle avondsessies van de EK zijn live te volgen via de NOS — op tv, in de NOS-app én op NOS.nl.
Springruiter Van der Vleuten zet paard voorop — WK in Aken gaat hem voorbij
De afgelopen jaren was Maikel van der Vleuten uit Someren bijna onlosmakelijk verbonden met topresultaten op het hoogste internationale niveau. Maar over drie weken is hij niet te zien op de wereldkampioenschappen in Aken — en dat is volledig bewust. Zijn iconische paard Beauville Z, inmiddels zestien jaar oud, blijft thuis. Niet omdat hij niet meer kan, maar omdat Van der Vleuten kiest voor wat voelt als juist: het welzijn van zijn paard boven een laatste grote wedstrijd.
“Beauville kan echt nog wel op het allerhoogste niveau acteren, maar ik volg mijn gevoel — en ik denk gewoon niet dat een heel toernooi op topniveau voor hem nog verantwoord is.”
Van Verdi tot Beauville: een carrière vol goud en brons
De 38-jarige springruiter is al tien jaar lang één van Nederland’s meest consistente topnamen. Terug in 2012 reed hij op hengst Verdi TN naar teamzilver op de Olympische Spelen in Londen. Twee jaar later pakte hij met hetzelfde paard teamgoud op het WK in Frankrijk. Toen Verdi langzaam terugging, vond Van der Vleuten in de bruine springruin Beauville Z een nieuwe partner die net zo’n diepe band en betrouwbaarheid bood. Samen schitterden ze op de Spelen van Tokio (2021) én Parijs (2024), beide keer met een individuele bronzen medaille.
Maar nu is het tijd om te luisteren — écht luisteren — naar wat Beauville zelf ‘zegt’.
“Het voelde niet meer zo als in Parijs”
Op het EK in 2025 merkte Van der Vleuten het: Beauville had net iets meer moeite met de hoogte van de hindernissen. Fysiek ging het net iets minder soepel dan het jaar ervoor in Parijs. En daar besloot hij: dit is het moment.
“Ik wil hem niet overvragen. Hij geeft aan dat het niet meer van harte gaat. En dat is ook topsport: aanvoelen wanneer het genoeg is — en dan is het ook makkelijker om te accepteren dat een toernooi als een WK gewoon niet meer hoort.”
Een opvolger die nooit kwam… en wat nu?
Van der Vleuten had eigenlijk al een nieuwe ster in de maak: O’Bailey van het Brouwershof, de hengst waarmee hij in 2023 Nederlands kampioen werd. Die had nu klaar moeten zijn voor Aken — maar O’Bailey overleed deze winter. Een harde slag, en een duidelijke omslag in het plan.
Nu richt de ruiter zich op jongere, talentvolle paarden. Maar die hebben tijd nodig. Niet alleen om fysiek te groeien, maar ook om te wennen aan de sfeer: een vol stadion binnengaan, het lawaai, de spanning — dat leer je niet van de ene dag op de andere.
“Die fase kun je niet versnellen. Ze moeten routine opdoen. Dat is gewoon hoe het werkt.”
Wat komt er na Aken?
Geen WK dus — maar wel een duidelijke blik vooruit. Volgend jaar staat het EK op het programma, en daarna kijken beide ogen al richting Los Angeles en de Olympische Spelen in 2028.
“Ik heb het gevoel dat ik daar ga zijn. Maar het blijven levende wezens — er kan van alles gebeuren. Als alles blijft crescendo gaan, dan heb ik daar een goed gevoel bij.”
Sanne Wevers keert terug op internationaal turntoneel — EK is haar grote comeback!
Sanne Wevers (34) maakt volgende maand haar langeverwachte terugkeer op het internationale turntoneel tijdens het Europees Kampioenschap (EK). Het is haar eerste wedstrijd op dit niveau sinds de Olympische Spelen van Parijs in 2024 — dus alweer een flinke tijd geleden.
De balkspecialiste, die in 2016 olympisch goud pakte op de balk, stond in juni weer op de mat bij de Nederlandse kampioenschappen. Dat was haar eerste wedstrijd in twee jaar — en wat een start! Ze pakte meteen goud op haar favoriete onderdeel: de balk.
Terwijl Sanne zich op de EK voorbereidt, heeft haar zus Lieke onlangs besloten te stoppen met professioneel turnen. Ze gaat nu vanaf volgende maand als coach meewerken aan de opbouw van het Spaanse vrouwenteam, richting de Olympische Spelen van 2028.
Ook een nieuwe generatie doet mee: de 15-jarige Vera Ubbink debuteert op het EK. Naast Sanne zijn ook Sanna Veerman, Naomi Visser en Floor Slooff geselecteerd voor het Nederlandse team.
Het EK voor vrouwen vindt plaats van 13 tot en met 16 augustus in Zagreb. De mannen komen een week later aan de beurt.
Vincent Janssen maakt de overstap naar de VS: tekent bij Portland Timbers
Goed nieuws voor fans van Vincent Janssen: de voormalige Oranje-spits zet zijn carrière voort in de Verenigde Staten! De 32-jarige aanvaller uit Heesch heeft een tweejarig contract getekend bij Portland Timbers, de MLS-club uit Oregon. Het is een transfervrije deal, na vier seizoenen bij Royal Antwerp FC in België — waar hij onder meer de landstitel won.
Portland is duidelijk blij met de komst van de ervaren spits. Technisch directeur Ned Grabavoy noemt hem op de officiële clubwebsite een belangrijke versterking. “We zijn blij dat we iemand met Vincent’s kwaliteiten kunnen toevoegen aan onze selectie. Zijn ervaring én zijn vermogen om doelpunten te maken zijn echt waardevol voor ons huidige team — en we verwachten dat hij een sleutelrol gaat spelen.”
Een reis vol hoogtepunten
Janssen begon zijn profloopbaan bij Almere City, maar zijn echte doorbraak kwam bij AZ. Daar speelde hij zo’n sterk seizoen dat Tottenham Hotspur in 2016 toegreep — en dat werd zijn eerste grote stap naar het buitenland. Daarna volgden avonturen bij Fenerbahçe (Turkije), Monterrey (Mexico) en uiteindelijk Antwerp (België).
Internationaal droeg hij het oranje shirt 22 keer, met zeven doelpunten op zijn naam. In 2023 maakte hij officieel een punt achter zijn interlandcarrière.
