Ik dacht: ik ben net moeder geworden… straks zie ik mijn zoon nooit meer terug
Op haar rechterenkel draagt Marit een tattoo die op het eerste gezicht wat vreemd overkomt: een stomazakje, met daarin de naam Mattheo. Voor haar en haar partner Nick uit Waalwijk is het veel meer dan inkt op huid — het is een herinnering aan een periode vol onzekerheid, angst en onverwachte kracht.
Marit was pas achttien toen ze onverwacht zwanger bleek. Begin 2020 werd Mattheo via een spoedkeizersnede geboren. Eerst leek alles in orde, maar al snel werd duidelijk dat er iets niet klopte: elke keer als hij probeerde te eten, kwam het meteen weer terug. Ook een poepluier bleef uit. Hij werd steeds bleeke en slapper — en uiteindelijk met spoed overgebracht naar het Radboudumc in Nijmegen.
Marit kon niet mee. Ze lag nog herstellend van de keizersnede, terwijl haar zoon al op weg was naar de operatiekamer. “Ik hoorde dat hij daar meteen geopereerd werd”, zegt ze met een brok in haar keel. “Ik lag daar en dacht: ik ben net moeder geworden, en straks zie ik mijn ventje misschien nooit meer terug.”
De oorzaak bleek een cyste die een stuk van zijn darm had afgesloten — zo erg dat dat deel was afgestorven. Tijdens de ingreep werd het beschadigde gedeelte verwijderd, en kreeg Mattheo tijdelijk een stoma, zodat zijn darmen konden genezen. Hij bleef ruim drie maanden in het ziekenhuis — precies tijdens de coronalockdown. Familie mocht niet langskomen, Nick en Marit waren helemaal op zichzelf. En alsof dat nog niet genoeg was: ze kregen allebei corona, en mochten dus ook niet bij Mattheo.
Tussen hoop en vrees leefden ze: één dag ging het goed, de volgende dag kregen ze bericht over een nieuwe infectie. “Je vergeet jezelf. Alles draait om je kind.”
Na drie maanden kwam het goede nieuws: zijn darmen waren genezen, en de stoma kon worden opgeheven. “Toen hij daarna voor het eerst een normale poepluier had, waren we zó blij.”
Al tijdens die ziekenhuisperiode besloot Marit: ze wilde een tattoo. Niet alleen als herinnering, maar ook als gespreksstarter. Op haar enkel staat nu het stomazakje met Mattheos naam, omringd door drie vlinders — een symbool voor hun gezin. “Telkens als we naar het Radboud liepen, zagen we vlinders. Dat werd voor ons een teken.” De tattoo zit bewust op een zichtbare plek. “Mensen mogen ernaar vragen. Dan kan ik uitleggen wat een stoma is — en waarom niemand zich daarvoor hoeft te schamen.”
Twee jaar later sloeg het opnieuw toe. Tijdens hun huwelijksreis op Gran Canaria werden Marit en Mattheo ziek. Zij herstelde snel, maar bij hem sloeg het virus hard aan op zijn al kwetsbare darmen. Hij ging razendsnel achteruit, werd geopereerd in een klein, overvol ziekenhuis op het eiland — en belandde in een kunstmatige coma.
Nick en Marit stonden opnieuw doodsangsten uit. Door de taalbarrière was communicatie moeilijk, en Mattheo lag op een zaal met andere ernstig zieke kinderen. “Het kindje naast hem overleed. Dan hoor je het verdriet van die ouders en denk je alleen maar: straks zijn wij de volgende.”
Op eerste kerstdag mocht Mattheo met een medische vlucht terug naar Nederland. Daar werd hij grondig onderzocht — en sindsdien gaat het gelukkig goed. Sinds twee jaar heeft hij een MIC-KEY button: een klein knopje in zijn buik waarmee hij naast gewoon eten ook extra voeding en medicijnen krijgt.
De zesjarige Mattheo draagt zijn hulpmiddel zonder schaamte. “Als andere kinderen vragen wat dat knopje is, laat hij het gewoon zien.” Marit is trots op zijn veerkracht: “Hij is zó veerkrachtig en maakt overal een feestje van. Na een operatie wilde hij alweer liedjes zingen. Wij vonden alles veel enger dan hij.”
Ze hoopt dat haar verhaal anderen helpt — vooral ouders die zich alleen of overweldigd voelen. “Dat je er niet alleen voor staat.” Zelfs tijdens de corona-afscherming, toen ze van Mattheo gescheiden waren, kregen ze veel steun van andere ouders én van het ziekenhuispersoneel. “Dat heeft ons er echt doorheen geholpen.”
Voor Mattheo is de tattoo soms een manier om vragen te stellen over zijn ziekte. Voor Marit is het een blijvende herinnering aan hoe ver hij is gekomen. “Jeetje, wat een vechtertje!”
Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.
De keerzijde van Ozempic: wanneer de kilo’s eraf vliegen, blijft de huid achter
Terwijl de weegschaal jubelt en de spiegel opeens een heel ander gezicht toont — met holle wangen, diepere lijnen en een plotseling ‘ingevallen’ uiterlijk — merken steeds meer mensen dat snel afvallen ook een prijs heeft. Op sociale media heet het al lang Ozempic face, maar de naam is wat misleidend: het is niet het medicijn zelf dat je gezicht verandert, maar juist de snelheid waarmee je gewicht verdwijnt.
Denk aan tv-persoonlijkheid Sharon Osbourne, die zelfs stopte met Ozempic omdat ze te veel afviel — en zich daardoor ongemakkelijk voelde in haar eigen huid. En dat gevoel herkennen plastisch chirurgen steeds vaker in hun spreekkamer.
“Je gaat van top tot teen ruim in je vel zitten”
Ali Pirayesh, plastisch chirurg uit Amsterdam, zegt het zonder omhaal: “Je gaat van top tot teen ruim in je vel zitten.” Door het snelle gewichtsverlies wordt de huid dunner, minder elastisch én verlies je spiermassa. Het gevolg? Een slapper gezicht, hamsterwangen, slap hangende oogleden, een losse nek, minder strakke borsten, armen, buik, billen… en zelfs de schaamlippen kunnen meedoen. Twee keer per week zit er nu iemand bij hem die overweegt om na een afslankkuur iets te laten aanpassen — veel vaker dan vroeger.
Bert van Drunen, plastisch chirurg én voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie (NVPC), bevestigt de trend. Hoewel hij geen harde cijfers heeft, ziet hij duidelijk een toename in zijn praktijk. “Als je geleidelijk afvalt door leefstijlverandering, gaat je huid mee — zolang je niet te oud bent. Maar bij snel gewichtsverlies raakt die rek gewoon kwijt.” En dan herstelt de huid zich niet altijd vanzelf. Resultaat: overtollige, slap hangende huid.
Geen automatische oplossing — en zeker geen gratis grapje
Wat Pirayesh jammer vindt, is dat veel gebruikers van afslankmedicatie niet tegelijkertijd hun eetpatroon aanpassen of krachttraining opnemen. “Als je het wel hand in hand doet, heb je waarschijnlijk minder last van spierverlies.” Van Drunen herkent het patroon van snel gewichtsverlies ook van vroeger — bij mensen na maagverkleining — maar daar klopten patiënten gemiddeld pas na twee jaar aan. Bij Ozempic-gebruikers is dat vaak al binnen tien weken. Volgens hem ligt dat onder andere aan de motieven: “Veel gebruiken het niet vanwege medische noodzaak, maar omdat ze zichzelf simpelweg niet slank genoeg vinden.”
Voor wie met losse huid blijft zitten, zijn er verschillende opties: borstlift, ooglidcorrectie, buikwandcorrectie, facelift, liposuctie of fillers. Maar let op: het is een duur grapje. Want dit soort ingrepen valt niet onder de basisverzekering. En ja — ook de Ozempic zelf moet je blijven betalen, anders komt het gewicht weer terug.
Van ‘zombiefiller’ naar Nederland? Onwaarschijnlijk
In de Verenigde Staten zien ze nu ook een stijging in het gebruik van AlloClae: een filler gemaakt van verwerkt menselijk donorweefsel, bijna spottend ‘zombiefiller’ genoemd. Van Drunen denkt niet dat die trend hier ooit echt aanslaat. “Daar zijn we te nuchter voor.” Pirayesh is het daar mee eens — en noemt ook ethische bezwaren tegen het gebruik van menselijk weefsel voor cosmetische doeleinden. “In Amerika is er ook veel weerstand tegen.” Bovendien zijn er volgens hem goedkopere alternatieven, waarbij je bovendien beter kunt inschatten hoe het uiteindelijke resultaat eruit zal zien.
Zover als AlloClae komt het hier waarschijnlijk niet, maar dat de vraag naar post-gewichtsverlies-ingrepen verder zal stijgen, lijkt onvermijdelijk. Medicijnen zoals Ozempic en Mounjaro komen misschien binnenkort ook in pilvorm — wat het gebruik nog toegankelijker maakt.
Vooraf beter informeren? Dat zou moeten
Pirayesh pleit daarom voor eerlijkheid vanaf het begin. Hij schreef er eerder deze maand een opiniestuk over in de NRC, waarin hij benadrukt dat veel mensen pas achteraf beseffen wat het allemaal kost — zowel financieel als fysiek. “Ik hoor mensen zeggen dat ze, als ze geweten hadden wat het ze allemaal zou kosten, er niet aan waren begonnen.” En dat verhaal wordt volgens hem niet altijd eerlijk verteld — zowel door leefstijlartsen als door online verstrekkers. “Het is een behoorlijk verdienmodel.” Bijna één op de drie gebruikers haalt de afslankprik buiten de huisarts om — zo bleek eerder al uit onderzoek van RTL Nieuws.
In onderstaande video ging RTL Nieuws undercover om te kijken hoe makkelijk Ozempic op de zwarte markt te verkrijgen is:
Justitie zwicht: Corné moet in tbs-kliniek blijven en hoeft niet de cel in
Corné H. (30) uit Ede gijzelde – zonder waarschuwing, zonder aanleiding – drie medewerkers op de psychiatrische afdeling van de gevangenis in Vught. Het was geen gewone dag, en het was zeker geen gewoon incident: de mensen die hij vasthield waren doodsbang, en ook vijf anderen zaten opeens opgesloten in aangrenzende ruimtes, bang voor wat er zou komen. En toch… Corné zegt dat hij spijt heeft – écht spijt – maar ook dat hij zichzelf niet herkent in wat hij deed.
In de nieuwste aflevering van de podcast Misdaad uitgelegd in de rechtbank wordt deze zware zaak grondig doorgenomen. Verslaggever Cor Bouma en jurist Koen Wijn kijken samen naar wat er nu écht is beslist – en waarom. Want hoewel Corné al eerder vier mensen gijzelde in een café in Ede, is de vraag nu niet alleen ‘wat straf hij verdient’, maar vooral: ‘wat helpt hem écht?’
De gijzeling begon op 5 december 2025. Corné had net een schilmesje geleend om een smoothie te maken. Toen hij het terugbracht, sloeg de situatie plots om. Hij sloot de deur van de centrale post en maakte duidelijk: dit is een gijzeling. Vanaf dat moment stond alles stil – en niet alleen voor de drie directe slachtoffers.
Maar de podcast gaat verder dan het ‘wat’ en het ‘wanneer’. Het gaat over wie Corné is, waarom het weer misging, en hoe je omgaat met iemand die ernstige misdrijven pleegt – maar tegelijkertijd volgens alle deskundigen dringend hulp nodig heeft.
“Hij heeft zichzelf op de beelden zien gijzelen”, vertelt Bouma, “maar hij zegt ook: ik herken mezelf niet.” En dat viel op: tijdens de rechtszaak bleef Corné opvallend emotieloos, terwijl slachtoffers openhartig vertelden over hun angst, hun nachtmerries, en de vraag of ze ooit nog veilig zouden voelen. Zij willen dat duidelijk wordt: dit was géén ongelukje. En ja – zij willen ook dat Corné een celstraf krijgt.
Toch koos justitie voor een andere weg. Niet omdat het feit lichter is, maar omdat een onderbreking van zijn behandeling in de TBS-kliniek als te riskant wordt gezien. Een celstraf zou logisch lijken – maar bij Corné is ‘logisch’ niet het enige wat telt. De aflevering laat zien hoe lastig het is om straf en zorg te laten samenkomen, vooral als iemand ernstige psychische klachten heeft én daardoor gevaarlijk kan worden.
Luister de volledige aflevering van Misdaad uitgelegd in de rechtbank om te horen wat er in de rechtszaal werd gezegd, hoe de slachtoffers terugkijken op die dag, en waarom de beslissing over Cornés toekomst zo uiterst ingewikkeld is.
Wil je meer weten over misdaad en criminaliteit? Ga dan naar de website van Omroep Brabant.
En wil je meer afleveringen van Misdaad Uitgelegd – In de rechtbank beluisteren? Zoek de podcast op in Spotify, Apple Podcasts of Podimo.
Kleine bedrijven klagen Trump bij de rechter over nieuwe importheffingen
Ze hebben geen gigantische lobby, geen legioen juristen op payroll — maar twee kleine, Nederlandse geïnspireerde Amerikaanse bedrijven durven wel tegen de president van de VS in het geweer komen. Burlap and Barrel, een kruidenimporteur met een passie voor eerlijke handel, en Collective Horology, een horlogewinkel die zeldzame tijdsmachines uit heel de wereld verkoopt, hebben samen een rechtszaak aangespannen tegen de Amerikaanse regering. Hun doel? De nieuwe importheffingen van president Trump dwarsbomen — voordat ze hun leveranciers, klanten én winst echt in de weg gaan zitten.
Waar gaat het eigenlijk om?
Trump wil oude handelstarieven vervangen die eerder door het Amerikaanse Hooggerechtshof werden afgekeurd als onwettig. In plaats daarvan grijpt hij nu naar de Trade Act van 1974 — een wet uit de jaren ’70 — om snel nieuwe heffingen in te voeren. Afgelopen week kondigde de VS aan dat er vanaf nu importheffingen van 10 tot 12,5 procent worden geheven op goederen uit tientallen landen, waaronder de Europese Unie, Japan, Nieuw-Zeeland en Australië. De officiële reden? Een vermeende ‘lakse aanpak van dwangarbeid’ in die landen.
Maar Burlap and Barrel zegt: “Deze belasting raakt juist de verantwoordelijke bedrijven — en de boeren achter onze kruiden — terwijl er geen bewijs is dat onze import iets te maken heeft met buitenlandse arbeidsomstandigheden.” Collective Horology voegt daaraan toe dat de maatregel willekeurig lijkt en volledig losstaat van wat ze dagelijks doen: kwaliteit, transparantie en langdurige relaties met producenten.
Internationale reacties: verbaasd, boos, en duidelijk
Gisteren kwamen de reacties binnen — en die waren niet mild. Leiders uit Nieuw-Zeeland, Japan en Australië noemden de tarieven teleurstellend en onterecht. Ook Brussel trok direct de schouders op: “We verwerpen ten stelligste het idee dat de EU zou kunnen bijdragen aan het wereldwijde probleem van dwangarbeid”, aldus een woordvoerder van de Europese Commissie. En in Nederland? FME, de branchevereniging voor technologiebedrijven, sprak van een schadelijke en onrechtvaardige stap — ook al zijn hun leden niet direct getroffen, de boodschap is duidelijk: dit ondermijnt vertrouwen in stabiele handelsregels.
En dan is er nog die video…
Wil je weten hoe deze nieuwe heffingen in de praktijk werken — zonder juridisch jargon, maar wel met duidelijke voorbeelden? Kijk dan even mee:
Aanvallen op de bezette Westoever na dodelijke botsing tussen kolonisten en Palestijnen
Israël heeft gisteren nacht op meerdere plekken in de bezette Westelijke Jordaanoever militaire acties ondernomen. Volgens lokale bronnen raakten er ten minste elf Palestijnen gewond — sommigen zwaar. De aanvallen zijn een directe reactie op een bloedige confrontatie die gisteren plaatsvond bij de stad Nablus, waarbij vier Palestijnse burgers, één Israëlische kolonist én één Israëlisch militair om het leven kwamen.
Direct daarna stuurde Israël extra troepen naar het gebied. De stad Nablus en de omliggende dorpen zijn nu volledig afgezet. In de vroege uren van gisteren nacht viel het leger een dorp ten oosten van Nablus binnen: soldaten stormden woningen binnen om bewoners te ondervragen. Vergelijkbare acties vonden ook plaats in de buurt van Bethlehem — daar vielen kolonisten een dorp aan en schoten ze op passerende auto’s. Gelukkig zijn daarbij tot nu toe geen slachtoffers gevallen. Op verschillende plekken in de bezette gebieden werden bovendien huizen en landbouwgrond in brand gestoken.
Twee verhalen over dezelfde dag
De gebeurtenissen in het dorp Tell (vlak bij Nablus) worden heel anders verteld — afhankelijk van wie je vraagt. Gisterochtend trok een gewapende groep kolonisten naar het dorp. Op beelden is te zien dat ze zwaar bewapend waren. De Palestijnse inwoners zeggen dat de kolonisten zonder waarschuwing het vuur openden en dat zij zich alleen verdedigden. Een van de kolonisten beweerde daarentegen dat het allemaal begon toen een Palestijn zijn wapen afpakte en hem daarna doodschoot.
Het Palestijnse ministerie van Buitenlandse Zaken noemde wat er in Tell gebeurde een “slachting” en veroordeelde het in de sterkste bewoordingen.
Waar mogen kolonisten wel en niet komen?
Nablus ligt in een gebied dat onder de Oslo-akkoorden formeel onder Palestijnse controle valt — zo’n gebied heet ‘Gebied A’. De Westoever is verdeeld in drie zones:
– Gebied A: burgerlijk én veiligheidsbeheer door de Palestijnse Autoriteit;
– Gebied B: burgerlijk bestuur door Palestijnen, veiligheid door Israël;
– Gebied C: volledig onder Israëlische controle — daar staan de meeste nederzettingen.
De laatste maanden durven kolonisten steeds vaker Gebied A en B binnen te trekken, vaak zonder toestemming van het Israëlische leger. En hoewel het leger vaak aanwezig is bij dergelijke kolonistenaanvallen, wordt er zelden ingegrepen — of wordt de focus juist gelegd op het beschermen van de kolonisten zelf.
Stevige maatregelen en nog meer nederzettingen
Israëlisch premier Netanyahu noemde de gebeurtenissen “terreur” en kondigde meteen harde stappen aan. Samen met defensieminister Katz besloot hij extra militairen naar de Westoever te sturen. Daarnaast wil de regering de legalisering van bestaande buitenposten versnellen én nieuwe buitenposten oprichten.
Volgens internationaal recht zijn zowel de officiële nederzettingen als de buitengewone buitenposten op de bezette Westoever illegaal. En deze aankondigingen passen in een al langere trend: onder de huidige regering is het aantal goedgekeurde nederzettingen flink gestegen. De VN en mensenrechtenorganisaties waarschuwden al eerder voor een stijging van geweld door kolonisten — vooral sinds de aanslagen van 7 oktober 2023. Extreemrechtse ministers zoals Bezalel Smotrich (Financiën) en Itamar Ben-Gvir (Nationale Veiligheid) spreken openlijk over annexatie van de Westoever.
Meer geweld dan ooit
Sinds 7 oktober 2023 is het geweld tegen Palestijnen en hun eigendommen in een razend tempo toegenomen. Volgens de VN-organisatie OCHA zijn er in de eerste zes maanden van dit jaar ruim duizend kolonistenaanvallen waargenomen — gemiddeld zes per dag.
Indiase minister van Onderwijs stapt op na wekenlange ‘Kakkerlak’-protesten
De Indiase minister van Onderwijs, Dharmendra Pradhan, heeft onverwacht zijn ontslag ingediend — en dat na meer dan een maand van heftige, landelijke protesten onder de naam Kakkerlakken. Het is het eerste grote politieke offer van de regering van premier Narendra Modi sinds de demonstraties begonnen.
Pradhan kondigde zijn vertrek aan op X (de voormalige Twitter), precies op het moment dat de politie in New Delhi traangas gebruikte om jonge betogers uit het centrum te verdrijven. Toen het nieuws zich verspreidde, brak er direct gejuich los bij de duizenden mensen die zich daar hadden verzameld — alsof het aftreden een langverwachte knik was naar hun strijd.
Om de spanningen in te dammen, sloot de overheid tijdelijk het internet af en beperkte ze de toegang tot maar liefst achttien metrostations in de hoofdstad. De hele kwestie begon meer dan een maand geleden, met eisen om het onderwijssysteem grondig te herzien — vooral na schandalen rond fraude bij medische toelatingsexamens.
Een belangrijke spil in de beweging is Abhijeet Dipke, een 30-jarige activist die op 5 juli vanuit de Verenigde Staten in New Delhi aankwam. Hij sloot zich direct aan bij het eerste grote openbare protest tegen de regering. Tijdens een toespraak riep hij enthousiast: “Kakkerlakken zijn niet bang en ze gaan ook niet dood.”
Die naam — Kakkerlakken — werd eerst als smaad gebruikt door een rechter, die jonge activisten en zelfstandige journalisten zonder vaste baan of diploma ‘kakkerlakken en parasieten’ noemde. In plaats van zich te laten afschrikken, namen de betogers de term over — met trots, humor en veel weerstand.
