Deze moordenaar krijgt nooit rust, zelfs niet in zijn graf
Omvergegooid, bespuugd, besmeurd — en dan nog eens in stukken geslagen met een sloophamer. De grafsteen van Marie van der Schans op de begraafplaats van Sprang-Capelle is al jarenlang het doelwit van vernielingen. Johan Hovink, die al twintig jaar op de begraafplaats werkt en meerdere keren getuige is geweest van de schade, is het langzamerhand zat: “Laat het graf met rust!”
Een paar weken geleden was het weer zover: iemand besmeurde het graf met pudding. Johan confronteerde de dader — en kreeg als antwoord: “Het is een boerenhufter.”
“Dat zijn geen streken,” zegt Johan. “Je hebt gewoon geen respect voor mensen.”
En het is zeker niet de eerste keer. Mensen spugen regelmatig op de laatste rustplaats van Marie. De steen is herhaaldelijk omvergeduwd, waardoor de gemeente uiteindelijk besloot hem voorgoed plat te leggen — om nog meer ellende te voorkomen. “En dat lijkt te werken,” vertelt Johan, die ook al jarenlang grafteksten inkleurt om ze leesbaar te houden.
Een paar jaar geleden was het nog veel erger. Johan herinnert zich een man op de fiets die de begraafplaats aan de Tilburgseweg opreed, met een zware sloophammer aan zijn bagagedrager. “Waar ligt Marie van der Schans?” riep hij. Johan weigerde te antwoorden — maar de man werd steeds dreigender. Uiteindelijk trok Johan zich terug en meldde het bij de politie. De volgende dag lag de grafsteen in stukken. “Ik vind dit echt niet kunnen,” zegt hij. “Laat hem met rust. Hij heeft zijn straf gekregen én uitgezeten.”
Maar wie is eigenlijk deze Marie van der Schans, wiens graf 30 jaar na zijn dood nog steeds wordt belaagd?
“Vraag het aan de inwoners van Sprang-Capelle, en tachtig procent zal zeggen: wil je die naam nooit meer noemen?”, stelt Johan.
Zesenvijftig jaar geleden zorgde Marie voor een gitzwarte bladzijde in de geschiedenis van het kleine dorp — dat tegenwoordig zo’n 14.000 inwoners telt. Hij was tot over zijn oren verliefd op een mooi meisje en overstelpte haar met dure cadeaus. “Ze was zijn koninginneke,” zegt Johan. Maar geld om al die luxe te betalen, had de 25-jarige boekhouder niet. Dus leende hij overal waar hij maar kon — onder andere bij twee boerenbroers: Antoon (74) en Hendrik (72) van Zelst.
Op 1 september 1961 kwam hij langs om boodschappen van de kruidenierszaak van zijn moeder af te leveren — en tegelijkertijd ruim 500 gulden terug te betalen. Dat mondtte uit in een gruwelijke moordpartij. Marie had een ijzeren gewicht van twee kilo bij zich… en gebruikte dat als moordwapen.
De Nieuwe Tilburgsche Courant beschrijft het toen als “het werk van een woesteling”:
– De oudste broer, Toon, werd met zodanig geweld gewurgd dat zijn strottenhoofd volledig vernield was — daarna kreeg hij nog meerdere klappen op het hoofd.
– Zijn broer Hendrik kreeg eerst een enorme vuistslag waardoor alle tanden uit zijn mond vlogen — en daarna ook een dodelijke klap met een zwaar voorwerp.
Al snel leidden de sporen naar Marie. Hij betaalde een andere lening af met bebloed geld, iemand zag hem die avond hard wegrijden, en een speurhond wees hem aan als dader — zo schrijft Koos Nieuwenhuizen in 2021 in het Bruggeske, het tijdschrift van de Heemkundevereniging Sprang-Capelle.
Marie kreeg acht jaar cel en bleef door psychische problemen zijn hele leven onder toezicht. Na zijn vrijlating keerde hij terug naar Sprang-Capelle, maar kreeg nergens een kans. Hij leefde als een zwerver — en overleed in 1996 op 60-jarige leeftijd. Begraven werd hij in Sprang-Capelle. Het dorp dat hem tot op de dag van vandaag niet vergeeft voor wat hij in 1961 heeft gedaan.
Slechts twee gewonden bij zware aardbeving in Mexico
Gisteravond deed een flinke aardbeving Mexico schokken – maar gelukkig met verrassend weinig gevolgen. Hoewel de beving een forse kracht van 7,3 had (zo sterk als sommige recente trillingen in Venezuela), raakten er tot nu toe slechts twee mensen gewond.
Het epicentrum lag een stukje buiten de kust van Mexico, in de Stille Oceaan, vlak bij de grens met Guatemala. En toch waren de trillingen duidelijk te voelen tot in Mexico-Stad én zelfs in El Salvador. Volgens getuigen duurde het langdurig en voelde het opvallend ‘diep’ – met een rustig begin dat geleidelijk steeds heftiger werd.
Toch bleef de schade verrassend beperkt. Hier en daar werden wat aardverschuivingen of lichte beschadigingen aan gebouwen gemeld, maar niets ernstigs. Een vrouw raakte gewond toen ze in paniek uit een raam op vier meter hoogte sprong – ze liep botbreuken op en moest naar het ziekenhuis, maar is niet in levensgevaar. Een ander persoon liep lichte verwondingen op door splinters van een ingeslagen raam.
Kortom: een zware beving op papier, maar in de praktijk een relatief rustige afloop.
De oudste wandelaarster van de Vierdaagse: 92-jarige Blanche uit Roosendaal loopt weer mee
“Ik houd er flink de pas in hoor. Ik kan niet zo goed langzaam lopen.”
Zo klinkt het zelfverzekerd van Blanche Troost uit Roosendaal — die over minder dan een maand 93 wordt. En ja, je leest het goed: zij is dit jaar de oudste deelnemer aan de Nijmeegse Vierdaagse. Voor de zesde keer zet ze zich op weg langs de klassieke wandelroutes — en dat doet ze met een glimlach, vol energie en zonder enige twijfel.
“Waarom niet? Ik voel me nog hartstikke fit.”
Blanche, geboren in Rotterdam, ziet geen reden om te stoppen. “Waarom niet? Ik voel me nog hartstikke fit.” Haar dag begint bijna altijd vroeg: dan gaat ze op pad voor zo’n vijftien kilometer door de omgeving van Roosendaal. En gisteren? Die liep ze zelfs dertig kilometer — terwijl veel mensen van haar leeftijd al blij zijn met een rustig wandeltje door de tuin. “Bij mij gaat het eigenlijk vanzelf, want ik doe het gewoon heel graag.”
Wandelen zit in haar bloed — al haar hele leven. Regen of zon, het maakt weinig verschil… al heeft ze wel een duidelijke voorkeur: “Ik kan heel goed tegen de warmte. Ik vind dat juist wel aangenaam.”
Geen geheim — gewoon gezond leven én bewegen
Volgens Blanche zit er geen magisch recept achter haar uitzonderlijke conditie. “Ik leef gezond, ik heb nooit gerookt en ik drink geen alcohol. Bovendien is stilzitten niks voor mij. Ik ben een echt buitenmens — en dan is wandelen een mooi tijdverdrijf.”
Het avontuur met de Vierdaagse begon dankzij haar jongste zoon. Nadat hij zelf het evenement had uitgelopen, vond hij: “Dit moet ook iets voor mama zijn.” Hij schreef haar in — en sindsdien is de Vierdaagse voor Blanche elk jaar het hoogtepunt. Ook dit jaar loopt ze weer vier dagen lang dertig kilometer per dag.
Een bekende verschijning langs de route
Langs de wandelroute is Blanche inmiddels een vertrouwd gezicht. Veel wandelaars herkennen haar — en sommigen spreken haar zelfs onderweg aan. “Ik kan daar best van genieten hoor. En ik vind het ook fijn als mensen mij iets lekkers toestoppen om te eten, want ik kan niet zoveel meedragen.” Drinken is gelukkig altijd ruimschoots voorhanden.
“Op mijn leeftijd maak je niet meer zoveel mee…”
Voor Blanche is de Vierdaagse meer dan een wandelevenement — het is een feest. “Op mijn leeftijd maak je niet meer zoveel mee, en daarom kijk ik er echt naar uit. De sfeer, de muziek, alle mensen langs de route… het is één groot feest.”
Of ze volgend jaar weer aan de start staat? Dat weet ze nog niet — maar eerst moet deze editie gewoon worden uitgelopen. En als het volgend jaar weer lukt? Dan staat ze gewoon weer klaar: “Ik ga ervoor!”
Schip gezonken in Amsterdam: hulpdiensten op zoek naar vermiste opvarende
De alarmbelletjes gingen rond 08.30 uur — zo meldt AT5 — toen de melding binnenkwam over een schip dat in Amsterdam aan het zinken was. Op dat moment lag het vaartuig nog niet helemaal onder water, maar de situatie was al kritiek.
Om de vermiste opvarende te vinden, zijn er allerlei hulpmiddelen ingezet: van een sonarboot tot een drone. Zowel de politie als de veiligheidsregio gaan er helaas vanuit dat de persoon waarschijnlijk niet meer in leven is. Daarom spreken ze nu niet meer van een ‘zoekactie’, maar van een ‘bergingsoperatie’.
Wat precies de oorzaak is van het ongeluk, is nog onduidelijk. Een aanvaring komt volgens de eerste informatie niet in aanmerking.
5, 10 of 15 procent? Pinapparaten vragen steeds vaker om fooi
Je kent het wel: je bestelt een koffie of een biertje, pakt je pinpas, en dan — plotseling — verschijnt op het scherm van het pinapparaat een vraag die je eerst even doet stilstaan:
“Wil je 5%, 10%, 15% fooi geven? Of een bedrag zelf invullen? Of gewoon ‘geen fooi’?”
Het is geen illusie: horecazaken gebruiken deze fooikeuzemenu’s steeds vaker. En ja — we geven vaker fooi als er om gevraagd wordt. Dat blijkt uit cijfers die betaalbedrijven met de NOS hebben gedeeld.
Waarom kiezen we zo vaak voor 5%?
Als we al kiezen voor een fooi (en dat doen maar 39% van de mensen op pinapparaten waar de optie actief is), dan is 5 procent veruit de meest aangeklikte keuze. Volgens Tebi, een betaal- en softwarebedrijf, kiest bijna een kwart van de fooigevers liever voor een klein, zelf ingevoerd bedrag — maar ‘Amerikaanse’ fooibedragen van 20% of meer zijn hier bijna niet te vinden.
Het effect van ‘vragen’ versus ‘niet vragen’
Bij koffiezaken met baliebestellingen is het effect duidelijk:
– Zonder fooiverzoek → bijna niemand geeft fooi.
– Met fooiverzoek → meer dan 20% van de klanten pind fooi.
In chique restaurants is het andersom: daar geven gasten vaak al fooi zonder dat er om gevraagd wordt. Maar zodra het menu erbij komt, stijgt het percentage fooigevers nog verder.
Van corona tot cashless: hoe The Shore het mee maakte
The Shore, een surfschool en strandtent in Scheveningen, stapte tijdens corona volledig over op pinnen. En toen daalden de fooien hard. In 2021 kreeg de zaak een nieuw kassasysteem met fooioptie — en sindsdien zijn de fooien weer gestegen. Mede-eigenaar Thomas Franse heeft een dubbel gevoel: “Het is niet de beste klantervaring. In het begin kregen we veel negatieve reacties. Maar het is wel een belangrijke bron van inkomsten voor ons personeel.” Inmiddels merkt hij dat klanten eraan wennen — want steeds meer horecazaken doen hetzelfde.
Hoeveel fooi komt er nou echt binnen?
Bij Mick O’Connells, een Ierse pub in Utrecht, komt er gemiddeld 3500 tot 4000 euro per maand binnen via pinfooi. Die wordt eerlijk verdeeld onder het personeel, op basis van gewerkte uren — wat neerkomt op zo’n 2 euro per uur extra. En ook daar is 5% de standaardkeuze.
Klanten: van ongemakkelijk tot fijn
Reacties van bezoekers lopen uiteen:
“Ik heb geen fooi gegeven. Ik merk dat ik het minder persoonlijk vind. Het is gewoon: hier, wil je fooi geven of niet?” — Sophie, saladebar Utrecht
“Ik vind het wel fijn, want dan kan ik zelf kiezen wat en of ik geef. Mensen werken er hard voor. Dan is het fijn om even iets extra’s te geven.” — Bezoeker The Shore
Niet iedereen is enthousiast
In Den Bosch zeggen meerdere horecazaken expliciet nee tegen het fooimenu.
“Ik hou er niet zo van. Ik ga niet onnodig fooi opdringen — mensen geven het als ze het zelf willen.” — Marc Bouman, Brasserij Breton
“Als je die keuze toont, voelen mensen zich misschien gedwongen. Voor ons werkt het prima om het volledig iemands eigen keuze te laten.” — Angie Joosten, Café CinQ
En regionaal verschilt het ook: in Amsterdam gebruikt ruim 30% van de Tebi-klanten de fooifunctie, terwijl dat in Nijmegen slechts 10% is.
Een trend die blijft groeien
Adyen, een ander betaalbedrijf, zag dat het gebruik van fooimenu’s bij restaurants steeg van 19% in de eerste helft van 2025 naar 22% in de eerste helft van 2026, en bij bars en cafés van 46% naar 53%.
Zoals Julien Marlier, manager Benelux bij Adyen, het samenvat:
“Dit wijst erop dat dit steeds meer een standaardonderdeel wordt van moderne betaalprocessen in de horeca.”
Franse ‘baaibrief’ wekt weerzin op in Nederland: “Belachelijk en betuttelend”
De Franse overheid is bezorgd over het dalende geboortecijfer — en daarom krijgen alle Franse mannen en vrouwen van 29 jaar deze zomer een persoonlijke brief. Niet om te feliciteren, maar om hen erop te wijzen dat hun biologische klok steeds luider tik-tik-tikt. De brief legt uit hoe leeftijd invloed heeft op vruchtbaarheid en past in een bredere strategie: zo kunnen Franse vrouwen tussen 29 en 37 jaar gratis hun eicellen laten invriezen. Doel? Het aantal geboortes een beetje een duwtje geven — en de vergrijzing wat afremmen.
Maar in Nederland roept dat initiatief vooral een frons op. In een recent onderzoek onder ruim 19.000 leden van het RTL Nieuwspanel vond slechts 11 procent het een goed idee om mensen op deze manier aan te moedigen kinderen te krijgen. Maar liefst 77 procent is duidelijk tegen.
“Belachelijk en betuttelend”, schrijft één jonge deelnemer. Een ander houdt het kort en krachtig: “Mind your own business.” (Bemoei je met je eigen zaken.)
Veel reacties wijzen op de realiteit waarin jongeren nu leven: “De overheid moet er eerst maar eens voor zorgen dat ik kinderen kan betalen”, klinkt het vaak. En dan zijn er nog de pijnlijke, stille verhalen: mensen die graag kinderen willen, maar door vruchtbaarheidsproblemen, gebrek aan partner of woonzekerheid geen kans zien. “Ik zou gekwetst zijn”, schrijft iemand. “Als je geen kinderen kunt krijgen, is zo’n brief heel confronterend.”
Natuurlijk zijn er ook stemmen die het initiatief niet per se afwijzen — mits het bij informatie blijft. “Bewustzijn is altijd goed, maar het hangt wel af van de toon en precieze inhoud van de brief”, zegt één deelnemer.
Dat het geboortecijfer daalt, is overigens ook hier een duidelijke trend: van rond de 1,8 kind per vrouw in 2010 naar ongeveer 1,4 nu. Demograaf Daniël van Wijk van het NIDI vindt dat verrassend — vooral omdat de daling bleef doorgaan, zelfs nadat de economie herstelde na de financiële crisis. “We zijn nog altijd op zoek naar de volledige verklaring. Het blijft voor een deel een puzzel.”
En terwijl sommigen bewust kiezen voor kinderloosheid — vaak vanwege vrijheid, zorgen over de wereld of financiële onzekerheid — lopen anderen tegen obstakels aan die ze niet zelf in de hand hebben: geen stabiele relatie, geen geschikte woning, of jarenlange IVF-pogingen zonder succes. Homostellen noemen het adoptietraject “erg lang en slopend”.
Van Wijk denkt dat zo’n brief op zich niet schadelijk is — zolang het bij informatie blijft en er geen dwang achter zit. Maar of het echt meer geboortes oplevert? Daar twijfelt hij aan. “Het levert waarschijnlijk meer op om als overheid iets aan die obstakels te doen dan alleen een brief te sturen.”
