Slachtoffer van bizonaanval in Yellowstone: ‘Hij had me letterlijk kunnen doden’
RTL Nieuws meldde afgelopen weekend het harde verhaal van McDaniel, die met zijn kleinzoon op stap was in het beroemde nationaal park in de VS.
“Wij stonden ongeveer honderd meter verderop”, vertelt hij aan CNN over het moment dat alles begon. “Het dier leek rustig – geen spoor van agressie. We maakten gewoon wat foto’s en besloten verder te lopen.”
Toen verscheen er opeens een witte pick-up… en de bizon stormde plotseling richting de auto én richting McDaniel en zijn kleinzoon. De auto reed door – zonder te stoppen.
“Er was bijna geen tijd om na te denken”, zegt McDaniel. “Hij was nog geen honderd meter bij ons vandaan, en kon ons in een paar seconden bereiken. Dus riep ik tegen mijn kleinzoon: ‘Jij gaat links, ik ga rechts’ – ik wilde hem afleiden.”
Op de beelden is te zien hoe McDaniel probeert te ontsnappen: hij zigzagt tussen bosjes, probeert het dier van zijn kleinzoon weg te lokken. Maar het werkt niet.
Uiteindelijk ramt de bizon hem met zijn kop – zo hard dat McDaniel de lucht in vliegt.
“Toen ik roerloos op de grond lag, kon ik niets meer bewegen. Hij lag letterlijk bovenop me. Hij had me kunnen trappen, me met zijn hoorns kunnen doorboren, bijna alles doen om me te doden… maar hij deed het niet”, zegt hij.
Fotograaf Mike MacLeod was getuige. Eerder vertelde hij al: “Ik was doodsbang dat hij die man op de grond zou doorsteken, dus stopte ik met filmen en rende naar de bizon toe. Ik schreeuwde zo hard mogelijk en probeerde zo groot en intimiderend mogelijk over te komen.”
Uiteindelijk trok de bizon zich terug – waarna anderen McDaniel konden helpen. Het parkpersoneel bracht hem meteen naar het ziekenhuis. Hij liep een gebroken dijbeen en diverse kneuzingen op.
“Ik heb de komende dagen fysiotherapie nodig om weer te leren lopen, maar gelukkig was het veel erger hadden kunnen zijn”, zegt hij.
Waarom de bizon aanviel, weet niemand precies. MacLeod vermoedt dat het dier al geïrriteerd was voordat het gebeurde.
Volgens de beheerders van Yellowstone moeten mensen die door een bizon worden achtervolgd berenspray gebruiken: “Spuit terwijl je wegloopt, en zoek dekking achter bomen of auto’s.”
Wachtlijsten Pieter Baan Centrum flink afgenomen — maar bij tbs-klinieken blijft het stil staan
Goed nieuws vanuit het Pieter Baan Centrum (PBC): de wachtlijsten zijn de afgelopen tijd flink ingekrompen. Slechts 45 mensen staan er nu op de lijst om te worden opgenomen — en bijna de helft daarvan heeft al een vaststaande opnamedatum. De reden? Er is minder vraag naar gedragskundig onderzoek, de renovaties in het PBC zijn achter de rug, en er is hard gewerkt aan het aanwerven van forensisch psychiaters, psychologen en milieu-onderzoekers.
Maar: terwijl het PBC weer wat ademruimte krijgt, blijft het bij de tbs-klinieken vrijwel steken. Het aantal mensen dat wacht op een plek is nauwelijks veranderd: eind mei stond er nog steeds 268 op de wachtlijst — tegenover 274 eind 2025. En de gemiddelde wachttijd ligt nog steeds rond de één jaar.
Waarom blijft het hier zo lang duren? Volgens TBS Nederland komt dat door meer opleggingen én een te trage doorstroom. Veel patiënten zouden eigenlijk op een lager beveiligingsniveau verder kunnen met hun behandeling — maar daar is simpelweg te weinig ruimte voor, zowel in de GGZ als in instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking. Daarnaast is de klinische capaciteit in de GGZ de afgelopen jaren fors afgebroken.
De oplossing? Meer bedden, slimmer gebruik van bestaande capaciteit — en vooral: flexibele tbs-klinieken die snel kunnen schalen afhankelijk van de vraag. Denk ook aan alternatieven voor oudere tbs-patiënten, waarvan sommigen inmiddels zorg nodig hebben die meer op verpleeghuiszorg lijkt. Dan wordt er weer ruimte vrijgemaakt in de klinieken zelf.
Demonstratie tegen ICE in Biddeford na doodschieten Colombiaanse migrant
In de kleine stad Biddeford in Maine zijn gisteren honderden mensen de straat op gegaan om hun woede en verdriet te uiten over het fatale geweld van de Amerikaanse immigratiedienst ICE. Aanleiding? Het doodschieten van een 26-jarige Colombiaanse man maandagochtend tijdens een verkeerscontrole — hij zat in zijn auto en probeerde volgens de autoriteiten aan de controle te ontkomen.
ICE zegt dat hij zijn voertuig als wapen gebruikte, waardoor de agent “uit vrees voor de openbare veiligheid” zijn vuurwapen trok. Maar er is geen bewijs dat dit zo was: de betrokken agenten droegen geen bodycams, en de man werd met meerdere kogels geraakt. Hij overleed later aan zijn verwondingen. De agent die schoot, is inmiddels op non-actief gesteld.
Interessant: een senator uit Maine vertelde later dat de man niet degene was waar de ICE-agenten eigenlijk naar op zoek waren — terwijl eerder wel werd gezegd dat hij al eerder een uitzettingsbevel had gekregen. Het ministerie dat ICE onder zich heeft, belooft nu een onderzoek.
Gouverneur Janet Mills (Democraat) reageerde scherp: ze vindt dat er “een einde moet komen aan de roekeloze en willekeurige manier waarop ICE opsporingsacties uitvoert”. En dat sentiment deelde een van de ongeveer 200 demonstranten met de lokale publieke omroep: “ICE hoort geen mensen op straat in de VS te vermoorden. Ik schaam me én ben ontzet en geschokt.”
Ook een directeur van een migrantenorganisatie sprak van woede: “Hoeveel meer leed moeten onze gemeenschappen nog doorstaan voordat de machthebbers erkennen dat dit te ver gaat?”
En dit is niet geïsoleerd: het was de tweede keer in korte tijd dat een ICE-agent een migrant doodde tijdens een autostop — vorige week gebeurde precies hetzelfde in Texas met een Mexicaanse man. Sinds de nieuwe ambtstermijn van president Trump is het al de tiende keer dat ICE iemand dodelijk neerschiet.
Michael en Max zoeken al jaren naar een draagmoeder — maar ‘oproepen’ mag niet
Het is een droom die al jaren brandt bij Michael Bennenbroek en Max Gruijters uit Someren: samen een kind opvoeden dat ook biologisch van hen is. Maar de weg naar die droom is steil, onzeker en vol regelgeving die soms meer belemmert dan ondersteunt.
Michael, brandweerman, en Max, advocaat in familierecht, zijn al drie jaar op zoek naar een draagmoeder — een vrouw die bereid is om voor hen te zwanger te worden en het kindje te dragen. Niet zomaar een keuze, maar een zorgvuldig overwogen, emotioneel zwaar en juridisch complex proces.
“Je kunt natuurlijk ook kiezen voor adoptie of pleegouderschap”, zegt Max. “Maar dan zoek je toch ook naar iets van jezelf in je kind — een stukje DNA, een gevoel van continuïteit.”
Hun verhaal begon acht jaar geleden, toen ze elkaar ontmoetten. Michael was gescheiden en had al een zoontje. Tijdens zijn huwelijk kwam hij tot het besef dat hij op mannen viel — en dat hij niet langer kon doen alsof. Het uit de kast komen was heftig, maar leidde uiteindelijk naar een nieuw, gelukkig leven. Vandaag delen Michael en Max het ouderschap met Michaels ex-vrouw. Voor Max was het ook een grote verandering: “Ik was nog jong. Plotseling had ik een partner én een kind — en werd ik stiefvader.”
Nu zijn ze getrouwd, hangen er vrolijke familiefoto’s aan de muur, en toch voelt het alsof er iets ontbreekt. “Een kind dat er altijd is en helemaal van ons is”, zegt Michael. “We dachten pas later aan draagmoederschap. In eerste instantie had ik daar zelfs geen idee van.”
De tafel in hun keuken staat vol met folders, boekjes en een uitgebreide vragenlijst — alles wat ze hebben geleerd via stichtingen als Zwanger voor een Ander en Meer dan Gewenst. “Hier kun je het allemaal over hebben met een draagmoeder”, legt Michael uit. “Veel praten, veel afstemmen, veel rekening houden met emoties. Je kunt de beste afspraken maken, maar mensen veranderen. En steun van familie? Dat is cruciaal.”
Die steun hebben zij wel — ook hun zoontje vindt het geweldig. Soms horen ze zelfs: “Als ik wat jonger was geweest, had ik jullie geholpen.” Maar juist voor de draagmoeder is die steun even belangrijk. Een keer waren ze al ver in gesprek met een vrouw die zelf geen kinderen wilde, maar wel graag de bevalling wilde meemaken — “de oerkracht ervan”, noemde ze het. Helaas miste zij de nodige steun van haar familie, en dus ging het niet door.
En dan is er de wet. In oktober bespreekt de Tweede Kamer een nieuwe regeling waarin het recht van het kind om te weten wie de draagmoeder is, nog sterker wordt benadrukt. “We willen graag dat zij onderdeel blijft van het leven van ons kindje”, zegt Michael. “We willen volledig open zijn”, voegt Max eraan toe. “Voor ons is zij een heel bijzondere tante.”
Maar hier komt de knelpunt: bemiddeling mag niet. Geen organisatie, geen website, geen officiële plek waar Michael en Max terechtkunnen om in contact te komen met een draagmoeder. “Als je op een normale manier kinderen krijgt, staat niemand erbij stil”, zegt Michael. “Mensen krijgen zeven kinderen, soms worden kinderen uit huis geplaatst… Bij ons komt de Kinderbescherming eerst langs om te checken of we wel goede ouders kunnen zijn.”
Toch blijven ze hoopvol. “We staan er positief in dat we iemand vinden”, zegt Max. “En als het niet lukt, kunnen we tenminste zeggen: wij hebben het geprobeerd.”
En dan is er nog een ander Brabants verhaal — Anna en Janneke, een lesbische koppel, en Marvin en Luc, een homo-koppel. Samen nemen ze een bijzondere beslissing: de dames worden zwanger van het herenkoppel. Één baby blijft bij de vrouwen, de andere wordt gedragen voor de mannen — en na de geboorte blijft dat kindje bij Michael en Max. In de podcast Met de beste bedoelingen wordt dit unieke, menselijke en inspirerende traject volledig verteld.
Canadese modemagnaat Nygard opnieuw veroordeeld voor seksueel geweld
De Canadese modebaas Peter Nygard (84) is opnieuw schuldig bevonden aan zware vormen van seksueel geweld — en dit keer ging het om een 18-jarige vrouw die hij eind jaren 90 naar zijn penthouse lokte onder het voorwendsel dat hij haar zou helpen met een modelcarrière. Maar in plaats van een kans op succes, kreeg ze een nachtmerrie te verduren: Nygard sloot haar op in zijn slaapkamer en misbruikte haar.
Nygard, oprichter van het voormalige mode-imperium Nygard International, stopte in 2020 als bestuursvoorzitter — kort voordat het bedrijf failliet ging. Hij zit al jaren vast wegens vergelijkbare misdrijven. In 2023 kreeg hij elf jaar cel voor het seksueel misbruiken van vier andere vrouwen tussen eind jaren 80 en 2005. Toen noemde de rechter hem openlijk een “seksueel roofdier”.
Zodra zijn strafzaken in Canada zijn afgerond, wordt Nygard uitgeleverd aan de Verenigde Staten. Daar staat hij terecht voor een hele reeks ernstige beschuldigingen — waaronder seksueel misbruik en mensenhandel. Volgens de aanklacht zou hij meerdere minderjarigen hebben misbruikt. Ook twee van zijn eigen zoons beweren dat ze als minderjarigen werden verkracht door een sekswerker, op instructie van hun vader. Nygard heeft in totaal tien kinderen bij acht verschillende vrouwen.
Hoewel hij alle aanklachten ontkent, gaat hij niet in hoger beroep tegen de nieuwste veroordeling. Zijn advocaat bevestigt dat. Wel wil hij proberen de uitlevering naar de VS op te schorten — onder verwijzing naar zijn hoge leeftijd en gezondheidsklachten.
Ad zag als enige de Hercules neerstorten: ‘Ik kan het met niemand delen’
Ad Raaijmakers (67) is de enige persoon die de crash van het militaire transportvliegtuig – de Hercules – op Vliegbasis Eindhoven met eigen ogen heeft gezien. Het was één van de zwaarste vliegrampen in Nederlandse geschiedenis: 34 mensen kwamen om het leven. En tot op de dag van vandaag weet niemand anders dan Ad hoe het vliegtuig precies neerstortte. Dat maakt het voor hem onvoorstelbaar eenzaam. “Ik kan het met niemand delen”, zegt hij er zelf over. Voor hem is er een duidelijk ‘voor’ en ‘na’ de Herculesramp – twee levens die nooit meer samenkomen.
Die maandag was Ad aan het werk: hij was bezig met het opruimen van gras dat hij eerder had gemaaid. Er zou verder die dag geen vliegverkeer zijn, dus hij mocht dicht bij de landingsbaan komen. Tot zijn verbazing hoorde hij dan opeens het karakteristieke geluid van een Hercules. “Hoe kan dat nou?”, dacht hij. Op de baan zaten al honderden vogels – volgens hem wel vijfhonderd. “Zo veel heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Normaal rijdt er altijd een vogelman rond om ze weg te jagen. Maar die was er niet. Logisch ook: er zou immers niks meer vliegen.”
Toen het toestel landde, keek Ad toe. “De Hercules vloog dwars door die vogels heen. Er was één grote zee van veren en bloed. Hij probeerde weer op te stijgen, maar de twee linker motoren deden het niet meer.” En voor zijn ogen stortte het vliegtuig neer.
Direct na de crash dachten de hulpdiensten dat er vier bemanningsleden in het wrak zaten. Pas later bleek dat er ook 37 leden van het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht aan boord waren – wat betekende dat de reddingsactie voor veel slachtoffers te laat op gang kwam. “Dan kijk je in het vliegtuig en zie je die mensen liggen. Ik vergelijk het met lappenpoppen die in een hoek zijn neergegooid – armen en benen door elkaar. De brandweer haalde ze eruit en legde ze op brancards.”
Ad was geen hulpverlener, maar hij wist wel aan te pakken. Hij hielp mee met het dragen van brancards. “Die mensen kwamen buiten, zuchtten één keer flink… kregen schuim op hun mond… en toen was het gewoon over.” Even stopt hij, herpakt zich en zegt zacht: “Dat beeld blijft een beetje hangen.”
Hij hielp ook bij het op een rij leggen van de overledenen – allemaal bedekt met een laken, zodat ze konden worden geteld. Toen de hulpdiensten bij elkaar werden geroepen, bleef Ad alleen achter bij de doden. “Ik hoorde nergens bij. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet niet hoe lang ik daar stond.”
De crash en de uren daarna hebben zijn leven voorgoed veranderd. Als enige ooggetuige draagt hij een last die hij nooit met iemand anders kan delen. “Heb je ook gezien dat er rook van die banden kwam? Dat het vliegtuig door die vogels vloog? Dat heb ik gezien – en niemand anders.”
Jarenlang sprak Ad nauwelijks over wat hij had meegemaakt. Vorig jaar brak hij voor het eerst open tijdens de jaarlijkse herdenking. Een trauma-expert uit het publiek sprak hem daarna aan. Al 29 jaar droeg hij die zware last. Dit jaar ging hij zes dagen naar Trauma Centrum Nederland voor therapie. “In één keer zijn een heleboel dingen duidelijk geworden. Het is alsof je met een som bezig bent en de goede formule niet hebt. Je kunt het niet oplossen. Nu heb ik wel de goede formule – en weet ik hoe het in elkaar zit. Dan kan ik er beter mee omgaan.”
Hier lees je alle verhalen over de Herculesramp.
