Van crossen op bultjes bij de boerderij naar snelheidsduivel aan de top
Ze pakte al goud op het Europees kampioenschap — en komende week zet Renske van Santvoort alles op een kaart bij het WK BMX in Australië. De 22-jarige Nulandse heeft een carrière die begon waar je het minst zou verwachten: op de eigen boerderij, tussen de koeien en de hooibergen.
“Die paar zelfgemaakte bultjes vond ik gewoon zo leuk”, lacht ze. Op het landgoed in Nuland was genoeg ruimte om samen met haar zus een mini-crossbaan te bouwen — geen fancy faciliteiten, gewoon modder, gras en een flinke dosis fantasie.
Haar eerste fiets? Die van haar zus. En toen dat goed ging, kreeg ze toestemming van haar moeder om lid te worden van de lokale fietscrossclub. “In het begin trainde ik niet veel — ik had vooral gewoon plezier. Echt gewoon lol maken op de fiets.” Pas na een tijdje kwam ze in een talententeam terecht… en daarmee ook in het echte wereldje van de BMX.
BMX — oftewel Bicycle Motocross — is geen sport voor de zachte ziel. Valpartijen horen erbij, altijd. En Renske kent die ook maar al te goed: een gebroken arm, een rugblessure, en twee jaar geleden een hersenschudding na een harde klap.
“Iedereen is een beetje bang op de fiets — dat is normaal”, zegt ze. “Maar angst mag je gevoel niet overnemen. Na een val ben je natuurlijk wat voorzichtiger de volgende keer. Dat moet je leren uitzitten. Niet iedereen vindt dat even makkelijk.” Volgens haar juist daarom is BMX zo spannend: “Je kunt de grote favoriet zijn, maar één klein foutje en je staat ineens buiten beeld. Niets is ooit zeker.”
Vandaag, op 22-jarige leeftijd, behoort Renske tot de absolute elite in de categorie tot 23 jaar. Recent nog pakte ze de Europese titel — en ze voelt zich beter dan ooit. “Niet alleen door de resultaten, maar ook door het vertrouwen dat ik nu heb op de fiets. Ik heb hard gewerkt aan bepaalde onderdelen — hoewel het natuurlijk nooit perfect is.”
Volgend weekend staat het WK op het programma, in Brisbane, Australië. “Natuurlijk hoop ik op goud — maar ja, het blijft BMX. Er kan altijd iets gebeuren. Als ik mezelf te veel druk geef, maak ik juist fouten. Dus ik doe gewoon mijn best, geef alles wat ik heb… en laat de rest los.”
Ziet ze ook wat van Australië? “We zijn even naar het strand geweest — maar verder draait alles om de wedstrijd.”
Vanaf volgend jaar stapt ze over naar de hoogste klasse: weg uit de ‘onder 23’-categorie, en rechtstreeks in de volwassen top. De verwachtingen liggen hoog — en voor Renske zelf staan de Olympische Spelen centraal. “Dat is écht mijn droom. Ik doe er alles voor om daar te komen.” Daarom werkt ze ook parttime bij een sportschool: “Enerzijds om wat bij te verdienen — maar vooral ook om even buiten de BMX-bubbel te stappen. Een frisse blik doet wonderen.”
Senegal ontslaat bondscoach Thiaw na pijnlijke WK-uitschakeling
Senegal had grote hoop gevestigd op het WK — vooral na die sterke toon in januari tijdens de Afrika Cup. Maar het wereldkampioenschap verliep totaal anders dan gehoopt: een teleurstellende groepsfase, gevolgd door een bijzonder pijnlijke nederlaag in de zestiende finales.
In de groep ging het al mis: eerst een 3–1-verlies tegen Frankrijk, daarna een 3–2-nederlaag tegen Noorwegen. En dan kwam de finale van de droom: tegen België leek alles op rolletjes te gaan — Senegal zat met nog vijf minuten te spelen op een comfortabele 2–0-voorsprong. Maar toen sloeg het noodlot toe: de Belgen kwamen terug, dwongen verlenging af en wonnen uiteindelijk met 3–2.
De reactie van de Senegalese voetbalbond liet niet lang op zich wachten: bondscoach Aliou Cissé (die in de samenvatting per ongeluk wordt genoemd als Thiaw — maar bedoeld is Aliou Cissé, de echte bondscoach van Senegal) is ontslagen na deze vroege uitschakeling.
Volgens de Franse sportkrant L’Équipe zou Patrick Vieira — de geboren-Dakarrese ex-Frans wereldkampioen — een serieuze kandidaat zijn om hem op te volgen. De Senegalese voetbalbond heeft intussen een persconferentie aangekondigd voor maandag, waar waarschijnlijk meer duidelijkheid komt over de toekomstige koers.
Finn Stokkers keert terug bij RKC Waalwijk — en dit keer voor drie jaar!
Goed nieuws voor de Geelblauwen: spits Finn Stokkers is officieel weer thuis! Hij heeft een driejarig contract getekend bij RKC Waalwijk en keert na vier jaar terug naar het Mandemakers Stadion. Voor de 30-jarige aanvaller begint dus zijn tweede ronde bij de Brabantse club — en die voelt volgens hem als thuiskomen.
Tussen 2020 en 2022 maakte Finn al kennis met Waalwijk: toen speelde hij 61 officiële wedstrijden, scoorde twaalf keer en gaf zes assists. Na zijn vertrek naar Go Ahead Eagles — waar hij onder meer in de UEFA Europa League actief was (en zelfs tegen OGC Nice doelde) — keerde hij nu transfervrij terug. En hoewel er ook interesse was van andere clubs, koos hij bewust voor een herstart in Waalwijk. “Een warme club”, noemt hij het zelf.
Technisch directeur Bernard Schuiteman ziet de terugkeer als een sterke aanwinst: Finn kent de club, de stad, de cultuur — en kan met zijn ervaring écht meehelpen, vooral bij de jongere spelers in de selectie. Voor RKC past zijn komst perfect bij de ambitie om steeds competitiever te worden én door te groeien.
Argentinië blijft dromen van een nieuwe wereldtitel — na een spannende, emotionele zege op tien Zwitsers
Argentinië houdt zicht op een nieuwe wereldtitel, en dat komt mede door een dramatische, bijna filmische wedstrijd tegen Zwitserland. Na verlenging wonnen de Zuid-Amerikanen met 3–1 — en dat, nadat ze al een tijdje met één man minder speelden door een controversiële rode kaart voor Breel Embolo. Ook een prachtige afstandstreffer van Julián Álvarez zorgde voor een enorme uitbarsting van vreugde onder de Argentijnse fans.
Deze overwinning betekent dat er geen volledig Europees halve finale-feestje komt: Argentinië treedt woensdag op tegen Engeland, dat zaterdagavond Noorwegen versloeg dankzij twee treffers van Jude Bellingham. In de andere halve finale spelen Spanje en Frankrijk dinsdag tegen elkaar.
Een sterke start, maar ook veel spanning
De Argentijnen begonnen flink: Lionel Messi liet zich weer eens zien als de onmisbare leider — niet per se met actie, maar met impact. Al na tien minuten legde hij een hoekschop zo perfect op het hoofd van Alexis Mac Allister dat die keurig koppen kon (1–0). Voor Messi was het zijn tiende assist ooit op een WK: hij verbeterde daarmee zijn eigen record.
Zwitserland kwam in de tweede helft steeds sterker, kreeg meerdere grote kansen en maakte uiteindelijk ook gelijk via Dan Ndoye (1–1). Maar toen leek het alsof de balans langzaam naar Zwitserland begon te kantelen… totdat de VAR ingreep.
De VAR-omslag en de emotionele rode kaart
Breel Embolo leek onderuit geschopt te worden door Leandro Paredes — en kreeg eerst een vrije trap. Maar de VAR controleerde het beeld en concludeerde: Embolo sprong voordat het contact plaatsvond. Een schwalbe, dus. Hij kreeg zijn tweede gele kaart — en moest vertrekken. In tranen, getroost door teamgenoten, verliet hij het veld. Zwitserland speelde de resterende tijd met tien man.
Argentinië probeerde de overmacht te benutten, maar tot een tweede doelpunt in de reguliere tijd was het niet genoeg. Er volgde verlenging — en daar ging het pas echt los.
Verlenging: Álvarez doet het, Mártinez maakt het af
Invaller Thiago Almada liet meteen merken dat hij energie bracht — zijn harde schot miste net het doel. Maar toen kwam Julián Álvarez met een prachtige afstandsknal die de Argentijnsheid letterlijk op de bank liet springen: 2–1. En kort daarna maakte Lautaro Mártinez de 3–1 definitief, na een snelle counter waarbij de Zwitse verdediging volledig openlag.
Een spannende, emotionele en uiteindelijk zeer verdienstelijke overwinning — en een duidelijk signaal: Argentinië is nog lang niet uit het toernooi.
Bellingham breekt Noorwegen’s hart — Engeland door naar de halve finale!
Jude Bellingham deed het weer: twee doelpunten, één overwinning, en een hele natie op zijn rug. Tegen Noorwegen was hij simpelweg onmisbaar — net als in de achtste finale tegen Mexico, waar hij ook al tweemaal raak was. Met die 3–2-zege is Engeland nu écht in de halve finale van het WK, en wacht er woensdag een zware klus: ofwel Argentinië (de huidige wereldkampioen), ofwel Zwitserland. Die twee strijden zondag om 03.00 uur Nederlandse tijd om een plek in de halve finale.
Engeland won het WK ooit, in 1966 — maar sindsdien strandde het tweemaal in de halve finale: in 1990 en 2018. Dit keer wil men dus verder.
De wedstrijd in het Miami Stadium begon rustig, bijna wat traag. Bellingham kreeg al vroeg een kans: in de 19e minuut miste hij met zijn hoofd net een voorzet van Antony Gordon. Even later liet Nico O’Reilly een kans liggen na een pass van Noni Madueke — die ooit bij PSV speelde. Noorwegen bleef lang stil, maar kwam pas richting rust echt tot leven. Erling Haaland koppen in de 35e minuut — maar recht in de armen van doelman Jordan Pickford. Een minuut later wel raak: Harry Kane verloor de bal op eigen helft, Andreas Schjelderup schoot van links hard en hoog, de bal ketste via de verre paal in: 1–0.
Noorwegen had nog een kans om vóór rust te vergroten — Alexander Sørloth verspeelde een snelle counter in de 44e minuut. En dat zou hen duur komen te staan… Want juist in blessuretijd maakte Bellingham gelijk: fraaie aanname, scherpe afwerking — 1–1.
In de tweede helft dachten de Noren even dat ze opnieuw vooruit waren: na een hoekschop viel de bal in het Engelse doel, maar de videoscheidsrechter trok de treffer terug — Haaland had eerder gefouleerd. Later kopte Kristoffer Ajer tegen de lat bij een andere corner. En toen Bukayo Saka een goede actie deed, was Fredrik Aursnes (vroeger bij Feyenoord) net op tijd om de bal uit de gevaarlijke zone te halen.
Maar toen kwam de verlenging — en Bellingham. In de 93e minuut reageerde hij razendsnel: doelman Ørjan Nyland liet een afstandsschot van invaller Morgan Rogers onhandig doorschieten, en Bellingham stond klaar voor de 2–1.
Zat de spidercam-kabel Noorwegen dwars in de kwartfinale?
Heeft een onzichtbare kabel van die vliegende camera bovenop het veld Noorwegen écht de doos uit geholpen in hun spannende kwartfinale tegen Engeland (2–1)? Volgens bondscoach Stale Solbakken wel — en dat noemt hij puur pech. “Dat was pech voor ons”, zei hij na afloop, met verwijzing naar het moment vlak voor Englands gelijkmaker door Jude Bellingham.
Toen doelman Ørjan Nyland de bal hoog uitschoot, zou die volgens Noorwegen tegen één van de dunne kabels van de spidercam zijn gekomen — de camera die van bovenaf meevliegt en het spel vanuit een ‘vogelvlucht’-perspectief vastlegt. De bal zou daardoor van richting zijn veranderd, rechtstreeks neergestort zijn, en bijgevolg een misverstand tussen de Noorse verdedigers hebben veroorzaakt. “De bal viel rechtstreeks uit de lucht naar beneden, waardoor hij van richting veranderde. Er ontstond een misverstand tussen onze spelers. Het was een slecht moment voor ons, maar daar kunnen we niets aan doen”, legde Solbakken uit.
Volgens Noorwegen had er toen een scheidsrechtersbal moeten komen — maar dat gebeurde niet. En ook de techniek werd niet ingezet: de sensor in de bal (die ‘hartslag’ van de bal registreert om aanrakingen te detecteren) werd niet gecontroleerd. Terwijl dat eerder dit toernooi wél gebeurde — bij Kroatiës gelijkmaker tegen Portugal in de tweede ronde, waarbij het doelpunt uiteindelijk werd afgekeurd dankzij diezelfde sensor.
De FIFA reageerde daarna op sociale media: “Er is geen bewijs dat de bal de bovenliggende draad raakte en de beweging van de bal veranderde.” Waarom? Omdat de sensor bij Nylands uittrap géén piek liet zien — wat zou wijzen op een aanraking. Geen piek, geen bewijs. Punt.
Bellinghams 1–1 bleek uiteindelijk het enige Engelse doelpunt in de reguliere tijd. Daarna pakte Engeland de wedstrijd in de verlenging — en dus ook de ticket naar de halve finale. Bondscoach Thomas Tuchel had het incident niet gezien, maar was vooral ontevreden over zijn eigen ploeg: “We hebben het onszelf zó moeilijk gemaakt… Het resultaat was geweldig, maar ik ben niet blij. We waren op elk vlak niet goed. De inzet was in orde, maar hoe we speelden… we maakten veel tactische fouten, speelden niet snel genoeg, we hadden echt geluk.” Toen een journalist hem vroeg of het misschien aan de mentaliteit lag, reageerde Tuchel scherp: “Hoe durf je dat te vragen? Dit was pure wilskracht.”
Voor Noorwegen is het WK-sprookje daarmee voorbij — en dat zit vooral zwaar bij topscorer Erling Haaland. “We hebben ons van onze beste kant laten zien op dit WK. Dat we Brazilië hebben verslagen en de manier waarop we ons presenteerden, dat raakt mij het diepst.” En met een knipoog naar de toekomst: “Hopelijk kunnen we dit vasthouden op de komende kampioenschappen, we hebben namelijk een geweldige generatie. Ik hoop dat we jongeren hebben laten zien dat ze in een Noors shirt mee kunnen doen in de top van het voetbal.”
