Nosková wint spannende Wimbledon-finale tegen landgenote Muchová
Zaterdag was het zover: Karolína Nosková (21) pakte de titel op Wimbledon – en dat na een écht bloedstollende finale tegen haar Tsjechische mede-landgenote Markéta Vondroušová? Nee, wacht – Markéta Muchová! (Ja, die naam wordt vaak verward, maar hier ging het echt om Muchová.)
Nosková begon sterk: haar service was scherp, haar beweging soepel, en ze leek al snel op weg naar een snelle overwinning. Maar Muchová (29), onder begeleiding van de Nederlandse coach Sven Groeneveld, liet zich niet zomaar verslaan. Haar returns waren scherp, haar weerstand onverwacht hardnekkig.
In de tweede set kwam het dan tot een ware kermis: Nosková had al meerdere matchpoints – écht meerdere – maar Muchová redde ze allemaal. En niet alleen dat: ze draaide de set zelfs nog om en won hem met 7–5. Op dat moment leek de wedstrijd bijna in haar voordeel te kantelen… terwijl Nosková de finale al na iets meer dan een uur en tien minuten in de wacht had kunnen nemen.
Maar dan kwam de pauze voor de derde set. Een moment van ademhalen, herpakken, zich opnieuw focussen. En wat gebeurde er? Nosková kwam terug alsof niets er geweest was – fris, vastberaden, doelgericht – en pakte de beslissende set met een duidelijke 6–3.
Meer volgt. Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws?
Eeuwenoude lindeboom in Overloon flink beschadigd — een hartverscheurend verlies voor het dorp
Het was écht het enige wat de Slag om Overloon overleefde: die oude, imposante lindeboom midden op het 14 Oktoberplein. Twee eeuwen oud, sinds rond 1860 een vaste aanwezigheid in het dorp — en nu is hij zowat gehalveerd. Een gigantische tak brak af, waardoor de boom een groot stuk van zijn karakteristieke, ronde kroon kwijtraakte. Volgens Overloon Nieuws is de schade aanzienlijk. Voorbijgangers staan er vaak even bij stil, kijken met een knoop in de maag en vragen zich af: wat gebeurt er nu met die boom?
Meer dan gewoon een boom
Voor veel oudere inwoners is deze linde niet zomaar een plant — het is een levend herinneringspunt. Hij staat al generaties lang als een soort stille getuige op het plein: een symbool van veerkracht, verbondenheid en geschiedenis. Terwijl tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwel het hele dorp werd verwoest, bleef hij staan. Op wonderbaarlijke wijze. Daardoor is hij voor veel mensen veel meer dan een monument: hij voelt als familie.
Al eerder getroffen
Helaas is dit niet de eerste keer dat de boom zo’n harde klap krijgt. In 2021 brak tijdens een storm alweer een grote tak af — die landde zelfs op een geparkeerde auto. Gelukkig raakte niemand gewond, maar de schade was toen al fors. De boom moest toen grondig gesnoeid worden om hem te redden. Wat nu precies de oorzaak is van de nieuwe breuk — of wat er daarna gaat gebeuren — is nog onduidelijk.
Zuipen, de bergen in of op een cruise – Brabant pakt zijn koffers en gaat op vakantie
Dit weekend begint de vakantie in Zuid-Nederland. En voor veel Brabanders betekent dat: tijd om er meteen vandoor te gaan! De luchthaven van Eindhoven ziet het al: het is druk, het is feestelijk, en iedereen heeft duidelijk zin in wat er komt.
Van Sofia tot de Bulgaarse bergen
De familie Brethouwer uit Oosterhout stapt dit weekend in het vliegtuig richting Sofia. Eerst even de stad verkennen – maar daarna? Dan trekken ze de bergen in. Voor hen is rust, natuur én een beetje avontuur precies wat de dokter (of eigenlijk: de vakantieplanner) heeft voorgeschreven.
Mallorca: zwemmen, zonnen… en vooral feesten
Uit Kaatsheuvel is de familie van Ravesteijn onderweg naar Mallorca – en volgens de kinderen staat één ding bovenaan de agenda: het zwembad. Niet gek: een mooi zwembad was ook de doorslaggevende factor voor het gezin Wouters uit Waalre. “Als de kinderen het leuk hebben, hebben wij het ook leuk”, zeggen ze met een knipoog.
Maar niet iedereen wil alleen zonnen. De vrienden Nienke, Anne en Bjorn (afkomstig uit Berghem en Schaijk) hebben Mallorca ook als bestemming gekozen – maar hun plan is duidelijk anders: cultuur? Misschien later. Feesten? Direct.
Barcelona, Ibiza en Lloret: cruises, vieringen en zuipuh
Vanuit Heeze vliegt de familie Kuijpers naar Barcelona… om daar direct aan boord te gaan van een cruiseschip. Negen dagen lang: elke dag een nieuwe haven, een andere stad, een ander avontuur.
Opa en oma Pelzers uit Sint-Michelsgestel nemen het wat groots aan: ze nemen de hele familie mee naar Ibiza – niet alleen voor vakantie, maar ook om hun 40-jarig huwelijk te vieren. Een beetje extra glitter, een beetje extra liefde, en heel veel herinneringen.
En dan zijn er nog die vrienden uit Nistelrode. Hun bestemming? Lloret de Mar. Hun plan? Kort en krachtig: “Wat we daar gaan doen? Zuipuh natuurlijk.”
Genocide in Srebrenica herdacht: veel verdriet, maar ook veel verantwoordelijkheid
In het hart van Den Haag — op het Lange Voorhout — werd op 11 juli opnieuw herdacht wat er in juli 1995 in de Bosnische enclave Srebrenica gebeurde. Honderden mensen kwamen samen om stil te staan bij de moord op ruim 8000 moslimmannen en -jongens door Bosnisch-Servische troepen onder leiding van generaal Ratko Mladic. Op dat moment stond Srebrenica onder bescherming van Nederlandse Dutchbat-militairen — een feit dat de herdenking in Nederland altijd zwaar beladen maakt.
De moeders van Srebrenica centraal
Deze keer stonden vooral de moeders van Srebrenica in het middelpunt. Volgens de organisatie zijn zij essentieel voor een ‘actieve herdenkingscultuur’: niet alleen om te rouwen, maar ook om te blijven spreken, vragen te stellen en geschiedenis levend te houden. Dichteres Zekira Ahmic las een krachtige voordracht over hun rol, en Tweede Kamerlid Ines Kostic (PvdD) — die als kind uit Bosnië en Herzegovina naar Nederland vluchtte — nam het woord. Beiden brachten persoonlijke, pijnlijke ervaringen mee, zonder ze te verheerlijken of te verzachten.
Verhalen die niet mogen verdwijnen
Burgemeester Jan van Zanen noemde tijdens zijn toespraak twee vrouwen die het geweld van toen nog dagelijks meedragen: Alma, die op 14-jarige leeftijd haar vader verloor, en haar dochter Hanna. Hanna draagt op haar hockeyshirt rugnummer 11 — als eerbetoon aan haar opa én aan alle slachtoffers van de grootste genocide in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog. En toch moet ze, zo vertelde Van Zanen, vaak uitleggen wat er destijds gebeurde. “Dat is schokkend”, zei hij. Want volgens hem moeten de verhalen van de doden, hun nabestaanden én allen die in de hel van Srebrenica terechtkwamen, gewoon bij ons horen: als onlosmakelijk deel van ons gezamenlijk bewustzijn.
Ook Samir Hajdarevic, voorzitter van het Nationaal Monument Srebrenica Genocide — geboren in de regio, op negenjarige leeftijd naar Nederland gekomen, met meerdere familieleden die verdwenen zijn — benadrukte dat. “Herdenken betekent voor mij dat we de namen en verhalen van de slachtoffers blijven doorgeven. Zolang wij over ze spreken, worden ze niet tot een getal in een geschiedenisboek gereduceerd.” En dan: “Aan de ene kant is er veel verdriet, maar er is ook veel verantwoordelijkheid.”
Een steen voor elk jaar
De gemeente Den Haag blijft actief werken aan een permanent monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers — op de plek van het voormalige Joegoslaviëtribunaal. Vorig jaar werd daar al een tijdelijke plaatsmarkering onthuld. Vandaag werd daar een 31ste stuk natuursteen geplaatst: “Eén steen voor elk jaar dat ons scheidt van de genocide”, aldus de burgemeester.
Ook in Srebrenica: een emotionele, beladen dag
Net als ieder jaar vond ook in Srebrenica zelf een grote herdenking plaats — op de begraafplaats in Potocari, waar veel slachtoffers liggen. Tienduizenden mensen waren aanwezig: nabestaanden, vrienden, en ruim 650 deelnemers aan de driedaagse vredesmars. Het blijft een diep emotionele dag — zo vertelde een man dat zijn familie al in juni nerveus wordt, en steeds verdrietiger naarmate 11 juli dichterbij komt. Er werden toespraken gehouden, gebeden, en tien slachtoffers herbegraven. Dat kan pas nu, want er zijn nog altijd ruim 900 mensen vermist. Hun lichamen liggen in massagraven — sommige zelfs bewust omgeploegd, waardoor identificatie extreem moeilijk blijft.
Vanavond vanaf 19.00 uur is een verslag van de herdenkingen in Den Haag én Srebrenica te zien op NPO 2, met reportages en gesprekken onder leiding van Mark Visser.
Naderende Russische verkiezingen maken het klimaat in Moskou nog grimmiger
Wessel de Jong, verslaggever
De Russische parlementsverkiezingen zijn pas half september, maar het voelt al alsof ze al lang bezig zijn. En dat is geen gevoel: de repressie wordt steeds zichtbaarder, steeds scherper — en vooral steeds onverzoenlijker. President Poetin laat niets aan het toeval over. Wat er nog van de oppositie over is, wordt systematisch onder druk gezet. En dat gebeurt op een moment dat de politieke onderdrukking in Rusland al op een hoog peil zit. Volgens de mensenrechtenorganisatie Memorial zitten er op dit moment 1711 politieke gevangenen achter de tralies — meer dan in de laatste jaren van de Sovjet-Unie, eind jaren ’80.
Interessant genoeg houdt Rusland wel verkiezingen tijdens de oorlog — in tegenstelling tot Oekraïne. Eerder dit jaar waren er al presidentsverkiezingen, in maart 2024. Maar volgens het Kremlin is er geen sprake van een oorlog: het is slechts een ‘speciale militaire operatie’. De komende verkiezingen moeten juist het beeld versterken dat ‘het leven gewoon doorgaat’, ondanks alles. Alleen: dat beeld begint steeds moeilijker te onderhouden.
De campagne speelt zich af tegen een achtergrond van regelmatige Oekraïense drone-aanvallen op de Russische energiesector. Steeds meer raffinaderijen vallen stil — met als gevolg grote brandstoftekorten over heel het land. Benzinestations zien lange rijen voor hun pompen.
Op het partijcongres van Verenigd Rusland — de partij die bij voorbaat als winnaar wordt gezien — stond Poetin uitgebreid stil bij de oorlog. Hij noemde het een “lotsbepalend moment” voor Rusland. Ook andere partijen hebben hun congres gehouden, zoals de communistische KPRF. Vorige week leverden ze plechtig hun kieslijst in bij de kiescommissie. Maar in plaats van vooruit te kijken, keert de KPRF vooral terug naar het verleden: naar de ‘overwinningen’ van de Sovjet-Unie onder Stalin. Partijkopstuk Gennadi Zjoeganov sprak over “uitdagende omstandigheden voor onze beschaving en cultuur”, maar verder dan die vaagheid ging hij niet. Geen visie op de oorlog. Geen plan voor de toekomst. Waarschijnlijk wordt de KPRF de tweede partij na de verkiezingen.
De bekendste oppositiepartij Jabloko — die al jarenlang niet meer in het parlement zit — heeft wél een duidelijk standpunt: stoppen met de oorlog, en zo snel mogelijk. En juist daarom wordt Jabloko nu hard aangepakt. Gisteren werd bekend dat veertig van de ruim 250 Jabloko-kandidaten niet mogen meedoen aan de verkiezingen. Zeven van hen zitten zelfs gevangen.
Het Kremlin deelt straffen uit alsof het geen enkel risico neemt. Neem bijvoorbeeld Maksim Kroeglov, voormalig gemeenteraadslid van Moskou en plaatsvervangend leider van Jabloko. Hij kreeg zeven jaar strafkolonie wegens ‘verspreiding van valse informatie over het Russische leger’. Dat had te maken met zijn uitspraken over Boetsja, een voorstad van Kyiv, waar het Russische leger in 2022 een bloedbad aanrichtte. Kroeglov had alleen maar opgeroepen tot een onafhankelijk onderzoek — en toch werd hij veroordeeld.
Eind juni verzamelden zich tientallen steunbetuigers bij de rechtbank waar Kroeglov werd veroordeeld. Onder hen was ook Nikolaj Ljaskin, politicus en ecoloog, ooit medestander van Aleksej Navalny. In een interview met de NOS legde hij uit wat er echt speelt:
“Dit is een demonstratief proces. Het gaat hier niet om verkeerde woorden, maar om niets. Ze hebben hem gekozen omdat hij waarschijnlijk zou kunnen winnen — en omdat hij een sterke persoonlijkheid is.”
Volgens Ljaskin is het doel van deze harde straffen duidelijk: angst zaaien. Niet alleen bij Jabloko, maar bij iedereen in Moskou. “Zelfs als je vreedzaam bent en je houdt je volledig aan de wet: als wij dat willen, vervolgen we je.”
De zaak-Kroeglov laat zien dat Poetins regime geen enkele afwijkende mening tolereert — zeker niet in verkiezingstijd. Oppositie voeren in Rusland is gevaarlijk. Dat bewees de geschiedenis. En dat bevestigde de dood van oppositieleider Navalny in een strafkamp. Op 1 juli werd op zijn graf in Moskou een permanent monument geplaatst: een zwart marmeren steen.
Polen bouwt herdenkingsmuur voor slachtoffers van Oekraïense massamoorden tijdens de oorlog
Polen gaat in Warschau een nieuw monument oprichten voor de mensen die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen bij bloedbaden gepleegd door Oekraïense ultranationalisten. Het wordt een soort herdenkingsmuur, waarop alle bekende namen van slachtoffers worden gegraveerd. Daarnaast komt er ook een eeuwige vlam — een symbool van onvergetelijkheid en respect.
Vandaag is het precies 83 jaar geleden dat leden van het Oekraïense Opstandelingenleger (UPA) Poolse burgers aanvielen in Wolynië — een regio die nu deel uitmaakt van het noordwesten van Oekraïne. Mannen, vrouwen én kinderen werden op wrede wijze vermoord. Hoeveel mensen precies omkwamen, is nog steeds onderwerp van discussie: schattingen lopen uiteen van 50.000 tot wel 100.000 doden.
Premier Donald Tusk kondigde het plan vandaag aan via een video op sociale media. Hij sprak over “een genocide door Oekraïense nationalisten tegen Polen en Poolse burgers van andere afkomst” en benadrukte dat het een “gezamenlijke plicht” is om de slachtoffers te herdenken — niet alleen voor hun families, maar ook voor de hele Poolse natie en staat. Tusk waarschuwde er ook voor dat geschiedenis niet mag worden gebruikt om nieuwe spanningen of haat tussen landen te voeden.
Dat laatste is geen theoretisch punt: in Oekraïne worden sommige UPA-leden nog steeds als nationale helden gezien — vooral omdat ze later ook tegen de Sovjet-Unie vochten voor een onafhankelijk Oekraïne. Maar juist die verheerlijking blijft een gevoelig thema in de relatie tussen Polen en Oekraïne. En hoewel de samenwerking tussen beide landen sinds de Russische invasie van Oekraïne in 2022 sterk is toegenomen, blijven deze geschiedkundige wonden openliggen.
Zelfs president Andrzej Duda (die normaal gesproken politiek tegenover Tusk staat) gaf vandaag een vergelijkbare boodschap. Bij een herdenkingsbijeenkomst bij de Oekraïense grens benadrukte hij dat de slachtoffers niet mogen verdwijnen uit het collectieve geheugen — en dat het feit dat het UPA later tegen de Sovjet-Unie vocht, géén excuus is voor de moorden op Poolse burgers.
De spanningen laaiden pas weer op toen Oekraïense president Volodymyr Zelensky vorige maand een legereenheid de eretitel ‘Helden van het UPA’ gaf. Daarop trok president Duda de hoogste Poolse staatsonderscheiding in die hij Zelensky in 2023 had uitgereikt — als erkenning voor zijn inspanningen om de banden tussen Polen en Oekraïne te versterken. Zelensky en drie andere hoge Oekraïense functionarissen gaven daarna op hun beurt hun Poolse onderscheidingen terug.
Buitenland
Deel artikel:
