Willy en René: ‘Koeman en Van Dijk stoppen bij Oranje’
De uitschakeling van Oranje op het WK tegen Marokko voelt als het einde van een tijdperk — en dat denken ex-internationals Willy en René van de Kerkhof ook. In hun bekende Willy en René Podcast van Omroep Brabant spreken ze vrijuit over wat er nu volgt: volgens hen stopt bondscoach Ronald Koeman na deze toernooi-teleurstelling. “Hij gaat nu echt tijd aan zijn familie besteden”, zegt Willy stellig. En ook aanvoerder Virgil van Dijk? Die zal waarschijnlijk niet meer terugkeren in een nieuwe Oranje-cyclus — en dat zou hij ook niet moeten doen, vinden de broers. “Hij is een fantastische speler voor het Nederlands Elftal geweest, maar hij moet nu de eer aan zichzelf houden”, vindt René.
Ze kritiseren ook Koemans tactiek tegen Marokko: vijf verdedigers opstellen was volgens hen een grote stap achteruit. “Je hebt in de groepsfase goed gespeeld én tien keer gescoord. Dan moet je ook zo blijven spelen”, zegt René. Willy had liever een 4-3-3 gezien. “Nu ging je achteruit lopen en gaf je Marokko ruimte om de wedstrijd te domineren. Marokko heeft volkomen verdiend gewonnen.” Bijna kon Willy het niet geloven: “Ik dacht: wat zit ik hier te doen?! Goeie grutten, ik heb Oranje nog nooit zo slecht zien spelen.”
Toch had Oranje bijna nog een wonderwinst: Diop kopde de bal perfect in — maar volgens René leek Van Dijk even “zich een beetje op die bal te verkeken”. “Hij sprong niet eens mee”, moppert Willy. Uiteindelijk moesten strafschoppen de beslissing brengen… en zoals vaak gebeurt, ging het weer mis. “Als van de tien strafschoppen er vijf niet ingaan, dan is dat wel een beetje veel”, zegt René. En vooral de keuze om invallers te laten schoppen trok zijn kritiek: “Als ik zie hoe Kluivert en Timber hun strafschop nemen, dan denk ik: was lekker op de bank blijven zitten.”
Terwijl René dit zegt, roept Willy meteen: “Aha! Hij heeft dus het slechte voorbeeld gegeven!” Want ja — René was in 1979 de eerste Nederlandse speler ooit die in een penaltyreeks miste voor Oranje. Het was een oefenwedstrijd (de revanche op de WK-finale van een jaar eerder, ter ere van 50 jaar FIFA), en Maradona maakte daar zijn debuut. “Daar lag ik niet zo van wakker”, verdedigt René zich lachend. “Het was maar een oefenwedstrijdje.”
En dan nog een leuk detail: Brian Brobbey én zijn broer Derrick Luckassen (die voor Ghana speelt) scoorden allebei op het WK — waarmee ze het vijfde broederpaar in WK-geschiedenis werden dat dat deed. Naast de Duitse Walter-broers, de Deense Laudrups, de Brazilianen Socrates en Raí, én natuurlijk de Van de Kerkhofs. “Jawel, maar wij zijn de enige tweeling”, zegt René trots. “Die anderen zijn alleen maar broers.”
Tot slot speculeren de broers nog even over wie Koeman zou kunnen opvolgen. René noemt verrassend genoeg Pep Guardiola — de vertrekkende coach van Manchester City. Willy is daar direct sceptisch over: “Ik vind dat we een Nederlandse bondscoach moeten hebben. Die kent onze systematiek én de Nederlandse competitie. Peter Bosz is een goede, maar die blijft bij ons. Arne Slot en Erik ten Hag zouden goede kandidaten zijn.”
Oranje landt in de nacht van woensdag op donderdag op Schiphol
Nederlandse voetballers en staf zijn eindelijk op weg naar huis — maar niet allemaal tegelijk. Oranje landt in de nacht van woensdag op donderdag op Schiphol, nadat het WK in Qatar ten einde liep.
Niet alle spelers vliegen meteen mee terug naar Nederland. Een aantal internationals heeft andere reisplannen en vertrekt naar eigen bestemmingen — denk aan clubs of familie elders.
De ploeg werd in de zestiende finale uitgeschakeld door Marokko. Na een spannende 1-1 na reguliere tijd én verlenging, besliste het strafschoppengevecht — en daar had Marokko het beter voor.
Bondcoach Ronald Koeman en een groep spelers blijven even langer in Mexico: ze slapen nog één nacht in Monterrey en vliegen dinsdagochtend (plaatselijke tijd) verder naar Kansas City. Daar hadden ze tijdens het WK hun basis en trainingslocatie. Let op: in Kansas City is het zeven uur eerder dan in Nederland — dus wat hier dinsdagochtend is, is daar nog maandagavond.
Eerste grote naam sneuvelt op WK: Duitsland gaat na strafschoppen onderuit tegen Paraguay
O, wat een nachtmerrie voor de Duitse voetbalfans! Op het WK in de Verenigde Staten is het alweer zover: Duitsland — viervoudig wereldkampioen en altijd één van de grootste favorieten — is weer vroeg naar huis. Dit keer niet in de groepsfase, maar net iets verder: in de tweede ronde, na een harde klap van Paraguay op strafschoppen.
De reguliere tijd en de verlenging eindigden 1-1. Maar toen kwam het moment waarop alles op het spel stond: de strafschoppenserie. En daar ging het mis. Heel erg mis. Duitsland miste drie strafschoppen — en de laatste, van Jonathan Tah, bleek fataal. Paraguay, die zelf ook twee keer miste, scoorde daarna wel de beslissende penalty via José Canale.
Het was een wedstrijd vol frustratie, geduld en een beetje ongeluk. Paraguay kwam al vlak voor rust op voorsprong: Julio Enciso knikte een voorzet van Matias Galarza doeltreffend in — het eerste ooit WK-doelpunt van Paraguay in de knock-outfase! Duitsland stond de hele eerste helft vrijwel alleen op de helft van de tegenstander, maar kreeg geen ruimte, geen ritme, geen kans. Kai Havertz bracht pas in de tweede helft wat lucht met zijn kopbalgelijkmaker (1-1), maar daarna? Geen doorbraak. Geen doorslag.
Bondscoach Julian Nagelsmann probeerde het nog met Leon Goretzka als vervanging voor Felix Nmecha — en ja, er kwam meer beweging, maar geen doelpunt. In de verlenging leek het even goed te gaan: Jonathan Tah schoot 2-1, maar de VAR keurde het af. Te veel chaos in het strafschopgebied, zo zei de scheidsrechter.
En dus: strafschoppen. En dus: uit. Voor Duitsland. Voor de derde WK op rij een teleurstellende uitschakeling — dit keer ten koste van een Paraguay die zich eerder al had bewezen als een ploeg die niet makkelijk door te prikken is.
Paraguay trekt nu verder naar de achtste finales, waar ze wachten op de winnaar van Frankrijk vs. Zweden. Duitsland? Die pakt de koffers. Weer.
PSV verwelkomt frisse gezichten: drie Academy-talenten stappen op én er komt een nieuwe assistent-coach
PSV heeft vandaag een flinke stap gezet in de voorbereiding op het nieuwe seizoen — en dat gebeurt met een knusse, maar krachtige mix van eigen jeugd én ervaren versterking achter de schermen.
Drie jonge spelers uit de PSV Academy zijn officieel opgeroepen naar de eerste ploeg: Joël van den Berg (19), Fabian Merién (17) en Tijn Smolenaars (21). Vanaf vandaag maken ze deel uit van PSV 1 — en ja, ze zijn al aanwezig bij de eerste training van het seizoen, die vandaag plaatsvindt. Joël is middenvelder, Fabian speelt als verdediger en Tijn is de doelman onder de drie. Allemaal dus direct in beeld bij de grote groep.
Maar het blijft niet bij de spelers. Ook in de technische staf is er nieuws: Bas Sibum is aangesteld als assistent-trainer onder hoofdcoach Peter Bosz. De 43-jarige oud-prof bracht eerder al zijn kennis in bij FC Emmen, Roda JC en Heracles Almelo — waar hij zelfs hoofdtrainer was. Bij PSV tekent hij voor twee jaar.
Met Sibum is de technische staf van PSV 1 voor het seizoen 2026–2027 compleet. Naast Bosz werken Rob Maas, Theo Lucius en Colin Bergmans als assistent-coaches mee. Ook keeperstrainer Kevin Begois, spelhervattingencoach Kevin Balvers en teammanager Bas Roorda behoren tot het team dat de ploeg strak wil houden — zowel op als naast het veld.
Kortom: PSV start vandaag met een frisse wind — vanuit de eigen jeugd én met extra expertise op de bank. Het doel? Zo goed mogelijk presteren in het komende seizoen.
Sinner struikelend door op Wimbledon, ook Djokovic naar tweede ronde
Janik Sinner heeft het zeker niet makkelijk gehad op Wimbledon — en dat is zacht uitgedrukt. De Italiaanse wereldnummer één worstelde zich in vijf lange sets door naar de tweede ronde, nadat hij de Serviër Miomir Kecmanovic met 4–6, 6–3, 6–7, 6–2 en 6–3 versloeg. “Ik speelde niet mijn beste wedstrijd. Maar ik ben blij dat ik het nog kon omdraaien”, zei hij nuchter na afloop. En dat omdraaien was nodig: Sinner miste duidelijk ritme, liet vijftien afzwaaiers vallen en verloor de eerste set vrij overtuigend. Toch redde zijn opslag hem — liefst 31 aces, wat zelfs voor hem een flinke cijfer is.
Maar het werd pas écht spannend toen hij in de derde set (bij 2–2) uitgleed en op een pijnlijke manier viel. Zijn witte rechterschoen kleurde rood van het bloed — het bleek een gebroken nagel met wat bloeding. Een korte pauze, en dan verder: geen moment wilde hij het ritme van de wedstrijd doorbreken. Uiteindelijk won hij de partij op tandvlees — en met veel moeite. Het is alweer de tweede grote toernooi waar hij dit jaar moeite mee heeft: op Roland Garros sneuvelde hij al in de tweede ronde, terwijl hij na Carlos Alcaraz’ opgave als topfavoriet naar Parijs ging.
Ook Novak Djokovic had zijn handen vol met de Chinese Wu Yibing. De zevenvoudig Wimbledon-winnaar won uiteindelijk met 6–4, 5–7, 6–4, 6–4 — maar alleen nadat Wu zes breekkansen onbenut had gelaten. De 26-jarige Chinees speelde scherp en dwong de 39-jarige Serviër meerdere keren tot het uiterste. Djokovic hoopt op een historische 25e grandslamtitel — en daarmee de oudste enkelspelwinnaar ooit op een grandslamtoernooi te worden.
En er waren nog meer mannen die doorgingen: Felix Auger-Aliassime (ATP-4) versloeg Alexander Shevchenko uit Kazachstan in drie geruststellende sets: 6–3, 6–1, 6–4. Hij brak twee keer in elke van de eerste twee sets en had wel twee matchpoints nodig om de zege binnen te halen.
Bij de vrouwen ging het voor Aryna Sabalenka net zo soepel: 6–2, 6–3 tegen de 19-jarige Servische Teodora Kostovic, die zondag haar negentiende verjaardag vierde én haar grandslamdebuut maakte. Voor Sabalenka was het een frisse start na een pijnlijke kwartfinale op Roland Garros, waar ze de laatste tien games tegen Diana Sjnajder verloor. Ook Mirra Andreeva (de recente Roland Garros-winnares) en Naomi Osaka bereikten de tweede ronde.
Maar niet iedereen had geluk: Maja Chwalinska, de Poolse verrassingsfinaliste van Roland Garros, moest zich in de eerste ronde op pijnlijke wijze terugtrekken. Tegen de Thaise Mananchaya Sawangkaew (WTA-164) stond ze op matchpoint — totdat ze zich aan haar enkel blesseerde. Ze kon niet meer voluit spelen en verloor uiteindelijk met 2–6, 7–5, 6–2. Een bitter einde voor de 24-jarige, die in Parijs vanuit de kwalificaties de finale haalde en daarmee van plaats 114 naar 21 op de wereldranglijst schoot.
Misschien wel beter dan ooit: Pogacar en Vingegaard staan klaar voor hun meest spannende duel tot nu toe
Zaterdag 4 juli gaan 184 renners aan de start van de Tour de France — maar laten we eerlijk zijn: iedereen weet dat de komende drie weken vooral om één ding draait: het gevecht tussen Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard. De ene wil een historische vijfde zege pakken, de andere wil opnieuw laten zien dat hij absoluut geen tweede fiddle is. En volgens experts is deze strijd misschien wel beter dan ooit — zowel qua conditie als qua motivatie.
Een Pogacar die helemaal terug is — en dan nog wel harder dan voorheen
Tom Dumoulin noemde Pogacar dit voorjaar al “waanzinnig”, en Michael Boogerd herkent in hem een renner die volledig hersteld is van vorig jaar’s zware periode. Toen reed Pogacar, geblesseerd en uitgeput, met moeite naar Parijs — er waren zelfs twijfels of hij überhaupt terug zou keren. Nu? “Als je hem ziet koersen, dan zie je een renner die tot zijn kleine teennagel gemotiveerd is”, zegt Boogerd. “Hij wil winnen. Hij is terug voor zijn vijfde.”
En wat een voorjaar had hij niet: Strade Bianche, Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, tweede in Parijs-Roubaix — en daarna nog eindoverwinningen in de Ronde van Zwitserland én de Ronde van Romandië. In zestien ritten dit jaar finishte hij maar één keer buiten de top tien, en won hij elf keer. “In Zwitserland rijdt hij bijna per ongeluk het hele peloton op met bijna vijf minuten”, lacht Dumoulin. “Waar hebben we dat eerder gezien?”
Vingegaard: dominant, maar met vraagtekens
Vingegaard liet zich dit jaar ook niet onbetuigd: overwinningen in Parijs-Nice, de Ronde van Catalonië én de Giro d’Italia — met een bergprestatie die Dumoulin vergelijkt met Pogacars klassiekerwinsten: “Heel goed in de Giro. Dominant. Op een manier zoals Pogacar zijn ritten wint.”
Toch ziet Dumoulin minder kans op een derde Tourzege voor de Deen dan vorige jaren. Visma-Lease a Bike gaat met een verzwakte ploeg naar Frankrijk — Wout van Aert zit thuis door een elleboogblessure, en nog wat andere sleutelrenners ontbreken. “Ze gaan zeker een plan smeden om Pogacar van de zege af te houden”, zegt Dumoulin, “maar de topfavoriet blijft Pogacar. Dat zal Visma ook wel zo zien.”
Waarom ‘saai’ juist helemaal niet is
Een Tour waarin eigenlijk maar twee renners de zege kunnen winnen? Klinkt saai? Boogerd zegt van niet: “De Tour is nooit saai.” En daar is een flinke reden voor: Pogacar koerst in de Tour heel anders dan in de klassiekers. Daar valt hij vaak al 60 à 80 kilometer voor de finish aan — in de Tour houdt hij zich in. Dat betekent: de spanning blijft tot de allerlaatste beklimmingen. En dat is goed nieuws, want vijf van de acht bergritten komen pas in de laatste acht dagen — hoog in de Alpen. “Ik kijk uit naar dat duel Vingegaard-Pogacar”, zegt Boogerd. “En van de rest — met alle respect — zou het heel raar zijn als ze nu ineens het niveau van die twee kunnen aantikken.”
Wil je meer weten over het parcours, de kansen van Mathieu van der Poel, Thymen Arensman of wie er nog meer Pogacar lastig kan maken? Dan kun je de nieuwe aflevering van de NOS Wielerpodcast beluisteren, met Tom Dumoulin, Stef Clement en Michael Boogerd.
